குறைத்து மதிப்பிடக் கூடாது: போரில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு அது எந்த நேரத்திலும் மரணத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்!
போருக்குத் தன்னிச்சையாகச் செல்பவர்கள் நிச்சயமாகப் படைகளின் பின்புறத்தில் இருக்க
மாட்டார்கள், மாறாக முன்களத்திற்கு அனுப்பப்படுவார்கள்.
அது தெளிவாகிறது. போர் தலைமுறைகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
போர் உங்களை ஒருபோதும் விட்டு விலகுவதில்லை. நீங்கள் குடியேறி, என் பெற்றோர் போன்னில் கட்டிய வீடும் தோட்டமும்
வைத்திருந்தாலும் கூட. அது உங்களை ஒருபோதும் விட்டு விலகுவதில்லை.
அனைத்துத் துல்லியக் கொலையாளிகளும், அவர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, தாங்கள் மனிதர்களைக்
கொன்றோம் என்ற உண்மையை ஏற்க முடியாமல் தவிக்கிறார்கள்.
ஏனென்றால் இரவில் அவர்களின் கனவுகளில் அந்த முகங்கள் மீண்டும் தோன்றுகின்றன, அவர்களால் அவற்றை அகற்ற முடியவில்லை.
விளைவு மதுபானம், மனமாற்ற மருந்துகள் அல்லது தற்கொலை.
மேலும் அது முழுப் போருக்கும் பொருந்தும். போருக்குப் பல முகங்கள் உண்டு.
ஆனால் ஒரு தேசத்தை ஆட்கொள்ளும் போருக்கு ஒரே ஒரு முகம் தான் உண்டு.
அவர் மக்களையும், அவர்களின் வரலாற்றையும், அவர்களின் தன்னம்பிக்கையையும் அழித்துவிடுகிறார்.
அப்படியென்றால், யார் இன்னும் போரில் ஈடுபட விரும்புகிறார்கள், அல்லது யார் ஒருவிதமான இலட்சியவாதியாக இருந்து
அந்தக் காரணத்திற்காக அங்கு செல்ல விரும்புகிறார்கள்...?
சரி, நான் சொல்லியாக வேண்டும், என்னைப் பொறுத்தவரை அது முற்றிலும்... – யாராவது அப்படிச் செய்வதை என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க
முடியவில்லை! இது ஒரு திரைப்படம் அல்ல! இது வேடிக்கையானது அல்ல!
ஒருவேளை படத்தில் ஒரு பாலம் வெடிக்கலாம் அல்லது அதுபோல ஏதாவது நடக்கலாம். ஆனால் யதார்த்தம் வேறுபட்டது.
மேலும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும், அது உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றியது. அதைக் குறைத்து மதிப்பிடக் கூடாது.
உங்களால் யாரையும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க உதவ முடியாது.
ஆனால் நான் அதைப் பற்றி இரண்டு முறை யோசிப்பேன்...! நீங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் 'இல்லை' என்று சொல்லலாம்.
போர் என்றால் என்ன? ஜெர்மனியில் உண்மையில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?
மெய்நிகர் போர் திரைப்படங்களிலோ அல்லது செய்திகளிலோ உள்ளது.
வித்தியாசம்: நீங்கள் அதன் நடுவில் இல்லை, ஒரு பார்வையாளர்.
ஜெர்மனியில் மூன்று தலைமுறைகளுக்கு மேலாகப் போர் எதுவும் நடைபெறவில்லை.
இப்போது நேட்டோ நாடுகள் பெருமளவில் மறு ஆயுதபாணிகின்றன.
செலவிடப்படும் பில்லியன் கணக்கான ரூபாய்களுக்கு, காலி அரசு கருவூலம் ஒரு பிரச்சனையாகத் தெரியவில்லை.
மாறாக, ரிசர்விஸ்ட்ஸ் சங்கத்தின் தலைவரின் சமீபத்திய அறிக்கையின்படி, போர் ஏற்பட்டால், ஜெர்மன் ஆயுதப் படைகளுக்கு
தினமும் சுமார் 1,000 வீரர்கள் வீழ்த்தப்பட்டாலோ அல்லது கடுமையாகக் காயமடைந்தாலோ
அவர்களுக்குப் பதிலாகப் புதிய வீரர்கள் தேவைப்படுவார்கள்.
மூன்று ஆண்டுகளில் அது சுமார் 1.1 மில்லியன் ஆகும்.
தற்போதைக்கு, இவற்றில் பெரும்பாலானவை தன்னிச்சையானவை எனக் கருதப்படுவதால், புண்டெஸ்வெர் பள்ளிகள், பேருந்து நிறுத்தங்கள்
மற்றும் குழந்தைகள் நிகழ்ச்சிகளின் போது விளம்பரம் செய்கிறது.
நல்ல ஊதியம் தரும் சாகச விடுமுறை போல.
ஆனால் இது போரைப் பற்றியது! இது கொல்வதையும் கொல்லப்படுவதையும் பற்றியது! இது அழிவைப் பற்றியது!
இந்த நேரில் கண்ட சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்கள், வெறும் பார்வையாளர்களாக இல்லாமல், நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட ஜெர்மனியில்
உள்ள மக்கள் என்ன அனுபவித்தார்கள் என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.
முன்னணியில் போரிட்டதாகச் சொல்லப்படும் வீரர்கள் அல்ல, இன்றும் மனக் காயங்களைச் சுமந்து வாழும் குழந்தைகள்.
நான் 1932-ல் பிறந்தேன், போரின் முடிவில் எனக்குப் பதின்மூன்று வயது.
போர் தொடங்கியபோது நீங்கள் எங்கே வசித்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்?
முனிச்சில் போர் வெடித்தபோது, மிகவும் மையமாக, சரி, முற்றிலும் இல்லை, ஆனால் கிட்டத்தட்ட நகரத்தின் மையத்தில்.
சரி, நான் கடற்கரையோரத்தில் பிறந்தேன், அல்லது சரியாகச் சொன்னால் – கிழக்குப் பிரஷ்யாவின் க்ராஞ்சில்.
இது முடிவில்லாமல் துன்பப்பட்ட நாடு.
நான் என்ன வயதாக இருந்தேன்? நாங்கள் க்ராஞ்சிலிருந்து தப்பி ஓடியபோது, எனக்கு சுமார் நான்கு
(மூன்று-கால்) வயது, நான் பிப்ரவரி 1940-ல் பிறந்தேன்.
அதன்பின்னர், செப்டம்பரில் என் தாய், எல்லாம் சீர்குலைந்து கொண்டிருப்பதாகக் கூறி, ரயிலில் க்ராஞ்சை விட்டுச் சென்றார்.
ஏனெனில், தொலைவில் பீரங்கிகளின் முழக்கத்தை நாங்கள் ஏற்கெனவே கேட்டிருந்தோம், மேலும் இரவில் கோனிங்ஸ்பர்க் எரியுவதையும்
கண்டோம் – நிச்சயமாக, நாங்கள் குழந்தைகள் அல்ல, பெரியவர்கள்தான்.
குண்டு வீசும் விமானங்கள் பறந்து வந்து எல்லாவற்றையும் சமன் செய்தன.
நாங்கள் கடற்கரையோரத்திலேயே வாழ்ந்தோம் – அது சொர்க்கம் போல இருந்தது, சொர்க்கம் போல!
நாங்கள், சொல்லப்போனால், இந்த சொர்க்கத்திலிருந்து பிடுங்கப்பட்டோம்.
என் அம்மா மூன்று குழந்தைகளையும் கையில் பிடித்தாள். எங்களிடம் ஒரு பணிப்பெண் இருந்தாள்.
வெறும் ஒரு பயணப்பெட்டியுடன், அதாவது எங்கள் முதுகில் இருந்ததை வைத்துக்கொண்டு, பின்னர் நாங்கள் ஆஸ்திரியாவிற்கு
ரயிலில் சென்றோம், அங்கு அவளுடைய சகோதரி வசித்து வந்தார்.
அது 1943-ல் தொடங்கியது, பின்னர் 1944-ல் நிறைய குண்டுவெடிப்புகள் நடந்தன, அதனால் நாங்கள் முனிக்கை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது.
14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளைக் கொண்ட தாய்மார்கள் வெளியேற வேண்டியிருந்தது.
மேலும், அவ்வாறு செய்ய அவர்கள் தயாராக இல்லை என்றால், குழந்தைகள் தனியாக எங்காவது அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர்.
