Ulah nganggap enteng: perang bisa maot iraha waé pikeun saha waé anu aub!
Maranéhna anu sukarela milu perang tangtu moal aya di tukangeun pasukan, tapi bakal dikirim ka garis hareup.
Éta écés. Éta écés pikeun abdi yén perang boga pangaruh kana generasi.
Perang moal kungsi ninggalkeun anjeun. Sanajan anjeun geus mapan, boga imah jeung kebon anu diwangun ku
kolot abdi di Bonn. Éta moal kungsi ninggalkeun anjeun.
Sadaya penembak jitu, sadaya penembak jitu, nalika maranéhna balik ka imah, teu tiasa nampi yén maranéhna geus maéhan jalma.
Sabab peuting dina impian maranéhna, beungeut-beungeut éta balik deui jeung maranéhna teu bisa ngaleungitkeunana.
Hasilna nyaéta alkohol atawa narkoba psikotropik atawa bunuh diri.
Sareng éta lumaku pikeun sakabéh perang. Perang miboga rupa-rupa wajah.
Tapi perang anu nyapu hiji bangsa ngan boga hiji beungeut.
Manéhna ngancurkeun rahayat, sajarahna, jeung kapercayaan dirina.
Janten saha anu masih hayang aub dina perang, atawa anu idealis jeung hayang indit ka dinya pikeun alesan éta...?
Nya, kuring kudu nyarios, pikeun kuring éta téh bener-bener... – kuring malah teu tiasa ngabayangkeun aya nu ngalakukeun
hal sapertos kitu! Ieu lain pilem! Ieu mah teu pikaresepeun!
Jeung meureun hiji sasak ledak atawa naon waé saperti kitu – dina pilem. Tapi kanyataanna mah béda.
Jeung unggal poé jeung unggal jam, éta ngeunaan kahirupan anjeun sorangan. Jeung éta teu meunang dipandang enteng.
Anjeun teu tiasa ngabantosan saha waé pikeun bagja.
Tapi abdi bakal mikir dua kali ngeunaan éta...! Anjeun sok tiasa nyarios henteu.
Naon hartina perang? Sabaraha jalma di Jerman anu sabenerna nyaho?
Perang virtual aya dina pilem atawa dina warta.
Bédana: anjeun henteu aya di tengah-tengahna, tapi ngan saukur panonton.
Di Jérman teu aya perang salami leuwih ti tilu generasi.
Ayeuna nagara-nagara NATO keur ngabekelan deui sacara masif.
Kas nagara nu kosong siga teu jadi masalah pikeun milyaran nu keur dibelanjakeun.
Sabalikna, nurutkeun pernyataan anyar ti présidén Asosiasi Reservis, dina kaayaan perang, Angkatan Bersenjata
Jerman bakal peryogi pangganti pikeun sakitar 1.000 prajurit anu gugur atawa tatu parah unggal poé.
Éta sarua jeung sakitar 1,1 juta dina tilu taun.
Kusabab – pikeun ayeuna – lolobana ieu dianggap sukarela, Bundeswehr ngiklankeun di
sakola, di halte bis, jeung salila program barudak.
Siga keur liburan petualangan anu dibayar mahal.
Tapi ieu mah ngeunaan perang! Ieu mah ngeunaan maéhan jeung dibunuh! Ieu mah ngeunaan karuksakan!
Carita saksina ieu ngingetkeun urang kana pangalaman jalma-jalma di Jérman, jalma-jalma anu lain
ngan saukur panonton tapi anu langsung kapangaruhan.
Henteu pahlawan nu disebut-sebut di garis hareup, tapi barudak anu nepi ka ayeuna masih kénéh ngabawa bekas émosional.
Kuring lahir taun 1932, sarta dina ahir perang kuring umurna tilu belas taun.
Sareng anjeun cicing di mana nalika perang meletus?
Nalika perang meletus di Munich, pisan di puseur, nya, henteu persis, tapi ampir di puseur kota.
Nya, abdi lahir di gigir sagara, atawa leuwih tepatna di basisir – di Kranz, Prusia Wétan.
Ieu nagara anu geus sangsara tanpa wates.
Sareng sabaraha umur abdi? Nalika urang kabur ti Kranz, abdi kira-kira opat taun satengah, abdi lahir dina Pébruari 1940.
Indung abdi teras kabur dina Séptémber, ninggalkeun Kranz ku karéta sabab manéhna nyarios yén sakabéhna keur ruksak.
Kusabab urang geus ngadéngé gumuruhna meriam ti kajauhan jeung ningali Königsberg keur kabakar peuting –
lain urang barudak, tangtu waé, tapi jalma-jalma déwasa.
Para pembom ngapung di luhur teras ngarecah sagalana.
Urang cicing pas di basisir – siga surga, siga surga!
Urang téh, kitu cenah, dicabut tina surga ieu.
Indung abdi nyekel leungeun tilu murangkalih. Urang kungsi gaduh pembantu awéwé.
Ngan ukur jeung hiji koper, nya éta naon anu urang bawa dina tonggong, tuluy urang naék
karéta ka Austria, di mana adi awéwéna cicing.
Ieu dimimitian taun 1943, teras taun 1944 loba pisan bomna, jadi urang kudu ninggalkeun Munich.
Indung anu boga barudak umur kurang ti 14 taun kudu angkat.
Sareng upami maranéhna henteu siap pikeun ngalakukeun éta, barudakna ngan saukur dikirim ka tempat séjén sorangan.
