యుద్ధంలో పాల్గొన్న వారికి అది ఎప్పుడైనా ప్రాణాంతకం కాగలదనే వాస్తవాన్ని తక్కువగా అంచనా వేయకూడదు!
యుద్ధానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు వచ్చిన వారు ఖచ్చితంగా సైన్యం వెనుక ఉండరు, కానీ వారిని ముందు వరుసకు పంపుతారు.
అది స్పష్టం. యుద్ధం తరతరాలుగా ప్రభావం చూపుతుందని నాకు స్పష్టంగా తెలుసు.
యుద్ధం మిమ్మల్ని ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టదు. మీరు స్థిరపడి, నా తల్లిదండ్రులు బాన్‌లో నిర్మించిన ఇల్లు, తోట
ఉన్నప్పటికీ. అది మిమ్మల్ని ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టదు.
అన్ని స్నైపర్లు, అన్ని స్నైపర్లు, వారు ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, తాము ప్రజలను చంపామనే వాస్తవాన్ని భరించలేరు.
ఎందుకంటే రాత్రిపూట వారి కలలలో ఆ ముఖాలు మళ్ళీ కనిపిస్తాయి, వాటి నుండి వారు విముక్తి పొందలేరు.
ఫలితం మద్యపానం లేదా మాదకద్రవ్యాలు లేదా ఆత్మహత్య.
మరియు అది మొత్తం యుద్ధానికి వర్తిస్తుంది. యుద్ధానికి అనేక విభిన్న ముఖాలు ఉన్నాయి.
కానీ ఒక దేశాన్ని ముంచెత్తే యుద్ధానికి ఒకే ముఖం ఉంటుంది.
అతను ప్రజలను, వారి చరిత్రను, వారి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నాశనం చేస్తాడు.
అయితే, ఇంకా యుద్ధంలో పాల్గొనాలని ఎవరు అనుకుంటున్నారు, లేదా ఎవరైనా ఒక రకమైన ఆదర్శవాదిగా
ఆ కారణంగా అక్కడికి వెళ్లాలనుకుంటున్నారా...?
అయితే, నేను చెప్పాలంటే, నా వరకు అది పూర్తిగా... – ఎవరైనా అలాంటి పని చేస్తారని నేను
ఊహించలేను కూడా! ఇది సినిమా కాదు! ఇది సరదా కాదు!
మరియు బహుశా సినిమాలో ఒక వంతెన పేలిపోతుంది లేదా అలాంటిదేదో జరుగుతుంది. కానీ వాస్తవం భిన్నంగా ఉంటుంది.
మరియు ప్రతిరోజూ, ప్రతి గంట, అదంతా మీ సొంత జీవితం గురించే. దానిని తక్కువ అంచనా వేయకూడదు.
మీరు ఎవరినీ సంతోషంగా ఉండేలా చేయలేరు.
కానీ నేను దాని గురించి రెండుసార్లు ఆలోచిస్తాను...! నువ్వు ఎప్పుడైనా కాదనొచ్చు.
యుద్ధం అంటే ఏమిటి? జర్మనీలో నిజంగా ఎంత మందికి తెలుసు?
వర్చువల్ యుద్ధం సినిమాల్లో లేదా వార్తల్లో ఉంటుంది.
భేదం: మీరు దాని మధ్యలో లేరు, కేవలం ఒక ప్రేక్షకుడు మాత్రమే.
జర్మనీలో మూడు తరాలకు పైగా యుద్ధం జరగలేదు.
ఇప్పుడు నాటో దేశాలు భారీగా తిరిగి సాయుధమవుతున్నాయి.
ఖాళీగా ఉన్న ప్రభుత్వ ఖజానా, ఖర్చు చేస్తున్న బిలియన్ల కొద్దీకి ఒక సమస్యగా కనిపించడం లేదు.
అయితే, రిజర్విస్ట్స్ అసోసియేషన్ అధ్యక్షుడి ఇటీవలి ప్రకటన ప్రకారం, యుద్ధం జరిగితే, జర్మన్ సాయుధ దళాలకు ప్రతిరోజూ
సుమారు 1,000 మంది మరణించిన లేదా తీవ్రంగా గాయపడిన సైనికుల స్థానంలో కొత్తవారు అవసరమవుతారు.
అది మూడు సంవత్సరాలలో సుమారు 1.1 మిలియన్లకు సమానం.
ప్రస్తుతానికి, వీటిలో చాలా వరకు స్వచ్ఛందం కాబట్టి, బండెస్వెహర్ పాఠశాలల్లో, బస్ స్టాపుల వద్ద
మరియు పిల్లల కార్యక్రమాల సమయంలో ప్రచారం చేస్తుంది.
బాగా జీతం వచ్చే సాహస యాత్రలాగా
కానీ ఇది యుద్ధం గురించి! ఇది చంపడం, చంపబడటం గురించి! ఇది విధ్వంసం గురించి!
ఈ ప్రత్యక్ష సాక్షుల కథనాలు, కేవలం ప్రేక్షకులుగా కాకుండా నేరుగా ప్రభావితమైన జర్మనీలోని
ప్రజలు ఏమి అనుభవించారో మనకు గుర్తు చేస్తాయి.
ముఖం మీద గాయపడిన వీరులు కాదు, ఈనాటికీ మానసిక గాయాలను మోస్తున్న పిల్లలు.
నేను 1932లో పుట్టాను, మరియు యుద్ధం ముగిసే సమయానికి నా వయస్సు పదమూడు సంవత్సరాలు.
యుద్ధం మొదలైనప్పుడు మీరు ఎక్కడ నివసిస్తున్నారు?
యుద్ధం మ్యూనిచ్‌లో ప్రబలంగా చెలరేగింది, చాలా కేంద్రంగా, సరిగ్గా కాదు, కానీ దాదాపు నగర కేంద్రంలో.
సరే, నేను సముద్రం పక్కన, లేదా సరిగ్గా చెప్పాలంటే తీరప్రాంతంలో – తూర్పు ప్రష్యాలోని క్రాంజ్‌లో పుట్టాను.
ఇది అనంతంగా బాధపడిన దేశం.
మరి నా వయసు ఎంత? మేము క్రాంజ్ నుండి పారిపోయినప్పుడు, నాకు సుమారు నాలుగు సంవత్సరాల మూడు
వంతులు వయసు. నేను 1940 ఫిబ్రవరిలో పుట్టాను.
ఆ తర్వాత సెప్టెంబరులో, అంతా తలక్రిందులవుతోందని చెప్పి, క్రాంజ్‌ను రైలులో వదిలేసి మా అమ్మ పారిపోయింది.
ఎందుకంటే, దూరం నుండి ఫిరంగుల గర్జన మాకు అప్పటికే వినిపించింది, రాత్రిపూట కోనిగ్స్‌బర్గ్ మండుతుండటం కూడా కనిపించింది
– అయితే, ఈ విషయం పిల్లలమైన మేము కాదు, పెద్దలే చూశారు.
బాంబర్ విమానాలు ఎగురుతూ వచ్చి సర్వం నేలమట్టం చేశాయి.
మేము సముద్ర తీరంలోనే నివసించాము – స్వర్గంలా, స్వర్గంలా!
చెప్పాలంటే, మమ్మల్ని ఈ స్వర్గం నుండి బలవంతంగా వేరు చేశారు.
మా అమ్మ మూడు పిల్లలను చేయి పట్టుకుంది. మాకు ఒక పనిమనిషి ఉండేది.