எங்கே என்று எனக்குத் தெரியாது, அதனால் அது எங்களுக்கு முக்கியமானதாக இல்லை, ஏனென்றால் நாங்கள்
முனிக்கைத் தன்னிச்சையாக விட்டு வெளியேறினோம்.
ஆனால் தங்குவதற்கு ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது.
வழக்கமாக, கிராமப்புறங்களில், அதாவது நகரத்திற்கு வெளியே, பெரிய நகரத்திலிருந்து சற்று
தொலைவில் வசித்த எவருக்கும் நகரவாசிகளை விரும்பவில்லை.
அவர்கள் செய்த விவசாய வேலைக்கு அவர்கள் பொருத்தமாக இல்லை என்பதே எங்களிடம் கூறப்பட்டது.
அதே வார்த்தைகளில் இல்லை, ஆனால் சரி, என்ன நடக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்.
போரைப் பற்றிய நினைவுகள், பீரங்கிகளின் முழக்கத்தைத் தவிர, கோயின்ஸ்பெர்க் – நாங்கள் குழந்தைகளாக இருந்ததால் அதைக் கண்டதே
இல்லை, ஏனெனில் மாலையில் தூங்கச் சென்றுவிடுவோம் – அங்கு அமைதியின்மை இருந்தது என்பதை அவர்கள் எங்களிடம்
சொன்னார்கள். நாங்கள் பீரங்கிகளின் முழக்கத்தைக் கேட்டோம்.
ஆனால் பின்னர், சொல்லப்போனால், என் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னுடன் வந்துகொண்டிருக்கும் ஒன்று வெளிப்பட்டது.
தப்பித்ததால் ஏற்பட்ட இந்த அமைதியின்மை வெறுமனே மறைந்துவிடவில்லை; அது எங்கோ எஞ்சியிருக்கிறது.
அதனால் நீ உண்மையில் ஒருபோதும் வந்து சேர்வதில்லை. நீ எப்போதும் எங்கோ தங்கியிருக்கிறாய்...
ஆக, வீடு என்பது எனக்கு மட்டுமல்ல, என் இரண்டு உடன்பிறப்புகளுக்கும் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாக இருந்தது.
அதன் பிறகு பல ஆண்டுகளாக நாங்கள் வீட்டைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருந்தோம்.
ஒரு சிறுவனாக, என் தாயகத்தை விடுவிப்பதற்காக, சொல்லப்போனால், ரஷ்யர்களுக்கு எதிராகப் போருக்குச் செல்ல ஒரு இளைஞனாக
நான் தயாராக இருந்திருப்பேன் என்பதை நான் நினைவுகூர்கிறேன்.
எனக்கு அது நன்றாக நினைவிருக்கிறது – சுமார் 80,000 ஹங்கேரியர்கள் தங்கள் உயிர்களை இழந்த 1956-ஆம் ஆண்டின் ஹங்கேரிய
எழுச்சியைப் பற்றி நீங்கள் நிச்சயமாக அறிந்திருப்பீர்கள்.
மேலும், அப்போது எனக்கு 16 வயது, சோவியத்துகளுக்கு எதிராகப் போராட நான் ஹங்கேரிக்குச் செல்லத் தயாராக இருந்திருப்பேன்.
அப்படியென்றால், அது அந்த நேரத்தில் தன்னிச்சையாக இருந்த ஒரு உணர்வு.
பிறகு என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் வேறு ஒன்று நடந்தது.
நான் "ஓநாய்க் குழந்தைகள்" பற்றிய ஒரு திரைப்படம் பார்த்தேன். நீ அதைப் பார்த்திருக்கிறாயா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
மேலும், நான் இந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது, எனக்கு முற்றிலும் அந்நியமான ஒரு அளவிற்கு
அழத் தொடங்கினேன். அது எனக்குத் தெரியவில்லை.
அவர் அழுதார், ஆனால் உண்மையில் நான் அதிகமாக அழுததால், என் முகத்தில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது.
என் மனைவி முற்றிலும் அதிர்ச்சியடைந்தாள்: "உனக்கு என்ன ஆயிற்று?"
நான் இங்கு ஓநாய்க் குழந்தைகள் பற்றிய ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன்.
அப்போதுதான் எனக்குள் இருந்த ஏதோ ஒன்று அழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.
இந்தத் துன்பங்களும், இந்தப் பயங்களும், ஒருவிதத்தில், இந்தப் படத்தால் மேலோட்டிக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன.
இது ஒரு ஆவணப்படம் – இந்தக் குழந்தைகளைப் பற்றியது.
இந்தக் குழந்தைகள் தோன்றி, தங்களைப் பற்றியும், தங்கள் வாழ்க்கை மற்றும் அது போன்றவற்றைப் பற்றியும்,
தாங்கள் எப்படி இருக்கிறோம் என்றும் பேசினார்கள்.
ரஷ்யர்கள் கிரான்ஸைக் கைப்பற்றியபோது, அங்கேயே இருந்த சிலரை நான் சந்தித்தேன், அவர்கள் அங்கு அனுபவித்தவை கொடூரமானவை.
சிறுவர்கள் – ஒருவேளை பத்து அல்லது எட்டு வயதுடையவர்கள், அல்லது சற்று வயதானவர்கள் – வேலிகளிலிருந்து உடல்களை அகற்றினர்.
அதாவது, மக்கள் தங்கள் அடித்தளங்களிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, சாப்பிட ஒன்றுமின்றி,
வேலிகளைப் பிடித்தபடி குளிரால் உறைந்து இறந்தனர்.
பின்னர் அந்த மக்கள், அவர்களைச் சவப்பெட்டிகளில் வைத்து, அடக்கம் செய்வதற்காக கல்லறைக்கு எடுத்துச் சென்றனர்.
உதாரணமாக, பாலியல் வன்கொடுமைகள் பற்றியும் எனக்குத் தெரியும்.
என்னிடம்... எங்களிடம் ஒரு செஞ்சிலுவை செவிலியர் இருந்தார்... – ஆனால் அவை அனைத்தும் போருக்குப்
பிறகுதான் நடந்தது, அதாவது, மக்களின் அனுபவங்கள்.
இருப்பினும், நீதியுக்கான ஒரு விருப்பமும் இருந்தது என்றும், ரஷ்ய நச்சால்னிக் அல்லது மேயர் ஜெர்மன்
குழந்தைகளிடம் மிகவும் நட்பாக இருந்தார் என்றும் கூறப்பட வேண்டும்.
அவனால் அதிகம் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. மக்கள் பட்டினி கிடந்தனர், சாப்பிட ஒன்றுமில்லாததால் இறந்தனர், குளிரால் உறைந்து இறந்தனர்.
கிரான்ஸில் என்ன நடந்தது என்பதைப் பற்றி நான் அதன் பிறகு கேள்விப்பட்டதன் அடிப்படையில் மட்டுமே சொல்ல முடியும்.
ஆகவே, ஆயிரக்கணக்கான குடியிருப்பாளர்கள் கொல்லப்பட்டு, பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளனர்.
என்னால் ஒரு கதை சொல்ல முடியும், உதாரணமாக – உங்களுக்கு ஆர்வம் இருந்தால் தான், இல்லையா? எனக்குத் தெரியவில்லை.
கடுமையான கர்ப்பிணிப் பெண் ஒருவர் தனது அறையிலிருந்து வெளியே இழுக்கப்பட்டு, ரஷ்ய
வீரர்களால் படிக்கட்டுகளில் கீழே தள்ளப்பட்டார்.
அல்லது சுமார் 15/16 வயதுடைய ஒரு சிறுவன், அவனது குடல்கள் வெளிவரும் வரை ஒரு ரஷ்ய சிப்பாயி அவனது வயிற்றின் மீது நடனமாடினான்.
ஆனால் நான் அதைத் நானே அனுபவிக்கவில்லை, அதை அனுபவித்தவர்கள் எனக்குச் சொன்னதிலிருந்து நான் அதை அறிந்திருக்கிறேன்.
போரின் இறுதியில், நாங்கள் கிராமப்புறத்தில் இருந்தோம்.
மேலும் அது போன்ற ஒரு பலவீனமான, மோசமாக வடிவமைக்கப்பட்ட கூடுதல் அமைப்பு – நான்கு பேர், மூன்று குழந்தைகள்
மற்றும் அவர்களின் அம்மாவுக்கு பன்னிரண்டு சதுர மீட்டர்.