Abdi teu terang di mana, janten éta henteu penting pikeun kami sabab kami ninggalkeun Munich sacara sukarela.
Tapi hésé pisan manggihan tempat pikeun nginep.
Biasana, teu aya nu cicing di lembur, nyaéta di luar kota, rada jauh ti kota gedé, nu hayang urang kota.
Kusabab maranéhna henteu cocog jeung pagawean tatanén anu maranéhna lakukeun, éta nu diomongkeun ka kami.
Henteu ku kecap nu sarua, tapi nya, anjeun terang naon nu keur kajadian.
Naon waé émutan ngeunaan perang, salian ti guntur bedil, salian ti kanyataan yén Königsberg – urang ampir teu ningali éta
basa budak sabab urang saré peuting – yén aya gejolak, maranéhna nyaritakeun éta ka urang. Urang ngadéngé guntur bedil.
Tapi tuluy aya hiji hal anu muncul anu geus ngiringan kuring salila sakumna hirup kuring, kitu cenah.
Karasa teu nyaman anu disababkeun ku kabur éta henteu saukur ngaleungit; éta masih aya di mana waé.
Jadi anjeun teu kungsi bener-bener nepi. Anjeun salawasna cicing di hiji tempat...
Janten imah téh hal anu kacida pentingna pikeun abdi, ogé pikeun dua dulur abdi.
Urang teras ngobrolkeun ngeunaan imah salila mangtaun-taun sanggeusna.
Kuring émut yén waktu kuring masih nonoman, kuring geus siap indit ka perang ngalawan urang Rusia pikeun
ngabébaskeun tanah air kuring, kitu cenah basa budak.
Kuring émut pisan – anjeun pasti wawuh kana pemberontakan Hungaria taun 1956, nalika sakitar 80.000 urang Hungaria maot.
Jeung waktu éta kuring umurna 16 taun, sarta kuring daék indit ka Hungaria pikeun merangan tentara Soviet.
Jadi éta téh hiji rarasaan anu saukur aya dina waktos éta.
Teras aya kajadian séjén anu bener-bener ngareuwaskeun kuring.
Kuring ningali pilem ngeunaan "barudak serigala". Kuring teu nyaho naha anjeun geus ningali éta.
Sareng nalika abdi ningali pilem ieu, abdi mimiti ceurik nepi ka tingkat anu pisan teu biasa pikeun abdi. Abdi henteu nyaho éta.
Éta lalaki nu ceurik, tapi sabenerna kuring ceurik pisan nepi ka cimata ngalir ngalengit dina beungeut kuring.
Pamajikan abdi kacida kagétna: "Naon anu salah jeung anjeun?"
Kuring ningali pilem di dieu ngeunaan barudak serigala.
Teras abdi sadar yén aya hiji hal di jero diri abdi anu parantos ruksak.
Kasangsaraan ieu, kasieun-kasieun ieu ogé geus dibawa ka permukaan, kitu cenah, ku pilem ieu.
Éta pilem dokumenter – ngeunaan barudak ieu.
Barudak ieu mucunghul, nyaritakeun ngeunaan diri maranéhna, kahirupan maranéhna jeung sajabana, kumaha kaayaan maranéhna.
Kuring pendak jeung jalma-jalma anu aya di Kranz sorangan basa urang Rusia nyerang Kranz, jeung
naon anu maranéhna alami di dinya téh pikasieuneun.
Budak lalaki – meureun umurna sapuluh atawa dalapan taun, atawa rada leuwih kolot – miceun mayit-mayitna tina pager.
Éta hartina jalma-jalma kaluar ti ruang handapeun imahna, tuluy teu boga nanaon pikeun
didahar sarta beku nepi ka paéh, nempel kana pager.
Sareng jalma-jalma éta tuluy mawa maranéhna ka kuburan, basa maranéhna masih ngora, pikeun ngubur maranéhna.
Kuring ogé terang ngeunaan perkosaan, contona.
Kuring kungsi... Urang kungsi boga perawat Palang Merah... – tapi éta sadayana kajadian
sanggeus perang, maksudna pangalaman jalma-jalma.
Sanajan kitu, kudu disebutkeun ogé yén aya kahayang pikeun kaadilan, sarta Nachalnik atawa
walikota Rusia téh cukup ramah ka barudak Jerman.
Manéhna teu bisa loba ngalakukeun nanaon. Jalma-jalma keur kalaparan, paéh ngan kusabab maranéhna
teu boga nanaon pikeun didahar, beku nepi ka paéh.
Abdi ngan tiasa nyarios naon anu kajadian di Kranz dumasar kana naon anu abdi kadéngé sanggeusna.
Janten rébuan-rébuan warga geus dipaéhan jeung diperkosa.
Kuring nyaho hiji carita, contona – mun anjeun kabetot, nya, kuring teu nyaho?
Hiji awéwé anu keur kakandungan pisan ngan saukur diseret kaluar tina kamarna, terus ditarik turun tangga ku prajurit Rusia.
Atawa budak lalaki kira-kira umur 15 atawa 16 taun, dina beuteungna saurang prajurit
Rusia ngalakukeun tarianna nepi ka ususna kaluar.
Tapi abdi sorangan tacan ngalaman éta, abdi nyaho éta ti jalma-jalma anu parantos
ngalaman éta, anu parantos nyaritakeun ka abdi.
Dina ahir perang, urang aya di lembur.
Sareng ekstensi éta rapuh pisan, rancanganana rada goréng – dua belas méter pasagi
pikeun opat urang, tilu barudak jeung indungna.
