၁၂၃၄၃၂၁ မလျော့မတွက်သင့်ပါ၊ စစ်ပွဲမှာ ပါဝင်သူများအတွက် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သေဆုံးနိုင်ပါသည်။
စစ်တိုက်ရန် ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားသူများသည် တပ်ဖွဲ့၏ နောက်ကျောတွင် မနေဘဲ ရှေ့တန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံရမည်။
အဲဒါရှင်းပြီ။ စစ်ပွဲက မျိုးဆက်များပေါ် သက်ရောက်မှုရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်ုပ်အတွက် ရှင်းလင်းပါပြီ။
စစ်ပွဲက မင်းကို ဘယ်တော့မှ မလွတ်ဘူး။ မင်းတည်တံ့ပြီး အိမ်နဲ့ ဥယျာဉ်တစ်ခုရှိနေပေမယ့်၊ အဲဒီအိမ်နဲ့ ဥယျာဉ်ကို
ကျွန်ုပ်မိဘတွေက ဘွန်မြို့မှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စစ်ပွဲက မင်းကို ဘယ်တော့မှ မလွတ်ဘူး။
စနိုက်ပါအားလုံး၊ စနိုက်ပါအားလုံး၊ သူတို့အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ လူတွေကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို မခံနိုင်ကြဘူး။
ညဘက် အိပ်မက်ထဲမှာ မျက်နှာတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး သူတို့က မဖယ်ရှားနိုင်ကြဘူး။
ရလဒ်ကတော့ အရက်၊ စိတ်ထိခိုက်ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင်သေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ စစ်ပွဲတစ်ခုလုံးကိုလည်း သက်ဆိုင်ပါတယ်။ ၁၂၃၄၃၂၁ စစ်ပွဲမှာ မျက်နှာမျိုးစုံ ရှိတယ်။
သို့သော် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော စစ်ပွဲမှာ မျက်နှာတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
သူက လူတွေ၊ သူတို့ရဲ့ သမိုင်းနဲ့ ကိုယ်တိုင်ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးတယ်။
စစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ချင်သူ ဘယ်သူရှိသေးလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအကြောင်းကြောင့် သွားချင်တဲ့ အယူအဆရှင် ဘယ်သူရှိသလဲ...?
ဟေ့၊ ငါပြောရမယ်ဆိုရင် ငါ့အတွက်တော့ ဒါက တကယ်လုံးဝ… – တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုတာကို
မထင်နိုင်ဘူး! ဒါက ရုပ်ရှင်မဟုတ်ဘူး! ပျော်စရာမဟုတ်ဘူး!
ရုပ်ရှင်ထဲမှာ တံတားတစ်စင်းကို ဗုံးပေါက်ကွဲသွားတာလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တကယ်ကတော့ မတူပါဘူး။
နေ့တိုင်း နာရီတိုင်းမှာ အရာအားလုံးဟာ သင့်ဘဝအကြောင်းပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို မလျော့မနည်း ခန့်မှန်းသင့်ပါဘူး။
သင်သည် မည်သူကိုမျှ ပျော်ရွှင်စေရန် မကူညီနိုင်ပါ။
ဒါပေမယ့် ငါ အဲဒါကို နှစ်ကြိမ်စဉ်းစားမယ်...! မင်းက အမြဲ 'မလုပ်ဘူး' လို့ ပြောလို့ရတယ်။
စစ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ဂျာမနီမှာ တကယ် ဘယ်လောက်လူတွေ သိကြလဲ?
ဗာချယ်စစ်ပွဲသည် ရုပ်ရှင်များတွင် သို့မဟုတ် သတင်းများတွင် ရှိသည်။
ကွာခြားချက်ကတော့ သင်ဟာ အဲဒီအခြေအနေထဲမှာ မပါဝင်ဘဲ ကြည့်ရှုသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခြင်းပါ။
ဂျာမနီမှာ မျိုးဆက်သုံးဆက်ကျော်ကြာ စစ်မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
ယခု NATO နိုင်ငံများသည် အလွန်အကျွံ ပြန်လည်လက်နက်တပ်ဆင်နေကြသည်။
ဗလာနေတဲ့ ပြည်နယ်ဘဏ္ဍာငွေဟာ ဘီလျံပေါင်းများစွာ အသုံးပြုနေခြင်းအတွက် ပြဿနာတစ်ခု မဖြစ်သလို ထင်ရသည်။
ထိုအစား၊ မကြာသေးမီက တပ်မတော်အစားထိုးတပ်ဖွဲ့အသင်း ဥက္ကဋ္ဌက ထုတ်ပြန်သော ကြေညာချက်အရ၊ စစ်ဖြစ်ပါက ဘွန်ဒက်စ်ဝဲလ်တပ်မတော်သည်
တစ်ရက်လျှင် သေဆုံး သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသည့် စစ်သား ၁,၀၀၀ ခန့်အတွက် အစားထိုးတပ်သားများ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ သုံးနှစ်အတွင်း စုစုပေါင်း ၁.၁ သန်းခန့် ဖြစ်ပါတယ်။
ယခုအချိန်အတွက် ဒီအများစုကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာကြောင့် Bundeswehr သည်
ကျောင်းများ၊ ဘတ်စ်ကားရပ်နားရာများနှင့် ကလေးအစီအစဉ်များအတွင်း ကြော်ငြာပြုလုပ်သည်။
လစာကောင်းတဲ့ စွန့်စားခရီးတစ်ခုလိုပဲ။
ဒါပေမယ့် ဒါက စစ်ပွဲအကြောင်းပဲ! သတ်ခြင်းနဲ့ သတ်ခံရခြင်းအကြောင်းပဲ! ဖျက်ဆီးခြင်းအကြောင်းပဲ!
ဤမျက်မြင်သက်သေများက ဂျာမနီနိုင်ငံတွင် ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ရှုသူများမဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ထိခိုက်ခံခဲ့ရသူများ
ခံစားခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကို ကျွန်ုပ်တို့အား သတိပေးသည်။
ရှေ့တန်းမှာဆိုတဲ့ သူရဲကောင်းတွေမဟုတ်ဘဲ၊ ယနေ့တိုင် စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ဆက်လက်ခံထားရတဲ့ ကလေးတွေပါ။
ကျွန်မကို ၁၉၃၂ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ စစ်ပွဲအဆုံးတွင် ကျွန်မ အသက် ၁၃ နှစ်ရှိခဲ့သည်။
စစ်ပွဲပေါက်ကွဲချိန်မှာ သင် ဘယ်မှာ နေထိုင်ခဲ့ပါသလဲ?
မျူနစ်မြို့မှာ စစ်ပွဲပေါက်ကွဲတဲ့အခါ၊ အရမ်းဗဟိုမှာ၊ တကယ်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် မြို့လယ်နီးပါးမှာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကောင်းပါ၊ ကျွန်ုပ်ကို ပင်လယ်ကမ်းနားမှာ မဟုတ်ဘဲ ကမ်းခြေမှာ မွေးဖွားခဲ့တယ် – အရှေ့ပရုရှားနိုင်ငံ Kranz မြို့မှာ။
ဤနိုင်ငံသည် အဆုံးမဲ့စွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရသော နိုင်ငံဖြစ်သည်။
ငါ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိခဲ့လဲ? ကျွန်တော်တို့ Kranz မှ ထွက်ပြေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် အသက် လေးနှစ် (သုံးပုံသုံးပိုင်း)
ခန့်ရှိခဲ့ပြီး၊ ၁၉၄၀ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလမှာ မွေးဖွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မအမေက စက်တင်ဘာလမှာ ထွက်ပြေးပြီး၊ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီလို့ ပြောကာ ရထားနဲ့ Kranz ကို ထားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့က အဝေးကနေ ပစ်ခတ်သံကြီးတွေကို ကြားပြီး ညဘက်မှာ Königsberg မီးလောင်နေတဲ့အခါကို
မြင်ခဲ့ကြတယ် – တကယ်တော့ ကလေးတွေမဟုတ်ဘူး၊ လူကြီးတွေပဲ။
ဗုံးပစ်လေယာဉ်တွေက ပျံသန်းပြီး အရာအားလုံးကို ပြိုကျကျ ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့က ကမ်းခြေဘေးမှာ တိုက်ရိုက်နေထိုင်ခဲ့တယ် – ကောင်းကင်ဘုံလို၊ ကောင်းကင်ဘုံလို!