కేవలం ఒక సూట్‌కేసుతో, అంటే మా వీపులపై ఉన్న సామానుతో, ఆ తర్వాత ఆమె సోదరి నివసించే ఆస్ట్రియాకు రైలులో వెళ్ళాము.
ఇది 1943లో ప్రారంభమైంది, ఆపై 1944లో చాలా బాంబు దాడులు జరిగాయి, కాబట్టి మేము మ్యూనిచ్‌ను విడిచి వెళ్ళవలసి వచ్చింది.
14 సంవత్సరాల లోపు పిల్లలు ఉన్న తల్లులు వెళ్ళవలసి వచ్చింది.
ఒకవేళ వారు అలా చేయడానికి సిద్ధంగా లేకపోతే, పిల్లలను సరళంగా ఒంటరిగా ఎక్కడికో పంపేసేవారు.
ఎక్కడో నాకు తెలియదు, కాబట్టి అది మాకు ముఖ్యం కాదు, ఎందుకంటే మేము స్వచ్ఛందంగా మ్యూనిచ్ విడిచిపెట్టాము.
కానీ బస చేయడానికి ఒక చోటును కనుగొనడం చాలా కష్టంగా ఉంది.
సాధారణంగా, పట్టణ ప్రాంతానికి దూరంగా, పెద్ద నగరం నుండి కొంచెం దూరంలో ఉన్న గ్రామీణ
ప్రాంతాలలో నివసించే ఎవరూ పట్టణవాసులను కోరుకోలేదు.
వారు చేసిన వ్యవసాయ పనులకు వారి శరీరాలు సరిపోలేవి కావు కాబట్టి, మాకు అలా చెప్పబడింది.
అచ్చం అలా కాదు, కానీ ఏం జరుగుతుందో మీకు అర్థమైందనుకుంటా.
యుద్ధం గురించి ఏ జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి? ఫిరంగుల గర్జన తప్ప, కోనిగ్స్‌బర్గ్ – మేము పిల్లలమై ఉన్నప్పుడు దాన్ని దాదాపుగా
చూడలేదు, ఎందుకంటే సాయంత్రం పడుకునేవాళ్ళం – అక్కడ అశాంతి ఉందని వాళ్ళు మాకు చెప్పారు. మేము ఫిరంగుల గర్జనను విన్నాము.
కానీ ఆ తర్వాత ఒక విషయం తలెత్తింది, అది చెప్పాలంటే నా జీవితాంతం నాతోనే ఉంది.
తప్పించుకోవడం వల్ల కలిగిన ఈ అశాంతి కేవలం మాయమవలేదు; అది ఎక్కడో మిగిలిపోయింది.
కాబట్టి నువ్వు నిజంగా ఎప్పుడూ చేరుకోవు. నువ్వు ఎప్పుడూ ఎక్కడో ఒకచోట ఉంటావు...
కాబట్టి ఇల్లు, ఇల్లు నాకు, అలాగే నా ఇద్దరు తోబుట్టువులకు చాలా ముఖ్యమైనది.
ఆ తర్వాత చాలా సంవత్సరాల పాటు మేము ఇంటి గురించి మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నాము.
చిన్నపిల్లవాడిగా, నా దేశాన్ని విముక్తి చేయడానికి, ఒకరకంగా చెప్పాలంటే, రష్యన్లకు వ్యతిరేకంగా యుద్ధానికి వెళ్ళడానికి
ఒక యువకుడిగా నేను సిద్ధంగా ఉండేవాడినని నాకు గుర్తుంది.
నాకు అది బాగా గుర్తుంది – సుమారు 80,000 మంది హంగేరియన్లు తమ ప్రాణాలను కోల్పోయిన 1956 నాటి హంగేరియన్
తిరుగుబాటు గురించి మీకు ఖచ్చితంగా తెలిసే ఉంటుంది.
మరియు ఆ సమయంలో నా వయస్సు 16 సంవత్సరాలు, మరియు సోవియట్‌లకు వ్యతిరేకంగా పోరాడటానికి
నేను హంగేరీకి వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉండేవాడిని.
అప్పుడు అలాంటి ఒక భావన అక్కడ కేవలం ఉండేది.
ఆ తర్వాత నన్ను నిజంగా ఆశ్చర్యపరిచే ఒక విషయం జరిగింది.
నేను "తోడేలు పిల్లల" గురించి ఒక సినిమా చూశాను. నువ్వు దాన్ని చూశావో లేదో నాకు తెలియదు.
మరియు నేను ఈ సినిమా చూసినప్పుడు, నాకు పూర్తిగా అన్యమైనంత వరకు ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. నాకు అది తెలియదు.
అతను ఏడ్చిన మనిషి, కానీ నిజంగా నేనే ఎంతగా ఏడ్చానంటే, నా కన్నీళ్ళు నా ముఖం మీద నుండి ధారగా కారాయి.
నా భార్య పూర్తిగా కదిలిపోయింది: "నీకేం అయ్యింది?"
నేను ఇక్కడ తోడేలు పిల్లల గురించి ఒక సినిమా చూశాను.
అప్పుడు నాలో ఏదో ఒకటి నాశనం అయిపోయిందని నేను గ్రహించాను.
ఈ బాధలు, ఈ భయాలు కూడా, ఒకరకంగా చెప్పాలంటే, ఈ సినిమా ద్వారా బయటపడ్డాయి.
ఇది ఒక డాక్యుమెంటరీ చిత్రం – ఈ పిల్లల గురించి.
ఈ పిల్లలు కనిపించి, తమ గురించి, తమ జీవితాల గురించి మరియు అలా ఎలా ఉన్నారో మాట్లాడారు.
రష్యన్లు క్రాంజ్‌ను స్వాధీనం చేసుకున్నప్పుడు, అక్కడే ఉన్న కొందరిని నేను కలిశాను, మరియు వారు అక్కడ అనుభవించినది భయంకరంగా ఉంది.
ఆ అబ్బాయిలు – బహుశా పది లేదా ఎనిమిది సంవత్సరాల వయస్సు గలవారు, లేదా కొంచెం పెద్దవారు – కంచెల నుండి మృతదేహాలను తొలగించారు.
అంటే, ప్రజలు తమ నేలమాళిగల నుండి బయటకు వచ్చి, తినడానికి ఏమీ లేక, కంచెలను పట్టుకుని చలికి గడ్డకట్టి చనిపోయారు.
ఆ తర్వాత ఆ వ్యక్తులు వారిని సమాధి చేయడానికి యువకులుగా స్మశానవాటికకు తీసుకువెళ్లారు.
ఉదాహరణకు, నాకు అత్యాచారాల గురించి కూడా తెలుసు.
నాకు... మాకు ఒక రెడ్ క్రాస్ నర్సు ఉండేది... – కానీ అదంతా యుద్ధం తర్వాత జరిగింది, అంటే, ప్రజల అనుభవాలు.
అయితే, న్యాయం కోసం ఒక కోరిక కూడా ఉండేదని, మరియు రష్యన్ నాచాలిక్ లేదా మేయర్ జర్మన్ పిల్లల
పట్ల చాలా స్నేహపూర్వకంగా ఉండేవారని కూడా చెప్పాలి.
అతను పెద్దగా ఏమీ చేయలేకపోయాడు. ప్రజలు తినడానికి ఏమీ లేక ఆకలితో చనిపోతున్నారు, గడ్డకట్టి చనిపోతున్నారు.