Jeung éta téh... Kebon éta aya di gigir jalan, jalan éta nurun ka lereng tur urang aya di luhur.
Jeung kamar ieu anu urang cicing téh mangrupa tambahan.
Sareng teras mundur kaluar tina kebon sarta nuju ka kebon buah.
Sareng aya ogé jalan sempit, tapi teu diaspal atawa naon waé. Kitu wé...
Sareng di dinya kami aya, ampir sakabéhna misah.
Jadi euweuh nu indit jalan-jalan – iwal meureun pas beurang, sabab maranéhna ogé teu boga
waktos keur éta – kajaba lamun aya nu teu kudu damel.
Jeung dina ahir perang, hiji batalion lengkep Waffen-SS sumping.
Abdi teu terang naha éta aya hartina pikeun anjeun. Éta téh hiji unit husus anu ogé miboga tugas husus.
Kuring kudu nyarios, maranéhna sabenerna mah henteu kacida kasohorna; anjeun moal apal naon anu
maranéhna lakukeun. Tapi maranéhna dipikasieun.
Sareng jalma-jalma éta sumebar ka sakuliah désa, nginep di sawatara panginepan, abdi teu
terang di mana. Abdi henteu angkat ka dinya.
Tapi sanggeus urang cicing di luar kebon, anu sabenerna ngan imah kolot nu nangtung di dinya, éta mah ngan tambahan wungkul.
Jeung urang kudu leumpang ngurilingan kebon buah sakabéhna tuluy asup ka buruan pikeun ka kamar mandi.
Éta mah saukur jamban bolong basajan, bisa disebut kitu.
Teras aya prajurit di dinya, sarta salah sahijina ujug-ujug nyekel pigeulang kuring sabab kuring
kudu ka jamban jeung hayang narik kuring ka lumbung.
Sareng entah kunaon abdi ngarasa yén manéhna henteu boga niat hadé ka anjeun.
Sareng abdi ngagerem kalayan niat maéhan, anu sanés cara abdi biasana pikeun nganyatakeun diri.
Teras, syukur ka Gusti, salah sahiji putri patani sumping teras langsung nyalametkeun
anjeunna – manéhna mojang anu kuat – teras nyarios:
Leupaskeun budak éta! Ayeuna ogé! Lamun henteu, kuring bakal ngumpulkeun sakabéh jalma, engké anjeun bakal kuciwa!
Jeung meureun manéhna kacida kagetna, abdi teu apal, kumaha ogé manéhna bener-bener ngaleupaskeun abdi, tuluy
manéhna nyekel abdi jeung nganteurkeun ka indung abdi.
Jeung enya, abdi kakara teu ningali éta.
Sareng éta kajadian deui ka kuring engké, nalika batur séjén ngajaga kuring.
Jeung éta téh basa urang geus balik deui ka Munich.
Sareng sok kitu, teu aya listrik.
Jadi nalika anjeun asup ka hiji wangunan dina usum tiris, pas sonten, anjeun teu tiasa ningali nanaon.
Jadi anjeun ngan ukur apal jalan-jalan di dinya sabab anjeun geus cicing di dinya sawatara lami.
Jeung kuring ngan hayang asup ka imah, jeung éta imah teu kungsi dikonci sabab éta mah
teu mungkin; euweuh nu boga konci ti handap...
Sareng manéhna nangtung di lawang imah anu rék ku kuring asup.
Teras manehna nyobian narik kuring ka dinya.
Kuring ngagerem deui pisan, tuluy untungna aya saurang nonoman kaluar ti imah tatangga anu kuring
wawuh, manéhna rada leuwih kolot tibatan kuring.
Jeung manéhna ogé wawuh ka anjeunna, tuluy langsung ngadeukeutan ka kuring, narik deui leungeunna, sarta nyarios:
Jeung mun anjeun nyabak deui budak awéwé éta, manéhna kabogoh kuring, kuring bakal ngéléhkeun anjeun nepi ka hancur!
Teras manéhna ngaleungit tanpa bekas. Syukur ka Gusti!
Janten bapa abdi uih deui, sareng abdi anu munggaran ningali anjeunna – kacida kurusna.
Sigana mah, abdi teu terang pasti, manéhna teu kungsi nyarios nanaon ngeunaan éta, manéhna kabur ti
padang rumput Walungan Rhine, jadi tangtu manéhna gaduh kasempetan. Manéhna kacida kurusna.
Jeung sabenerna manéhna nyarita pisan saeutik ngeunaan naon anu geus dialamanana jeung ngeunaan jaman Nazi.
Aranjeunna nu balik ti perang téh boh tatu boh traumatis, dasarna ampir kabéh, kajaba lamun
maranéhna boga pagawean husus nu kuring teu apal.
Hiji rerencangan waktu budak indung abdi kungsi ngadatangan ka imah urang sakali. Anjeunna kungsi dijadikeun tawanan di Perancis
sarta nyaritakeun ka urang yén para tawanan di dinya – abdi pikir éta di sabudeureun Laut Tengah – ditahan di kamp panjara.
Teras unggal poé, tinimbang tuangeun, maranéhna dibéré sup timun, teras kira-kira satengah kamp kaserang disentri .
Teras maranéhna paéh saeutik-saeutik, sacara logis, sabab euweuh nu bisa tahan éta.
Éta ogé mangrupa cara pikeun ngaleungitkeun jalma-jalma.
Anjeunna henteu seueur nyaritakeun ngeunaan dirina, tapi anjeunna pupus sataun sanggeus ngadatangan kami.
