Не треба да се потценува: војната може да биде смртоносна во секое време за оние што се вклучени!
Оние кои доброволно ќе се пријават за војна сигурно нема да бидат во задниот дел на
трупите, туку ќе бидат испратени на првата линија.
Тоа е јасно. Јасно ми е дека војната влијае на генерациите.
Војната никогаш не те напушта. Дури и ако си се сместил, имаш куќа и градина, која моите родители
ја изградија во Бон. Таа никогаш не те напушта.
Сите снајперисти, сите снајперисти, кога ќе се вратат дома, не можат да се справат со фактот дека убиле луѓе.
Зашто ноќе во нивните соништа се враќаат лицата и тие не можат да се ослободат од нив.
Резултатот е или алкохол или психотропни дроги или самоубиство.
И тоа важи за целата војна. Војната има многу различни лица.
Но војната што се разбушува над нацијата има само едно лице.
Тој ги уништува луѓето, нивната историја, нивната самодоверба.
Па кој сè уште сака да се вклучи во војна, или кој е некаков идеалист и сака да оди таму поради таа причина...?
Па, морам да кажам, за мене тоа е сосема... – Не можам ни да замислам некој да
направи нешто такво! Ова не е филм! Не е забавно!
И можеби мост ќе биде миниран или нешто слично – во филмот. Но реалноста изгледа поинаку.
И секој ден и секој час станува збор за твојот живот. И тоа не треба да се потценува.
Не можете да му помогнете на никого да биде среќен.
Но јас би размислил двапати за тоа...! Секогаш можеш да кажеш не.
Што значи војната? Колку луѓе во Германија навистина знаат?
Виртуелна војна постои во филмовите или во вестите.
Разликата: не сте во средината на тоа, туку сте набљудувач.
Во Германија нема војна повеќе од три генерации.
Сега земјите на НАТО масовно се реоружуваат.
Празните државни каси не изгледаат да претставуваат проблем за милијардите што се трошат.
Напротив, според неодамнешна изјава на претседателот на Здружението на резервисти, во случај на војна,
Бундесверот ќе има потреба од замени за околу 1.000 паднати или сериозно ранети војници дневно.
Тоа изнесува околу 1,1 милион за три години.
Бидејќи – засега – голем дел од ова треба да биде доброволно, Бундесверот рекламира во училишта, на
автобуски постојки и за време на детски програми.
Како да е добро платено авантуристичко патување.
Но станува збор за војна! Станува збор за убивање и за убивање! Станува збор за уништување!
Овие сведоштва од очевидци нè потсетуваат на она што го доживеале луѓето во Германија, луѓе
кои не биле набљудувачи, туку директно погодени.
Не таканаречени херои на некоја фронт-линија, туку деца кои и денес носат емотивни лузни.
Родена сум во 1932 година, а на крајот од војната имав тринаесет години.
И каде живеевте кога избувна војната?
Кога војната избувна во Минхен, многу централно, па добро, не баш, но речиси во центарот на градот.
Па, јас сум роден покрај морето, или поточно на брегот – во Кранц, Источна Прусија.
Ова е земјата што страдаше бескрајно.
И колку години имав? Кога побегнавме од Кранц, имав околу четири и три четвртини години, роден сум во февруари 1940 година.
Мојата мајка потоа во септември побегна, заминувајќи од Кранц со воз, бидејќи рече дека целата работа се распаѓа.
Зашто веќе го слушавме громогласното татнење на топовите оддалеку и ја гледавме Кёнигсберг како гори
ноќе – не ние, децата, се разбира, туку возрасните.
Бомбардирите прелетаа и сè срамнија со земја.
Живеевме токму на брегот – како рај, како рај!
Ние бевме, така да се каже, извлечени од овој рај.
Мојата мајка ги зеде трите деца за рака. Имавме слугинка.
Само со куфер, односно со она што го носевме на грб, а потоа се качивме на воз за Австрија, каде што живееше нејзината сестра.
Почна во 1943 година, а потоа во 1944 година имаше многу бомбардирања, па моравме да го напуштиме Минхен.
Мајките со деца под 14 години мораа да заминат.
