Salah siji masalah sing saiki mengaruhi akèh negara yaiku masa depan dhuwit tunai.
Ana risiko bakal diganti karo euro digital ing mangsa cedhak.
Ayo ndeleng kepiye iki wis berkembang:
● Ing Oktober 2021, proyek "Euro Digital" diluncurake kanthi fase panyelidikan rong taun dening Eurosystem.
● Ing Juni 2023, sawijining konsep awal kanggo rancangan euro digital diajokaké, kanthi irah-irahan "Single Currency Package".
● Ing tanggal 1 November 2025, Eurosistem mlebu fase sabanjure saka proyek kasebut.
Tujuane yaiku nyiapake Eurosistem kanggo kemungkinan penerbitan euro digital ing taun 2029.
Pangembangan strategi awis Eurosistem saiki nawakake kasempatan unik lan njanjeni kanggo ngukuhake awis ing undang-undang.
Iki siji-sijine cara kanggo njamin pelestarian jangka panjang.
Salah siji dhasar kanggo iki yaiku kudu ana kewajiban nampa ora mung euro digital, nanging uga awis.
Kewajiban nampa ateges yèn sing nampa pambayaran kudu nampa dhuwit kertas lan koin euro minangka alat pambayaran sah.
Dhuwit awis wis dadi cara pambayaran sing wis diuji lan kabukten sajrone atusan taun lan kudu tetep kasedhiya kanggo kita.
Apa sampeyan ngerti manawa sanajan apa wae asil saka diskusi iki, iku gumantung marang
saben individu kanggo ngreksa dhuwit tunai?
Pelestarian dhuwit tunai umume gumantung sepira kerepé dhuwit tunai isih digunakaké – lan kuwi gumantung marang masyarakat.
Nanging sapa ing antarané kita sing pancèn ngerti?
Saklawasé pirang-pirang taun, akèh wong tanpa mikir langsung nyerah marang kemudahan.
Saiki (!) iku fase krusial kanggo entuk dhuwit tunai!
Iki mbutuhake rong tumindak saka masyarakat:
1. Tandha tangan petisi sing ditawakake dina iki kanggo ngreksa awis supaya tetep ana kewajiban kanggo nampa.
2. Mbayar nganggo awis lan tinggalake kertu debitmu ing omah.
Ora bener yen ekonomi meksa wong-wong nggunakake pembayaran digital lan kanthi mangkono
ndhukung kepinginan para politisi kanggo nguwasani.
Ing video sabanjure, Hansjörg Stützle, pangadeg inisiatif Bargelderhalt, nerangake kepiye awit dhuwit tunai disingkirake
lan sepira kakuwatan sing diduweni saben kita kanggo nyegah iki.
Ayo padha nggunakake bebarengan!
"Kula namung badhé nambahaké bilih euro digital punika mesthi boten badhé nggantosi awis, nanging badhé nglengkapi."
Apa kabijakan ngetutake pedoman iki?
Apa e-euro bakal dadi pelengkap utawa nggantèkaké awis?
Saiki kita duwe kasempatan unik kanggo ngukuhake dhuwit tunai ing undang-undang ing saindenging Éropa.
Jenengku Hansjörg Stützle.
Aku minangka panggerak petisi tunai bargelderhalt.eu, sing wis ditandatangani luwih saka 200.000 wong.
Ayo dhisik ndeleng kasunyatan.
Komisi Éropa wis ngajokaké loro usulan peraturan: siji kanggo e-euro lan siji kanggo awis.
Masalahe: e-euro, umpama, kudu ditampa kanthi cetha ing kasir toko, dene dhuwit tunai ora kudu ditampa.
Iki ateges toko-toko bisa terus nolak awis, nanging ora e-euro.
Sampeyan ora perlu dadi nabi kanggo weruh manawa, adhedhasar iki, dhuwit tunai bakal diganti lan ora
duwe kasempatan kanggo slamet ing jangka panjang.
Untunge, loro peraturan sing diusulake iki durung disahake lan mula bisa diowahi.
Iki saiki lagi diajokake ing Komite Urusan Ekonomi lan Moneter Parlemen Éropa, sing dikenal minangka Komite ECON.