அது... அந்தப் பண்ணை சாலையோரத்தில் இருந்தது, அது ஒரு சரிவாகக் கீழ் இறங்கியது, நாங்கள் மேலே இருந்தோம்.
மேலும் நாங்கள் வசித்த இந்த அறை ஒரு கூடுதல் கட்டிடம்.
மேலும் பண்ணையை விட்டுப் பின்னோக்கிப் பழத்தோட்டத்தை நோக்கி.
மேலும் ஒரு குறுகிய சாலையும் இருந்தது, ஆனால் அது தார் போடப்பட்டிருக்கவில்லை. அப்படியே...
இப்படி நாங்கள், கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தோம்.
அதனால், வேலைக்குச் செல்லாதவர்கள் தவிர, வேறு யாரும் நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லவில்லை – ஒருவேளை பகலில்
கூட, ஏனெனில் அதற்கும் அவர்களுக்கு நேரம் இருக்கவில்லை.
போரின் முடிவில், வாஃபென்-எஸ்எஸ்-இன் ஒரு முழுப் படைப்பிரிவு வந்து சேர்ந்தது.
அது உங்களுக்கு ஏதேனும் அர்த்தம் தருகிறதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது சிறப்புப்
பணிகளையும் கொண்ட ஒரு சிறப்புப் பிரிவாக இருந்தது.
சொல்லியாக வேண்டும், அவர்கள் உண்மையில் அவ்வளவாக வெளிப்படையாக இல்லை; அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை
உங்களால் கண்டறிய முடியாது. ஆனால் அவர்கள் அஞ்சப்பட்டவர்கள்.
மக்களும் கிராமம் முழுவதும் சிதறிக் கிடந்தனர், எங்கோ ஏதோ ஒரு வகை தங்குமிடங்களில் தங்கியிருந்தனர். நான் அங்கு செல்லவில்லை.
ஆனால் நாங்கள் அந்தப் பண்ணைக்கு வெளியே வசித்த பிறகு, அங்கே நின்ற அந்தப் பழைய வீடு, அது வெறும் ஒரு நீட்டிப்பு மட்டுமே.
மேலும், நாங்கள் கழிப்பறைக்குச் செல்ல, பழத்தோட்டம் முழுவதும் சுற்றிப் பிறகு முற்றத்திற்குள் நடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது.
அது ஒரு சாதாரணமான ஒன்றுதான், ஒரு குழிக்கழிப்பறை என்று கூடச் சொல்லலாம்.
அப்போது அங்கே வீரர்கள் இருந்தனர், நான் கழிப்பறைக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், அவர்களில் ஒருவன் திடீரென்று என்
மணிக்கட்டைப் பிடித்து, என்னை கொட்டகைக்குள் இழுக்க முயன்றான்.
மேலும், உன்னிடம் அவனுக்கு நல்ல எண்ணங்கள் இல்லை என்று எனக்கு ஏனோ ஒரு உணர்வு இருந்தது.
நான் கொலைவெறியுடன் கத்தினேன், அது என்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் என் வழக்கமான முறை அல்ல.
பிறகு, கடவுளுக்கு நன்றி, விவசாயியின் மகள்களில் ஒருத்தி வந்தாள், உடனடியாக அவனைப் பிடிக்கப்
போனாள் – அவள் ஒரு வலிமையான பெண் – அவள் சொன்னாள்:
அந்தக் குழந்தையை விடு! இப்போதே! இல்லையென்றால் நான் எல்லோரையும் கூப்பிடுவேன், அப்போது உனக்கு வம்புதான்!
அவன் ஒருவேளை மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டிருக்கலாம், எனக்குத் தெரியவில்லை, எப்படியிருந்தாலும், அவன் என்னை
உண்மையிலேயே விட்டுவிட்டான், அவள் என்னைப் பிடித்து என் அம்மாவிடம் அழைத்துச் சென்றாள்.
ஆம், அது எனக்குத் தவறவிட்டது.
அது எனக்குப் பிறகு மீண்டும் நடந்தது, வேறு யாரோ ஒருவர் என்னைப் பாதுகாத்தபோதும்.
மீண்டும் நாங்கள் மியூனிக்கிற்குத் திரும்பியிருந்தபோது அதுதான்.
மேலும், எப்போதும் மின்சாரம் இருக்காது என்பது வழக்கமாக இருந்தது.
அதனால், குளிர்காலத்தில் மாலையில் ஒரு கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, உங்களால் எதையும் பார்க்க முடியாது.
அதனால், நீங்கள் அங்கு சிறிது காலமாக வசித்ததால் மட்டுமே உங்களுக்கு வழி தெரிந்திருந்தது.
நான் அந்த வீட்டிற்குள் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன், ஆனால் அது சாத்தியமில்லை, ஏனென்றால் அது ஒருபோதும் பூட்டப்பட்டிருக்கவில்லை;
கீழ்தளத்தில் யாருக்கும் சாவியைக் கொடுக்கவில்லை...
நான் நுழைய விரும்பிய வீட்டின் வாசலில் அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
பிறகு அவன் என்னை அங்கே இழுக்க முயன்றான்.
நான் மீண்டும் பயங்கரமாகக் கத்தினேன், அப்போது அதிர்ஷ்டவசமாக எனக்குத் தெரிந்த, என்னை விடச் சற்று வயதில்
பெரியவரான ஒரு இளைஞர் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தார்.
அவனுக்கும் அவனைத் தெரிந்திருந்தது, உடனடியாக என்னிடம் வந்து, தன் கையை இழுத்துக்கொண்டு சொன்னான்:
இன்னும் ஒருமுறை அந்தப் பெண்ணைத் தொட்டாய் என்றால், அவள் என் காதலி, உன்னை நொறுக்கிவிடுவேன்!
பிறகு அவன் தடயமின்றி மறைந்துவிட்டான். கடவுளுக்கு நன்றி!
என் தந்தை திரும்பி வந்தார், அவரைப் பார்த்ததில் நான்தான் முதல் ஆள் – முற்றிலும் மெலிந்து gone இருந்தார்.
அவன் ஒருவேளை... எனக்கு உறுதியாகத் தெரியாது, அவன் அதைப் பற்றி ஒருபோதும் எதுவும் சொன்னதில்லை... ரைன் புல்வெளிகளிலிருந்து
தப்பித்திருக்கலாம், அதனால் அவனுக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைத்திருக்க வேண்டும். அவன் முற்றிலும் மெலிந்திருந்தான்.
மேலும் அவர், தான் அனுபவித்தவை மற்றும் நாட்சி சகாப்தம் பற்றி உண்மையில் மிகக் குறைவாகவே பேசினார்.
போரிலிருந்து திரும்பி வந்தவர்கள் காயமடைந்தவர்களாகவோ அல்லது மன அதிர்ச்சிக்கு உள்ளானவர்களாகவோ இருந்தனர், அடிப்படையில்
அவர்களில் ஏறக்குறைய அனைவரும் அப்படித்தான், எனக்குத் தெரியாத ஏதேனும் ஒரு சிறப்பு வேலை அவர்கள் செய்திருந்தாலொழிய.
என் தாயின் சிறுவயது நண்பர் ஒருவர் ஒருமுறை எங்களைப் பார்க்க வந்தார். அவர் பிரான்சில் கைதியாகப் பிடிக்கப்பட்டிருந்தார், மேலும்
அங்குள்ள கைதிகள் – நான் நினைக்கிறேன் அது மத்திய தரைக்கடல் அருகே எங்கோ இருந்தது – ஒரு சிறை
முகாமில் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர் என்று எங்களிடம் கூறினார்.
பிறகு ஒவ்வொரு நாளும், உணவிற்குப் பதிலாக அவர்களுக்கு வெள்ளரி சூப் கொடுக்கப்பட்டது,
அதனால் முகாமில் பாதி பேருக்கு இரைச்சல் ஏற்பட்டது.
பிறகு அவர்கள் படிப்படியாக இறந்தனர், தர்க்கரீதியாக, ஏனென்றால் அதை யாராலும் தாங்க முடியாது.
இது மக்களை ஒழிப்பதற்கான ஒரு வழியாகவும் இருந்தது.
அவர் தன்னைப் பற்றி அதிகம் பேசவில்லை, ஆனால் எங்களைப் பார்த்து ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு இறந்துவிட்டார். இருப்பினும்,
அவருக்கு என்ன நோய் இருந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது.
ஆனால் நான் சொன்னது போல், அவர்கள் அனைவரும் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார்கள், எல்லோரும்.