А ако не беа подготвени да го сторат тоа, тогаш децата едноставно беа испратени некаде сами.
Не знам каде, па тоа не ни беше важно, бидејќи доброволно го напуштивме Минхен.
Но беше многу тешко да се најде место за престој.
Обично, никој што живееше на село, односно надвор од градот, малку подалеку од големиот град, не ги сакаше градските жители.
Бидејќи не беа погодни за земјоделската работа што ја вршеа, тоа ни беше кажано.
Не со истите зборови, но добро, знаеше каде води.
Какви спомени од војната, освен громогласот на топовите, освен фактот дека Кёнигсберг – ние како деца речиси не го
видовме, бидејќи навечер одевме на спиење – дека имаше немири, ни кажаа тоа. Слушнавме громогласот на топовите.
Но потоа се појави нешто што, така да се каже, ме придружуваше низ целиот мој живот.
Оваа вознемиреност предизвикана од бегството не е едноставно исчезнала; таа останува некаде.
Значи, ти никогаш навистина не пристигнуваш. Секогаш остануваш некаде...
Значи, домот, домот беше нешто многу важно за мене, а исто така и за моите две браќа и сестри.
Продолживме да зборуваме за дома уште многу години потоа.
Се сеќавам дека, како млад човек, би бил подготвен да одам во војна против Русите за да ја
ослободам мојата татковина, така да се каже, како момче.
Се сеќавам добро – сигурно сте запознаени со Унгарското востание од 1956 година, кога
приближно 80.000 Унгарци ги загубија животите.
И тогаш имав 16 години и би бил подготвен да одам во Унгарија да се борам против Советите.
Тоа беше чувство кое едноставно постоеше во тој момент.
Потоа се случи нешто друго што навистина ме изненади.
Гледав филм за "волчињата деца". Не знам дали си го гледал.
И кога го гледав овој филм, почнав да плачам до степен што ми беше сосема непознат. Не знаев дека тоа е можно.
Тоа беше човек кој плачеше, но навистина, јас толку многу плачев што солзите ми се лизгаа по лицето.
Мојата сопруга беше целосно потресена: "Што ти е?"
Тука видов филм за волчињата деца.
И потоа сфатив дека во мене има нешто што е уништено.
Ова страдање, овие стравови, исто така се изнесени на површина, така да се каже, од овој филм.
Тоа беше документарен филм – за овие деца.
Овие деца се појавија, зборуваа за себе, за своите животи и така натаму, како им оди.
Сретнав луѓе кои беа во самиот Кранц кога Русите го зазедоа Кранц, и она што го доживеаја таму беше ужасно.
Момчињата – можеби на возраст од осум или десет години, или малку постари – ги отстранија телата од оградите.
Тоа значи дека луѓето излегле од своите подруми и потоа немаа што да јадат и замрзнаа до смрт, држејќи се за оградите.
И потоа тие ги однесоа на гробишта како тинејџери за да ги погребат.
Јас исто така знам за силувања, на пример.
Имав... Имавме медицинска сестра од Црвениот крст... – но сето тоа се случи по војната, мислам, искуствата на луѓето.
Сепак, мора да се каже и дека постоеше желба за правда, и дека рускиот начленник или градоначалник беше
прилично пријателски настроен кон германските деца.
Тој не можеше многу да направи. Луѓето гладуваа, умираа само затоа што немаа што да јадат, смрзнуваа до смрт.
Можам само да кажам што се случи во Кранц врз основа на она што го слушнав потоа.
Така илјадници и илјадници жители се убиени, силувани.
Знам една приказна, на пример – ако те интересира, да речам, не знам?
Една многу бремена жена беше едноставно извлечена од нејзината соба и спуштена по скалите од руски војници.
Или момче на околу 15/16 години, на чиј стомак руски војник го изведуваше својот танц додека не му излегоа цревата.
Но јас лично не сум го доживеал тоа, го знам од луѓе кои го доживеале и ми раскажале за тоа.
Кон крајот на војната, бевме на село.
И толку многу сиромашен, прилично лошо дизајниран анекс – дванаесет квадратни метри за
четири лица, односно три деца и нивната мајка.