Nalika aku krungu pernyataan sing diucapake sawetara politisi ing komite iki, aku krasa kuwatir lan wedi.
Saiki, masa depan dhuwit kita ana ing tangan sawetara politikus.
Pak Repasi, anggota Parlemen Eropa lan anggota Komite ECON, wis nerbitake video sing, sanajan
kanthi niyat paling apik ing donya, ora bisa diabaikan.
Kaya sing diomongake Pak Repasi ing wiwitan video: "Kaping pisan, kabar apik. Ora ana sing kepengin mbusak dhuwit tunai."
Ya, sapa sing ora ana?
"Kita prihatin babagan dhuwit tunai."
Aku mikir kuwi kudu didematerialisasi.
Donya wis duwe teknologi sing cukup kuwat.
Lan aku yakin yèn pamaréntah bakal kasengsem marang iki.
"Nanging dhuwit tunai isih dadi masalah utama."
Ngomong-ngomong, aku tansah ngandhani marang sapa waé sing takon carané mandhegake perdagangan narkoba ing
lingkungan kita yèn ana langkah sing cukup prasaja kanggo iki:
Pembubaran dhuwit tunai bakal nyegah munculé titik-titik panas perdagangan narkoba.
"Kita kepengin masyarakat tanpa awis."
Penanganan cek lan awis ing perusahaan kita mbutuhake biaya limang milyar dolar.
Kowe kepengin masyarakat tanpa awis?
Kita ngupaya kanggo ... Kita duwé luwih akèh sing bakal dipikolehi tinimbang sapa waé.
"Tujuanku yaiku supaya kita pindhah saka dhuwit kertas tradisional – awis – lan ngalih menyang akun digital."
Aku kepengin masyarakat kita dadi masyarakat tanpa awis.
"Ing Italia, ana debat apa wates dhuwit tunai kudu ditetepake sewu utawa telung ewu."
Miturut pendapatku, kuduné nol.
"Kita kudu ngungkuli awis."
Kita kudu maju menyang masyarakat tanpa awis!
Yen kita pengin maju saka pembayaran awis, kita kudu, demi Gusti, nyengkuyung transaksi liwat ponsel lan
kertu kredit lan ngembangake model bisnis adhedhasar panyedhiya layanan pambayaran digital!
Pernyataan-pernyataan iki nuduhake tekanan sing dialami dhuwit tunai.
Ngomong-omong, Pak Repasi, panjenengan mangertos apa babagan pambubaran dhuwit tunai, yen panjenengan ora
bisa maneh mbayar nganggo dhuwit tunai ing toko-toko?
Ing Walanda, umpama, 21% apotek lan 38% bioskop ora nampa awis.
Apa kuwi luput saka sampeyan, Pak Repasi?
Sampeyan nduwé jabatan dadi guru ing Rotterdam, kutha ing ngendi angkutan umum ora nampa awis maneh.
Lan apa sing nggawe kowe mikir yen ora ana sing kepengin mbusak dhuwit tunai?
Iku wis lagi rame tenan.
Apa kuwi ora padha karo ngilangi dhuwit tunai yen sampeyan ora bisa mbayar laptop regane £500 nganggo dhuwit tunai?
Iki pancen kahanan sing wis suwe ana ing Yunani.
Iki amarga ana watesan dhuwit tunai 500 euro.
Saliyane, istilah "watesan awis" uga ngremehake fakta-fakta.
Sawise kabeh, watesan dhuwit tunai iku wis larangan dhuwit tunai.
Iki ateges manawa mbayar barang, komoditas, lan layanan kanthi awis sing jumlahé ngluwihi wates iki
dilarang miturut hukum lan uga kena paukuman miturut hukum.
Donya tanpa awis saya nyedhak marang kita, langkah demi langkah.
Iki bisa diamati kanthi cetha banget ing watesan dhuwit tunai.
Sawise watesan awis dikenalké, biasané watesan kuwi diturunaké lan ora tau ditingkakaké manèh.
Iki wis kelakon ing sangang negara Uni Éropa.