ஏனென்றால், அந்த 'டயட்'டில், மேற்கோள் குறிகளுக்குள், உங்களால் உயிர்வாழ முடியாது.
பிறகு, அவன் தன் மனைவியுடன் வீட்டில் இருந்தபோது கிடைத்த உணவைக்கூட அவனால் சகித்துக்கொள்ள
முடியவில்லை. அது அதிகமாகக் கிடைக்கவில்லை என்றாலும்.
அப்போது அது எப்படி இருந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது, அவர்கள் நீண்ட காலமாகப் பிடியில் இருந்தார்கள் என்ற
உண்மைக்குக் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டதா, அவர்களுக்கு ஒருவேளை அதிக உணவு முத்திரைகள் வழங்கப்பட்டனவா அல்லது...
தெரியவில்லை, எனக்கு அதுபற்றி எதுவும் தெரியாது, மேலும் நான் எதையும் கேள்விப்படவும் இல்லை.
ஆனால் பொதுவாக, அவர்கள் அனைவரையும் மருத்துவமனைகளில் பரிசோதித்திருக்க வேண்டும். அது செய்யப்பட்டதா?
அவர்களிடம் பொருட்களோ, மக்களோ அல்லது உபகரணங்களோ இருந்ததாக நான் நினைக்கவில்லை; அது முழுவதும் ஒரு அவசரகால நிலையாக இருந்தது.
அதைப் பற்றி ஒரு கதை இருக்கிறது. என் மூத்த சகோதரி – ஒருவன் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து, கதவைத்
தட்டி, "உங்களிடம் ரொட்டி இருக்கிறதா?" என்று கேட்டான்.
அப்போது என் அம்மா, "இல்லை, எங்களிடம் ரொட்டி இல்லை," என்றார். அந்த ரொட்டி எங்களுக்குத்தான் தேவைப்பட்டது.
அப்போது என் மூத்த சகோதரி அலறி, "அம்மா, இந்த ஆளை இப்படி சும்மா போக விட முடியாது," என்றாள்.
பிறகு என் அம்மா சம்மதித்து அந்த மனிதருக்கு ஒரு ரொட்டியைக் கொடுத்தார். அப்போது அப்படித்தான் நிலைமை இருந்தது.
என் தாயும் தன்னால் முடிந்தவரை அதைச் செய்தார்.
மேலும் நாங்கள் எப்படி உணவுப் பெறுவது என்பதை நாங்களே நேரில் பார்க்க வேண்டியிருந்தது.
பின்னர் ஆல்ஃபெல்ட் நகரம் என் பெற்றோருக்கு ஒரு தோட்ட நிலத்தை வழங்கியது, அதை அவர்கள்
தாங்களே உழுது பயிரிட்டுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
பிறகு நாங்கள் எங்கள் அன்னையுடன் வயலுக்குப் புல்லரிசல் செய்யச் சென்றோம்.
நாங்களும் முட்டைக்கோஸ் திருடினோம், மேலும் ஆயுதம் ஏந்தியிருந்த வயல் காவலர்கள் எங்களைப்
பிடித்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
நிச்சயமாக, அவர்கள் எங்களைச் சுட்டிருக்க மாட்டார்கள், அது முற்றிலும் தெளிவானது, ஆனால்
அவர்கள் எங்களை விரட்டியடித்திருப்பார்கள்.
பாகு தயாரிக்க பீட்ரூட்களைத் திருடுதல்.
நாங்கள் அனைவரும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தோம் என்று என் தந்தை தனது நாட்குறிப்பில் எழுதியிருந்தார்.
நாங்கள் மிகவும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததால், குடல் நோய்களான சுருள்
புழுக்கள் மற்றும் பலவும் எங்களுக்கு ஏற்பட்டன.
பின்னர் எனக்குக் காசநோய் , குறிப்பாக ஹிலார் காசநோய் ஏற்பட்டதால், நான் குணமடைய ஆஸ்திரியாவில் உள்ள
க்ளீன்வால்ஸ்டர்டாலுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
அப்படித்தான் இருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சோள ரொட்டி என்று அழைக்கப்பட்டதை நான் இன்னும் தெளிவாக நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்.
நீங்கள் அதைப் பற்றி எப்போதாவது கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஆகவே, தானியத்திற்குப் பதிலாக, அமெரிக்கர்களிடமிருந்து சோளம் கிடைத்தது.
அது சுவையாக இல்லை, எங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
முதல் ஒன்று அல்லது இரண்டு வருடங்கள், நீங்கள் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
வெண்ணெயும் இல்லை, அது முற்றிலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது, ஆனால் மார்கரின் இருந்தது.
தேன் கூட இல்லை, செயற்கைத் தேன் மட்டுமே இருந்தது.
நாங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் மற்றும் இடிபாடுகளால் சூழப்பட்டிருந்தோம்.
எஸனில், உதாரணமாக, நாங்கள் குழந்தைகளாக இருந்தபோது கற்களைத் தண்ணீரில் துள்ள விடுவோம்.
இந்தச் சொல் உங்களுக்குப் பரிச்சயமானதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
எனவே, இடிபாடுகளில் இருந்து செங்கற்களைச் சேகரித்து, அவற்றைச் சுத்தியலால் வேலை செய்து, அதுபோல.
அல்லது, உதாரணமாக, நான் சம்பாதித்த பணத்தைக் கொண்டு பால் வாங்குவதற்காக பழைய இரும்புப் பொருட்களைச்
சேகரிப்பது. நிச்சயமாக, நான் சிறுவனாக இருந்தபோது அதைச் செய்தேன்.
குடும்பத்திற்கு உதவ, சொல்லப்போனால்.
அப்படித்தான் இருந்தது நிலைமை. வார்ப்பிரும்பு மிகவும் மதிப்புமிக்கதாக இருந்ததால், அதைப் பெறுவதற்காக
நாங்கள் மழை நீர் வடிகால்களின் டவுன்பைப்புகளை ஒரு சுத்தியலால் உடைக்கும் அளவிற்குக்கூட சென்றோம்.
போரின் தொடக்கத்தில், எங்களுக்கு உணவு முத்திரைகள் வழங்கப்பட்டன – அப்படித்தான் அவை அழைக்கப்பட்டன.
மேலும் குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் – ஆறு வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு அதிகமாகவும், பச்சிளம் குழந்தைகளுக்கு
இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாகவும், மேலும் ஒரு பொருளும் கிடைத்தது – ஆனால் அது குழந்தை உணவுதானா என்று என்னால் சொல்ல முடியாது.
ஆம், பெரியவர்களுக்கு அது மிகவும் எளிமையாக இருந்தது. அது ஒருபோதும் வயிறு நிரம்பப் போதுமானதாக இருந்ததில்லை.
எங்காவது யாராவது உருளைக்கிழங்கை விற்றால் மட்டுமே அது கிடைக்கும்.
உங்களுக்குத் தேவையானதைப் பெற எங்கே செல்வது என்று உங்களுக்கு ஒருபோதும் உறுதியாகத் தெரியாது. குறைந்தபட்சம்,
நாங்கள் முனிச்சில் இருந்தபோது அப்படித்தான் இருந்தது.
கிராமப்புறங்களிலும் அது அவ்வளவு கடினமாக இருந்தது. விவசாயிகள் எதையும் கொடுக்க விரும்பவில்லை.
அதனால், உங்களிடம் அவர்களுக்குப் பிடித்த சில பொருட்கள் இருந்தன, அவர்கள் உங்களுக்கு ஏதாவது கொடுத்தார்கள்,
ஆனால் அடுத்த முறை உங்களிடம் எதுவும் மீதமிருக்கவில்லை.
ஏனென்றால், ஒரு கட்டத்தில், அனைத்துப் பொருட்களும் தீர்ந்துவிடும்.
சரி, பசி எப்படி இருக்கும் - அது எப்படி உணர வைக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும்...
அதை நான் நிச்சயமாக உறுதிப்படுத்த முடியும்.
அதனால் என் தந்தை குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டியிருந்தது.
பின்னர் அவர் கிழக்கில் அமெரிக்கர்களுக்கும் பிரிட்டிஷ்க்காரர்களுக்கும் உளவாளியாக இருந்தார். அது
அவருக்குத் தன் குடும்பத்திற்காகப் பணம் பெற்றுத் தந்தது.
அவரது நாட்குறிப்பிலிருந்து இது தெளிவாகிறது, அது அவருக்கு எவ்வளவு கடினமாக இருந்தது என்பதும் தெரிகிறது.