И тоа беше... Фармата беше покрај патот, патот се спушташе по наклон, а ние бевме горе.
И оваа соба каде што живеевме беше приградска градба.
И наназад од фармата кон овоштарникот.
Имаше и тесен пат, но не беше асфалтиран ниту нешто слично. Едноставно така...
И ете нè, практично целосно изолирани.
Значи никој не одеше на прошетки – освен можеби преку ден, бидејќи и тогаш немаа време за тоа – освен ако
не стануваше збор за некој што не мораше да работи.
И на крајот од војната пристигна цел баталјон на Вафен-СС.
Не знам дали тоа ти значи нешто. Тоа беше специјална единица која исто така имаше специјални задачи.
Морам да кажам, тие навистина не беа многу јавни; не можеше да дознаеш што прават. Но, беа стравувани.
И луѓето беа распрснати низ целото село, престојувајќи во некаков вид сместување, не знам каде. Јас не отидов таму.
Но откако живеевме надвор од фармата, која беше само – таа стара куќа што стоеше таму, беше само приградска зграда.
И моравме да прошетаме околу целото овоштарник и потоа во дворот за да стигнеме до тоалетот.
Беше само едноставно, привремено тоалетче, може да се каже.
И потоа таму имаше војници, и еден од нив одеднаш ме фати за зглобот, бидејќи требаше да одам
во тоалет, и се обиде да ме влече во шталата.
И некако имав чувство дека тој нема добри намери кон тебе.
И врескав убиствено, што не е мој вообичаен начин на изразување.
И потоа, фала му на Бога, една од ќерките на земјоделецот се појави и веднаш се фрли
врз него – таа беше силна девојка – и рече:
Пушти го тоа дете! Веднаш! Инаку ќе ги соберам сите и тогаш ќе ти биде жал!
И тој веројатно беше толку изненаден, не знам, во секој случај навистина ме пушти, таа ме фати и ме одведе кај мајка ми.
И да, едноставно го пропуштив тоа.
И тоа ми се случи повторно подоцна, кога некој друг ме заштити.
И тоа беше кога повторно бевме во Минхен.
И секогаш беше така што немаше струја.
Значи, кога влегувавте во зграда во зима, кон вечер, не можевте да видите ништо.
Значи, се снаоѓаше таму само затоа што веќе некое време живееше таму.
И јас само сакав да влезам во куќата, и таа никогаш не беше заклучена, бидејќи тоа не
беше можно; никој немаше клуч од долниот кат...
И тој стоеше во влезот на куќата во која сакав да влезам.
И потоа тој се обиде да ме влече внатре.
Повторно ужасно врескав, а потоа, за среќа, од соседната куќа излезе еден млад човек што
го познавав; тој беше малку постар од мене.
И тој го познаваше, и веднаш ми пријде, ја повлече раката и рече:
И ако ја допреш таа девојка повторно, таа е моја девојка, ќе те претепам до смрт!
И потоа исчезна без трага. Благодарам на Бога!
Па така, татко ми се врати, и јас бев првиот што го видов – целосно изнемоштен.
Веројатно, не знам со сигурност, тој никогаш не кажа ништо за тоа, избегал од Рајнските ливади,
па сигурно имал можност. Беше целосно изнемоштен.
И тој навистина кажа многу малку за она што го доживеал и за нацистичката ера.
Тие што се вратија од војната беа или ранети или трауматизирани, практично речиси сите, освен ако
немаа некаква посебна работа за која јас не знам.
Еден пријател од детството на мајка ми еднаш нè посети. Тој беше заробен во Франција и ни кажа дека затворениците
што беа таму – мислам дека беше некаде близу Средоземното Море – беа држени во затворен логор.
И потоа секој ден, наместо храна, им даваа краставична супа, и потоа околу половина од кампот добија дизентерија .
И потоа тие умреа малку по малку, логично, затоа што никој не може да го издржи тоа.
Тоа исто така беше начин да се ослободите од луѓето.
Тој не зборуваше многу за себе, но почина една година откако нè посети. Сепак, не знам од што почина.
Но, како што реков, сите беа болни, сите.