ကျွန်ုပ်တို့ကို၊ ဆိုလိုရုံသာပြောရရင်၊ ဒီနတ်ပြည်ကနေ ဆွဲထုတ်ခံခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မအမေက ကလေးသုံးယောက်ကို လက်ကိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့မှာ အိမ်အကူတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။
လက်ဗူးတစ်လုံးပဲ ယူပြီး ကျွန်တော်တို့မှာ ကိုင်ထားတာပဲ ယူခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် သူမ၏ညီမနေထိုင်ရာ အော်စတြီးယားကို ရထားစီးသွားခဲ့တယ်။
၁၉၄၃ ခုနှစ်မှာ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ၁၉၄၄ ခုနှစ်မှာ ဗုံးကြဲမှုများ များပြားခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ မျူနစ်မြို့က ထွက်ခွာခဲ့ရတယ်။
၁၄ နှစ်အောက်ကလေးရှိသော မိခင်များသည် ထွက်သွားရမည်။
သူတို့က အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်မထားခဲ့ရင် ကလေးတွေကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်နေရာမဆို ပို့လိုက်ကြတယ်။
ဘယ်မှာဖြစ်တယ်ဆိုတာ မသိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မျူနစ်ကို ကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက်
ထွက်ခွာခဲ့တာမို့ ကျွန်တော်တို့အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး။
ဒါပေမယ့် နေထိုင်ရန်နေရာတစ်ခုရှာဖွေရတာ အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်။
ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့ပြင်၊ မြို့ကြီးမှ အနည်းငယ်ဝေးသော ကျေးလက်ဒေသတွင်
နေထိုင်သူများထဲမှ မည်သူမျှ မြို့သားများကို မလိုချင်ကြပါ။
သူတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လယ်ယာအလုပ်နဲ့ မကိုက်ညီကြလို့ ဆိုတာပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောခဲ့တာပါ။
စကားလုံးတူမဟုတ်ပေမယ့်၊ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းက သိပြီးသားပဲ။
စစ်ပွဲအကြောင်း မင်းမှာ ဘာမှတ်ဉာဏ်တွေရှိလဲ၊ သေနတ်ပစ်သံကို မထည့်ဘဲ၊ Königsberg ကိုလည်း ကလေးဘဝမှာ ညတိုင်း အိပ်ရာဝင်တာကြောင့်
မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမယ့် အငြိမ်းမရှိဘူးလို့ သူတို့က ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သေနတ်ပစ်သံကို ကြားခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ထိုအချိန်မှာ ကျွန်ုပ်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဆက်တိုက်အတူရှိခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
ထွက်ပြေးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်မချမ်းသာမှုသည် ရိုးရိုးပျောက်ကင်းသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ
တစ်နေရာ၌ ဆက်လက်ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် မင်း တကယ် မရောက်ပါဘူး။ မင်း အမြဲ တစ်နေရာမှာပဲ ကျန်နေတတ်တယ်။
အိမ်ဆိုတာ ကျွန်တော်အတွက်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အတွက်လည်း အလွန်အရေးကြီးတဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့က ထိုနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ အိမ်အကြောင်း ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့ကြတယ်။
ငယ်ရွယ်စဉ်က ကောင်လေးတစ်ယောက်လိုပဲ ငါ့တိုင်းပြည်ကို လွတ်မြောက်အောင် ရုရှားတွေကို
တိုက်ခိုက်ဖို့ စစ်ထဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်ထားမယ်လို့ မှတ်မိတယ်။
ငါ အဲဒါကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိတယ်။ သင်ကတော့ ၁၉၅၆ ခုနှစ် ဟန်ဂေရီတော်လှန်ရေးအကြောင်းကို
သေချာသိပြီးသားဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ အဲဒီအခါမှာ ခန့်မှန်းအားဖြင့် ဟန်ဂေရီလူ ၈၀,၀၀၀ ခန့် သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် အသက် ၁၆ နှစ်ရှိခဲ့ပြီး ဆိုဗီယက်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဟန်ဂေရီကို သွားဖို့လည်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့မယ်။
ဒါကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ ရိုးရိုးရှိနေခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုပါ။
ထို့နောက် တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်လာပြီး ကျွန်ုပ်ကို အရမ်း အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် "ဝက်ကလေးများ" အကြောင်း ရုပ်ရှင်တစ်ကား ကြည့်ခဲ့တယ်။ မင်းက ကြည့်ဖူးလား မသိဘူး။
ဒီရုပ်ရှင်ကို ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ငါ မမြင်ဖူးလောက်အောင် အလွန်အမင်း ငိုခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒါကို မသိခဲ့ဘူး။
သူက ငိုခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ ငါက မျက်ရည်တွေ မျက်နှာပေါ် စီးဆင်းအောင် ငိုခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ၏ဇနီးသည် အပြင်းအထန်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ "မင်းဘာဖြစ်နေလဲ?"
ဒီမှာ ကျားကလေးများအကြောင်း ရုပ်ရှင်တစ်ကား ကြည့်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ငါ့အတွင်းမှာ ဖျက်စီးခံထားရတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သတိပြုမိခဲ့တယ်။
ဤဒုက္ခများနှင့် ဤကြောက်ရွံ့မှုများကိုလည်း ဤရုပ်ရှင်က ဆိုလိုသလို မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ထုတ်ဖော်ပြထားသည်။
ဒါက ဒီကလေးတွေအကြောင်းကို ဖော်ပြထားတဲ့ ဒေါကူမင်တာရီ ရုပ်ရှင်တစ်ပုဒ်ပါ။
ဒီကလေးတွေ ပေါ်လာပြီး သူတို့အကြောင်း၊ သူတို့ဘဝနဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြောဆိုခဲ့ကြတယ်။
ရုရှားတွေက Kranz ကို သိမ်းပိုက်တဲ့အချိန် Kranz အတွင်းမှာ ရှိခဲ့တဲ့ လူတွေကို တွေ့ခဲ့ပြီး၊ သူတို့
အဲဒီမှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေက အရမ်းဆိုးရွားခဲ့တယ်။
ကောင်လေးတွေက—တကယ်တော့ အသက်ရှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့်ရှိမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်
နည်းနည်းပိုကြီးမားမယ်—ကန်တန်းတွေထဲက အလောင်းတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြတယ်။
ဒါဆိုရင် လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲက ထွက်လာပြီး စားစရာမကျန်တော့လို့ အအေးဒဏ်ကြောင့်
သေဆုံးပြီး ခြံတံခါးတွေကို ဖမ်းကပ်နေခဲ့ကြတယ်။
ပြီးတော့ ဒီလူတွေက သူတို့ကို လူငယ်အဖြစ် သင်္ကြန်မြေထဲ သွားပြီး မြေမြှုပ်ခဲ့ကြတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် အလိင်အကြမ်းဖက်မှုတွေကိုလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။
ကျွန်တော်မှာ... ကျွန်တော်တို့မှာ အနီခရော့စ် သူနာပြုတစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ်... – ဒါပေမယ့် အဲဒါတွေက စစ်ပြီးနောက်မှာပဲ
ဖြစ်ခဲ့တာပါ၊ လူတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဆိုလိုတာပါ။
သို့သော် တရားမျှတမှုကိုလိုလားသော ဆန္ဒတစ်ခု ရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် ရုရှား နာချယ်နစ်ခ် သို့မဟုတ် မြို့တော်ဝန်သည်
ဂျာမန်ကလေးများအား အလွန်ချစ်ကြည်ခဲ့ကြောင်းလည်း ဆိုရမည်။
သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ လူတွေက စားစရာမရှိလို့ ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရင်း
သေဆုံးနေကြပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့်လည်း သေဆုံးနေကြတယ်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ Kranz မှာ ဖြစ်ခဲ့တာကို နောက်မှ ကြားသမျှအပေါ် အခြေခံပြီးသာ ပြောနိုင်ပါတယ်။
ထို့ကြောင့် နေထိုင်သူ သန်းပေါင်းများစွာ သတ်ဖြတ်ခံရပြီး လိင်အကြမ်းဖက်ခံရသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်တော် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် သိတယ် – စိတ်ဝင်စားရင်ပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ မသိဘူး?