Aku nyebut Belgia, Yunani, lan Denmark minangka conto saka iki.
Nanging sejatine, kahanané dhuwit tunai luwih dramatis.
Ing pungkasané, dhuwit tunai ana gandhèngané karo panjaluk.
Dadi, apa wong-wong nggunakake dhuwit tunai.
Aku nduwé kasempatan kanggo takon marang Pak Hardt, Kepala Divisi Kas ing Deutsche Bundesbank, pitakon sing
paling wigati nalika diskusi ing stasiun penyiaran umum SWR.
Delengen dhéwé piye dhèwèké mangsuli pitakonku:
"Mbok menawa sampeyan uga kudu nemtokake apa iku panjaluk?"
Sepira dhuwuré rasio pambayaran awis kudu?
Sayange, warga saiki ora duwe dhuwit tunai ing tangane dhewe amarga ekonomi wis ngalih menyang nolak dhuwit tunai.
Kayane ing kene ing Jerman saiki ana pengecer sing nolak nampa awis.
Lan kita ngerti manawa, adhedhasar iki, dhuwit tunai ora bakal bisa urip ing jangka panjang, amarga ekonomi sing nemtokake apa
kita, minangka warga, duwe pilihan mbayar nganggo dhuwit tunai.
"Nanging kita mung lagi ngomong bab Bundesbank."
Aku bakal menehi Pak Hardt kesempatan maneh kanggo mangsuli pitakonan.
Pitakonan dhasar yaiku: apa pancen kowe kepengin Deutsche Bundesbank terus nyetak dhuwit yen kowe wong
pungkasan ing Jerman sing kepengin duwe dhuwit tunai?
Dadi, ngendi ambang iki?
"Aku yakin pitakonane dudu apa Deutsche Bundesbank nyetak dhuwit kertas."
Pitakoné yaiku, yèn panggunaan dhuwit awis mudhun kanthi signifikan – soale ana
infrastruktur ing balik panggunaan dhuwit awis.
Lan pitakonané: apa logis njaga kuwi yen panggunaan awisé sithik banget?
Dadi yen kowe dadi wong pungkasan sing mbayar nganggo awis, mesthi bakal muncul pitakon:
Sapa sing isih nyedhiyakake mesin ATM kanggo sampeyan lan toko apa wae sing isih nampa awis?
Dadi, saiki kita wis kena sasaran:
Masa depan dhuwit tunai pungkasané gumantung marang panjaluk.
Dadi nalika wong meh ora tau mbayar nganggo awis maneh, amarga ora bisa maneh mbayar nganggo
awis, contone infrastruktur dadi kakehan regane.
Lan para politikus banjur bakal ngomong yèn iki ora proporsional lan yèn masyarakat ora bisa nanggung biaya iki.
Saliyane, kepala Divisi Uang Tunai Pusat Deutsche Bundesbank, Pak Hardt, ora menehi komentar kapan titik balik iki bakal kelakon.
Mula saka iku, panemuku kaya ing ngisor iki:
Yen rasio pambayaran awis mudhun nganti kurang saka 15 persen, utawa paling akhir kurang saka 10 persen,
argumentasi proporsionalitas iki bakal saya menonjol.
Ora mung Deutsche Bundesbank, nanging uga ECB pancen cetha ing pernyataané:
Eurosistem bakal terus nyedhiyakake dhuwit kertas lan ngidini panggunaané salami isih ana panjaluk.
Nanging apa sing diomongake Pak Repasi maneh?
Kaping pisan, kabar apik: ora ana sing kepengin mbusak dhuwit tunai.
Apa pancen ora ana sing kepengin ngilangi dhuwit tunai?
Kasunyatane, dhuwit tunai wis diganti panggonané.
Amarga cukup gampang kanggo para pengecer nolak awis.
Pak Repasi nerangake kahanan:
Ora ana sing kepengin ngilangi dhuwit tunai. Nanging ing urip saben dinane, wis dadi kebiasaan yèn
toko-toko masang tandha 'Ora Nampa Tunai' ing lawang mlebu lan nolak nampa dhuwit tunai ing kasir.