నేను ఆ తర్వాత విన్న దాని ఆధారంగా మాత్రమే క్రాంజ్‌లో ఏమి జరిగిందో చెప్పగలను.
కాబట్టి వేలాది వేల మంది నివాసితులు చంపబడ్డారు, అత్యాచారానికి గురయ్యారు.
నాకు ఒక కథ తెలుసు, ఉదాహరణకు – మీకు ఆసక్తి ఉంటే, అంటే, నాకు తెలియదు?
ఒక గర్భవతిని రష్యన్ సైనికులు ఆమె గది నుండి బయటకు లాగి, మెట్లపై నుండి కిందకు లాగారు.
లేదా సుమారు 15/16 ఏళ్ల వయసున్న ఒక అబ్బాయి, అతని పొట్టపై ఒక రష్యన్ సైనికుడు అతని ప్రేగులు బయటకు వచ్చేంత వరకు నృత్యం చేశాడు.
కానీ నేను స్వయంగా ఆ అనుభవాన్ని పొందలేదు, దానిని అనుభవించిన వారు నాకు చెప్పడం ద్వారా నాకు తెలిసింది.
యుద్ధం ముగింపు దశలో, మేము గ్రామీణ ప్రాంతంలో ఉన్నాము.
మరియు అలాంటి చాలా పేలవమైన, సరిగ్గా సరిపోని విధంగా రూపొందించిన అదనపు నిర్మాణం – నలుగురి కోసం, అంటే ముగ్గురు
పిల్లలు మరియు వారి తల్లి కోసం కేవలం పన్నెండు చదరపు మీటర్లు.
మరి అది... ఆ పొలం రోడ్డు పక్కనే ఉంది, అది ఒక వాలుగా కిందకి వెళ్తుంది, మేము అక్కడ పైనే ఉన్నాము.
మరియు మేము నివసించిన ఈ గది ఒక పొడిగింపు.
మరియు పొలం నుండి వెనక్కి, పండ్ల తోట వైపు.
మరియు అక్కడ ఒక ఇరుకైన దారి కూడా ఉంది, కానీ అది పక్కాగా లేదు. అలాగే ఉంది...
మరి మేము అక్కడ, దాదాపుగా పూర్తిగా ఏకాకినయ్యాము.
కాబట్టి, పని లేనప్పుడు తప్ప, ఎవరూ నడకకు వెళ్ళేవారు కాదు – బహుశా పగటిపూట మినహా, కానీ దానికి కూడా వారికి సమయం ఉండేది కాదు.
మరియు యుద్ధం ముగిసే సమయానికి, వాఫెన్-ఎస్ఎస్ యొక్క ఒక పూర్తి బెటాలియన్ వచ్చింది.
దానివల్ల మీకు ఏమైనా అర్థమైందో లేదో నాకు తెలియదు. అది ప్రత్యేకమైన విభాగం, దానికి ప్రత్యేకమైన పనులు కూడా ఉండేవి.
నేను చెప్పాలి, వారు నిజానికి అంత బహిరంగంగా ఉండేవారు కాదు; వారు ఏమి చేస్తున్నారో మీకు తెలిసేది కాదు. కానీ వారికి భయం ఉండేది.
మరియు ప్రజలు ఆ గ్రామమంతటా చెల్లాచెదురుగా ఉన్నారు, ఎక్కడో ఏదో రకమైన వసతిలో ఉంటున్నారు, నాకు తెలియదు. నేను అక్కడికి వెళ్ళలేదు.
కానీ మేము ఆ పొలం బయట నివసించిన తర్వాత, అక్కడ ఉన్న ఆ పాత ఇల్లు కేవలం ఒక పొడిగింపు మాత్రమే.
మరియు మనం మరుగుదొడ్డికి వెళ్ళడానికి పండ్ల తోట చుట్టూ నడిచి, ఆ తర్వాత పెరట్లోకి వెళ్ళవలసి వచ్చింది.
అది కేవలం ఒక సాధారణమైనది, మీరు చెప్పొచ్చు, ఒక గొయ్యి మరుగుదొడ్డి.
ఆ తర్వాత అక్కడ సైనికులు ఉన్నారు, నాకు టాయిలెట్‌కు వెళ్ళవలసి ఉండటంతో, వారిలో ఒకరు అకస్మాత్తుగా నా మణికట్టు
పట్టుకుని నన్ను పశువుల పాకంలోకి లాగడానికి ప్రయత్నించారు.
మరియు అతని ఉద్దేశాలు నీ పట్ల మంచివి కావని నాకు ఎందుకో అనిపించింది.
మరియు నేను హంతక ఉద్దేశ్యంతో అరిచాను, అది నన్ను నేను వ్యక్తీకరించుకునే నా సర్వసాధారణ పద్ధతి కాదు.
ఆ తర్వాత, దేవుడి దయవల్ల, ఆ రైతు కూతుళ్లలో ఒకరు అక్కడికి వచ్చి, వెంటనే అతని వైపు
దూసుకెళ్లింది – ఆమె చాలా బలమైన అమ్మాయి – మరియు ఇలా అంది:
ఆ పిల్లవాడిని వదులు! ఇప్పుడే! లేకపోతే నేను అందరినీ పిలిచి చేర్చుకుంటాను, అప్పుడు నీకు చింత తప్పదు!
మరియు అతను బహుశా చాలా ఆశ్చర్యపోయి ఉంటాడు, నాకు తెలియదు, ఏదేమైనా, అతను నన్ను వదిలేశాడు, ఆమె
నన్ను పట్టుకుని మా అమ్మ దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళింది.
అవును, నేను దాన్ని గమనించలేదు.
మరియు అది నాకు తర్వాత మళ్ళీ జరిగింది, వేరొకరు నన్ను కాపాడినప్పుడు కూడా.
మరియు అది మేము మళ్ళీ మ్యూనిచ్‌కు తిరిగి వచ్చినప్పుడు జరిగింది.
మరియు ఎప్పుడూ విద్యుత్ ఉండేది కాదు.
కాబట్టి మీరు శీతాకాలంలో, సాయంత్రం వేళ ఒక భవనంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, మీకు ఏమీ కనిపించేది కాదు.
కాబట్టి మీరు కొంతకాలం అక్కడ నివసించినందువల్లే మీకు అక్కడి దారులు తెలుసు.
మరియు నేను కేవలం ఇంట్లోకి వెళ్లాలనుకున్నాను, మరియు అది ఎప్పుడూ తాళం వేయబడలేదు ఎందుకంటే అది సాధ్యం
కాదు; కింది అంతస్తులో ఎవరి వద్దనూ తాళం చెవి లేదు...
మరియు నేను ప్రవేశించాలనుకుంటున్న ఇంటి తలుపు దగ్గర అతను నిలబడి ఉన్నాడు.
మరియు ఆ తర్వాత అతను నన్ను అక్కడికి లాగడానికి ప్రయత్నించాడు.
నేను మళ్ళీ భయంకరంగా అరిచాను, అప్పుడు అదృష్టవశాత్తు పక్కింటి నుండి నాకు తెలిసిన ఒక యువకుడు
బయటకు వచ్చాడు, అతను నా కంటే కొంచెం పెద్దవాడు.
మరియు అతనికి కూడా అతనిని తెలుసు, వెంటనే నా దగ్గరకు వచ్చి, తన చేతిని వెనక్కి లాక్కుని ఇలా అన్నాడు:
మరియు నువ్వు ఆ అమ్మాయిని మళ్ళీ తాకితే, ఆమె నా ప్రియురాలు, నిన్ను చితక్కొడతాను!