Kuring teu nyaho naon panyakit anu nyababkeun anjeunna pupus.
Tapi sakumaha abdi nyarios, maranéhna sadayana gering, sadayana.
Kusabab anjeun moal salamet dina 'diet' éta, dina tanda petik.
Teras sigana manehna teu tahan kana naon anu geus aya basa balik ka imah ka pamajikanna,
nyaéta dahareun. Sanajan manehna teu meunang loba.
Sareng abdi teu terang kumaha kaayaanana harita, naha aya pertimbangan yén maranéhna geus lila dicekel, meureun
maranéhna dibéré langkung loba kupon dahareun atawa...
Teu nyaho, abdi teu nyaho nanaon ngeunaan éta jeung ogé teu kungsi ngadéngé nanaon.
Tapi biasana, maranéhna sadayana kudu dipariksa di rumah sakit. Naha éta geus dilakukeun?
Kuring teu nyangka maranéhna boga bahan, jalma, atawa pakakas; éta sadayana kaayaan darurat.
Aya carita ngeunaan éta. Kakak awéwé pangkolotna kuring – aya saurang lalaki datang ka imah
urang, ngetok panto jeung nanya, "Naha aya roti?"
Teras indung abdi nyarios, "Henteu, urang teu gaduh roti." Urang sorangan peryogi roti éta.
Teras kakak awéwé pangkolotna abdi ngagero bari nyarios, "Mamah, ulah ngantep lalaki ieu angkat kitu waé."
Teras indung abdi ngalah tur masihan lalaki éta roti. Kitu kaayaanana harita.
Jeung indung abdi ngalakukeunana sakumaha panghadéna anu anjeunna tiasa.
Jeung urang kudu ningali sorangan kumaha urang bisa meunangkeun dahareun.
Kolot abdi teras dipasihan sabagian lahan kebon ku kota Alfeld, anu kedah maranéhna tatanén sorangan.
Teras urang indit sareng indung ka lapang pikeun ngumpulkeun kentang atawa pepelakan
séjén sanggeus panén, nu ogé disebut "stubble".
Sareng kami ogé nyolong lobak, sarta tangtosna kudu mastikeun yén para jaga di kebon anu mawa pakarang henteu nyekel kami.
Tangtu waé maranéhna moal nembak urang, éta écés pisan, tapi maranéhna pasti bakal ngusir urang.
Nyolong lobak pikeun dijadikeun sirup.
Bapa abdi nyerat dina diari-na yén urang sadayana kakurangan gizi.
Urang kacida kurang gizi nepi ka ogé ngalaman panyakit usus – cacing gelang jeung sajabana.
Tuluy abdi sorangan kedah angkat ka Kleinwalsertal di Austria pikeun pulih sabab abdi katarajang TB , khususna TB hilar .
Kitu carana. Luhur sagalana, abdi émut pisan kana nu disebut roti jagong.
Abdi teu terang naha anjeun kantos ngadangu ngeunaan éta.
Jadi tinimbang gandum, aya jagong ti urang Amérika.
Rasana mah teu ngeunah pisan, urang teu resep.
Dina sataun atawa dua taun munggaran, anjeun ngan saukur kudu sabar.
Teu aya mentega ogé, éta écés pisan, aya margarin.
Teu aya madu ogé, aya madu buatan.
Urang dikurilingan ku blok apartemen jeung reruntuhan.
Di Essen, contona, urang biasa ngaluncatkeun batu waktu urang budak.
Abdi teu terang naha anjeun wawuh kana istilah ieu.
Jadi, kumpulkeun bata tina reruntuhan, kerjakeun ku palu, jeung sajabana.
Atawa, contona, ngumpulkeun besi bekas pikeun mésér susu ku artos anu kuring peroleh. Kuring
ngalakukeun éta basa kuring budak lalaki, tangtu waé.
Pikeun ngabantu ngadukung kulawarga, upami anjeun kersa.
Kitu kaayaanana. Urang malah nepi ka ngancurkeun pipa panangkeut cai hujan maké palu pikeun meunangkeun
beusi tuang, sabab beusi tuang téh kacida hargana.
Dina awal perang, urang dibéré kupon dahareun – kitu ngaranna.
Sareng pikeun sadayana di kulawarga – barudak anu umurna kurang ti genep taun meunang leuwih loba, orok
meunang sakedik deui jeung aya ogé hiji deui – tapi naha éta tuangeun orok, abdi teu tiasa nyarios.
Sumuhun, jeung pikeun nu déwasa mah éta téh bener-bener spartan. Éta mah teu kungsi cukup pikeun ngeusian beuteung anjeun.
Kentang ngan aya lamun aya nu ngajualna di mana waé.
Anjeun teu kungsi yakin kudu ka mana pikeun meunangkeun naon anu anjeun peryogikeun.
Sahenteuna, éta kaayaan nalika urang aya di Munich.
Di désa ogé sarua héséna. Para patani teu hayang masrahkeun nanaon.
Jadi anjeun boga sababaraha barang pikeun ditukeurkeun anu maranéhna resep, tuluy maranéhna masihan anjeun hiji hal,
tapi dina giliran salajengna anjeun teu boga nanaon deui.
Kusabab dina hiji mangsa, sakabéh pasokan bakal béak.
Nya, kuring terang kumaha katingalna lapar – jeung kumaha raosna...
Abdi tangtu tiasa mastikeun éta.
Janten bapa abdi harita kedah mastikeun yén kulawarga tetep hirup.