Inggih, Pak Repasi, punika pancen leres.
Lan iki pancen carane dhuwit tunai bakal dibusak.
Amarga ora maneh kita, para warga, sing nyekel masa depan dhuwit tunai ing tangan kita, nanging ekonomi.
Ékonomi mutusaké apa kita warga diijini mbayar nganggo awis.
Mula saka iku, iki ateges:
Sapa waé sing ngeyel mbayar nganggo awis, kudu golek penjual liyané.
Wah, endah tenan.
Saiki kita bisa nggoleki jurujual anyar.
Ayo pindhahake kahanan iki menyang urip nyata.
Tukang roti aku ora nampa dhuwit tunai maneh.
Dadi aku kudu nyopir limang kilometer luwih adoh kanggo tuku roti gulung.
Dadi saiki numpak bis.
Lan sopir bis kandha: Nyuwun pangapunten, saiki kita mung nampa pambayaran nganggo kertu.
Mulane, pambayaran awis ora diijini.
Kepiye carane aku bisa tekan toko roti sing paling cedhak?
Lan kepiye sarapan bisa tekan piringku?
Kabeh iki wis dadi bagéan saka urip saben dina ing akèh panggonan ing Éropah saiki.
Iki kelakon marang aku ing Heidelberg.
Delengen dhéwé:
Aku saiki ana ing Heidelberg lan arep numpak bis iki – ayo ndeleng apa sing bakal kelakon sabanjure.
Nanging isih ana wektu.
Ya, aku mung kaget.
Ora, ora, ora, isih ana papat menit maneh.
Banjur aku pengin tiket mlebu kutha.
Dhuwit tunai ora dadi pilihan maneh.
Apa ora bisa maneh?
Ora pisan.
Ora bisa lunga ngendi-endi, ora ana bis.
Ora ana bis maneh?
Ora ana bis maneh.
Ing kéné ing Heidelberg, ing ngendi ora ana siji-sijiné bis, aku ora bisa maneh mbayar nganggo siji-sijiné mata uang resmi?
Ora, saiki wis diganti. Kita wis ngalami periode transisi enem wulan, lan saiki ora ana
sing bisa digunakake nganggo dhuwit maneh.
Saiki ora ana sing bisa digunakake maneh – lan apa sing bakal ditindakake bocah-bocah,
wong cacat, utawa wong tuwa saiki, contone?
Tindakan darurat dibutuhake ing kene kanggo nyelehake masa depan cash back ing tangan masyarakat.
Lan iki mung bisa kelakon yen bisnis lan instansi pamaréntah diwajibaké nampa awis.
Iki siji-sijine cara kanggo njamin kabebasan milih – mbayar nganggo awis.
93 persen warga Britania Raya kepengin iki.
Akeh negara ing Éropah wis ngenalake kewajiban kaya ngono kanggo nampa.
Ing negara-negara sing ditandhani nganggo werna ijo, para pengecer ora diijini mung nolak
pembayaran awis kanthi masang tandha ing lawang.
Ana alesan sing sah kanggo ngenalake kewajiban iki kanggo nampa.
Ayo padha ndeleng Norwegia, sing ngenalake kewajiban iki kanggo nampa sampah ing taun 2024.
Alesané iki?
Survei wis nuduhaké yèn nganti 600.000 wong Norwegia ora pinter digital.
Iki padha karo luwih saka 10 persen saka populasi.
Nerapake angka iki marang Jerman bakal ateges luwih saka 8 yuta wong bakal dikecualekake saka partisipasi umum.
Apa kuwi ora pelanggaran serius marang hak-hak dhasar?
Ayo ndeleng kepiye Pak Repasi njlèntrèhaké panemu hukum saiki ing Jerman:
Ora ana kewajiban kanggo nampa dhuwit tunai saka individu pribadi.
Padha ora tau ana uga, amarga kabebasan kontrak sing dilindhungi dening hak-hak dhasar.
Inggih, Pak Repasi, kuwi panemu hukum saka, umpama, Deutsche Bundesbank.
Dadi apa hak para pengecer kanggo nolak awis?