Затоа што нема да преживееш на таа "диета", во наводници.
Потоа тој веројатно исто така не можеше да го поднесе она што го имаше кога беше дома со својата
сопруга, храната. Дури и ако не добиваше многу.
И не знам како беше тогаш, дали беше земено предвид тоа што тие долго време беа во заробеништво, што
можеби им беа дадени повеќе ваучери за храна или...
Немам поим, не знаев ништо за тоа и исто така не сум слушнал ништо.
Но обично, сите тие требаше да бидат прегледани во болници. Дали тоа беше направено?
Не мислам дека имаа материјали, луѓе или опрема; сè беше вонредна ситуација.
Има приказна за тоа. Мојата најстара сестра – дојде еден човек во нашата куќа, тропна на вратата и праша: "Имате ли леб?"
И потоа мајка ми рече: "Не, немаме леб." Ние самите имавме потреба од лебот.
И потоа мојата најстара сестра извика и рече: "Мамо, не можеш само така да го пуштиш овој човек."
И потоа мајка ми попушти и му даде на човекот леб. Така беше тогаш.
И мајка ми го направи тоа најдобро што можеше.
И моравме сами да видиме како можеме да добиеме храна.
На моите родители тогаш им беше дадено парче градинарско земјиште од градот Алфелд, кое тие мораа сами да го обработуваат.
Потоа отидовме со мајка ни на полето да собираме .
И ние исто така украдовме репи и, секако, моравме да се погрижиме да не нè фатат полицајците на полето, кои беа вооружени.
Секако, тие немаше да не пукаат, тоа е сосема јасно, но ќе не избркаа.
Крадење цвекло за да се направи сируп од нив.
Мојот татко напиша во својот дневник дека сите бевме недоволно нахранети.
Бевме толку недоволно нахранети што развивме и цревни болести – округли црви и така натаму.
И потоа морав да одам во Клајнавалзертал во Австрија за да се опоравам, бидејќи се заразив
со туберкулоза, поточно со хиларна туберкулоза.
Така беше. Пред сè, сè уште многу јасно се сеќавам на таканаречениот пченкарен леб.
Не знам дали некогаш си слушнал за тоа.
Па наместо жито, имаше пченка од Американците.
Воопшто не беше вкусно, не ни се допадна.
Во првата година или две, едноставно мораше да го трпиш.
Немаше ни путер, тоа е сосема јасно, имаше маргарин.
Немаше ниту мед, имаше вештачки мед.
Бевме опкружени со станбени згради и урнатини.
Во Есен, на пример, како деца фрлавме камчиња.
Не знам дали сте запознаени со овој термин.
Значи, собирајте тули од урнатините, работете ги со чекан и така натаму.
Или, на пример, собирав железен отпад за да купам млеко со парите што ги заработив. Се разбира, тоа го правев како момче.
Да помогнете да се нахрани семејството, така да се каже.
Така беше. Дури отидовме толку далеку што ги скршивме цевките за одвод на дождовницата со чекан за да стигнеме до
ливеното железо, бидејќи ливеното железо беше особено вредно.
На почетокот на војната ни беа дадени ваучери за храна – така се викаа.
И за сите во семејството – децата под шест години добија повеќе, бебињата добија малку повеќе и уште нешто
– но дали тоа беше бебешка храна, не можам да кажам.
Да, а возрасните, па, беше навистина спартански. Никогаш не беше доволно за да се најадеш.
Кромпирите беа достапни само ако некој некаде ги продаваше.
Никогаш не бевте сигурни каде да одите за да го добиете она што ви требаше. Барем така беше додека бевме во Минхен.
Беше исто толку тешко и на село. Земјоделците не сакаа да дадат ништо.
Значи, имаше некои работи за размена што им се допаднаа, па ти дадоа нешто, но следниот пат немаше ништо.
Бидејќи во еден момент сите залихи ќе се потрошат.
Па, знам како изгледа гладта – и како се чувствува...
Можам сигурно да го потврдам тоа.
Па така, мојот татко потоа мораше да се погрижи да го прехрани семејството.
Потоа тој шпионираше за Американците и Британците на Исток. Тоа му обезбеди пари за неговото семејство.