அவரால் காரில் பயணிக்க முடியவில்லை, எல்லையைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது, அது இதுவெனப் பல, பின்னர் எப்படியோ
இரவை ரயில் நிலையங்களிலேயே கழிக்க வேண்டியிருந்தது.
அதனால், அது அவனுக்கு அவ்வளவு எளிதாக இருந்திருக்கவில்லை.
பின்னர் அவருக்கு முனிச்சிலும் பெர்லினிலும் ஒரு அலுவலகம் இருந்தது.
எனவே நேச நாடுகள் அவரது அறிக்கைகளால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டன – அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த எழுத்தாளர்.
மேலும் பாலியல் வன்கொடுமைகள் எப்போதும் அறிவிக்கப்பட்டன.
மேலும், நாங்கள் எங்களுடன் வாழ்ந்த மக்களையும் அறிந்து கொண்டோம்.
உதாரணமாக, எசெனில், நாங்கள் பின்னர் தங்கியிருந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில்.
என் தந்தை அங்குள்ள "நோயே ரூர்ஸ்சைடுங்" செய்தித்தாலின் வணிகப் பதிப்பாசிரியர் துறையை ஏற்றுக்கொண்டதால்,
என் பெற்றோர் பின்னர் எசென்னுக்குக் குடிபெயர்ந்தனர்.
நாங்கள் குழந்தைகள் அதை அறிந்திருந்தோம், நாங்கள் அதை அறிந்திருந்தோம். மேலும் பெண்களின்
முகங்களில் மீண்டும் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சி இருந்ததில்லை.
அது ஒரு நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. எங்கள் அத்தைகளில் ஒருவர் சைபீரியாவிற்கு நாடு கடத்தப்பட்டார்.
டஜன் கணக்கான ஜெர்மன் இளைஞர்கள் அவளுடைய மடியில் இறந்துள்ளனர். அவள் அதைப் பற்றி கவிதைகளும் எழுதியுள்ளாள்.
அவர்கள் அனைவரும் மேற்கு நோக்கி நிற்கிறார்கள், என்று அவள் சொன்னாள்.
அவர்கள் எப்போதும் மேற்கே, சூரியன் மறைகின்ற திசையை நோக்கிப் பார்க்கவே விரும்பினர், அங்குதான் ஜெர்மனி இருந்தது.
ரஷ்யர்களுடன் வாழ்க்கை நம்பமுடியாத அளவிற்கு கடினமாக இருந்தது.
இந்தப் போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், சொல்லப்போனால், கிழக்கிலிருந்து வந்த அகதிகளாகிய நாங்கள் உள்ளூர்
மக்களால் குறிப்பாக வரவேற்கப்படவில்லை. அது நடக்கவில்லை.
நாங்கள் உள்ளூர் மக்களுடன் எங்கள் பொருட்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
வாழ்க்கை இடத்தைப் பகிர்வது, ஆடைகளைப் பகிர்வது, உணவைப் பகிர்வது, மற்றும் இன்னபிற.
மிக மோசமான சூழ்நிலைகளில் ஒன்று, நாக்ஹெர்பெர்க்கில் இருந்த இந்த பங்கர், இந்த வான்வழித் தாக்குதல் தங்குமிடம்.
மலையில் தோண்டப்பட்ட வளைவான ஒரு அடித்தளம், இது கடந்த காலத்தில் முக்கியமாக ஒயின் மற்றும் பிற்காலத்தில்
பீர் போன்ற பானங்களைச் சேமிப்பதற்காகக் கட்டப்பட்டது.
அங்கே ஒரு அலாரம் ஒலித்தது, – அந்தச் சம்பவம் ஏற்கெனவே மிகவும் நெருங்கிவிட்டது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் – பிறகு நானும்
என் பாட்டியும், நாங்கள் இருவர் மட்டுமே, உள்ளே சென்றோம். அங்கே, பின்னர் நான் தெரிந்துகொண்டபோது, 3,000 பேர் இருந்தனர்.
மேலும், அலாரம் முடிந்ததும், மக்கள் பீதியடைந்து வெளியேறும் வழியை நோக்கி ஓடினர்.
மேலும் சுமார் பத்து அல்லது அதற்கு மேற்பட்டவர்கள், எனக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை, மக்கள் மிதிபட்டுள்ளனர் – உண்மையாகவே...
நிச்சயமாக, அது மிகவும் மோசமாக இருந்தது! நாங்கள் அதைப் பற்றிப் பிறகுதான் கேள்விப்பட்டோம்.
மேலும் அங்கே இருந்த காற்று மிகவும் மோசமாக இருந்ததால், சிலர் இயல்பாகவே சரிந்து விழுந்தனர், தரையிலிருந்து அதிக தூரத்தில் இல்லை,
அதனால் மற்றவர்கள் சற்று விலகிச் சென்றனர், பின்னர் அவர்களும் தரையில் விழுந்தனர், பிறகு நீங்கள் அவர்கள் மீது
ஏறிச் செல்லாமல், ஒருவேளை அவர்கள் மீது மிதித்திருக்கலாம்.
அது வேறு விதமாக இருப்பதை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை.
ஆம், இவை இனிமையான நிகழ்வுகள் அல்ல, நீங்கள் அந்த வயதில் இருந்தபோது, எனக்கு வயது பதினொன்றுதான்...
அது 1943-இல் தான் உண்மையாகவே வேகம் எடுத்தது என்று நான் நினைக்கிறேன்.
பின்னர் பாஸ்பரஸ் குண்டுகள் வீசப்பட்டன, அவை தரையில் படும்போது வெடித்து, தங்களது முழு
பாஸ்பரஸையும் வெளியாக்கின, அது உடனடியாகத் தீப்பிடித்தது.
பிறகு நாங்கள் வசித்த தெரு முழுவதும் தீப்பிடித்துக்கொண்டது, மேலும் தீப்பொறிகள் ஏற்கனவே உயரமாக எரிய ஆரம்பித்தன.
அதனால், என் அண்ணன், அம்மா மற்றும் நான் அனைவரும் ஜன்னல்களுக்கு அருகில் நின்று, ஜன்னல் சட்டங்களை அணைக்க வேண்டியிருந்தது.
ஏனென்றால், நெருப்பு அவற்றை அடைந்திருந்தால், அவை எரிந்து, கண்ணாடிகள் சிதறிப்
போயிருக்கும், பிறகு எதுவும் மீதமிருந்திருக்காது.
மேலும் அது அவ்வளவு இனிமையானது அல்ல, ஏனென்றால் உங்களுக்கு ஜன்னல்கள் கிடைக்கவில்லை.
உங்களுக்குத் தேவைப்பட்டது ஏறக்குறைய அதுதான். யாரிடமிருந்தும் எதையும் பெறவில்லை என்றாலோ அல்லது அப்படிப்பட்ட பொருட்களை
வைத்திருந்த உறவினர்கள் உங்களுக்கு இல்லை என்றாலோ, ஆம், உங்களிடம் இருந்ததை வைத்தே நீங்கள் வாழ வேண்டியிருந்தது,
குளிர்காலத்தில் உங்களுக்கு ஜன்னல் கண்ணாடிகள் இருந்ததோ இல்லையோ, அது ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை...
போருக்குப் பிறகும் கூட, ஜன்னல் கண்ணாடிகள் கிடைக்காததால், நாங்கள் ஒரு வீட்டில் ஜன்னல் கண்ணாடிகள்
இல்லாமல் வாழ்ந்தோம். மேலும், ஜன்னல் கண்ணாடிகளே இல்லை.
சரி, நான் நினைக்கிறேன் அவர்கள் அவற்றை கள்ளச்சந்தையில் விற்றுவிட்டார்கள், ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில், யாராவது
எங்கு வாங்கினாலும் ஒரு டிஸ்க்கை உங்களால் பெற முடியாது.
போரின் போது, குழந்தைகளைப் போர் கருத்தில் கொண்டதாக உங்களுக்குத் தோன்றியதா?
எனக்கு அப்படி ஒரு எண்ணம் ஏற்படவில்லை.
ஏனென்றால் நாங்கள் கிராமப்புறங்களில் இருந்தபோது, கிழக்கிலிருந்து வந்த அகதிகள் அனைவருக்கும் உணவளிக்க நாங்கள் உருளைக்கிழங்கு
மற்றும் முள்ளங்கி ஆகியவற்றைத் தோண்டி எடுக்க வேண்டியிருந்தது.