ఆ తర్వాత అతను జాడ లేకుండా మాయమయ్యాడు. దేవుడికి ధన్యవాదాలు!
అప్పుడు మా నాన్న తిరిగి వచ్చారు, మరియు అతన్ని మొదట చూసింది నేనే – పూర్తిగా కళావిహీనంగా.
అతను బహుశా, నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు, అతను దాని గురించి ఎప్పుడూ ఏమీ చెప్పలేదు, రైన్ చిత్తడి నేలల నుండి
తప్పించుకుని వచ్చి ఉండాలి, కాబట్టి అతనికి ఆ అవకాశం కలిగి ఉండాలి. అతను పూర్తిగా కళావిహీనంగా ఉన్నాడు.
మరియు అతను నిజానికి తాను అనుభవించిన విషయాల గురించి మరియు నాజీ కాలం గురించి చాలా తక్కువగా మాట్లాడాడు.
యుద్ధం నుండి తిరిగి వచ్చిన వారు గాయపడినవారైనా లేదా మానసికంగా కృంగిపోయినవారైనా, ప్రాథమికంగా వాళ్ళందరూ అలాగే,
నాకు తెలియని ఏదైనా ప్రత్యేకమైన పనిలో ఉన్నట్లయితే తప్ప.
మా అమ్మకు బాల్య స్నేహితుడు ఒకసారి మమ్మల్ని చూడటానికి వచ్చాడు. అతను ఫ్రాన్స్‌లో బందీగా పట్టుబడ్డాడు మరియు అక్కడ ఉన్న
ఖైదీలను – నాకు తెలిసి అది మధ్యధరా సముద్రానికి దగ్గరలో ఎక్కడో ఉంది – ఒక జైలు శిబిరంలో ఉంచారని మాకు చెప్పాడు.
ఆ తర్వాత ప్రతిరోజూ, ఆహారం బదులుగా వారికి దోసకాయ సూప్ ఇచ్చేవారు, దానివల్ల శిబిరంలో దాదాపు సగం మందికి డిసెంటరీ వచ్చింది.
మరియు ఆ తర్వాత వారు క్రమంగా, తర్కానికి అనుగుణంగా చనిపోయారు, ఎందుకంటే అది ఎవరూ భరించలేరు.
అది ప్రజలను వదిలించుకోవడానికి కూడా ఒక మార్గం.
అతను తన గురించి పెద్దగా మాట్లాడలేదు, కానీ మా వద్దకు వచ్చిన ఒక సంవత్సరం తర్వాత అతను
మరణించాడు. అయితే, అతను దేనివల్ల మరణించాడో నాకు తెలియదు.
కానీ నేను చెప్పినట్లుగా, వాళ్ళందరూ అనారోగ్యంగా ఉన్నారు, అందరూ.
ఎందుకంటే, ఆ 'డైట్'తో, అంటే అక్షరాల మధ్య ఉన్న గుర్తులతో, నువ్వు బ్రతకలేవు.
అప్పుడు బహుశా అతను ఇంట్లో తన భార్యతో ఉన్నప్పుడు దొరికే ఆహారాన్ని కూడా భరించలేకపోయి ఉండవచ్చు. అతనికి పెద్దగా దొరకకపోయినా.
మరి అప్పుడు ఎలా ఉండేదో నాకు తెలియదు, వారు చాలా కాలం బందీలుగా ఉన్నారనే విషయానికి పరిగణన ఇచ్చారా,
బహుశా వారికి ఎక్కువ ఫుడ్ స్టాంపులు ఇచ్చారా లేదా...
నాకు తెలియదు, దాని గురించి నాకు ఏమీ తెలియదు మరియు నేను ఏమీ వినలేదు కూడా.
కానీ సాధారణంగా, వాళ్ళందరినీ ఆసుపత్రులలో పరీక్షించాల్సి ఉండేది. అది జరిగిందా?
వారి వద్ద సామాగ్రి, సిబ్బంది లేదా పరికరాలు ఉన్నాయని నేను అనుకోను; అదంతా ఒక అత్యవసర పరిస్థితి.
దాని గురించి ఒక కథ ఉంది. మా అక్క – ఒక వ్యక్తి మా ఇంటికి వచ్చి, తలుపు తట్టి, "మీ దగ్గర బ్రెడ్ ఉందా?" అని అడిగాడు.
అప్పుడు మా అమ్మ, "లేదు, మా దగ్గర బ్రెడ్ లేదు" అని చెప్పింది. మాకే ఆ బ్రెడ్ అవసరమైంది.
అప్పుడు మా పెద్ద చెల్లి అరుస్తూ, "అమ్మా, ఈ వ్యక్తిని అలా అలా వదిలేయకూడదు" అంది.
అప్పుడు మా అమ్మ మనసు మార్చుకుని ఆ వ్యక్తికి ఒక రొట్టె ఇచ్చింది. అప్పట్లో పరిస్థితులు అలాగే ఉండేవి.
మరియు మా అమ్మ తనకు సాధ్యమైనంత ఉత్తమంగా దానిని చేసింది.
మరియు మేము ఆహారాన్ని ఎలా పొందగలమో స్వయంగా చూసుకోవలసి వచ్చింది.
ఆ తర్వాత అల్ఫెల్డ్ పట్టణం మా తల్లిదండ్రులకు ఒక తోట స్థలాన్ని ఇచ్చింది, దానిని వారే స్వయంగా సాగించవలసి వచ్చింది.
ఆ తర్వాత మేము మా అమ్మతో పాటు పొలానికి పంట కోత తర్వాత మిగిలిపోయిన బంగాళదుంపలు లేదా ఇతర పంటలను సేకరించడానికి వెళ్ళాము.
మరియు మేము టర్నిప్‌లను కూడా దొంగిలించాము, మరియు ఆయుధాలు ధరించిన పొలం కాపలాదారులు మమ్మల్ని పట్టుకోకుండా చూసుకోవలసి వచ్చింది.
అయితే, వాళ్ళు మమ్మల్ని కాల్చేవారు కాదు, అది పూర్తిగా స్పష్టం, కానీ వాళ్ళు మమ్మల్ని తరిమికొట్టేవారు.
చక్కెర తయారు చేయడానికి బీట్‌రూట్‌లను దొంగిలించడం.
మా అందరికీ పోషకాహార లోపం ఉందని మా నాన్న తన డైరీలో రాశారు.
మేము ఎంతగా పోషకాహార లోపంతో ఉన్నామంటే, మాకు ప్రేగుల వ్యాధులు కూడా వచ్చాయి – గుడ్లగోళి పురుగులు మరియు అలాంటివి.
ఆ తర్వాత నాకు క్షయ (టిబి) వ్యాధి సోకినందున, కోలుకోవడానికి నేను స్వయంగా ఆస్ట్రియాలోని క్లైన్వాల్సెర్టల్‌కు వెళ్ళవలసి
వచ్చింది, ప్రత్యేకంగా హైలర్ టిబి (క్షయ, లింఫ్ నోడ్‌లను ప్రభావితం చేసే ఒక బ్యాక్టీరియల్ ఊపిరితిత్తుల వ్యాధి).
అలా ఉండేది. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆ కార్న్ బ్రెడ్ అన్నది నాకు ఇప్పటికీ చాలా స్పష్టంగా గుర్తుంది.