ကိုယ်ဝန်ကြီးလွန်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရုရှားစစ်သားများက သူမ၏ အခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ခြေလှမ်းများမှ ဆင်းဆွဲသွားခဲ့သည်။
သို့မဟုတ် အသက် ၁၅/၁၆ ခန့်ရှိ ကောင်လေးတစ်ယောက်၊ သူ့အူများထွက်အထိ ရုရှားစစ်သားတစ်ယောက်က သူ့အူပေါ်မှာ ကခုန်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မတွေ့ဖူးပါဘူး၊ ဒါကို ကြုံတွေ့ဖူးသူတွေက ပြောပြတာကြောင့် သိတာပါ။
စစ်ပွဲအဆုံးပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ကျေးလက်ဒေသမှာ ရှိခဲ့တယ်။
ဒါကတော့ အလွန်ပျော့ပြင်းပြီး ဒီဇိုင်းမကောင်းတဲ့ တိုးချဲ့ခန်းတစ်ခုပါ – လူလေးယောက်
(ကလေးသုံးယောက်နဲ့ မိခင်တစ်ယောက်) အတွက် စတုရန်းမီတာ ၁၂ ပဲရှိတာ။
ပြီးတော့… လယ်ယာက လမ်းဘေးမှာရှိပြီး၊ လမ်းက တစ်စောင်းဆင်းသွားတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအပေါ်မှာ ရှိခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ဒီအခန်းက အဆောက်အအုံတိုးချဲ့ထားတဲ့ အပိုင်းတစ်ခုပါ။
ပြီးတော့ လယ်ယာထဲကနေ နောက်ပြန်ထွက်ပြီး သစ်သီးခြံဆီသို့ သွားသည်။
နောက်တစ်ခုကလည်း လမ်းကျဉ်းတစ်ခုရှိခဲ့ပေမယ့် အဲဒါကို အုတ်ခင်းမထားဘူး၊ ဘာမှ မလုပ်ထားဘူး။ အဲလိုပဲ…
အဲဒီမှာ ကျွန်တော်တို့က လုံးဝ သီးခြားကွာနေခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် မည်သူမှ လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်း မပြုကြပါဘူး – တစ်နေ့တာအတွင်းပဲ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အချိန်မရှိလို့
မလျှောက်ကြပါဘူး – အလုပ်မလုပ်ရသူတစ်ယောက်ပဲ လမ်းလျှောက်တတ်ပါတယ်။
၁၂၃၄၃၂၁ ၁၂၃၄၃၂၁ စစ်ပွဲအဆုံးတွင် Waffen-SS တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဒါက မင်းအတွက် တစ်စုံတစ်ခု အဓိပ္ပါယ်ရှိမရှိ မသိပါဘူး။ အထူးတာဝန်တွေကိုလည်း ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုပါ။
ပြောရရင် သူတို့က တကယ်တော့ လူထုရှေ့မှာ မထင်ရှားကြဘူး၊ သူတို့ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ
မသိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် လူတွေက သူတို့ကို ကြောက်ကြတယ်။
လူတွေက ကျေးရွာတစ်ဝန်းလုံးမှာ ဖြန့်ကျက်နေပြီး ဘယ်မှာနေထိုင်နေလဲ မသိပါဘူး။ ငါ မသွားခဲ့ဘူး။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ လယ်ယာပြင်ပမှာ နေထိုင်ပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီမှာ ရပ်နေခဲ့တဲ့
အဟောင်းအိမ်ဟာ တိုးချဲ့ထားတဲ့ အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ သစ်သီးခြံကို လုံးဝပတ်လည်လျှောက်ပြီးမှ အိမ်အတွင်းကွင်းထဲ ဝင်ကာ အိမ်သာသို့ သွားရောက်ခဲ့ရတယ်။
ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ တစ်ခုတည်းပဲ၊ ခေါ်ရင် ချောင်းအိမ်တစ်လုံးပဲ။
ပြီးတော့ အဲဒီမှာ စစ်သားတွေ ရှိခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော် အိမ်သာသွားချင်လို့ လက်ကောက်ကို တစ်ယောက်က ရုတ်တရက်
ဖမ်းဆီးပြီး ကျွဲတိုက်ထဲ ဆွဲသွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
ဘာဖြစ်လို့မှန်းမသိပေမယ့် သူက မင်းအပေါ် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း မရှိဘူးလို့ ခံစားမိခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ငါ သတ်ချင်စိတ်ဖြင့် အော်လိုက်တယ်၊ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ပုံမှန် ကိုယ်တိုင်ဖော်ပြနည်း မဟုတ်ဘူး။
ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းစွာ လယ်သမားရဲ့ သမီးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ခွန်အားကြီးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လို့
ချက်ချင်း သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်:
ဒီကလေးကို လွှတ်လိုက်! အခုချက်ချင်း! မဟုတ်ရင် လူအားလုံးကို စုပြီးနောက် မင်းဒုက္ခရောက်မယ်!
သူကလည်း အံ့ဩမိခဲ့မယ်ထင်တယ်၊ မသိပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တကယ် ကျွန်တော်ကို လွှတ်လိုက်တယ်။ သူမက
ကျွန်တော်ကို ဖမ်းဆီးပြီး မိခင်ဆီသို့ ဦးတည်ခေါ်သွားတယ်။
ဟုတ်ကဲ့၊ ငါ အဲဒါကို မမြင်ခဲ့တာပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာလည်း တစ်ယောက်က ကျွန်တော်ကို ကာကွယ်တဲ့အခါ ထပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည် မျူနစ်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်ပါ။
မီးမရှိတာက အမြဲတမ်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် ဆောင်းရာသီ ညနေခင်းအချိန်မှာ အဆောက်အအုံထဲ ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ဘာမှ မမြင်နိုင်ဘူး။
ဒါကြောင့် မင်းက အဲဒီမှာ တစ်ချိန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့တာကြောင့်ပဲ လမ်းကြောင်းတွေကို သိခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော်က အဲဒီအိမ်ထဲကို ဝင်ချင်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ သော့မထားဘူး၊ အောက်ထပ်မှာ
သော့ကိုင်ထားတဲ့သူ မရှိလို့ ဖြေရှင်းလို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
သူက ကျွန်တော် ဝင်ချင်တဲ့ အိမ်ရဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို အဲဒီထဲ ဆွဲထည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ထပ်မံ အလွန်ကြောက်မက်စွာ ဆူညံစွာ ငိုကြွေးခဲ့ပြီး၊ ကံကောင်းစွာ အိမ်နားက အိမ်ထဲက လူငယ်တစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက
ကျွန်တော်သိတဲ့သူဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ထက် အသက်နည်းနည်းကြီးသူပါ။
သူကလည်း သူ့ကို သိပြီး ချက်ချင်း ငါ့ဆီကို လာကာ လက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် အဲဒီမိန်းကလေးကို ထပ်ထိရင် သူက ငါ့ချစ်သူပဲ၊ မင်းကို အသားမကျန်အောင် ရိုက်မယ်။
ပြီးတော့ သူက အမှတ်အသားမကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဘုရားရှိခိုး!
အဖေက ပြန်လာတော့ ငါက ပထမဆုံးမြင်ခဲ့တာပါ – အရမ်းပိန်ကျနေခဲ့တယ်။
သူကဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်တော်သေချာမသိဘူး၊ သူကဒီအကြောင်းကို ဘာမှမပြောဖူးဘူး၊ ရိုင်းမြစ်ကန်မြေပြင်ကနေ ထွက်ပြေးသွားတာဖြစ်လို့
အခွင့်အရေးရခဲ့မှာပဲ။ သူကလုံးဝပိန်လှီနေခဲ့တယ်။
သူက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေနဲ့ နာဇီခေတ်အကြောင်းကို တကယ်တော့ အလွန်နည်းငယ်သာ ပြောခဲ့သည်။
စစ်မှ ပြန်လာသူတွေက ဒဏ်ရာရသူတွေလည်းဖြစ်၊ စိတ်ဒဏ်ရာရသူတွေလည်းဖြစ်၊ အခြေခံအားဖြင့် သူတို့အားလုံးနီးပါးပါပဲ၊
ကျွန်မ မသိတဲ့ အထူးအလုပ်တစ်ခုခု မလုပ်ထားရင်တော့။
အမေ့ရဲ့ ကလေးဘဝသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က တစ်ခါ ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို လာလည်ခဲ့တယ်။ သူက ပြင်သစ်မှာ စစ်အကျဉ်းသားအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ပြီး
အဲဒီမှာရှိတဲ့ အကျဉ်းသားတွေကို (ငါထင်တာက မက်ဒီတာရေးနီးယားပင်လယ်နားက တစ်နေရာမှာ) အကျဉ်းစခန်းတစ်ခုမှာ ထိန်းထားတယ်လို့ ပြောပြခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ နေ့တိုင်း အစားအစာအစား သခွားဟင်းရည်သာ ပေးခဲ့ကြပြီး၊ ထိုကြောင့် စခန်းသားဝက်ခွဲခန့်က
ဝမ်းလျှောရောဂါ (ကူးစက်တတ်သော ဝမ်းလျှောရောဂါ) ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ပြီးတော့ သူတို့ဟာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းချင်းစီနဲ့ တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးသွားကြတယ်၊ အကြောင်းကတော့ မည်သူမျှ အဲဒါကို မခံနိုင်လို့ပါ။