Ayo takon marang pengacara lan anggota Dewan Eksekutif Deutsche Bundesbank ing kéné ing Frankfurt am Main.
"Sampeyan duwe lembaga hukum dhuwur babagan kabebasan kontrak."
Syarat pambayaran bisa ditemtokake ing kana.
Pembeli saktenane bisa nolak kontrak lan mutusake ora tuku barang.
Nanging piye karo kabèh hak dhasar liyane, kaya ta hak melu urip umum, perlindungan privasi,
larangan diskriminasi, lan akèh hak dhasar liyane?
Yen kita ngidini iki kelakon, dhuwit tunai bakal kepepet metu saka ekonomi.
Ukumané sing paling kuwat bakal menang.
Ayo padha ndeleng luwih cedhak bab iki.
Aku dhéwé asalé saka donya bisnis lan aku ngerti yèn kabebasan kontrak iku aset sing wigati.
Nanging kita aja nganti kesusu.
Nalika panuku lan penjual padha kahanané, kabebasan kontrak migunani.
Nanging ora pantes yen sing luwih kuwat meksa kersane marang sing luwih ringkih.
Mulane anggota sing luwih ringkih kudu dilindhungi, kaya akèh negara Éropah sing wis nindakake kanthi wajib nampa awis.
Ngenalake kewajiban nampa awis iku bisa kelakon sacara politik ing sembarang kahanan!
Iki dibuktèkaké déning peraturan sing diajokaké kanggo euro digital.
Iki amarga cetha nyatakake manawa kudu ditampa ing kasir toko, lan uga dening panguwasa negara ing .
Lan piye karo dhuwit tunai?
Saiki aku kudu nyuwun sabar marang sampeyan nalika aku nyajikake sawijining teks sing rumit banget lan mung
bisa dipahami sawisé dirungokaké bola-bali. Sayangé, iki asring kelakon karo para pengacara.
Nanging enteni dhisik, aku bakal nerangake sakwisé.
"Nanging dhèwèké wani njupuk risiko ing siji bab."
Pangecualian sepihak sadurunge marang awis dening pengecer utawa panyedhiya layanan, contone kanthi nampilake tandha
"ora awis", kanthi cetha dikecualekake saka pangecualian iki.
Kanthi tembung liya, dilarang.
Pak Repasi nyoba nerangake ing kene manawa peraturan awis sing diusulake katon nemtokake manawa para pengecer ora
kena nolak awis mung nganggo tandha prasaja ing lawang mlebu.
Dheweke malah ngomong yen iki bakal dilarang.
Pak Repasi kleru banget ing kéné.
Mung Pasal 10 saka peraturan usulan babagan e-euro kanthi cetha nyatakake manawa panolakan sepihak nganggo
tandha ing lawang toko ora kalebu kabebasan kontrak.
Ora ana sebutan babagan iki ing peraturan usulan babagan awis.
Ing ngisor iki sampeyan bakal nemokake esai akademik rinci babagan topik iki.
Prof. Dr. Zeitler, pengacara lan mantan Wakil Presiden Bundesbank, tekan kesimpulan sing beda banget karo Pak Repasi.
Dheweke nulis ing koran Börsenzeitung:
Kaping pisan, sanadyan rancangan peraturan Komisi Éropa ing Juni 2023 katon jembar, nanging redaksiné alus ing
babagan sing wigati, yaiku hak pelanggan kanggo mbayar nganggo awis ing transaksi bisnis.
Miturut Pasal 5 saka rancangan, isih bisa ngecualekake pembayaran awis, contone ing syarat lan
ketentuan umum utawa nganggo tandha "Ora Awis".
Kaya Prof. Zeitler, ECB uga nyuwun supaya ana ketentuan sing dilebokake ing peraturan sing
nglarang panolakan sepihak kanthi tandha ing lawang.
Aku kutip:
Ketentuan anyar kudu dilebokake ing peraturan sing diusulake sing kanthi cetha nyatakake manawa
pangecualian dhuwit tunai sacara sepihak dilarang sadurunge.
Program ARD Plusminus uga tekan kesimpulan sing padha:
Uni Éropa wis cetha netepake syarat dhuwit resmi kanggo euro digital – nanging ora kanggo dhuwit kertas lan koin.