Terus manéhna jadi mata-mata pikeun Amérika jeung Inggris di Wétan. Éta masihan manéhna duit pikeun kulawargana.
Ieu kaciri tina diari-na jeung sabaraha héséna pikeun manéhna.
Manéhna teu bisa indit ku mobil, kudu nyebrang wates jeung sajabana, tuluy kumaha waé nginep peuting di stasiun karéta.
Jadi éta mah henteu gampang pikeun manéhna.
Engkéna manéhna boga kantor di Munich jeung ogé di Berlin.
Ku kituna pihak Sekutu kacida kagumna ku laporan-laporan anjeunna – anjeunna téh panulis anu saé pisan.
Sareng perkosaan sok dilaporkeun.
Sareng kami ogé wawuh sareng jalma-jalma anu cicing babarengan sareng kami.
Contona, di Essen, di gedong apartemen tempat urang engkéna ditampung.
Kolot abdi teras pindah ka Essen sabab bapa abdi parantos ngurus departemén éditorial bisnis koran "Neue Ruhrzeitung" di dinya.
Urang barudak terang éta, urang terang éta. Jeung beungeut para wanoja teu kungsi bagja deui.
Éta nyésakeun kesan anu langgeng. Salah sahiji bibi kami diusir ka Siberia.
Puluhan nonoman Jerman maot dina pangkuanana. Manéhna ogé nyerat puisi ngeunaan éta.
Maranéhna sadayana nyanghareupan ka kulon, cenah.
Aranjeunna sok hayang ningali ka kulon, tempat panonpoé tilelep, tempat Jerman aya.
Kahirupan jeung urang Rusia kacida héséna.
Mangsa sanggeus perang ieu, hayu urang sebut, urang salaku pangungsi ti Wétan henteu kacida
disambutna ku masarakat satempat. Éta mah henteu kajadian.
Urang kudu ngabagi barang-barang urang jeung warga satempat.
Babagi rohangan cicing, babagi baju, babagi dahareun, jeung sajabana.
Salah sahiji kaayaan panggoréngna nyaéta bunker ieu, pangungsian serangan udara di Nockherberg.
Ruang simpen di handapeun gunung anu atapna melengkung, diukir kana jero gunung, diwangun pikeun
nyimpen inuman, utamana anggur baheula sarta engkéna bir.
Sareng aya alarm sareng – sagalana geus cukup deukeut, anjeun terang éta – teras kami, nini abdi sareng abdi, ngan dua urang,
asup ka dinya, teras aya, saatosna abdi terang, 3.000 urang.
Sareng nalika alarmna eureun, jalma-jalma buru-buru ka kaluaran kalayan panik.
Sareng aya kira-kira sapuluh atawa leuwih, abdi teu terang pasti, jalma anu geus katarajang – sacara harfiah...
Jeung éta mah parah pisan, tangtu waé! Urang ngan ngadéngékeun éta sanggeusna.
Jeung hawana di dinya kacida goréngna nepi ka sabagian jalma ragrag sorangan, teu jauh teuing ka lantai, jadi nu séjén
ngajauhan sakedik tuluy maranéhna ragrag ka lantai, sarta anjeun teu saukur ngaléngkah ngaliwatan
maranéhna, tapi sigana nginjak di luhur maranéhna.
Abdi teu tiasa ngabayangkeun yén éta tiasa waé ku cara séjén.
Sumuhun, ieu sanés kajadian anu pikaresepeun, basa anjeun yuswa kitu, abdi kakara sebelas taun...
Kuring pikir éta lumangsung dina taun 1943 nalika éta bener-bener ngamimitian ngapung.
Teras bom fosfor dijatuhkeun, anu meledak nalika nabrak taneuh, ngaleupaskeun sakabéh fosfor, anu langsung kaduruk.
Teras sakabéh jalan tempat urang cicing kabakar, jeung seuneuna geus ngalayang ka luhur pisan.
Janten sadayana, abdi, abdi sepuh, sareng indung abdi, kedah nangtung di jandéla sareng mareuman pigura jandéla, sabab
upami seuneu parantos ngahontal éta, éta bakal kabakar sareng kaca jandéla bakal pecah, teras moal aya nu tinggal.
Jeung éta mah teu pati pikaresepeun, sabab anjeun teu bisa meunang jandéla.
Éta téh ampir sagala nu anjeun peryogikeun. Lamun anjeun teu meunang nanaon ti saha waé atawa teu boga dulur anu boga hal
saperti kitu, mangka enya, anjeun kudu narima kaayaan naon waé nu anjeun gaduh, naha aya kaca jandéla
atawa henteu dina usum tiis, éta mah teu masalah ...
Sanajan sanggeus perang, urang cicing di apartemen tanpa kaca jandéla sabab anjeun teu
bisa meunangkeunana. Jeung teu aya kaca jandéla.
Nya, kuring pikir maranéhna ngajualna di pasar hideung, tapi dina kahirupan nyata anjeun moal bisa
meunangkeun cakram anu geus dipésér ku saha waé di mana waé.
Sareng naha anjeun ngarasa salila perang yén perang éta mertimbangkeun barudak?
Abdi henteu ngarasa kitu.
Kusabab basa urang masih di lembur, urang kudu ngagali kentang jeung lobak supaya sakabéh
pangungsi anu datang ti wétan bisa didahar.
Teras pesawat-pesawat mimiti nembak ka urang. Maranéhna ngapung handap pisan nepi ka
anjeun bisa ningali sirah para pilot di kokpit.