మీరు దాని గురించి ఎప్పుడైనా విన్నారా అని నాకు తెలియదు.
కాబట్టి ధాన్యం స్థానంలో, అమెరికన్ల నుండి మొక్కజొన్న వచ్చింది.
అది అస్సలు రుచిగా లేదు, మాకు నచ్చలేదు.
మొదటి ఒకటి రెండు సంవత్సరాలు, మీరు దాన్ని సహించాల్సిందే.
మజ్జిగ కూడా లేదు, అది పూర్తిగా స్పష్టం, మార్జరిన్ ఉంది.
తేనె కూడా లేదు, అది కృత్రిమ తేనె.
మేము అపార్ట్‌మెంట్ బ్లాకులు మరియు శిథిలాలతో చుట్టుముట్టబడ్డాము.
ఉదాహరణకు, ఎస్సెన్‌లో మేము చిన్నప్పుడు నీటిపై రాళ్లు వేసేవాళ్ళం.
మీకు ఈ పదం పరిచయముందో లేదో నాకు తెలియదు.
కాబట్టి, శిథిలాల ప్రదేశాల నుండి ఇటుకలను సేకరించి, వాటిపై సుత్తితో పనిచేయండి, మరియు అలాంటివి.
లేదా, ఉదాహరణకు, నేను సంపాదించిన డబ్బుతో పాలు కొనడానికి స్క్రాప్ మెటల్ సేకరించడం. నేను అబ్బాయిగా ఉన్నప్పుడు, అయితే, అలా చేశాను.
కుటుంబానికి సహాయం చేయడానికి, ఒకవేళ.
అలా ఉండేది. కాస్ట్ ఐరన్ చాలా విలువైనది కాబట్టి, దాన్ని తీసుకోవడానికి మేము వాననీటి కాలువల నుండి
వచ్చే డౌన్‌పైపులను సుత్తితో పగలగొట్టేంత వరకు వెళ్ళాము.
యుద్ధం ప్రారంభంలో, మాకు ఫుడ్ స్టాంపులు ఇచ్చారు – వాటిని అలా పిలిచేవారు.
మరియు కుటుంబంలోని ప్రతి ఒక్కరికీ – ఆరు సంవత్సరాల లోపు పిల్లలకు మరికొంత, శిశువులకు కొంచెం ఎక్కువ మరియు మరొక వస్తువు
కూడా – కానీ అది శిశువుల ఆహారం అవునో కాదో నేను చెప్పలేను.
అవును, పెద్దల సంగతి అయితే, అది నిజంగా చాలా కఠినంగా ఉండేది. అది ఎప్పుడూ కడుపు నింపేది కాదు.
ఎక్కడైనా ఎవరైనా వంకాయలు అమ్మితేనే అవి దొరికేవి.
మీకు కావలసినవి పొందడానికి ఎక్కడికి వెళ్లాలో మీకు ఎప్పుడూ ఖచ్చితంగా తెలిసేది కాదు.
కనీసం, మేము మ్యూనిచ్‌లో ఉన్నప్పుడు అలాగే ఉండేది.
గ్రామీణ ప్రాంతంలో కూడా అంతే కష్టంగా ఉంది. రైతులు ఏమీ ఇవ్వడానికి ఇష్టపడలేదు.
కాబట్టి నీ దగ్గర వాళ్ళకు నచ్చిన కొన్ని వస్తువులు మార్పిడికి ఉన్నాయి, అప్పుడు వాళ్ళు నీకు బదులుగా ఏదో
ఇచ్చారు, కానీ మళ్ళీ తర్వాతిసారి నీ దగ్గర ఏమీ మిగల్లేదు.
ఎందుకంటే ఏదో ఒక సమయంలో, అన్ని సరఫరాలు అయిపోతాయి.
సరే, ఆకలి ఎలా ఉంటుందో – మరియు అది ఎలా అనిపిస్తుందో నాకు తెలుసు...
నేను దానిని ఖచ్చితంగా ధృవీకరించగలను.
కాబట్టి అప్పుడు మా నాన్న కుటుంబాన్ని బ్రతికించాల్సి వచ్చింది.
ఆ తర్వాత అతను తూర్పులో అమెరికన్లకు, బ్రిటిష్ వారికి గూఢచర్యం చేశాడు. దానివల్ల అతనికి తన కుటుంబం కోసం డబ్బు లభించింది.
అతని డైరీ నుండి ఇది స్పష్టమవుతుంది, మరియు అది అతనికి ఎంత కష్టంగా ఉందో కూడా తెలుస్తుంది.
అతను కారులో ప్రయాణించలేకపోయాడు, సరిహద్దు దాటవలసి వచ్చింది, అలాంటివి, ఆపై ఎలాగోలా
రాత్రిని రైల్వే స్టేషన్లలో గడపవలసి వచ్చింది.
కాబట్టి అతనికి అంత సులభం కాలేదు.
తరువాత అతనికి మ్యూనిచ్‌లో మరియు బెర్లిన్‌లో కూడా ఒక కార్యాలయం ఉండేది.
అందువల్ల మిత్రపక్షాలు అతని నివేదికలచే చాలా ప్రభావితమయ్యాయి – అతను చాలా మంచి రచయిత.
మరియు అత్యాచారాల గురించి ఎల్లప్పుడూ నివేదించబడేది.
మరియు మేము కలిసి జీవించిన వారిని కూడా తెలుసుకున్నాము.
ఉదాహరణకు, ఎస్సెన్‌లో, మేము తరువాత వసతి పొందిన అపార్ట్‌మెంట్ భవనంలో.
ఆ తర్వాత మా నాన్నగారు అక్కడ "నోయె రూర్ జైటుంగ్" వార్తాపత్రిక యొక్క వ్యాపార సంపాదకీయ విభాగాన్ని
స్వీకరించినందున మా తల్లిదండ్రులు ఎస్సెన్‌కు మారారు.
మేము పిల్లలం అది తెలుసు, మాకు బాగా తెలుసు. మరియు ఆడవాళ్ల ముఖాలు మళ్ళీ ఎప్పుడూ సంతోషంగా లేవు.
అది చెరగని ముద్ర వేసింది. మా అత్తలలో ఒకరిని సైబీరియాకు దేశబహిష్కరణ చేశారు.
దశలకొద్దీ జర్మన్ యువకులు ఆమె కౌగిలిలో మరణించారు. ఆమె దాని గురించి కవితలు కూడా రాసింది.
వారందరూ పశ్చిమ దిశ వైపు చూస్తున్నారు, ఆమె చెప్పింది.
వారు ఎప్పుడూ పశ్చిమ దిశ వైపు చూడాలనుకునేవారు, సూర్యుడు అస్తమించే ఆ దిశలో, జర్మనీ ఉన్న చోట.
రష్యన్లతో జీవితం చాలా కష్టంగా ఉండేది.
ఈ యుద్ధోత్తర కాలంలో, చెప్పాలంటే, తూర్పు ప్రాంతం నుండి శరణార్థులుగా వచ్చిన మమ్మల్ని
స్థానిక జనాభా అంతగా స్వాగతించలేదు. అలా జరగలేదు.
మేము మా వస్తువులను స్థానికులతో పంచుకోవలసి వచ్చింది.
వంటగదిని పంచుకోవడం, బట్టలు పంచుకోవడం, ఆహారాన్ని పంచుకోవడం, ఇలాంటివి ఇంకా ఇలాంటివి.