அப்போது விமானங்கள் எங்கள் மீது சுடத் தொடங்கின. அவை மிகவும் தாழ்வாகப் பறந்ததால்,
விமானிகளின் தலைகளை விமான அறைக்குள் பார்க்க முடிந்தது.
அவர்கள் எங்களை நேரடியாகக் குறிவைக்கவில்லை, ஆனால் ஒரு குழந்தையாக உங்களுக்கு அது தெரியாது. நீங்கள், 'அவன்
என்னை சுட விரும்புகிறான்' என்று மட்டுமே நினைப்பீர்கள்.
நான் உயிர் பிழைக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தேன், அதனால் நான் தப்பிப் பிழைக்க மாட்டேன் என்று நினைத்தேன்.
ஒருமுறை, போரின் போது, நான் பல் மருத்துவரிடம் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
அடுத்த ஊருக்கு நான் நடந்திருக்க முடியாது, ஏனென்றால் மிகவும் வெப்பமாக இருந்தது.
கோடையில் மிகவும் வெப்பமாக இருந்தது, மேலும் நான் முன்பே சொன்னது போல், 30 டிகிரி என்பது ஒன்றும் அசாதாரணமானதல்ல.
நான் ஒரு பல் பிடுங்க வேண்டியிருந்தது. பிறகு நான் மீண்டும் சைக்கிளில் திரும்பினேன்.
எங்களிடம் இன்னொரு மிதிவண்டி இருந்தது, ஆனால் அவர்கள் அதைப் பின்னர் எங்களிடமிருந்து திருடிவிட்டார்கள்.
பிறகு விமானத்தில் இருந்து இன்னொருவர் இறங்கினார்.
சோளக் காதுகள் மிகவும் உயரமாக இருந்தன, அதனால் நான் வயலுக்குச் சென்று, சோளக் காதுகளின் மீது என்னை
வீழ்த்திக்கொண்டு, மிதிவண்டியை அப்படியே தூக்கி எறிந்துவிட்டேன்.
பிறகு அவன் மீண்டும் என் மீது சுட்டான்.
மேலும் அது மூன்றாவது முறையாக நடந்தது, அப்போது ஹாப் கம்பங்களின் அறுவடை காரணமாக அங்கே நிறைய பேர்
இருந்தனர், அந்த ஹாப் கூம்புகள்தான் பீர் தயாரிக்கத் தேவை.
பிறகு விமானங்கள் வந்தன. அப்படித்தான் இருந்தது, இந்த ஹாப் தோட்டம் காட்டுக்கு மிக அருகில் இருந்தது.
மேலும், நீங்கள் காட்டிலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகி இருந்தீர்களோ, அவ்வளவு நேரம் நீங்கள் ஓட வேண்டியிருந்தது.
அவர்கள் மீண்டும் சரிந்துவிட்டார்கள், அவர்கள் திவாலாகிவிடுவார்கள் என்று நான் நினைத்தேன்.
ஏனென்றால், அன்று ஹாப்ஸ், இன்று எல்லாம் முற்றிலும் வேறுபட்டவை, கம்பிகளால் தொங்கவிடப்பட வேண்டியிருந்தது.
மேலும், இந்தக் கம்பிகளை இடத்தில் பிடித்திருந்த இந்தக் கம்பிகள் மிகவும் உயரமானவையாக இருந்தன.
விமானங்கள் அவ்வளவு தாழ்வாக இறங்கிய பிறகும், உள்ளே இருந்த விமான ஊழியர்களின் தலைகளை நீங்கள் ஏற்கெனவே பார்க்க
முடிந்தபோதும், 'கடவுளுக்காக, அவர்கள் அங்கே கீழே விழப் போவதில்லை' என்று நாங்கள் நினைத்தோம்.
அதனால் நாங்கள் பைத்தியக்காரத்தனமாக ஓடினோம், எல்லோரும் காட்டுக்குள் நுழைய முயன்றோம்.
பிறகு அவர்கள் சாதாரணமாக முன்னும் பின்னுமாக சுடத் தொடங்கினர்.
நாங்கள் மிகவும் பயந்துவிட்டோம், அது பைத்தியக்காரத்தனமாக இருந்தது!
அப்படிப்பட்ட அனுபவத்தை நான் மீண்டும் ஒருபோதும் பெற விரும்பவில்லை! எனவே, அது மீண்டும் நடக்காது என்று நம்புகிறேன்.
இன்று அவர்களிடம் வேறு ஆயுதங்கள் எல்லாம் உள்ளன. ஆனால் அது ஒரு பயங்கரமான விஷயம்.
ஒரு இளம் இறையியல் மாணவராக, நானும் ஒரு அனாதை இல்லத்திற்குச் சென்றேன்; நாங்கள் ஒரு அனாதை இல்லத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
நான் ஒரு இறையியல் மாணவர் குழுவுடன் இருந்தேன்.
நாங்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்டோம், அப்படியே மீண்டும் வீட்டிற்குச் சென்றோம். பிறகு, ஒரு எட்டு அல்லது ஒன்பது வயது மதிக்கத்தக்க
சிறுவன் வந்தான், என்னைக் கட்டிக்கொண்டு 'அப்பா' என்று அழைத்தான்.
அது என் இதயத்தை கத்தியால் குத்தியது போலத் துளைத்தது! உங்களால் கற்பனை கூடச் செய்ய முடியாது.
மேலும் அந்த நேரத்தில், நான் திருமணம் செய்துகொண்டால் இரண்டு குழந்தைகளைத்
தத்தெடுப்பேன் என்று சொன்னேன். அதைத்தான் நான் செய்தேன்.
உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக, உதாரணமாக ஆல்ஃபெல்டில் வெளியே அல்லது எசெனில் கூட குழந்தைகளுடன்
விளையாடும்போது, அவர்களுக்குத் தந்தையர் இல்லாததால் நீங்கள் உணரும் அந்தத் துக்கம், ஏதோ ஒன்று குறைவது போல இருக்கிறது!
தாய்மார்கள் இதை ஈடுசெய்ய முடியாது; அவர்கள் அதை இயல்பாகவே செய்தார்கள், அது முற்றிலும்
தெளிவாகிறது, ஆனால் இது மிகவும் முக்கியமானது.
மேலும், அந்தத் துயரம் என்னை மிகவும் ஆழமாகத் தொட்டது, அதைத் தொடர்ந்து வந்த அரவணைப்பும் அவ்வாறே.
இடிபாடுகளால் நிறைந்த நிலங்கள். உதாரணமாக, அந்த நாற்றம்.
நாங்கள் க்ராஞ்சை விட்டுப் புறப்பட்டபோது எனக்கு நினைவிருக்கிறது, முதலில் நாங்கள் ஆல்ஃபெல்டில் இருந்தோம், இல்லையா, பிறகு எனக்கு
ஒரு எக்ஸ்-ரே பரிசோதனைக்காக ஹனோவருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
அங்கே நான் ஒரு பாழடைந்த நகரத்தைக் கண்டேன். அது எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
உங்களால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாது. அவை என் அனுபவங்கள்.
மேலும் தெருக்களில் உள்ள ஊனமுற்றவர்கள், ஆம், நிச்சயமாக.
ஆனால் அது வேறு. எனவே ஊனமுற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை நாங்கள் எங்களைத் தற்காத்துக் கொண்டோம்.
அதனால்தான் அவர் தனது கையை இழந்தார், அதனால்தான் அவர் தனது காலை இழந்தார், அதனால்தான் அவர் ஒரு வாய்
ஓவியரானார், அல்லது தனது பாதங்களால் வரைபவரானார்.
நாங்கள் அந்த மக்களை மதித்தோம்.
அப்படியானால், முழு சமூக அமைப்பும் சிதைந்து கொண்டிருக்கிறது என்ற இந்த உணர்வு.
முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி, அந்தப் பத்து ஆண்டுகளில் வைமர் குடியரசு காலத்தில் மக்களும்
சுரண்டப்பட்டனர், இந்த முழு ஒழுக்கச் சீரழிவும் தொடங்கியது.
நிச்சயமாக, இது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகும் ஒரு விதத்தில் இருந்தது, ஆனால் என் கருத்துப்படி, அது இவ்வளவு வலுவாக இல்லை.
என்னால் விமான நிலையத்திற்கு அருகில் வாழ முடியாது, அது எனக்கு மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும்.