Ова е очигледно од неговиот дневник и колку му беше тешко.
Не можеше да патува со автомобил, мораше да ја премине границата и така натаму, а потоа
некако да ја помине ноќта на железничките станици.
Значи, за него не беше толку лесно.
Подоцна имаше канцеларија во Минхен и исто така во Берлин.
Сојузниците затоа беа многу импресионирани од неговите извештаи – тој беше многу добар писател.
И силувањата секогаш беа пријавувани.
И исто така ги запознавме луѓето со кои живеевме.
На пример, во Есен, во станбената зграда каде што подоцна бевме сместени.
Моите родители потоа се преселија во Есен, бидејќи татко ми го презеде уредничкиот оддел
за бизнис на весникот "Neue Ruhrzeitung" таму.
Ние, децата, знаевме дека тоа е така. Знаевме го. И лицата на жените никогаш повеќе не беа среќни.
Тоа остави траен впечаток. Една од нашите тетки беше депортирана во Сибир.
Десетици германски млади луѓе умреа во нејзините раце. Таа исто така напишала песни за тоа.
Сите се свртени кон запад, рече таа.
Тие секогаш сакаа да гледаат кон запад, каде што заоѓа сонцето, каде што е Германија.
Животот со Русите беше неверојатно тежок.
Овој повоенен период беше, да речеме, ние како бегалци од Истокот не бевме особено, да речеме,
добредојдени од локалното население. Тоа не се случи.
Моравме да ги споделиме нашите работи со локалните жители.
Споделување на животен простор, споделување на облека, споделување на храна и така натаму.
Една од најлошите ситуации беше овој бункер, ова засолниште од воздушни напади во Нокерберг.
Куполeст подрум ископан во планината, изграден за складирање пијалоци, главно вино во минатото, а подоцна пиво.
И имаше аларм и – сè веќе беше прилично блиску, знаеше тоа – и потоа ние, баба ми и јас, бевме само двајца, влеговме
таму и потоа, како што дознав подоцна, имаше 3.000 луѓе.
И кога алармот заврши, луѓето во паника се фрлија кон излезот.
И има околу десет или повеќе, не знам точно, луѓе кои биле прегазени – буквално...
И тоа беше ужасно, секако! Само потоа дознавме за тоа.
И воздухот внатре беше толку лош што некои луѓе природно се срушија, не многу далеку од подот, па другите се
повлекоа малку и потоа тие паднаа на подот и тогаш не ги прескокнавте, туку веројатно ги згазивте.
Не можам да замислам дека може да биде поинаку.
Да, ова не се пријатни настани, кога ти беше на таа возраст, јас имав само единаесет години...
Мислам дека беше во 1943 година кога навистина полета.
Потоа беа фрлени фосфорни бомби, кои експлодираа кога удрија во земјата, ослободувајќи го целиот фосфор, кој веднаш се запали.
И потоа целата улица каде што живеевме беше во пламен, а пламените веќе се извишуваа високо.
И така сите, брат ми, мајка ми и јас, моравме да застанеме покрај прозорците и да ги изгаснеме рамките, бидејќи
ако пламените стигнеа до нив, тие ќе изгореа, стаклата ќе се скршеа и тогаш немаше да остане ништо.
И тоа не е особено пријатно, бидејќи не можеше да добиеш прозорци.
Тоа беше речиси сè што ти требаше. Ако не доби ништо од никого или немаше роднини кои имаа такви работи, тогаш да, едноставно
мораше да живееш со она што го имаше, без разлика дали во зима имаше стакла за прозорци или не, тоа не беше важно ...
Дури и по војната живеевме во стан без стакла за прозорци, бидејќи не можеше да се набават. И немаше стакла за прозорци.
Па, мислам дека ги продаваа на црниот пазар, но во реалниот живот не можеше да дојдеш до диск што некој го купил било каде.
И дали добивте впечаток за време на војната дека војната ги земала предвид децата?
Не добив таков впечаток.
Затоа што кога сè уште бевме на село, моравме да ископаме компири и репи за да ги нахраниме сите бегалци што доаѓаа од исток.