అత్యంత దారుణమైన పరిస్థితులలో ఒకటి నోఖెర్‌బెర్గ్‌లోని ఈ బంకర్, ఈ వైమానిక దాడి ఆశ్రయం.
గతంలో ప్రధానంగా వైన్‌ను, తరువాత బీర్‌ను నిల్వ చేయడానికి, పర్వతంలో తవ్విన ఒక గుమ్మటపు నేలమాళిగ.
అప్పుడు ఒక అలారం మోగింది – ఆ విషయం మీకు ఇప్పటికే బాగా దగ్గరగా ఉందని తెలుసు – ఆ తర్వాత నేను, మా అమ్మమ్మ,
మేమిద్దరం అక్కడికి వెళ్ళాము. ఆ తర్వాత, నాకు తర్వాత తెలిసింది, అక్కడ 3,000 మంది ఉన్నారు.
మరియు అలారం ఆగిపోయినప్పుడు, ప్రజలు భయాందోళనతో బయటకు వెళ్లే ద్వారం వైపు పరుగెత్తారు.
మరియు అక్కడ సుమారు పది లేదా అంతకంటే ఎక్కువ మంది ఉన్నారు, నాకు కచ్చితంగా తెలియదు, అక్షరాలా జనం కింద నలిగిపోయిన వారు...
అది చాలా భయంకరంగా ఉంది, అయితే! మాకు ఆ విషయం తర్వాత మాత్రమే తెలిసింది.
మరియు అక్కడి గాలి ఎంత దుర్భరంగా ఉందంటే, కొంతమంది సహజంగానే కింద పడిపోయారు, అంత దూరం కాదు, నేలకు దగ్గరగానే, కాబట్టి మిగిలిన
వారు కొంచెం పక్కకు జరగారు, ఆ తర్వాత వారు నేలపై పడిపోయారు, అప్పుడు మీరు వారిని దాటి వెళ్ళలేదు, బహుశా వారి మీదనే నడిచారు.
ఇది వేరే విధంగా ఉంటుందని నేను ఊహించలేను.
అవును, ఇవి ఆహ్లాదకరమైన సంఘటనలు కావు, నువ్వు ఆ వయసులో ఉన్నప్పుడు, నాకు కేవలం పదకొండే...
నా ఉద్దేశంలో అది 1943లోనే నిజంగా విజయవంతమైంది.
ఆ తర్వాత ఫాస్పరస్ బాంబులు వేయబడ్డాయి, అవి నేలపై పడగానే పేలి, వాటిలోని ఫాస్పరస్ అంతా బయటకు వచ్చి, వెంటనే మండిపోయింది.
ఆ తర్వాత మేము నివసించిన మొత్తం వీధి మంటల్లో ఉంది, మరియు జ్వాలలు అప్పటికే ఎంతో ఎత్తుగా ఎగసిపడుతున్నాయి.
అందుకే అందరూ, అంటే మా అన్నయ్య, మా అమ్మ, నేను కిటికీల దగ్గర నిలబడి కిటికీ ఫ్రేమ్‌లలోని మంటలను ఆర్పవలసి వచ్చింది,
ఎందుకంటే మంటలు వాటికి అంటుకుంటే, అవి కాలిపోయి, గాజు పలకలు పగిలిపోయేవి, అప్పుడు ఏమీ మిగిలేది కాదు.
మరియు అది ఇప్పుడు అంత ఆహ్లాదకరంగా లేదు, ఎందుకంటే మీకు కిటికీలు దొరకలేదు.
దాదాపుగా మీకు కావలసింది అంతే. మీకు ఎవరూ ఏమీ ఇవ్వకపోయినా, లేదా మీకు అలాంటివి ఉన్న బంధువులు ఎవరూ లేకపోయినా, అప్పుడు
అవును, మీరు ఉన్నదానితోనే బ్రతకవలసి వచ్చేది, మీకు చలికాలంలో కిటికీ అద్దాలు ఉన్నా లేకపోయినా పట్టింపు లేదు...
యుద్ధం తర్వాత కూడా, కిటికీ అద్దాలు దొరకకపోవడం వల్ల మేము కిటికీ అద్దాలు లేని ఫ్లాట్‌లో నివసించాము. మరియు కిటికీ అద్దాలు లేవు.
సరే, వాటిని బ్లాక్ మార్కెట్‌లో అమ్మేశారని నేను అనుకుంటున్నాను, కానీ నిజ జీవితంలో ఎవరైనా
ఎక్కడైనా కొన్న డిస్క్‌ను మీరు దొరకజేసుకోలేరు.
మరియు యుద్ధం సమయంలో, యుద్ధం పిల్లలను పరిగణనలోకి తీసుకుందని మీకు అనిపించిందా?
నాకు అలా అనిపించలేదు.
ఎందుకంటే మేము ఇంకా గ్రామీణ ప్రాంతంలో ఉన్నప్పుడు, తూర్పు నుండి వచ్చిన శరణార్థులందరికీ ఆహారం
పెట్టడానికి మేము బంగాళదుంపలు, టర్నిప్‌లను తవ్వాల్సి వచ్చేది.
ఆ తర్వాత విమానాలు మాపై కాల్పులు జరపడం మొదలుపెట్టాయి. అవి ఎంత తక్కువ ఎత్తులో
ప్రయాణించాయంటే, కాక్‌పిట్‌లో పైలట్ల తలలు కూడా కనిపించాయి.
వారు మమ్మల్ని నేరుగా లక్ష్యంగా చేసుకోలేదు, కానీ చిన్నప్పుడు మనకు ఆ విషయం తెలియదు. నువ్వు కేవలం,
'అతను నన్ను కాల్చాలనుకుంటున్నాడు' అని అనుకుంటావు.
నేను ప్రాణాల కోసం పరుగెడుతున్నాను, అందుకే నేను బయటపడలేనని అనుకున్నాను.
మరియు ఒకసారి, యుద్ధ సమయంలో, నేను దంతవైద్యుడి వద్దకు వెళ్ళవలసి వచ్చింది.
తరువాత పట్టణానికి, చాలా వేడిగా ఉన్నందున నేను అంత దూరం నడిచి వెళ్ళలేకపోయాను.
వేసవిలో చాలా వేడిగా ఉండేది, మరియు నేను ముందు చెప్పినట్లుగా, 30 డిగ్రీలు అనేది ఏమాత్రం అసాధారణం కాదు.
నేను ఒక పన్ను పీకించుకోవలసి వచ్చింది. ఆ తర్వాత నేను మళ్ళీ సైకిల్ తొక్కాను.
మా దగ్గర మరో సైకిల్ ఉండేది, కానీ వాళ్ళు దాన్ని తర్వాత మా దగ్గర నుండి దొంగిలించారు.
ఆ తర్వాత విమానం నుండి మరొకరు దిగారు.
మొక్కల కాల్లు చాలా పొడవుగా ఉన్నాయి, అందుకే నేను పొలంలోకి వెళ్లి, వాటి మీద పడి, సైకిల్‌ను పక్కకు విసిరేశాను.
మరియు ఆ తర్వాత అతను నాపై మళ్ళీ కాల్పులు జరిపాడు.
మరియు అది మూడవసారి జరిగింది, అప్పుడు హాప్ కాయలు కోసే కాలం కావడంతో అక్కడ చాలా మంది ఉన్నారు, ఆ హాప్ కాయలే బీర్ తయారీకి అవసరం.