ဒါလည်း လူတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
၁၂၃၄၃၂၁ ၁၂၃၄၃၂၁ သူက သူ့အကြောင်းကို မများစွာ မပြောခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ဆီ လာလည်ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ
သေဆုံးသွားတယ်။ သို့သော် သူဘာကြောင့် သေဆုံးသွားတာလဲ မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် ငါပြောသလို သူတို့အားလုံး နာမကျန်းနေကြတာပဲ။
ဘာလို့ဆိုတော့ သင်က အဲဒီ 'အစားအစာ' (ကောက်ကွက်အမှတ်အသားထဲ) နဲ့ မရှင်နိုင်ပါဘူး။
ထို့နောက် သူက အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဇနီးပြင်ပေးတဲ့ အစားအစာကို မခံနိုင်တော့ဘူး၊ အများကြီး မရခဲ့ပေမယ့်။
အဲဒါက အဲဒီအချိန်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ သူတို့ကို ကြာရှည်အကျဉ်းထဲမှာ ထားခဲ့တာကို ထည့်စဉ်းစားပြီး
အစားအသောက်ကူညီပစ္စည်းတွေ ပိုပေးခဲ့တာလား… မသိပါဘူး။
မသိဘူး၊ အဲဒါအကြောင်း ဘာမှ မသိဘူး၊ ဘာမှ မကြားဖူးဘူး။
ဒါပေမယ့် ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါ ပြုလုပ်ခဲ့ပါသလား။
သူတို့မှာ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ လူတွေ၊ ကိရိယာတွေ မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်၊ အားလုံးက အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုပဲ။
အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်အကြီးဆုံးမမ – တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော်တို့အိမ်ကိုလာပြီး
တံခါးကိုထိုးကာ "မုန့်ရှိပါသလား?" လို့မေးခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ မိခင်က "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့မှာ မုန့်မရှိဘူး" လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် မုန့်လိုအပ်နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အကြီးဆုံး အစ်မက ငိုငိုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ "မေမေ၊ ဒီလူကို ဒီလိုပဲ ထွက်ခွာခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"
ပြီးတော့ မိခင်က သဘောကျပြီး အဲ့ဒီလူကို မုန့်တစ်လုံး ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒါက အဲဒီအချိန်က အခြေအနေပဲ။
ကျွန်မ၏မိခင်ကလည်း သူမနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးလုပ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့က ကိုယ်တိုင် ဘယ်လို အစားအစာ ရနိုင်မလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရမယ်။
ထိုအချိန်တွင် အယ်လ်ဖဲလ်ဒ်မြို့က ကျွန်ုပ်၏ မိဘများအား ဥယျာဉ်မြေတစ်စိတ်ပိုင်း ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊
၎င်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထိန်းသိမ်းရခဲ့သည်။
ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ မိခင်နှင့်အတူ လယ်ကွင်းသို့ သွားကာ စိုက်ပြီးသား သီးနှံများ (ဥပမာ – အာလူး သို့မဟုတ် အခြားသီးနှံများ)
ကို စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ ဤလုပ်ငန်းကို "stubble" ဟုလည်း ခေါ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကလည်း မုန်လာဥတွေကို ခိုးယူခဲ့ပြီး၊ လက်နက်ဆောင်ထားတဲ့ လယ်ယာစောင့်တွေက
ကျွန်တော်တို့ကို မဖမ်းမိအောင် သေချာစေရန် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။
တကယ်တော့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မယ့်အခြေအနေ မရှိဘူး၊ ဒါကတော့ တကယ်ရှင်းလင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ထွက်ပြေးအောင် လိုက်မယ်။
ဘီတ်သီးတွေကို ခိုးယူပြီး ရှိုင်းရပ်လုပ်ရန်။
အဖေက သူ့နေ့စဉ်မှတ်တမ်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အာဟာရမပြည့်စုံကြောင်း ရေးသားခဲ့တယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အာဟာရမပြည့်စုံလွန်းလို့ အူလမ်းကြောင်းရောဂါတွေဖြစ်လာခဲ့တယ် –
ဝက်ကောင်ပိုးတွေနဲ့ အခြားပိုးမွှားတွေ စသဖြင့်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် TB (တုဘာကိုလော့ဆီစ်) ရောဂါကူးစက်ခံခဲ့ရပြီး အထူးသဖြင့် hilar TB
(လည်ပင်းလည်ဆွဲအဆုတ်ဆိုင်ရာ တုဘာကိုလော့ဆီစ်) ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့အတွက်
ဩစတြီးယားနိုင်ငံ Kleinwalsertal သို့ သွားရောက်ကုသခဲ့ရသည်။
အဲဒါပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ၁၂၃၄၃၂၁ ၁၂၃၄၃၂၁ အထူးသဖြင့် 'corn bread' လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီမုန့်ကို ကျွန်တော် အခုထိ တိတိကျကျ မှတ်မိနေဆဲပါ။
မင်းက ဒါကို ကြားဖူးလား မသိဘူး။
အဲဒါကြောင့် စပါးအစား အမေရိကန်တွေဆီက မေဇ်ပဲ ရခဲ့တယ်။
အရသာက တကယ်မကောင်းဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ မကြိုက်ဘူး။
ပထမနှစ်နှစ်အတွင်းမှာတော့ သင်က အဲဒါကို သည်းခံရုံပဲ။
ဘတာလည်း မရှိဘူး၊ ဒါကတော့ တကယ်ရှင်းလင်းတယ်၊ မာဂရင်းပဲ ရှိခဲ့တယ်။
ပျားရည်လည်း မရှိဘူး၊ အတုပျားရည်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံများနှင့် ကျန်ကျန်ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများက ဝန်းရံထားခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အက်ဆင်မြို့မှာ ကျွန်တော်တို့က ကလေးဘဝက ကျောက်တံဆိပ်ကစားခဲ့တယ်။
ဒီအသုံးအနှုန်းကို သင်သိရှိနားလည်ဖူးပါသလား မသိပါဘူး။
ဒါဆိုရင် ကျိုးကျဲနေတဲ့ အဆောက်အအုံကျန်ရာကနေ အုတ်တွေကို စုပြီး၊ ထုတံနဲ့ ထုလုပ်ပြီး စသည်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ပါ။
ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်တော် ရရှိခဲ့တဲ့ ငွေဖြင့် နို့ဝယ်ဖို့ သံစက္ကူအဟောင်းတွေ စုဆောင်းခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်က ကလေးဘဝကတည်းက အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့တာပါ။
မိသားစုကို ထောက်ပံ့ကူညီရန်၊ သင်လိုပါက။
အဲဒါပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က မိုးရေချောင်းကနေ ဆင်းသွားတဲ့ ရေကြောင်းပိုက်တွေကို သံမဏိပိုက်အထိ
ရောက်အောင် သံခတ်တံနဲ့ ထုဖျက်ပြီး သံမဏိပိုက်တွေကို ရယူခဲ့တာပါ၊ သံမဏိပိုက်တွေက အထူးတန်ဖိုးရှိလို့ပါ။
စစ်ပွဲအစမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို အစားအသောက်စတမ်ပ်တွေ ပေးခဲ့တယ် – အဲဒါကို အဲဒီလို ခေါ်တာပါ။
မိသားစုဝင်အားလုံးအတွက်လည်း – ၆ နှစ်အောက်ကလေးတွေက ပိုများများရပြီး၊ ကလေးငယ်တွေက နည်းနည်းပိုရပြီး၊ တခြားတစ်ခုလည်း
ရခဲ့ပေမယ့်၊ အဲဒါက ကလေးအစားအစာလားဆိုတာတော့ မပြောနိုင်ပါဘူး။
ဟုတ်ကဲ့၊ လူကြီးတွေအတွက်ကတော့ တကယ်တမ်း ရိုးရှင်းပြီး ခက်ခဲတဲ့ စားနပ်ရိက္ခာပဲ။ ဒါကတော့
ဘယ်တော့မှ ကိုယ်ကို ပြည့်ဝစေဖို့ မလုံလောက်ဘူး။
ဘယ်သူမဆို ဘယ်နေရာမှာမဆို ကုန်သည်မရှိရင် အာလူးတွေကို ဝယ်ယူလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
သင့်လိုအပ်တာကို ရယူဖို့ ဘယ်ကို သွားရမလဲဆိုတာကို သင် မသေချာခဲ့ပါဘူး။ အနည်းဆုံး ကျွန်တော်တို့
မျူနစ်မှာ ရှိနေစဉ်ကတော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ကျေးလက်ဒေသမှာလည်း အခက်အခဲက တူတူပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ လယ်သမားတွေက ဘာမှ မပေးချင်ကြဘူး။
သင့်မှာ သူတို့ကြိုက်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအချို့ရှိလို့ လဲလှယ်ပေးလိုက်တော့ သူတို့က တစ်ခုခု