சத்தத்தை மட்டுமல்ல, நினைவுகளும் மீண்டும் வருகின்றன.
மேலும் அவை கொடூரமான நினைவுகளாக இருந்தன. எனவே போருக்குப் பிறகு, பல ஆண்டுகளாக அது ஒவ்வொரு இரவும் இருந்தது.
நல்லவேளையாக, காலப்போக்கில் அது ஓரளவு மங்கிவிட்டது.
ஆனால், சில நேரங்களில் ஒரே நேரத்தில் பல மோட்டார் பொருத்தப்பட்ட விமானங்கள் பறப்பதையும், அவை விளம்பரத்திற்காகவோ அல்லது
அது போன்றவற்றிற்காகவோ பறக்கும்போது அதை நான் கேட்கும்போது, அது எனக்கு மிகவும் சந்தேகத்திற்குரியதாகத் தோன்றுகிறது.
எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை. அது எனக்கு அந்தக் காலங்களை நினைவூட்டுகிறது, அவை சற்றும் இனிமையானவை அல்ல.
மேலும், முதல் பாஸ்பரஸ் தீக்குண்டு குண்டுகள் விழுந்தது அப்போதுதான், அவை நேராக ஒரு நிலக்கரி சேமிப்பு
வசதியில் பതിந்தன. நிச்சயமாக, அது இருமடங்கு மோசமாக இருந்தது.
மற்ற பக்கத்து வீட்டிற்கு, சாலை அவ்வளவு அகலமாக இல்லை, மேலும் തീப்பொறிகள் – அந்த பாஸ்பரஸ் – அங்கே
பரவி, பிறகு அந்த வீடு முழுவதும் எரிந்து போனது.
மக்கள் இறந்தது அங்கேதான். அவ்வளவுதான்...
ஆம், பிறகு அவற்றை நீங்கள் கரி அறையில் வைத்துவிடுவீர்கள்.
மேலும் நாங்கள் அந்த இடத்தைச் சூடாக்க ஏதாவது எடுக்க விரும்பினோம், ஏனென்றால் அது சரியாக இல்லை – அது இலையுதிர்
காலம் தான், ஆனாலும் ஏற்கனவே மிகவும் குளிராக இருந்தது.
மேலும் குழந்தைகள் அங்கு சென்று அதை விரும்பினர், அது வெகு தொலைவில் இல்லை, மேலும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும் ஒரு வாளி இருந்தது.
பிறகு நாங்கள் அங்கே நின்றோம், என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
நாங்கள் அழவில்லை, ஆனால் அது ஒரு உண்மையான அதிர்ச்சி!
மேலும், உங்கள் அனுபவத்தின் அடிப்படையில், இளைஞர்கள் அல்லது தற்போதைய முடிவெடுப்பவர்கள், அவர்கள் மீண்டும் கடுமையாக
விளம்பரப்படுத்தி போருக்குத் தங்களை ஆயுதமேந்தத் தொடங்குவதற்கு முன் என்ன கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்வீர்கள்?
முடிந்தவரை அனைவரும் போரில் ஈடுபட வேண்டாம் என்று நான் அறிவுறுத்துகிறேன்.
அப்படிப்பட்ட ஒன்றை உங்களால் விவரிக்க முடியாது. நான் உங்களுக்குப் பற்றிச் சொல்ல முடியும், ஆனால் அது எப்படி உணரப்படும், நீங்கள்
என்னென்ன அனுபவங்களைக் கடந்து செல்ல வேண்டும், அல்லது நீங்கள் உயிர் பிழைப்பீர்களா என்பதையெல்லாம் உங்களால் அறிய முடியாது.
நாங்கள் இன்னும் மியூனிக்கில் இருந்தபோது, குண்டுகள் தொடர்ந்து விழுந்துகொண்டிருந்ததால், ஒவ்வொரு
இரவும் நாங்கள் அடித்தளத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
அதனால், உனக்குக் குழந்தையாக இருந்தபோது, இரவு முழுவதும் தூங்க முடிந்த ஒரு இரவுகூட இருந்ததில்லை.
அது மிகவும் திகில் நிறைந்தது, உங்களால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாது.
மேலும், களத்தில் உள்ளவர்கள், "இது எனக்குப் பொருந்தவில்லை, நான் வெளியேறுகிறேன்" என்று சொல்ல நடைமுறையில் வாய்ப்பே இல்லாதவர்கள்.
அது சாத்தியமில்லை! அவர்கள் சுடப்படுவார்கள். அது மிகவும் சாதாரணமான விஷயம்...
நான் சுடுவதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பதால், என்னால் இன்னும் ஒரு விஷயத்தை மட்டுமே சொல்ல முடியும்.
போருக்குப் பிறகு, அதாவது, போரின் முடிவில், இந்தப் போர் நிச்சயமாகத் தோற்றது என்றும், இனி வெல்ல எதுவும் இல்லை என்பதும்
100% உறுதியான பிறகு, ஹிட்லரால் வயதானவர்கள் எனக் கருதப்பட்ட 60 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய அனைத்து முதியவர்களையும்,
மற்றும் "ஃபோல்க்ஸ்ஸ்டர்ம்" (மக்களின் புயல்)க்காக 14 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய இளைஞர்களையும் அவர்கள் ஒன்று திரட்டினர்.
பிறகும்கூட அவர்கள் அந்த "எதிரியை" – மேற்கோள் குறிகளுக்குள் – தடுக்க முயற்சிக்க வேண்டியிருந்தது.
தனது எனச் சொல்லப்படும் தாயகத்தைப் பாதுகாக்க ஒரு 14 வயதுச் சிறுவன் துப்பாக்கியால் ஆயுதமேந்தும்போது அவன்
எப்படி உணர்கிறான் என்பதைக் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்.
மேலும், 60 வயதுடையவர்களும் தங்கள் சிறந்த நிலையில் இல்லை.
பின்னர், போரின் முடிவில், அமெரிக்கர்கள் ஏற்கெனவே எங்கள் நாட்டிற்குள் நுழைந்திருந்தபோது, அது இப்படித்தான்
இருந்தது: சில 14 வயது சிறுவர்கள் தப்பிச் செல்ல விரும்புகிறார்கள் என்பதை அவர்கள் முன்கூட்டியே கவனித்திருந்தனர்.
அவர்களுக்கு இனி யாரையும் எதிர்த்து நிற்க விருப்பமில்லை, அவர்கள் பயந்து வீட்டிற்குச் செல்ல விரும்பினர்.
அவர்கள் அவர்களைப் பிடித்து, அருகிலிருந்த மரத்தில் தொங்கவிட்டார்கள்... இதைவிட கொடூரமாக இருக்க முடியாது!
நான் இரண்டு அதிகாரிகளுடன் பேசினேன், உயர் பதவியில் உள்ள அதிகாரிகள்.
நான் அவர்களில் ஒருவரை அவரது படையினர் தங்குமிடத்தில் சந்தித்தேன். நான் அவர்களிடம் இதையே சொன்னேன்:
உங்கள் புதிய ஆட்சேர்ப்புகளை வெளிநாட்டுப் பணிகளுக்கு அனுப்பக் கூடாது!
அவர்களை வீட்டிலேயே இருக்கச் சொல்லுங்கள்!
எப்படியும் இது தன்னிச்சையானதுதான். அவர்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டார்கள்.
மேலும், ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் பிற இடங்களில் இப்போது காயமடைந்த இந்த வீரர்கள் அடைந்திருக்கும் அனைத்து அதிர்ச்சிகரமான
காயங்களையும் நீங்கள் பார்க்கும்போது, "நண்பர்களே, உங்களுக்கே நீங்கள் குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டும்!" என்று நீங்கள் கூறலாம்.
இந்தப் பையன்களின் நோக்கம் என்ன என்று கேட்க வேண்டும்? மூன்று நோக்கங்கள் உள்ளன.
உள்ளார்ந்த ஒரு இளமைக் கருத்தாக்கம் உள்ளது.
ஆனால் இந்த இளைஞன் பின்னர் தவறான வழியில் வழிநடத்தப்படுகிறான். அவன் ஒரு நல்ல காரியத்தைச்
செய்வதாக நம்புகிறான், ஆனால் அது முற்றிலும் நல்லதல்ல!
ஆப்கானிஸ்தான் போரும் இதனை நிரூபித்துள்ளது.
பிறகு, எதற்கும் கவலைப்படாத, எதிலும் ஆர்வம் இல்லாத ஒரு இளைஞன் இருக்கிறான்.