И потоа авионите почнаа да пукаат по нас. Тие летаа толку ниско што можеше да ги видиш главите на луѓето во пилотската кабина.
Тие не ни целеа директно, но како дете не го знаеш тоа. Само мислиш: тој сака да ме застрела.
Трчав за да го спасам животот, па мислев дека нема да успеам.
И еднаш, за време на војната, морав да одам кај стоматолог.
До следниот град не можев да пешачам толку далеку, бидејќи беше многу жешко.
Летото беше прилично топло, и како што реков претходно, 30 степени не беше ништо необично.
Морав да извадам заб. И потоа повторно се вратив.
Имавме уште еден велосипед, но тие подоцна ни го украдоа.
И потоа уште еден слезе со авионот.
Колковите со пченка беа прилично високи, па јас само влегов во полето, се фрлив врз нив и едноставно го фрлив велосипедот.
И потоа повторно пука во мене.
И се случи третпат, кога таму имаше многу луѓе, бидејќи беше жетва на хмељните столбови, од каде што се
собираат хмељните шишарки, што е потребно за варење пиво.
И потоа дојдоа авионите. И така беше, оваа хмељница беше прилично блиску до шумата.
И колку подалеку бевте од шумата, толку подолго моравте да трчате.
Пак паднаа, мислев дека ќе се срушат.
Бидејќи хмељот тогаш, сè е сосема поинаку денес, мораше да се закачува со жици.
И овие столбови што ги држеа жиците на место беа прилично високи.
И откако авионите толку многу се спуштија и веќе можеше да ги видиш главите на членовите на екипажот
внатре, помисливме: за бога, тие нема да паднат таму долу.
Па трчавме како луди, секој се обидуваше да влезе во шумата.
И потоа тие само се искачуваа и спуштаа, напред и назад.
Бевме толку исплашени, беше лудо!
Никогаш повеќе не сакам да доживеам нешто слично! Затоа мислам дека, се надевам, тоа никогаш повеќе нема да се случи.
Денес тие имаат други оружја и слично. Но тоа беше ужасна работа.
Како млад студент по теологија, јас исто така посетив сиропиталиште; моравме да посетиме сиропиталиште.
Бев со група студенти по теологија.
И слушавме сè и така натаму, се вративме дома, и потоа дојде едно момче, можеби осум или
девет години старо, ме прегрна и ми рече "Тато".
И тоа ми го прободе срцето како нож! Не можеш ни да замислиш.
И тогаш реков дека кога ќе се оженам, ќе посвојам две деца. И тоа го направив.
Само да знаеш, таа тага што ја чувствуваш кога си играш со деца, надвор во Алфелд, на пример, или дури
и во Есен, и тие немаат татковци, нешто недостасува!
Мајките не можат да го надоместат ова; тие го правеа природно, секако, тоа е сосема јасно, но е многу важно.
И оваа тага ме допре многу, многу длабоко, како и прегратката потоа.
Парцелите покриени со урнатини. На пример, непријатната миризба.
Се сеќавам кога го напуштивме Кранц, прво бевме во Алфелд, нели, а потоа морав да одам во Хановер на рендгенски преглед.
И таму видов разурнат град. Тоа беше шок за мене.
Не можеш ни да замислиш. Тоа се моите искуства.
И инвалидите на улиците, да, секако.
Но тоа беше поинаку. Значи, ние се одбранивме во однос на инвалидите.
Затоа го изгуби раката, затоа го изгуби ногата, затоа стана сликар со уста или сликар со нозете.
Ние ги почитувавме тие луѓе.
Значи, ова чувство дека целото општествено ткиво се распаѓа.
По Првата светска војна, ние исто така ги имавме тие десет години, Вајмарската Република, како што знаете, кога
луѓето беа експлоатирани и се појави овој целосен морален пад.
Секако, ова постоеше до одреден степен и по Втората светска војна, но не во иста мера, според мое мислење.
Не можев да живеам близу аеродромот, тоа би ме стресирало.
Не само бучавата, туку и сеќавањата се враќаат.
И тоа беа ужасни спомени. Па по војната имаше неколку години кога тоа беше присутно секоја ноќ.