Maranéhna henteu nargétkeun langsung ka urang, tapi waktu budak mah anjeun teu nyaho éta. Anjeun
ngan saukur mikir, manéhna hayang nembak kuring.
Kuring keur lumpat pikeun nyalametkeun nyawa, jadi kuring nyangka moal bisa salamet.
Sareng sakali, nalika perang, abdi kedah angkat ka dokter gigi.
Ka kota salajengna, abdi teu tiasa leumpang saloba éta sabab panas pisan.
Usum panas téh kacida panasna, jeung sakumaha kuring tadi nyarios, 30 derajat mah teu aya nu istiméwa.
Kuring kudu nyabut huntu. Teras kuring balik deui.
Urang kungsi boga sapédah deui, tapi engké maranéhna nyolong éta ti urang.
Teras aya deui hiji anu turun ku pesawat.
Jagongna jangkung pisan, jadi kuring asup ka kebon, ngagolér kana jagongna, tuluy miceun sapédahna.
Teras manehna nembak ka kuring deui.
Jeung éta kajadian pikeun katilu kalina, basa loba jalma di dinya sabab éta mangsa panén ti batang hop,
di mana buah hop turun, anu dipaké pikeun nyieun bir.
Teras pesawat-pesawat datang. Sareng kitu kaayaanana, kebon hop ieu rada deukeut ka leuweung.
Jeung beuki jauh anjeun ti leuweung, beuki lila anjeun kudu lumpat.
Aranjeunna turun deui, kuring nyangka maranéhna rék ragrag.
Kusabab hop baheula, ayeuna sagalana béda pisan, kudu digantung maké kawat.
Jeung tiang-tiang anu nahan kawat-kawat ieu di tempatna téh cukup jangkung.
Sarta sanggeus pesawat-pesawat éta geus turun nepi ka handap pisan tur anjeun geus bisa ningali sirah-sirah kru di
jero, urang mikir, aduh Gusti, maranéhna moal ragrag ka handap.
Jadi urang lumpat siga jalma gila, saréréa nyobian asup ka leuweung.
Teras maranéhna ngan ukur naék tur turun, bolak-balik.
Urang téh sieun pisan, éta mah edan!
Abdi teu hayang ngalaman hal sapertos kitu deui! Janten, mugia éta moal kajadian deui.
Ayeuna maranéhna boga pakarang séjén jeung sajabana. Tapi éta téh hal anu pikasieuneun.
Salaku mahasiswa téologi ngora, abdi ogé ngadatangan panti asuhan; urang kudu ngadatangan panti asuhan.
Kuring geus babarengan jeung sakelompok mahasiswa teologi.
Sareng kami ngadangukeun sagala hal jeung sajabana, tuluy balik deui ka imah, teras aya budak lalaki ngora datang, meureun
umurna dalapan atawa salapan taun, manehna masangkeun leungeunna di sabudeureun kuring teras nyebut "Bapa" ka kuring.
Jeung éta nembus haté kuring kawas péso! Anjeun moal tiasa ngabayangkeunana.
Jeung dina waktos éta, abdi nyarios yén nalika abdi nikah, abdi bakal ngangkat dua murangkalih. Sareng éta anu abdi lakukeun.
Supaya anjeun terang, kasedihan anu anjeun raoskeun nalika maén jeung barudak di luar, contona di Alfeld atawa
komo di Essen, jeung maranéhna teu boga bapa, aya nu kurang!
Indung teu bisa ngagantikeun ieu; maranéhna ngalakukeunana sacara alami, éta écés pisan, tapi éta kacida pentingna.
Sareng kasedihan ieu nyentuh abdi pisan-pisan jero, kitu ogé pelukan sanggeusna.
Lahan-lahan nu pinuh ku reruntuhan. Bau nu teu raoseun, contona.
Kuring émut basa urang ninggalkeun Kranz, mimiti urang aya di Alfeld, nya, tuluy kuring
kudu indit ka Hanover pikeun pamariksaan rontgen.
Sareng di dinya abdi ningali hiji kota nu ruksak. Éta matak kaget ka abdi.
Anjeun moal tiasa ngabayangkeun. Éta mangrupa pangalaman abdi.
Sareng jalma cacad di jalan, enya, tangtu waé.
Tapi éta mah béda. Janten urang geus ngabéla diri urang saloba nu peryogi pikeun jalma-jalma cacad.
Éta sababna manéhna kaleungitan leungeunna, éta sababna manéhna kaleungitan suku, éta sababna
manéhna jadi pelukis ku sungutna, atawa pelukis ku suku.
Kami ngahormat ka jalma-jalma éta.
Jadi ieu rarasaan yén sakabéh struktur sosial téh keur ragrag.
Sanggeus Perang Dunya Kahiji, urang ogé ngalaman sapuluh taun Républik Weimar, sakumaha anjeun terang, nalika jalma-jalma
dieksploitasi jeung turunna moral sacara lega lumangsung.
Tangtosna, ieu ogé aya sanggeus Perang Dunya Kadua dina harti tinangtu, tapi henteu saloba kitu, numutkeun pendapat abdi.
Kuring teu tiasa cicing deukeut bandara, éta bakal nyieun kuring stres.
Henteu ngan sora, tapi émutan ogé balik deui.
Jeung éta téh émutan anu pikasieuneun. Janten sanggeus perang, aya sababaraha taun nalika éta aya unggal peuting.
Syukurlah, éta geus rada luntur sapanjang waktos.