மேலும், சிலர் சாகச உணர்விற்காக அதைச் செய்கிறார்கள்.
ஆகவே, அவன் தனது கவச வாகனத்தில் அமர்ந்தோ அல்லது கையில் துப்பாக்கியை ஏந்தியோ சக்திவாய்ந்தவனாக உணர்கிறான் –
உயிர் மற்றும் மரணத்தின் அதிபனாக. அதுவும் ஒரு வசியம்!
பிறகு, மற்றொரு இளைஞன் தனக்குள், சரி, நான் இப்போது பிரிட்டிஷ் இராணுவத்தில் சேர்ந்தால், நான்
கவலைப்பட வேண்டியதில்லை என்று சொல்லிக்கொள்கிறான்.
எனக்கு ஒரு நிரந்தர வேலை இருக்கிறது, சம்பளம் கிடைக்கிறது, இறுதியில் ஓய்வூதியமும் கிடைக்கும். அவ்வளவுதான்.
போரில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு அது எந்த நேரத்திலும் கொடியதாக இருக்கக்கூடும் என்ற உண்மையை ஒருபோதும் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது!
போருக்குத் தன்னிச்சையாகச் செல்பவர்கள் நிச்சயமாகப் படைகளின் பின்தளத்தில் இருக்க மாட்டார்கள், மாறாக முன்களத்திற்கு
அனுப்பப்படுவார்கள். அது எப்போதும் உயிருக்கு ஆபத்தானது!
இது வேடிக்கையானது அல்ல, வேடிக்கைக்காக எங்காவது நீங்கள் படிக்கும் திரைப்படங்கள் அல்லது பிற
விஷயங்களுடன் இதற்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.
போர் என்பது மிகவும் கொடூரமான மற்றும், நான் சொன்னது போல், உயிருக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும் ஒரு விஷயம்.
நான் யாரையும் அங்கு செல்லப் பரிந்துரைக்க மாட்டேன் – மேலும், "தாயகத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்"
என்பது போல, ஒருவர் சற்று சுயநலமாகவும் சிந்திக்கலாம்.
போர் தலைமுறைகளில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத்
தெரிகிறது. போர் உங்களை ஒருபோதும் விடுவிப்பதில்லை.
நீங்கள் செல்வாக்கு மிக்கவராக இருந்தாலும், உங்கள் பெற்றோர் போன்னில் கட்டிய ஒரு வீடும் தோட்டமும் உங்களுக்கு இருக்கிறது.
அது உன்னை விடுவதாக இல்லை. நீ அதை விட்டுவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டே இருக்கிறாய், அது நன்றாகத் தெரிகிறது.
மேலும், இதுபற்றி அறிக்கைகள் இருப்பதாக யாராவது நினைத்தால், அவற்றில் சிலவற்றை நான் மக்களிடமிருந்து கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.
என்னிடமும் வீட்டில் ஒரு ஆவணக் காப்பகம் உள்ளது – ஆப்கானிஸ்தானில் ஜெர்மன் வீரர்களின்
அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கல். அவர்களால் அதைச் சமாளிக்க முடியவில்லை.
முதலாவதாக, அவர்களின் காயங்கள் காரணமாகவும், தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்ததைக் கௌரவிக்க அங்கு யாரும்
இல்லாததாலும். எதற்காக? இந்த அர்த்தமற்ற செயலால் என்ன பயன்?
அப்படியென்றால், அது அப்படித்தான், மேலும் இது இளைஞர்கள் தெரிந்து கொள்வதற்கும் மிகவும் முக்கியம்:
பயிற்சி பெற்ற துப்பாக்கிச் சூடு வீரர்கள் இருக்கிறார்கள்.
வீரர்கள் வெறும் சாதாரண வீரர்கள், அவர்கள் ஒரு இராணுவத்தின் அங்கமும் கூட.
எல்லா துப்பாக்கிச் சுடும் வீரர்களும், எல்லா துப்பாக்கிச் சுடும் வீரர்களும், அவர்கள் வீட்டிற்குத்
திரும்பும்போது, தாங்கள் மனிதர்களைக் கொன்றோம் என்ற உண்மையை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை.
ஏனென்றால் இரவில் அவர்களின் கனவுகளில் அந்த முகங்கள் மீண்டும் தோன்றுகின்றன, அவர்களால் அவற்றை அகற்ற முடியவில்லை.
விளைவு மதுப்பழக்கமாகவோ அல்லது மனோவியல் மருந்துகளாகவோ அல்லது தற்கொலையாகவோ இருக்கிறது. மேலும் இது முழுப் போருக்கும் பொருந்தும்.
ஆனால் ஜெர்மன் துப்பாக்கி சுடும் வீரர்கள், அமெரிக்க துப்பாக்கி சுடும் வீரர்கள் உட்பட... – தங்கள் தாயகத்தைப்
பாதுகாத்து, அதை சிறப்பாகச் செய்த ஜெர்மன் துப்பாக்கி சுடும் வீரர்களால் கூட அதைச் சமாளிக்க முடியவில்லை. அது தெளிவாகிறது.
அவர்களால் மற்ற வேலைகளையும் முடிக்க முடியாது.
ஒரு தோழர் டேங்கில் எரித்துக்கொல்லப்பட்டதைப் போன்ற கொடூரமான காட்சிகளைப் பார்க்கும்போது, அவை
இளைஞர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் மனதில் தங்கிவிடுகின்றன.
ரஷ்யப் போரின் போது, ரஷ்யாவில், ஒரு கையெறி குண்டு அவனது தோழர்களைத் துண்டாக்கியபோது, அவனது முகத்தில் மூளை தெறித்து
சிதறிய அந்த ஒரே ஆசிரியரிடமிருந்துதான் நான் அதைப் பற்றிக் கேட்டேன். பிறகு அவர் அதைப் பள்ளிக்குச் சொன்னார்.
நிச்சயமாக, இது மிகவும் நன்றாக இருப்பதாக நினைத்தவர்களும் இருந்தனர். எனவே இரண்டும் சாத்தியமே.
முன்னணியில் நீங்கள் இருந்த இடம், அது வெற்றி பெற்றதா இல்லையா என்பதைப் பொறுத்தது.
போருக்குப் பல முகங்கள் உண்டு.
ஆனால் ஒரு தேசத்தை ஆட்கொள்ளும் போருக்கு ஒரே ஒரு முகம் மட்டுமே உண்டு:
அவர் மக்களையும், அவர்களின் வரலாற்றையும், அவர்களின் தன்னம்பிக்கையையும் அழித்துவிடுகிறார்.
ஆம், சாதாரண மக்களால் மதிப்பிட முடியாத டிரோன்கள் இப்போது உள்ளன.
நீங்கள் நிச்சயமாகப் பின்தங்கிவிடுவீர்கள்.
உங்களுக்கு இனி எதுவும் பிரத்யேகமானவை தேவையில்லை. உங்களிடம் முன்பு இருந்த அனைத்து உபகரணங்களும் இப்போது காலாவதியானவை.
இப்போது, அணுகுண்டு வெடிகுண்டுகளோ அல்லது ஆளில்லா விமானங்களோ மனிதகுலத்தையும் அழித்து வருகின்றன.
ஆகவே, இந்தப் போரில் இன்னும் ஈடுபட விரும்பும் எவரும், அல்லது ஒரு இலட்சியவாதியாக அந்தக்
காரணத்திற்காக அங்கு செல்ல விரும்பும் எவரும்...
சரி, நான் சொல்லியாக வேண்டும், என்னைப் பொறுத்தவரை அது முற்றிலும்... – யாராவது அப்படிச் செய்வதை என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க
முடியவில்லை! இது ஒரு திரைப்படம் அல்ல! இது வேடிக்கையானது அல்ல!
பிறகு ஒருவேளை படத்தில் ஒரு பாலம் வெடிக்கலாம் அல்லது அதுபோல ஏதாவது.
ஆனால் யதார்த்தம் வேறு; ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணி நேரமும் உயிர்வாழ்வதற்கான போராட்டமே!
அதைக் குறைத்து மதிப்பிடக் கூடாது! மகிழ்ச்சியாக இருக்க யாராலும் உங்களால் உதவ முடியாது.
ஆனால் நான் அதைப் பற்றி கவனமாக யோசிப்பேன்... நீங்கள் எப்போதும் 'இல்லை' என்று சொல்லலாம்.
குழப்பமான காலங்களில் உங்கள் வழிகாட்டி: Kla.TV.