За среќа, тоа со текот на времето донекаде избледе.
Но кога слушам многу моторизирани летала, што понекогаш се случува во одредени периоди, и кога тие само летаат со реклами
или нешто слично, го сметам тоа за исклучително сомнително.
Не ми се допаѓа тоа. Ме потсетува на тие времиња, а тие беа сѐ освен пријатни.
И токму тогаш паднаа првите фосфорни запалителни бомби, кои паднаа директно во магацин
за јаглен. Тоа, секако, беше двојно полошо.
А куќата од другата страна, па улицата не беше толку широка, и секако пламените – фосфорот –
се проширија таму и потоа целата куќа изгоре.
И таму луѓето умреа. Тоа е...
Да, и потоа само ги ставаш во јагленот.
И сакавме да најдеме нешто што ќе го загрее местото, бидејќи не беше баш – беше есен, но сепак веќе беше прилично студено.
И децата отидоа таму и го посакуваа тоа, не беше далеку, и секој од нив имаше кофа во рацете.
И потоа стоевме таму и не знаевме што да кажеме.
Не плачевме, но тоа беше вистински шок!
Што би им порачале на младите луѓе или на сегашните носители на одлуки, врз основа на вашето искуство, да
земат предвид пред да почнат интензивно да рекламираат и повторно да се вооружуваат за војна?
Едноставно би им советувала на сите да не се впуштаат во војна, ако е можно.
Не можеш да опишеш нешто такво. Можам да ти раскажам за тоа, но не можеш да знаеш како е тоа и низ што
ќе мораш да поминеш, или дали воопшто ќе преживееш.
Кога сè уште бевме во Минхен, секоја ноќ моравме да слегуваме во подрумот, бидејќи бомбите постојано паѓаа.
Значи, како дете никогаш не си имал ноќ во која можеше да спиеш цела ноќ.
Тоа е навистина драматично, не можеш ни да замислиш.
И оние кои се на терен, кои практично немаат можност да кажат: "Ова не ми одговара, си заминувам."
Тоа е невозможно! Ќе бидат застрелани. Тоа беше сосема нормално...
Можам да кажам само уште една работа, бидејќи зборувам за пукање.
По војната, односно на крајот од војната, кога веќе беше сто проценти сигурно дека оваа војна дефинитивно е изгубена и дека
нема повеќе што да се добие, ги собраа сите постари лица, односно оние на возраст од 60 години и повеќе, кои
Хитлер ги сметаше за стари, и младите на возраст од 14 години и повеќе за "Фолкштурм" (народна бура).
И потоа тие сепак мораа да се обидат да го запрат "непријателот" – во наводници.
Може да се замисли како се чувствува 14-годишно момче кога е вооружено со пушка за да ја брани својата таканаречена татковина.
И шеесетгодишните исто така не беа баш во најдобра форма.
И потоа, на крајот од војната, кога Американците веќе маршираа во нашата земја, беше вака: тие однапред забележаа дека
некои момчиња, на возраст од 14 години, сакаа да побегаат.
Тие повеќе не сакаа да се спротивстават на никого, беа исплашени и сакаа да си одат дома.
Ги фатија и ги обесија на најблиското дрво... Не можеше да биде побрутално!
Зборував со двајца офицери, високи офицери.
Го посетив еден од нив во неговата казарма. Им реков ова:
Не смеете да ги испраќате вашите рекрути на странски мисии!
Држете ги дома! Кажете им да останат дома!
Сепак, тоа е доброволно. Тие тоа го разбраа.
И кога ќе ги видите сите трауматски повреди што ги претрпеа овие војници, кои сега се ранети во Авганистан и на
други места, може да кажете: "Момци, вие самите сте си криви!"
Треба да се праша, кој е мотивот на овие момчиња? Постојат три мотива.
Постои вроден младешки идеализам.
Но тогаш ова младо лице е измамено. Тој верува дека прави нешто добро, но тоа воопшто не е добро!
Војната во Авганистан исто така го покажа ова.
Потоа има млад човек кој воопшто не се грижи за ништо и не е заинтересиран за ништо.
А потоа има и такви кои го прават тоа од чувство на авантура.