ఆ తర్వాత విమానాలు వచ్చాయి. అలా, ఈ హాప్ తోట అడవికి చాలా దగ్గరగా ఉండేది.
మరియు మీరు అడవికి ఎంత దూరంగా ఉంటే, అంత ఎక్కువ సేపు పరుగెత్తవలసి వచ్చింది.
వాళ్ళు మళ్ళీ కిందకు పడిపోయారు, నేను వాళ్ళు కూలిపోతారేమో అనుకున్నాను.
అప్పట్లో హాప్స్, ఈ రోజుల్లో అంతా పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది, వైర్లతో వేలాడవేయవలసి వచ్చింది.
మరియు ఈ తీగలను స్థిరంగా పట్టుకున్న ఈ స్తంభాలు చాలా పొడవుగా ఉన్నాయి.
విమానాలు అంత కిందికి దిగిన తర్వాత, లోపల సిబ్బంది తలలు మీకు ఇప్పటికే కనిపిస్తుండగా, 'అయ్యో,
వీళ్ళు కింద పడిపోతారేమో' అని మేము అనుకున్నాము.
కాబట్టి మేమంతా పిచ్చిపట్టినట్టుగా అడవిలోకి దూసుకెళ్లాము.
ఆ తర్వాత వారు కేవలం పైకి కిందికి, ముందుకు వెనుకకు కాల్పులు జరిపారు.
మేము చాలా భయపడ్డాము, అది పిచ్చిపట్టినట్టుగా ఉంది!
నేను అలాంటి అనుభవాన్ని మళ్ళీ ఎప్పటికీ కోరుకోను! కాబట్టి, అది మళ్ళీ జరగదని ఆశిస్తున్నాను.
ఈ రోజు వాళ్ళ దగ్గర ఇతర ఆయుధాలు అలాంటివి ఉన్నాయి. కానీ అది ఒక భయంకరమైన విషయం.
ఒక యువ వేదాంతుల విద్యార్థిగా, నేను కూడా ఒక అనాథాశ్రమాన్ని సందర్శించాను; మేము ఒక అనాథాశ్రమాన్ని సందర్శించవలసి వచ్చింది.
నేను వేదాంతుశాస్త్ర విద్యార్థుల సమూహంతో ఉన్నాను.
మరియు మేము అన్నీ విని, మళ్ళీ ఇంటికి వెళ్ళాము, అప్పుడు బహుశా ఎనిమిది లేదా తొమ్మిది సంవత్సరాల వయస్సు గల ఒక చిన్న
అబ్బాయి వచ్చి, నా చుట్టూ చేతులు వేసి నన్ను "నాన్న" అని పిలిచాడు.
అది నా గుండెను కత్తితో పొడిచినట్లుగా గాయపరిచింది! మీరు ఊహించలేరు.
మరియు ఆ సమయంలో, నేను పెళ్లి చేసుకున్నప్పుడు ఇద్దరు పిల్లలను దత్తత తీసుకుంటానని చెప్పాను. మరియు నేను అదే చేశాను.
మీకు తెలియజేయడానికే, ఉదాహరణకు ఆల్ఫెల్డ్‌లో గానీ, ఎస్సెన్‌లో గానీ బయట పిల్లలతో ఆడుకుంటున్నప్పుడు, వారికి తండ్రులు
లేనప్పుడు మీకు కలిగే ఆ విచారం, అక్కడ ఏదో కొరవడినట్లుగా ఉంటుంది!
తల్లులు దీనికి ప్రత్యామ్నాయం చేయలేరు; వారు దానిని సహజంగానే చేశారు, అది వాస్తవానికి స్పష్టంగానే ఉంది, కానీ ఇది చాలా ముఖ్యం.
మరియు ఆ దుఃఖం నన్ను చాలా, చాలా లోతుగా తాకింది, ఆ తర్వాత వచ్చిన కౌగిలింత కూడా.
శిథిలాలతో నిండిన స్థలాలు. ఉదాహరణకు, ఆ దుర్వాసన.
నాకు గుర్తుంది, మేము క్రాంజ్‌ను విడిచిపెట్టినప్పుడు, మొదట మేము ఆల్ఫెల్డ్‌లో ఉన్నాము, కదా, ఆ తర్వాత నాకు
ఎక్స్-రే పరీక్ష కోసం హానోవర్‌కు వెళ్ళవలసి వచ్చింది.
అక్కడ నేను ఒక శిథిలమైన నగరాన్ని చూశాను. అది నాకు షాక్‌ను ఇచ్చింది.
మీరు ఊహించలేరు. అవి నా అనుభవాలు.
మరియు వీధుల్లోని కుంటివాళ్ళు, అవును, ఖచ్చితంగా.
కానీ అది వేరు. కాబట్టి, వికలాంగుల విషయానికి వస్తే మేము మాకు రక్షణ చేసుకున్నాము.
అందుకే అతను తన చేయిని కోల్పోయాడు, అందుకే అతను తన కాలును కోల్పోయాడు, అందుకే అతను నోటితో చిత్రాలు
గీసేవాడయ్యాడు, లేదా పాదాలతో చిత్రాలు గీసేవాడయ్యాడు.
మేము ఆ వ్యక్తులను గౌరవించాము.
మరి ఈ మొత్తం సామాజిక వస్త్రం కూలిపోతోందనే భావన అన్నమాట.
మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత, మీకు తెలిసిన విధంగా, ఆ పది సంవత్సరాల వైమర్ రిపబ్లిక్ కాలంలో ప్రజలు
దోపిడీకి గురయ్యారు మరియు ఈ మొత్తం నైతిక పతనం ప్రారంభమైంది.
అయితే, రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత కూడా ఇది ఒకరకంగా ఉండేది, కానీ నా అభిప్రాయంలో అంత బలంగా కాదు.
నేను విమానాశ్రయానికి దగ్గరలో ఉండలేను, అది నాకు ఒత్తిడిని కలిగిస్తుంది.
కేవలం శబ్దమే కాదు, జ్ఞాపకాలు కూడా తిరిగి వస్తున్నాయి.
మరియు అవి భయంకరమైన జ్ఞాపకాలు. కాబట్టి యుద్ధం తర్వాత, చాలా సంవత్సరాలు అది ప్రతి రాత్రి నన్ను వెంటాడుతూ ఉండేది.
అదృష్టవశాత్తు, కాలక్రమేణా అది కొంత తగ్గింది.
కానీ, కొన్నిసార్లు నిర్దిష్ట సమయాల్లో నేను చాలా మోటరైజ్డ్ విమానాలను విన్నప్పుడు, మరియు అవి కేవలం
ప్రకటనల కోసం లేదా అలాంటి వాటి కోసం ఎగురుతున్నప్పుడు, నాకు అది చాలా అనుమానాస్పదంగా అనిపిస్తుంది.
నాకు అది నచ్చలేదు. అది నాకు ఆ రోజులను గుర్తు చేస్తుంది, అవి అస్సలు సుఖంగా లేవు.
మరియు అప్పుడే మొదటి ఫాస్పరస్ దహన బాంబులు పడ్డాయి, అవి సరిగ్గా ఒక బొగ్గు గిడ్డంగిలో పడ్డాయి. అది వాస్తవానికి రెట్టింపు చెడ్డది.
మరియు అవతలి వైపు ఉన్న ఇల్లు, సరే, ఆ వీధి అంత వెడల్పుగా లేదు, మరియు అగ్నిజ్వాలలు – ఆ ఫాస్ఫరస్ –
అటువైపు వ్యాపించాయి, ఆ తర్వాత ఆ ఇల్లు మొత్తం కాలిపోయింది.