ပြန်ပေးခဲ့ပေမယ့် နောက်တစ်ခါမှာတော့ သင့်မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။
ဘာဖြစ်လို့ဆိုတော့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အထောက်အပံ့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ဖြစ်လို့ပါ။
အင်း၊ ငတ်ခြင်းဆိုတာ ဘယ်လိုပုံရတယ်၊ ဘယ်လိုခံစားရတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။
ငါ အဲဒါကို သေချာအတည်ပြုနိုင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဖေက မိသားစုကို အသက်ရှင်အောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ တာဝန်ယူခဲ့ရတယ်။
ပြီးနောက် သူသည် အရှေ့ဘက်တွင် အမေရိကန်နှင့် ဗြိတိသျှတို့အတွက် သတင်းထောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။
ထိုကြောင့် သူသည် မိသားစုအတွက် ငွေရှာနိုင်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်မှ ထင်ရှားပြီး၊ သူအတွက် ဘယ်လောက်ခက်ခဲခဲ့သည်ကို ပြသသည်။
သူက ကားနဲ့ ခရီးမသွားနိုင်ဘဲ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ရပြီး အဲဒီလိုနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ရထားဘူတာရုံတွေမှာ ညအိပ်ခဲ့ရတယ်။
ဒါကြောင့် သူ့အတွက် အဲဒါ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။
နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မျူနစ်တွင် ရုံးတစ်ခု ဖွင့်ခဲ့ပြီး ဘာလင်တွင်လည်း ရုံးတစ်ခု ဖွင့်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် မဟာမိတ်များသည် သူ၏အစီရင်ခံစာများကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် စာရေးကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။
နှင့် အလိင်အကြမ်းဖက်မှုများကို အမြဲတမ်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း အတူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ လူတွေကို သိလာခဲ့တယ်။
ဥပမာအားဖြင့် အက်ဆင်မြို့ရှိ ကျွန်ုပ်တို့ကို နောက်ပိုင်း တည်းခိုခွင့်ပြုခဲ့သည့် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံတွင်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ မိဘများသည် ဖခင်က အဲဒီမှာရှိသော "Neue Ruhrzeitung" သတင်းစာ၏ စီးပွားရေး တည်းဖြတ်ဌာနကို
တာဝန်ယူလိုက်သောကြောင့် အက်ဆင်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ကလေးတွေက အဲဒါကို သိခဲ့တယ်၊ တကယ်တမ်း သိခဲ့တာပဲ။ အမျိုးသမီးတွေရဲ့
မျက်နှာတွေကတော့ ထပ်မံပြီး ပျော်ရွှင်မှု မရှိတော့ဘူး။
ဒါက အမြဲတမ်း မှတ်မိစရာ သက်ရောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်ုပ်တို့အဒေါ်တစ်ယောက်ကို စီဘီးရီးယားသို့ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရတယ်။
ဂျာမန် လူငယ်များ အများအပြားသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ သူမကလည်း ထိုအကြောင်းအရာအပေါ် ကဗျာများ ရေးသားခဲ့သည်။
သူတို့အားလုံး အနောက်ဘက်ကို မျက်နှာချထားကြတယ်၊ သူမက ပြောသည်။
သူတို့က အမြဲတမ်း နေဝင်ရာ အနောက်ဘက်ကို ကြည့်ချင်ခဲ့ကြပြီး၊ အဲဒီမှာ ဂျာမနီတည်ရှိသည်။
ရုရှားလူမျိုးတွေနဲ့အတူ ဘဝဟာ အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။
ဒီစစ်ပြီးခေတ်ကာလမှာ၊ ဥပမာအားဖြင့် အရှေ့ဘက်မှ ဒုက္ခသည်တွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒေသခံတွေက
အထူးဂရုမစိုက်ဘဲ ကြိုဆိုခဲ့ကြပါဘူး။ အဲဒါ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒေသခံတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မျှဝေခဲ့ရတယ်။
နေထိုင်ရာနေရာမျှဝေခြင်း၊ အဝတ်အစားမျှဝေခြင်း၊ အစားအစာမျှဝေခြင်း စသည်ဖြင့်။
အခြေအနေတွေထဲက အဆိုးဆုံးတစ်ခုကတော့ Nockherberg မှာရှိတဲ့ ဒီဗန်ကာ၊ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကာကွယ်ရေးခိုလှုံခန်းပဲ။
တောင်ထဲကို တူးဖော်ထားသော ခုံးပုံခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခင်က အဓိကအားဖြင့် ဝိုင်သောက်စရာများ သိမ်းဆည်းရန်၊
နောက်ပိုင်းတွင် ဘီယာသောက်စရာများ သိမ်းဆည်းရန် တည်ဆောက်ထားသည်။
အဲဒီမှာ အလက်ဂျာမီးထွန်းပြီး – အရာအားလုံးကတော့ နီးကပ်နေပြီဆိုတာ မင်းလည်း သိပြီးသားပဲ – ပြီးတော့ အဘွားနဲ့
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းနှစ်ယောက်ပဲ အဲဒီထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ နောက်မှ သိလိုက်တာက လူ ၃,၀၀၀ ကျော် ရှိခဲ့တာပဲ။
အလက်ဂျာသံ ရပ်သွားတဲ့အခါ လူတွေက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပေါက်ဆီကို အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြတယ်။
ပြီးတော့ လူတွေကို တကယ်တမ်း ခြေထပ်ခံထားရသူတွေက ဆယ့်ယောက်ခန့် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပို ရှိတယ်၊ တိတိကျကျ မသိပါဘူး…
ဒါကတော့ တကယ်ဆိုးရွားခဲ့တာပဲ! ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲဒါကို နောက်မှသာ ကြားခဲ့တာပါ။
အဲဒီထဲက လေဟာ အရမ်းဆိုးလို့ လူတချို့က သဘာဝအတိုင်း ကျသွားကြတယ်၊ ကြမ်းပြင်နဲ့ မဝေးလောက်အထိ မကျခင်မှာပဲ၊ ဒါကြောင့် အခြားလူတွေက
နည်းနည်းရွေ့သွားပြီးနောက် သူတို့က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျသွားကြတယ်၊ ထိုအချိန်မှာ မင်းက
သူတို့ကို ခြေထပ်မကျဘဲ ခြေထောက်နဲ့ တက်နင်းခဲ့တာပဲ။
ဒါမဟုတ်ဘဲ တခြားနည်းတစ်ခုဖြစ်နိုင်မယ်လို့ မထင်နိုင်ဘူး။
ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီဖြစ်ရပ်တွေက မပျော်ရွှင်စရာပါ၊ မင်းအဲ့ဒီအသက်မှာဖြစ်တဲ့အချိန် ကျွန်တော်က ဆယ့်တစ်နှစ်ပဲရှိခဲ့တယ်…
ကျွန်တော်ထင်တာက ၁၉၄၃ ခုနှစ်မှာ တကယ်တမ်း စတင်တိုးတက်ခဲ့တာပါ။
ထို့နောက် ဖော့စဖရပ်ဗုံးများကို ပစ်ချခဲ့ပြီး မြေပြင်ထိမှန်ချိန်တွင် ပေါက်ကွဲကာ
ဖော့စဖရပ်အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်၍ ချက်ချင်း မီးလောင်သွားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့နေထိုင်ခဲ့တဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မီးလောင်နေပြီး မီးလောင်တောက်တွေ အမြင့်မြင့် တက်နေခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် အစ်ကို၊ မိခင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွေကို မီးလောင်ခြင်းမှ ကာကွယ်ဖို့
ဖုံးပစ်ခဲ့ရတယ်။ မီးလောင်ရင် ဘောင်တွေက မီးလောင်ကွဲကွာပြီး မှန်ပြားတွေကလည်း
ပေါက်ကွဲသွားမယ်၊ အဲဒီအခါမှာတော့ ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။
ဒါကတော့ အထူးသဖြင့် သက်သာစရာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ပြတင်းပေါက်တွေ မရနိုင်ခဲ့တာကြောင့်ပါ။
ဒါပဲ မင်းလိုအပ်တာ အကုန်ပါပဲ။ မည်သူ့ဆီကမှ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး၊ မိသားစုဝင်တွေထဲမှာလည်း ဒီလိုပစ္စည်းတွေ
မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းမှာ ရှိသမျှနဲ့ပဲ နေထိုင်ရမှာပဲ။ ဆောင်းရာသီမှာ ပြတင်းပေါက်မှန်ရှိမရှိကတော့ ဘာမှ မကွာပါဘူး။
စစ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာတောင် ကျွန်တော်တို့က ပြတင်းပေါက်မှန်တွေ မရနိုင်လို့ မှန်မပါတဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းမှာ
နေထိုင်ခဲ့ရတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်တွေ တကယ် မရှိခဲ့ပါဘူး။
ဟုတ်ကဲ့၊ ငါထင်တာက သူတို့က အဲဒီဒစ်တွေကို အမည်းဈေးကွက်မှာ ရောင်းလိုက်ကြတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် တကယ်ဘဝမှာတော့
ဘယ်သူမဆို ဝယ်ထားတဲ့ ဒစ်တစ်ခုကိုမှ ဘယ်နေရာမှာမှ မရနိုင်ပါဘူး။
စစ်ပွဲအတွင်းကလေးတွေကိုစဉ်းစားထားတယ်လို့သင်ထင်ခဲ့ပါသလား?