Kanggo nyimpulake:
1. Ekonomi saya nolak awis.
Iki ateges kafe, restoran, toko roti, lan toko es krim saya asring ora nampa dhuwit tunai.
2. Negara saya nolak awis.
Iki ateges manawa kolam renang umum ing njaba kutha, kantor warga, bis lan trem, papan parkir mobil
lan ruang parkir saya asring ora nampa dhuwit tunai.
Warga dipaksa supaya mbayar nganggo cara digital.
3. e-euro saya dadi pesaing dhuwit tunai.
Saiki kita duwe loro cara pambayaran.
Kaping pisan, dhuwit digital sing dikenal minangka dhuwit kitab suci, lan awis, siji-sijiné alat pambayaran sing sah.
Nalika e-euro dikenalké, bakal ana mata uang sah kapindho.
e-euro uga bisa digunakake kanggo pambayaran ing toko eceran.
Iki ateges bakal dadi pesaing langsung karo awis lan mesthi bakal njupuk pangsa pasar saka awis.
4. Bank sentral nyambungake masa depan dhuwit tunai karo panjaluk.
ECB wis njupuk posisi sing cetha babagan prakara iki.
Aku ngutip: "Eurosistem bakal terus nyedhiyakake dhuwit kertas lan ngidini panggunaané salami ana panjaluk."
Dhuwit tunai ora duwe kasempatan slamet.
Kaya sing wis direncanakake kanggo e-euro, saiki uga dibutuhake kewajiban hukum kanggo nampa awis.
Elinga, kewajiban nampa awis mung salah siji conto saka peraturan sing diajokaké sing pancen kudu segera diperbaiki.
Miturut panemuku, ana paling ora 13 poin sing pancen kudu ditingkatake.
Kita wis ngirim 13 saran iki kanggo perbaikan ing layang marang Komite Urusan Moneter Parlemen Eropa.
Nanging ayo padha bali menyang pernyataan Bu Lagarde.
Aku mung pengin nambahake manawa euro digital iki mesthi ora bakal ngganti awis, nanging bakal melengkapi.
Direktif Bu Lagarde cetha:
e-euro iki dimaksudaké kanggo nambah dhuwit tunai, dudu kanggo nggantèkaké.
Iki metafora kanggo iki:
Dhuwit awis maringi kita akèh manfaat sing béda-béda.
Aku kepengin nyimbolake iki nganggo buket kembang iki.
Lan saben kembang iku kauntungan sing wis suwé nyedhiyakake dhuwit kanggo kita.
Uni Éropa saiki kepengin nduwèni mata uang sah liyané, yaiku e-euro.
Lan syaraté yaiku e-euro iku nambah dhuwit tunai – yèn saktenané iku tambahan.
Nanging tujuane ora supaya e-euro alon-alon nyurung awis menyang pojok lan pungkasane ngilangi awis.
Sayange, peraturan sing diajokake dirumusake kanthi cara sing luwih nguntungake alat
pambayaran legal sing ora resmi lan ngrugikake awis.
Adhedhasar peraturan awis saiki, awis ora nduwé prospek jangka panjang.
Perbaikan darurat dibutuhake ing kene!
Sethithik 13 poin mbutuhake perbaikan sing signifikan.
Sejatine, solusiné prasaja banget: dibutuhaké syarat-syarat kerangka sing seragam kanggo dhuwit sah.
Lan iki banjur uga kudu ditrapake marang kabeh mata uang resmi, yaiku e-euro uga dhuwit tunai.
Ora bisa yen siji mata uang sah diwenehi perlakuan istimewa tinimbang mata uang liyane.
Video iki ditujokake marang kabeh Anggota Parlemen Éropa lan Anggota Parlemen Jerman.
Ora ana politikus sing pantes ngomong yèn dhèwèké ora ngerti.
Matur nuwun sanget wis nyisihaké wektu kanggo nimbang masalah penting iki.
Lan yen sampeyan durung nindakake, mangga teken petisi dhuwit tunai kula ing www.bargelderhalt.eu