Tapi nalika kuring ngadéngé loba pesawat bermotor, anu kadang-kadang kajadian dina waktos-waktos tinangtu,
sarta nalika maranéhna ngan ukur ngapung pikeun iklan atawa hal-hal saperti kitu, kuring ngarasa éta kacida curigana.
Abdi teu resep éta. Éta ngingetkeun abdi kana mangsa-mangsa éta, sarta éta mah henteu pikaresepeun pisan.
Sareng éta téh pas bom pembakar fosfor munggaran ragrag, nabrak langsung di fasilitas panyimpenan
batu bara. Éta mah tangtu dua kali leuwih parah.
Sareng imah di sisi séjén, nya, jalanna henteu pati lega, sareng tangtosna seuneu – fosforna –
sumebar ka ditu, teras sakabéh imahna kabakar.
Jeung di dinya jalma-jalma maot. Éta waé...
Sumuhun, teras anjeun ngan saukur nempatkeunana di gudang batu bara.
Jeung urang hayang meunangkeun hiji hal pikeun ngahangatkeun tempat éta, sabab éta mah henteu persis –
éta mah usum gugur, tapi sanajan kitu, geus rada tiis.
Sareng barudak indit ka ditu jeung hayang éta, éta mah teu jauh, sarta maranéhna masing-masing nyekel ember di leungeunna.
Teras urang nangtung di dinya sarta teu nyaho naon anu kudu diomongkeun.
Urang teu ceurik, tapi éta téh kaget pisan!
Naon anu anjeun carioskeun ka nonoman atawa ka nu ayeuna nyieun kaputusan, dumasar kana pangalaman anjeun, anu kudu
maranéhna pertimbangkeun saméméh maranéhna mimiti iklan sacara masif jeung ngabekelan diri pikeun perang deui?
Kuring ngan saukur nyarankeun ka sadayana supaya ulah aub dina perang lamun éta mungkin.
Anjeun teu bisa ngajelaskeun hal saperti kitu. Kuring bisa nyaritakeun ka anjeun, tapi anjeun moal bisa
nyaho kumaha raosna jeung naon anu kudu anjeun liwatan, atawa naha anjeun bakal salamet.
Waktu urang masih di Munich, urang kudu turun ka ruang handapeun taneuh unggal peuting sabab bom terus-terusan ragrag.
Jadi anjeun henteu kungsi boga peuting nalika anjeun budak anu bisa sare sapanjang peuting.
Éta téh dramatis pisan, anjeun moal tiasa ngabayangkeun.
Sareng maranéhna anu aya di lapangan, anu ampir teu boga kasempetan pikeun nyarios, "Ieu
mah teu cocog keur kuring, kuring bade angkat."
Éta teu mungkin! Maranéhna bakal ditembak. Éta mah lumrah pisan...
Kuring ngan bisa nyarios hiji deui hal, sabab kuring keur nyarita ngeunaan nembak.
Sanggeus perang, nyaéta dina ahir perang, nalika geus 100% pasti yén perang ieu pasti éléh jeung euweuh deui nu bisa dihontal,
maranéhna ngumpulkeun sakabéh jalma sepuh, nyaéta nu umurna 60 taun ka luhur, nu dianggap kolot ku Hitler, jeung nonoman nu
umurna 14 taun ka luhur pikeun "Volkssturm" (badai rahayat).
Sarta tuluy maranéhna masih kudu nyobian ngeureunkeun 'musuh' – dina tanda petik.
Urang tiasa ngabayangkeun kumaha rarasaan budak umur 14 taun nalika manéhna dibekelan ku
bedil pikeun ngabéla nu disebut tanah airna.
Sareng jalma-jalma umur 60 taun ogé henteu persis dina kaayaan pangalusna.
Teras di ahir perang, nalika Amérika geus asup ka nagara urang, kieu carana: maranéhna geus nyadar tiheula
yén sababaraha budak lalaki umur 14 taun hayang kabur.
Maranéhna teu hayang nangtung ngalawan saha waé deui, maranéhna sieun jeung hayang balik ka imah.
Maranéhna nangkep maranéhna tuluy ngagantungkeun maranéhna di tangkal pangdeukeutna... Teu aya nu leuwih brutal deui!
Kuring geus ngobrol jeung dua perwira, perwira pangkat luhur.
Kuring ngadatangan salah sahijina di barakna. Kuring nyarios ka maranéhna kieu:
Anjeun teu meunang ngaleupaskeun rekrutan anjeun pikeun misi ka luar negeri!
Sing di imah baé! Béjakeun ka maranéhna supaya cicing di imah!
Éta mah sukarela waé. Maranéhna ngartos éta.
Sareng nalika anjeun ningali sakabéh tatu traumatik anu dialaman ku para prajurit ieu anu ayeuna geus tatu di
Afghanistan jeung di tempat séjén, anjeun bisa nyebut, "Guys, anjeun sorangan anu kudu disalahkeun!"
Urang kudu nanya, naon motifna budak lalaki ieu? Aya tilu motif.
Aya idealisme ngora anu geus aya dina diri.
Tapi nonoman ieu tuluy disasar. Manéhna yakin keur ngalakukeun hal anu hadé, tapi sabenerna éta mah henteu hadé pisan!
Perang di Afghanistan ogé geus ngabuktikeun ieu.
Teras aya nonoman anu teu paduli kana nanaon, anu teu kabetot kana nanaon.
Sareng teras aya ogé anu ngalakukeunana kusabab rasa petualangan.