ငါ အဲဒီထင်မြင်ချက် မရခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ကျေးလက်ဒေသမှာ ရှိနေစဉ်က အရှေ့ဘက်က ထွက်ပြေးလာသူအားလုံးကို စားစရာပေးနိုင်ဖို့
ကန်စွန်းနဲ့ မုန်ခေါက်တွေကို မြေအောက်ကနေ တူးထုတ်ရခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ လေယာဉ်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်ခတ်လာတယ်။ လေယာဉ်တွေက အလွန်နိမ့်နိမ့်ပျံလာလို့ ကော့ကပစ်ထဲက
လေယာဉ်မောင်းတွေရဲ့ ဦးခေါင်းတွေကို မြင်နိုင်ခဲ့တယ်။
သူတို့က တိုက်ရိုက် ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ပေမယ့် ကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ အဲဒါကို
မသိနိုင်ပါဘူး။ မင်းကတော့ သူက ငါ့ကို ပစ်ချင်တယ်လို့ပဲ ထင်နေမှာပါ။
ငါ အသက်ကယ်ဖို့ ပြေးခဲ့တာကြောင့် မရောက်နိုင်ဘူးထင်ခဲ့တယ်။
တစ်ခါတုန်းက စစ်ပွဲအတွင်း သွားဆရာဝန်ဆီ သွားရခဲ့တယ်။
နောက်တစ်မြို့ကို လမ်းလျှောက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အရမ်းပူလို့။
နွေရာသီမှာ အရမ်းပူခဲ့ပြီး၊ ငါရှေ့ကပြောခဲ့သလို ၃၀ ဒီဂရီဆိုတာ ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူး။
ငါ သွားတစ်လုံး ဆွဲထုတ်ရခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငါ ပြန်လည် စက်ဘီးစီးသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့မှာ နောက်ထပ် စက်ဘီးတစ်စီး ရှိခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ဆီက ခိုးယူသွားတယ်။
ပြီးတော့ လေယာဉ်နဲ့ တစ်ယောက်ထပ်ဆင်းလာခဲ့တယ်။
မုန့်စပါးရဲ့ နားတွေက အရမ်းရှည်နေလို့ ကျွန်တော် လယ်ထဲကို ဝင်ပြီး မုန့်စပါးနားတွေပေါ်ကို
ကိုယ်ကို ပစ်ကာ စက်ဘီးကိုလည်း လွှတ်ပစ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူက ထပ်ပြီး ငါ့ကို ပစ်ခတ်ခဲ့တယ်။
ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့တာကတော့ ဟော့ပ်တံများမှ ဟော့ပ်သီးခေါင်းများကို ဆင်းယူတဲ့ ရိတ်သိမ်းရာသီဖြစ်လို့ လူအများကြီး
စုဝေးနေခဲ့တဲ့အချိန်ပါ၊ အဲဒီဟော့ပ်သီးခေါင်းတွေက ဘီယာချက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေဖြစ်ပါတယ်။
ပြီးတော့ လေယာဉ်တွေ ရောက်လာတယ်။ အဲဒီလိုပဲ ဒီဟော့ပ်ဥယျာဉ်က သစ်တောနဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေခဲ့တယ်။
သစ်တောကနေ ဝေးသွားသမျှ ပိုရှည်ရှည် ပြေးရမယ်။
သူတို့ ထပ်ကျသွားပြီ၊ ကျမထင်တာက သူတို့ မကြာခင် ကျဆင်းတော့မယ်လို့။
ဟော့ပ်တွေက အရင်ကတော့ အဲဒီလိုပဲဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ယနေ့မှာတော့ အားလုံးက လုံးဝကွဲပြားသွားပြီး ကြိုးတွေနဲ့ ချိတ်ဆွဲထားရတယ်။
ဒီကြိုးတွေကို တည်နေရာမှာ ထိန်းထားတဲ့ တိုင်တွေက အရမ်းမြင့်ခဲ့တယ်။
လေယာဉ်တွေ အလွန်နိမ့်ဆင်းလာပြီး အထဲက လေယာဉ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ ခေါင်းတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့က
'ဘုရားရှင်ရေ၊ သူတို့က အဲဒီမှာ မကျကြပါစေနော်' လို့ တွေးခဲ့ကြတယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မူးယစ်သလို ပြေးကာ လူတိုင်း သစ်တောထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့က အပေါ်တက်လိုက်၊ အောက်ဆင်းလိုက်၊ ရှေ့ပြန်နောက်ပြန် ပစ်ခတ်ခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အရမ်းကြောက်သွားခဲ့တယ်၊ တကယ်မယုံနိုင်လောက်အောင်ပဲ!
ငါ အဲဒီလိုအတွေ့အကြုံကို ထပ်မံခံစားချင်တော့ဘူး! ဒါကြောင့် ထပ်မဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
ယနေ့မှာ သူတို့မှာ အခြားလက်နက်တွေနဲ့ အဲဒီလိုအရာတွေ ရှိနေပြီ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကတော့ အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဘာသာဗေဒကျောင်းသားငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ကလေးမဲ့အိမ်တစ်ခုကို သွားရောက်ခဲ့ရတယ်။
ကျွန်ုပ်သည် သီအိုလောဂီကျောင်းသားများအုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ ရှိခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ အကုန်လုံးကို နားထောင်ပြီး ပြန်အိမ်သွားတော့ အသက် ၈ သို့မဟုတ် ၉ နှစ်ခန့်ရှိတဲ့ ကောင်လေးငယ်တစ်ယောက်
လာပြီး ကျွန်တော်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ကာ "ဒေဒီ" လို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။
ဒါက ဓားတစ်လက်လို ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ထိုးခတ်လိုက်တယ်! မင်းကတော့ တောင် မထင်နိုင်ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က လက်ထပ်တဲ့အခါ ကလေးနှစ်ယောက်ကို မွေးစားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးတော့ တကယ်တမ်း မွေးစားခဲ့တယ်။
သတိပေးချင်တာက ကလေးတွေနဲ့အပြင်မှာ ကစားတဲ့အခါ၊ ဥပမာ Alfeld မှာဖြစ်ဖြစ် Essen မှာဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့မှာ ဖခင်မရှိတာကြောင့်
သင်ခံစားရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုဟာ တစ်ခုခု လွဲနေတယ်ဆိုတာပါ။
မိခင်များက ဒီအရာကို ဖြည့်ဆည်းပေးလို့ မရပါဘူး။ သူတို့က သဘာဝအတိုင်း လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါက တကယ်ရှင်းလင်းပေမယ့် အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။
ဒီဝမ်းနည်းမှုက ကျွန်ုပ်ကို အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းစွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ ရရှိခဲ့တဲ့ ချစ်ခင်စွာ
ဖက်ထားခြင်းကလည်း ထိုအတိုင်း နက်ရှိုင်းစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
ကျောက်ခဲအပျက်များဖြင့် ပြည့်နေသော မြေကွက်များ။ ဥပမာအားဖြင့် ဆိုးရွားသော အနံ့။
ကျွန်တော်တို့ Kranz က ထွက်တဲ့အချိန်ကို မှတ်မိတယ်၊ ပထမဦးဆုံး Alfeld မှာ ရှိခဲ့တယ်၊ ဟုတ်လား၊
ပြီးတော့ X-ray စစ်ဆေးမှုအတွက် Hanover ကို သွားရခဲ့တယ်။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော် ပျက်စီးသွားတဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါက ကျွန်တော်အတွက် အံ့ဩစရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
မင်းကတော့ တောင် မထင်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော်ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေပါ။
လမ်းပေါ်မှာ မသန်စွမ်းသူတွေကလည်း ဟုတ်ကဲ့၊ အမှန်တကယ်ပါ။
ဒါပေမယ့် အဲဒါကတော့ ကွဲပြားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က မသန်စွမ်းသူတွေအတွက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် သူ့လက်ကိုဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ၊ ဒါကြောင့် သူ့ခြေကိုဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ၊ ဒါကြောင့် သူက ပါးစပ်ဖြင့်ပန်းချီဆွဲသူ
သို့မဟုတ် ခြေဖြင့်ပန်းချီဆွဲသူ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုလူများကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။
ဆိုတော့ လူမှုဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီဆိုတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။
ပထမကမ္ဘာစစ်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့မှာလည်း လူတွေကို ဖိနှိပ်ခံရပြီး ကျင့်ဝတ်ကျဆင်းမှုများဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့
ဝိုင်မာပြည်ထောင်စုကာလ ဆယ်နှစ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ပြီးနောက်မှာလည်း ဒီအခြေအနေဟာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းရှိခဲ့ပေမယ့်၊
ကျွန်ုပ်ထင်မြင်ရာမှာတော့ အင်အားမပြင်းထန်ခဲ့ပါဘူး။
လေဆိပ်နားမှာ မနေနိုင်ဘူး၊ စိတ်ဖိစီးမှု ဖြစ်စေတယ်။
ဆူညံသံတင်မက အမှတ်တရတွေကလည်း ပြန်လာနေပြီ။
အဲဒါတွေကတော့ အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ အမှတ်တရတွေပဲ။ စစ်ပြီးနောက် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း
ညတိုင်း အဲဒီအမှတ်တရတွေက မပြတ်မပျက် ရှိနေခဲ့တယ်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒါက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
ဒါပေမယ့် တခါတလေ အင်ဂျင်ပါတဲ့ လေယာဉ်တွေ အများကြီး ကြားရတဲ့အခါ၊ အထူးသဖြင့် ကြော်ငြာပျံသန်းတာမျိုးတွေ
ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော် အရမ်း သံသယဖြစ်တတ်ပါတယ်။
ငါဒီဟာကို မကြိုက်ဘူး။ ဒါက အဲဒီအချိန်တွေကို ပြန်သတိရစေတယ်၊ အဲဒီအချိန်တွေကတော့ တကယ်မပျော်ရွှင်စရာပဲ။
၁၂၃၄၃၂၁ ၁၂၃၄၃၂၁ ပထမဆုံး ဖော့စဖရပ် မီးထိုးဗုံးတွေ ကျပြီး မီးခဲသိုလှောင်ရာထဲ
တိုက်ရိုက်ကျသွားတဲ့အချိန်ပဲ။ ဒါကတော့ တကယ်တော့ နှစ်ဆဆိုးခဲ့တာပဲ။
နောက်ဘက်က အိမ်ကတော့ လမ်းက မကျယ်လွန်းဘူး၊ မီးလောင်နေတဲ့ အပူနဲ့ ဖော့စ်ဖရပ်စ်တွေက အဲဒီဘက်ကို
ကူးကပ်ပြီး အိမ်တစ်လုံးလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားတယ်။
လူတွေ သေဆုံးခဲ့တာက အဲဒီမှာပဲ။ ဒါပဲ…
ဟုတ်ကဲ့၊ ပြီးရင် သင်က သူတို့ကို မီးခဲသိုလှောင်ခန်းထဲ ထည့်လိုက်ပါ။
ကျွန်တော်တို့က အဲဒီနေရာကို ပူအောင် တစ်ခုခုယူချင်ခဲ့တာပါ၊ အဲဒါက တကယ်တော့…
ဆောင်းဦးရာသီပဲဖြစ်ပေမယ့်၊ ထိုအချိန်မှာတောင် အရမ်းအေးနေခဲ့တာပါ။
ကလေးတွေက အဲဒီကို သွားပြီး အဲဒါကို လိုချင်ခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီနေရာက မဝေးဘူး၊ သူတို့
တစ်ယောက်ချင်းစီ လက်ထဲမှာ ဘတ်ကက်တစ်လုံး씩 ကိုင်ထားကြတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။
ငါတို့ မငိုခဲ့ပေမယ့် တကယ် အံ့ဩစရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်!