Па тој седи во своето оклопно возило или држи пушка во рака и се чувствува моќен –
господар на животот и смртта. И тоа е примамка!
И потоа има уште еден млад човек кој си вели: добро, ако сега се приклучам во
Британската армија, тогаш нема да треба да се грижам.
Имам постојана работа, ја добивам платата и на крајот ќе ја добијам пензијата. Тоа е.
Не треба да се потценува фактот дека војната може да биде смртоносна во секое време за оние што се вклучени!
Оние кои доброволно ќе се пријават за војна сигурно нема да бидат во задниот дел на трупите, туку ќе бидат
испратени на првата линија. И тоа секогаш е опасно по живот!
Не е забавно, нема никаква врска со филмови или други работи што можеби ќе ги прочитате некаде за забава или нешто слично.
Војната е многу сурова и, како што реков, претставува закана по животот.
Не можам да му препорачам на никого да оди таму – и "да ја брани татковината", како што вели
поговорката – може и малку себично да се размислува.
Јасно ми е дека војната влијае на генерациите. Војната никогаш не те пушта.
Дури и ако веќе си воспоставен, имаш куќа и градина, кои моите родители ги изградиле во Бон.
Нема да те пушти. Постојано се враќаш на тоа, тоа е сосема јасно.
И ако некој мисли дека постојат извештаи за ова, јас сум слушнал некои од нив од луѓе.
Јас исто така имам архив дома – трауматизација на германските војници во Авганистан. Тие не можат да се справат со тоа.
Прво, поради нивните повреди, но и затоа што нема никој таму кој ќе ги почести за ризикувањето на нивните
животи. За што? Која е поентата на оваа бесмислица?
Значи така е, и исто така е многу важно младите луѓе да знаат: има обучени снајперисти.
Војниците се токму тоа, обични војници, и тие се исто така дел од армија.
Сите снајперисти, сите снајперисти, кога ќе се вратат дома, не можат да се справат со фактот дека убиле луѓе.
Зашто ноќе во нивните соништа се враќаат лицата и тие не можат да се ослободат од нив.
Резултатот е или алкохол, или психотропни дроги, или самоубиство. И тоа важи за целата војна.
Но дури и оние кои... – вклучувајќи ги германските снайперисти, американските снайперисти – германските
снайперисти кои го бранеа својот татковина и тоа добро, не можеа да се справат со тоа. Толку е јасно.
Тие нема да можат да ги завршат ниту другите работи.
Кога ќе видиш другар изгорен жив во тенк и така натаму, сите тие ужасни слики им остануваат на младите за целиот живот.
Слушнав за тоа од тој еден наставник, чиј мозок, така да се каже, беше распрскан по неговото лице во Русија, за време
на руската кампања, кога граната ги распарчи неговите другари. Потоа тој раскажа за тоа во училиштето.
Секако, имаше и такви кои сметаа дека е прилично добро. Значи, и двете се можни.
Во зависност од тоа каде бевте поставени на првата линија, дали беше успешно или не.
Војната има многу различни лица.
Но војната што се разгорува над нацијата има само едно лице:
Тој ги уништува луѓето, нивната историја, нивната самодоверба.
Да, сега има дронови кои обичните луѓе не можат да ги проценат.
Сигурно ќе паднеш настрана.
Веќе не ви треба ништо посебно. Целата опрема што ја имавте претходно сега е застарена.
И сега, или атомски бомби или дронови исто така ја уништуваат човечноста.
Значи, секој што сè уште сака да се вклучи во војната, или секој што е идеалист и сака да оди таму од таа причина...
Па, морам да кажам, за мене тоа е сосема... – не можам ни да замислам некој да направи нешто такво! Не е филм! Не е забавно!
И потоа можеби ќе биде експлодиран мост или нешто слично – во филмот.
Но реалноста е поинаква; секој ден и секој час се прашање на живот и смрт!
И тоа не треба да се потценува! Не можете да му помогнете на никого да биде среќен.
Но јас би размислил внимателно за тоа... Секогаш можеш да кажеш "не".
Ваш водич во збунувачки времиња: Кла.ТВ.