Jadi manéhna linggih dina kandaraan lapis baja atawa nyekel bedil di leungeunna sarta ngarasa kuat –
kawas pangeran kahirupan jeung pati. Éta ogé hiji godaan!
Teras aya nonoman séjén anu nyarita ka dirina sorangan, nya, lamun kuring gabung ka
Angkatan Darat Inggris ayeuna, moal kudu hariwang.
Kuring gaduh pagawéan permanén, kuring nampi gaji, sarta engké kuring bakal nampi pensiun. Éta waé.
Ulah nganggap enteng: perang tiasa maéhan iraha waé pikeun anu aub!
Maranéhna anu sukarela milu perang tangtu moal aya di tukangeun pasukan, tapi bakal dikirim
ka garis hareup. Jeung éta sok ngancam nyawa!
Ieu mah teu pikaresepeun, teu aya patalina jeung pilem naon waé atawa hal séjén anu bisa anjeun
baca di mana waé pikeun hiburan atawa naon waé.
Perang téh hal anu kacida kejemna jeung, sakumaha anu kuring carioskeun, ngancam kahirupan.
Abdi teu tiasa nyarankeun ka saha waé pikeun indit ka ditu – sareng "ngabéla tanah air",
sakumaha paribasa – urang ogé tiasa mikir rada egois.
Kuring jelas yén perang boga pangaruh anu langgeng kana generasi. Perang moal kungsi ngantepkeun anjeun.
Sanajan anjeun geus mapan, anjeun gaduh imah jeung kebon anu diwangun ku kolot abdi di Bonn.
Éta moal ngantep anjeun angkat. Anjeun terus-terusan balik deui ka éta, éta écés pisan.
Sareng upami aya nu nyangka aya laporan ngeunaan ieu, abdi parantos ngadangu sababaraha di antarana ti batur.
Kuring ogé gaduh arsip di bumi – traumatisasi prajurit Jerman di Afghanistan. Maranéhna teu tiasa ngungkulanana.
Kahiji, kusabab tatu maranéhna, tapi ogé kusabab teu aya nu ngahargaan maranéhna pikeun ngorbankeun
nyawa. Pikeun naon? Naon gunana omong kosong ieu?
Jadi kitu kaayaanana, sarta éta ogé penting pisan pikeun barudak ngora nyaho: aya penembak jitu anu geus dilatih.
Soldiers téh ngan saukur prajurit biasa, sarta maranéhna ogé bagian tina hiji tentara.
Sadaya penembak jitu, sadaya penembak jitu, nalika maranéhna balik ka imah, teu tiasa nampi yén maranéhna geus maéhan jalma.
Sabab peuting dina impian maranéhna, beungeut-beungeut éta balik deui jeung maranéhna teu bisa ngaleungitkeunana.
Hasilna nyaéta alkohol atawa narkoba psikotropik atawa bunuh diri. Jeung éta lumaku pikeun sakabéh perang.
Tapi sanajan maranéhna... – kaasup sniper Jerman, sniper Amérika – sniper Jerman anu geus ngabéla tanah airna jeung ngabéla éta
kalayan hadé, maranéhna teu bisa ngungkulanana. Éta mah écés.
Maranéhna ogé moal bisa ngarengsekeun hal-hal séjén.
Lamun anjeun ningali sobat anu kabakar nepi ka maot di jero tanki jeung sajabana, sakabéh gambar-gambar pikasieuneun
éta bakal nempel dina ingetan nonoman salila sésa hirupna.
Kuring ngadéngé éta ti guru éta, ti hiji-hijina guru, nya, anu otakna nyiprat ka beungeutna, kitu cenah, di Rusia, salila
kampanye Rusia, nalika hiji granat mecah rerencanganana jadi potongan-potongan. Teras manéhna nyaritakeun éta ka sakola.
Tangtu waé, aya ogé nu nyangka éta cukup alus. Janten duanana mungkin.
Gumantung kana posisi anjeun di garis hareup, naha éta hasil atawa henteu.
Perang miboga rupa-rupa wajah.
Tapi perang anu ngalimpah di hiji nagara ngan boga hiji beungeut:
Manéhna ngancurkeun rahayat, sajarahna, jeung kapercayaan dirina.
Leres, ayeuna aya drone anu mustahil pikeun jalma biasa pikeun meunteun.
Anjeun pasti bakal katinggaleun di tengah jalan.
Anjeun teu peryogi nanaon anu istimewa deui. Sadaya parabot anu anjeun gaduh saméméhna ayeuna geus kadaluwarsa.
Sareng ayeuna, boh bom atom atawa drone ogé keur ngancurkeun umat manusa.
Janten saha waé anu masih kersa aub dina perang, atawa saha waé anu idealis sarta hayang indit ka dinya pikeun alesan éta...
Nya, kuring kudu nyarios, pikeun kuring éta téh bener-bener... – kuring malah teu tiasa ngabayangkeun aya jalma nu ngalakukeun
hal sapertos kitu! Ieu lain pilem! Ieu mah teu pikaresepeun!
Teras meureun aya sasak anu meledak atawa naon waé – dina pilem.
Tapi kanyataanna béda; unggal poé jeung unggal jam téh urusan hirup jeung maot!
Sareng éta teu meunang diremehkeun! Anjeun teu bisa ngabantu saha waé supaya bagja.
Tapi abdi bakal mikir heula kalayan taliti... Anjeun sok tiasa nyarios 'henteu'.
Pituduh anjeun dina jaman nu ngabingungkeun: Kla.TV.