သင့်အတွေ့အကြုံအရ လူငယ်များ သို့မဟုတ် လက်ရှိဆုံးဖြတ်ချက်ချသူများအား ပြင်းထန်စွာ
ကြော်ငြာလုပ်ငန်းများ စတင်ပြီး စစ်အတွက် ပြန်လည်လက်နက်ထိုးမည့်အခါ မစတင်ခင် စဉ်းစားသင့်သည့် အချက်များ ဘာတွေရှိမလဲ?
ကျွန်မကတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် စစ်ပွဲထဲ မပါဝင်ကြဖို့ လူတိုင်းကို အကြံပေးချင်ပါတယ်။
ဒီလိုအရာကို ဖော်ပြလို့ မရပါဘူး။ ငါက အကြောင်းပြောပြနိုင်ပေမယ့် မင်းက ဘယ်လိုခံစားရမလဲ၊ ဘာတွေကို
ဖြတ်ကျော်ရမလဲ၊ သက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာကို မင်းမသိနိုင်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ မျူနစ်မှာ ရှိနေစဉ်က ဗုံးတွေ မကြာခဏ ကျနေခဲ့တာကြောင့် ညတိုင်း မြေအောက်ခန်းထဲ ဆင်းရခဲ့ရတယ်။
ကလေးဘဝမှာ တစ်ညတာ အိပ်မပျတ်ဘဲ အိပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ည တစ်ညမှ မရှိခဲ့ဘူး။
ဒါက တကယ် ဒရာမတစ်ခုလိုပဲ၊ မင်း မထင်နိုင်ဘူး။
ကွင်းဆင်းလုပ်ကိုင်နေရသူတွေကတော့ "ဒါကငါ့အတွက်မသင့်တော်ဘူး၊ ထွက်သွားမယ်" လို့ပြောခွင့်တောင်မရှိကြဘူး။
ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! သူတို့ကို ပစ်သတ်မယ်။ ဒါကတော့ ပုံမှန်ပဲ…
ပစ်ခတ်အကြောင်း ပြောနေတဲ့အတွက် တစ်ချက်ပဲ ထပ်ပြောနိုင်ပါတယ်။
စစ်ပြီးနောက်၊ ဆိုလိုသည်မှာ စစ်အဆုံးတွင်၊ ဒီစစ်ပွဲကို သေချာဆုံးရှုံးပြီး ထပ်မံရရှိနိုင်မည့်အရာ မကျန်တော့ကြောင်း ၁၀၀%
သေချာသွားသောအခါ၊ ဟစ်လ်တာက အသက် ၆၀ နှင့်အထက်ကို အိုရွယ်သူများဟု သတ်မှတ်ကာ အသက် ၁၄ နှင့်အထက် လူငယ်များကို
"ဖိုလ်ခ်စ်စတမ်" (လူထုတိုက်ခိုက်ရေးတပ်) အတွက် စုဆောင်းခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူတို့က အဲဒီ 'ရန်သူ' ကို ရပ်တန့်ဖို့ ကြိုးစားရသေးခဲ့တယ် – ကိုးကားအမှတ်အသားထဲမှာ။
သူ့ကိုယ်သူဆိုတဲ့ မိခင်တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရန် ရိုက်ဖယ်လက်နက်တစ်လက် ထောက်ပံ့ခံရတဲ့ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်
ကောင်လေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုခံစားမလဲဆိုတာ တွေးမိနိုင်ပါတယ်။
၆၀ နှစ်အရွယ်သူတွေလည်း အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ မရှိခဲ့ကြပါဘူး။
စစ်ပွဲအဆုံးမှာ အမေရိကန်တွေက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးသားအချိန်မှာ အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့တယ်။
သူတို့က ကြိုတင်သတိထားပြီး အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတချို့က ထွက်ပြေးချင်နေကြတာကို တွေ့မြင်ထားခဲ့တယ်။
သူတို့ကတော့ ဘယ်သူကိုမှ တိုက်ဆိုင်ဖို့ မလိုချင်တော့ဘူး၊ ကြောက်လန့်ပြီး အိမ်ပြန်ချင်နေကြတယ်။
သူတို့က သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး အနီးဆုံး သစ်ပင်ပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့တယ်… ဒီထက် ပိုကြမ်းတမ်းတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး!
ကျွန်ုပ်သည် အဆင့်မြင့် အရာရှိနှစ်ဦးနှင့် စကားပြောခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကို သူ၏ စစ်တပ်တိုက်ခန်း၌ သွားတွေ့ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်က သူတို့အား ဤအတိုင်း ပြောခဲ့သည်။
သင်သည် သင်၏ စစ်သားသစ်များကို နိုင်ငံခြားမစ်ရှင်များအတွက် မလွှတ်ရ။
သူတို့ကို အိမ်မှာထားပါ! သူတို့ကို အိမ်မှာနေဖို့ ပြောပါ!
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက စိတ်ကြိုက်လုပ်တာပဲ။ သူတို့က အဲဒါကို နားလည်ထားကြတယ်။
အာဖဂန်နစ္စတန်နဲ့ အခြားနေရာတွေမှာ ယခု ဒဏ်ရာရရှိထားတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာတွေကို မြင်တဲ့အခါ သင်က "မောင်တို့ရေ၊
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ပြစ်သင့်တယ်!" လို့ ပြောနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
မေးရမည့်အချက်က ဒီကောင်လေးတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဘာလဲဆိုတာပါ။ ရည်ရွယ်ချက်သုံးခုရှိပါတယ်။
မွေးကတည်းကရှိပြီးသား လူငယ်ဆန်သော အယူအဆတစ်ခု ရှိသည်။
ဒါပေမယ့် ဒီလူငယ်ကို လမ်းမှားသို့ ဦးတည်ခိုင်းခံရတယ်။ သူက ကောင်းတာတစ်ခုလုပ်နေတယ်လို့
ယုံကြည်နေပေမယ့် တကယ်တော့ ဘာမှ ကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အာဖဂန်နစ္စတန်စစ်ပွဲကလည်း ဒီအချက်ကို ပြသခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စား၊ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။
ထို့နောက် စွန့်စားလိုစိတ်ဖြင့် ပြုလုပ်သူများလည်း ရှိသည်။
ဒါကြောင့် သူက သံမဏိကာကွယ်ထားတဲ့ ယာဉ်ထဲမှာ ထိုင်ပြီး လက်ထဲမှာ လက်နက်ကို ကိုင်ထားတဲ့အခါ အင်အားကြီးတယ်၊
အသက်နဲ့ သေမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ဘုရင်တစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ဒါလည်း ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုပါပဲ။
ထို့နောက် တစ်ယောက်သော လူငယ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောတယ်၊ "အခု ဗြိတိသျှတပ်မတော်ထဲ ဝင်လိုက်ရင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး" လို့။
ကျွန်ုပ်မှာ အမြဲတမ်းအလုပ်တစ်ခုရှိပြီး လစာလည်း ရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပင်စင်လည်း ရပါလိမ့်မယ်။ ဒါပဲ။
စစ်ပွဲသည် ပါဝင်သူများအတွက် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သေဆုံးစေနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ကို မလျော့မနည်း သတိထားသင့်ပါသည်။
စစ်တိုက်ရန် ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားသူများသည် တပ်ဖွဲ့နောက်ဘက်တွင် မနေဘဲ ရှေ့တန်းသို့
ပို့ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါက အမြဲတမ်း အသက်အန္တရာယ်ရှိစေသည်။
ဒါက ပျော်စရာမဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ သို့မဟုတ် အပျော်ဖတ်ဖို့ ဖတ်တဲ့ အခြားအကြောင်းအရာတွေနဲ့ ဘာမှ ဆက်စပ်မှုမရှိပါဘူး။
စစ်ဆိုတာ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး၊ ငါပြောခဲ့သလို အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေတဲ့ အရာပါ။
ငါ ဘယ်သူကိုမှ အဲဒီကို သွားဖို့ မအကြံပြုနိုင်ဘူး – "တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပါ" ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊
ကိုယ်ပိုင်အကျိုးကိုလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း စဉ်းစားနိုင်ပါတယ်။
စစ်ပွဲသည် မျိုးဆက်များပေါ်တွင် ရေရှည်သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်အတွက် သေချာပါသည်။
စစ်ပွဲက မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးပါ။
သင်က တည်ထောင်ပြီးသားဖြစ်ပေမယ့်၊ ဘွန်မြို့မှာ ကျွန်ုပ်၏ မိဘများက တည်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်နှင့် ဥယျာဉ်တစ်ခုကို သင်ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဒါက မင်းကို မလွတ်ခွင့်မပေးဘူး။ မင်းက အဲဒီမှာ ဆက်တိုက် ပြန်လာနေတယ်ဆိုတာ တကယ်ရှင်းလင်းတယ်။
ဒီအကြောင်းအစီရင်ခံစာတွေရှိတယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ထင်ရင်၊ ငါက လူတွေဆီက တချို့ကို ကြားဖူးတယ်။
ကျွန်ုပ်အိမ်မှာလည်း အာဖဂန်နစ္စတန်တွင် ဂျာမန်စစ်သားများ စိတ်ဒဏ်ရာရခြင်းဆိုင်ရာ စုဆောင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုရှိပါတယ်။
သူတို့က အဲဒီကို ကိုင်တွယ်မနိုင်ကြပါဘူး။
ပထမဦးဆုံး သူတို့ဒဏ်ရာရနေရခြင်းကြောင့်၊ ထို့အပြင် သူတို့အသက်အန္တရာယ်ခံစားပြီး ကြိုးစားခဲ့တာကို
ဂုဏ်ပြုဖို့ တစ်ယောက်မှ မရှိခြင်းကြောင့်ပါ။ ဘာအတွက်လဲ? ဒီမလိုအပ်တဲ့အရာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကဘာလဲ?
ဒါဆိုရင် အဲဒီလိုပဲဖြစ်တာပါ၊ လူငယ်တွေအတွက်လည်း သိထားဖို့ အရေးကြီးတာက လေ့ကျင့်ပြီး
ကျွမ်းကျင်ထားတဲ့ ပစ်ခတ်သမားတွေ ရှိတယ်ဆိုတာပါ။
စစ်သားတွေက ရိုးရိုးသာသာ စစ်သားတွေပဲဖြစ်ပြီး၊ တပ်မတော်တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ကြတယ်။
စနိုက်ပါအားလုံး၊ စနိုက်ပါအားလုံး၊ သူတို့အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ လူတွေကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို မခံနိုင်ကြပါဘူး။
ညဘက် အိပ်မက်ထဲမှာ မျက်နှာတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး သူတို့က အဲဒီမျက်နှာတွေကို ဖယ်ရှားလို့ မရနိုင်ကြဘူး။
ရလဒ်ကတော့ အရက်၊ စိတ်ထိခိုက်ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင်သတ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် စစ်ပွဲတစ်ခုလုံးတွင်လည်း သက်ဆိုင်ပါသည်။
ဒါပေမယ့်… ဂျာမန်စနိုက်ပါတွေ၊ အမေရိကန်စနိုက်ပါတွေ အပါအဝင်၊ သူတို့တိုင်းကလည်း မခံနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါကတော့ သေချာပြီ။
သူတို့က အခြားအရာတွေကိုလည်း မပြီးမြောက်နိုင်ပါဘူး။
တိုက်တိုက်တိုက်တိုက်တစ်ယောက်က တင်ခ်ထဲမှာ မီးလောင်သေဆုံးတာ စတဲ့ အကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတွေကို မြင်ရင် လူငယ်တွေရဲ့
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဲဒီပုံရိပ်တွေက မလွတ်မသွား ကျန်နေတတ်ပါတယ်။
ငါ အဲဒီအကြောင်းကို ဆရာတစ်ယောက်ဆီက ကြားခဲ့တာပါ၊ သူ့ဦးနှောက်တွေဟာ မျက်နှာပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားသလို ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ပဲ၊
ရုရှားစစ်ဆင်ရေးကာလမှာ ဗုံးတစ်လုံးက သူ့မိတ်ဆွေတွေကို အစိတ်အပိုင်းတွေဖြစ်အောင် ဖျက်စီးလိုက်တဲ့နေရာမှာပါ။
ပြီးတော့ သူက အဲဒီအကြောင်းကို ကျောင်းမှာ ပြောပြခဲ့တယ်။
တကယ်တော့ ဒါကို ကောင်းတယ်လို့ ထင်သူတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် နှစ်မျိုးစလုံး ဖြစ်နိုင်တယ်။
ရှေ့တန်းမှာ သင် ဘယ်နေရာမှာ တည်နေခဲ့သလဲဆိုတာပေါ်မူတည်ပြီး၊ အောင်မြင်ခဲ့သလား မအောင်မြင်ခဲ့သလား။
စစ်ပွဲမှာ မျက်နှာမျိုးစုံ ရှိတယ်။
သို့သော် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော စစ်ပွဲမှာ မျက်နှာတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
သူက လူတွေ၊ သူတို့ရဲ့ သမိုင်းနဲ့ ကိုယ်တိုင်ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးတယ်။
ဟုတ်ကဲ့၊ ယခုအခါ ပုံမှန်လူတွေက အကဲဖြတ်လို့ မရနိုင်တဲ့ ဒရုန်းတွေ ရှိနေပါပြီ။
သင်က လမ်းဘေးမှာ တကယ်ကျသွားမှာပါ။
ယခုတော့ ထူးခြားတဲ့ပစ္စည်းတွေ မလိုတော့ပါဘူး။ ယခင်က သင့်မှာရှိခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးဟာ ယခုအခါ အသုံးမကျတော့ပါဘူး။
ယခုတော့ အက်တမ်ဗုံးများ သို့မဟုတ် ဒရုန်းများကလည်း လူသားမျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးနေသည်။
ဒါကြောင့် စစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ချင်သူ မည်သူမဆို၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအကြောင်းကြောင့် အဲဒီနေရာကို သွားလိုသူ အယူအဆရှင် မည်သူမဆို...
ဟေ့၊ ငါပြောရမယ်ဆိုရင် ငါ့အတွက်တော့ ဒါက တကယ်လုံးဝ… – တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုတာကို
မထင်နိုင်ဘူး! ဒါက ရုပ်ရှင်မဟုတ်ဘူး! ပျော်စရာမဟုတ်ဘူး!
ပြီးတော့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ တံတားတစ်စင်း ပေါက်ကွဲသွားတာလို ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် အမှန်တကယ်ကတော့ မတူပါဘူး၊ နေ့တိုင်း နာရီတိုင်းဟာ အသက်နဲ့ သေမှုကြားက ကိစ္စပဲ။
ဒါကို မလျော့မနည်း ခန့်မှန်းသင့်ပါဘူး! မည်သူကိုမျှ ပျော်ရွှင်အောင် မကူညီနိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ငါ အဲဒါကို သေချာစွာ စဉ်းစားမယ်... မင်းက အမြဲ 'မဟုတ်ဘူး' လို့ ပြောလို့ရတယ်။
ရှုပ်ထွေးသောအချိန်များတွင် သင့်လမ်းပြ: Kla.TV။