మరి అక్కడే ప్రజలు చనిపోయారు. అంతే...
అవును, ఆ తర్వాత వాటిని బొగ్గు గదిలో పెట్టేయండి.
మరియు ఆ ప్రదేశాన్ని వెచ్చగా చేయడానికి మేము ఏదైనా తీసుకురావాలనుకున్నాము, ఎందుకంటే అది సరిగ్గా – అది
శరదృతువు, కానీ అయినా కూడా, అప్పటికే చాలా చల్లగా ఉంది.
మరియు పిల్లలు అక్కడికి వెళ్ళి దానిని కోరుకున్నారు, అది దూరం కాదు, మరియు వారిలో ప్రతి ఒక్కరి చేతిలో ఒక బకెట్ ఉంది.
ఆ తర్వాత మేము అక్కడే నిలబడి ఏమి చెప్పాలో తెలియలేదు.
మేము ఏడవలేదు, కానీ అది నిజంగా ఒక షాక్!
మరియు మీ అనుభవం ఆధారంగా, యువత లేదా ప్రస్తుత నిర్ణయాధికారులు మళ్ళీ భారీగా ప్రచారం చేయడం మరియు యుద్ధానికి
సిద్ధం కావడానికి ముందు వారు ఏమి పరిగణించాలని మీరు చెబుతారు?
వీలైతే యుద్ధంలో పాలుపంచుకోవద్దని నేను అందరికీ సలహా ఇస్తాను.
అలాంటి దాన్ని నువ్వు వర్ణించలేవు. నేను నీకు దాని గురించి చెప్పగలను, కానీ అది ఎలా ఉంటుందో, దానిని నువ్వు ఎలా
ఎదుర్కోవాలో, లేదా నువ్వు బ్రతికేస్తావో లేదో కూడా నీకు తెలియదు.
మేము ఇంకా మ్యూనిచ్‌లో ఉన్నప్పుడు, బాంబులు నిరంతరం పడుతుండటంతో మేము ప్రతి రాత్రి నేలమాళిగలోకి వెళ్ళవలసి వచ్చేది.
అంటే, మీరు చిన్నప్పుడు ఒక్క రాత్రి కూడా నిద్రపోలేదా?
అది నిజంగా చాలా నాటకీయంగా ఉంది, మీరు ఊహించలేరు.
మరియు క్షేత్రస్థాయిలో పనిచేస్తున్న వారు, "ఇది నాకు సరిపోదు, నేను వెళ్ళిపోతున్నాను" అని
చెప్పడానికి వారికి ఆచరణాత్మకంగా అవకాశం లేని వారు.
అది అసాధ్యం! వాళ్ళను కాల్చేస్తారు. అది చాలా సాధారణమే...
నేను షూటింగ్ గురించి మాట్లాడుతున్నందున, నేను ఇంకొక విషయం మాత్రమే చెప్పగలను.
యుద్ధం తర్వాత, అంటే, యుద్ధం ముగిసే సమయానికి, ఈ యుద్ధం ఖచ్చితంగా ఓడిపోయిందని మరియు ఇకపై సాధించడానికి ఏమీ లేదని 100% నిర్ధారణ అయిన
తర్వాత, వారు హిట్లర్ దృష్టిలో వృద్ధులుగా పరిగణించబడిన 60 ఏళ్లు మరియు అంతకంటే ఎక్కువ వయస్సు ఉన్నవారందరినీ, మరియు
"వోల్క్స్‌స్టర్మ్" (ప్రజల తుఫాను) కోసం 14 ఏళ్లు మరియు అంతకంటే ఎక్కువ వయస్సు ఉన్న యువకులందరినీ సమీకరించారు.
మరియు ఆ తర్వాత కూడా వారు "శత్రువును" – ఉటంకించు గుర్తులలో – ఆపడానికి ప్రయత్నించవలసి వచ్చింది.
తన సొంత దేశం అని పిలుచుకునే దానిని కాపాడుకోవడానికి ఒక 14 ఏళ్ల బాలుడికి రైఫిల్ అందించినప్పుడు అతను ఎలా భావిస్తాడో ఊహించవచ్చు.
మరియు అరవై ఏళ్ల వారు కూడా అంతగా ఫామ్‌లో లేరు.
ఆపై యుద్ధం చివరిలో, అమెరికన్లు ఇప్పటికే మా దేశంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, ఇది ఇలా జరిగింది: కొంతమంది 14 ఏళ్ల
బాలురు పారిపోవాలనుకుంటున్నారని వారు ముందుగానే గమనించారు.
వారికి ఇకపై ఎవరినీ ఎదిరించడం ఇష్టం లేదు, వారు భయపడి ఇంటికి వెళ్లాలనుకున్నారు.
వారు వారిని పట్టుకుని దగ్గరలోని చెట్టుకు వేలాడదీశారు... ఇంతకంటే క్రూరంగా ఏమీ ఉండదు!
నేను ఇద్దరు అధికారులతో మాట్లాడాను, ఉన్నత స్థాయి అధికారులు.
నేను వారిలో ఒకడిని అతని బ్యారక్స్‌లో సందర్శించాను. నేను వారితో ఇలా చెప్పాను:
మీరు మీ నూతన సభ్యులను విదేశీ మిషన్‌ల కోసం పంపకూడదు!
వారిని ఇంట్లోనే ఉంచండి! వారిని ఇంట్లోనే ఉండమని చెప్పండి!
ఏదేమైనా ఇది స్వచ్ఛందం. వాళ్ళు అది అర్థం చేసుకున్నారు.
మరియు ఇప్పుడు ఆఫ్ఘనిస్తాన్‌లో, ఇతర ప్రాంతాలలో గాయపడిన ఈ సైనికులు పొందిన భయంకరమైన గాయాలను మీరు చూసినప్పుడు, మీరు ఇలా
అనవచ్చు, "మిత్రులారా, మీరు మీకు మీరే దోషం పెట్టుకోవాలి!"
ఈ అబ్బాయిల ఉద్దేశ్యం ఏమిటని అడగాలి? మూడు ఉద్దేశ్యాలు ఉన్నాయి.
స్వాభావికమైన ఒక యువక ఆదర్శవాదం ఉంది.
కానీ ఈ యువకుడు అప్పుడు తప్పుదారి పడతాడు. అతను మంచి పని చేస్తున్నానని నమ్ముతాడు, కానీ అది అస్సలు మంచిది కాదు!
ఆఫ్ఘనిస్తాన్‌లోని యుద్ధం కూడా దీనిని నిరూపించింది.
అప్పుడు ఏ విషయం గురించీ పట్టించుకోని, వాటిలో దేనిపట్లనూ ఆసక్తి లేని యువకుడు ఉన్నాడు.
ఇక కొందరు సాహసాల దాహంతో దాన్ని చేస్తారు.
కాబట్టి అతను తన కవచధారి వాహనంలో కూర్చుంటాడు లేదా చేతిలో తుపాకీ పట్టుకుని శక్తివంతుడినని
భావిస్తాడు – ప్రాణమరణాధిపతినని. అది కూడా ఒక మభ్యం!
ఇక మరొక యువకుడు తనలో తాను ఇలా అనుకుంటాడు, సరే, నేను ఇప్పుడు బ్రిటిష్ సైన్యంలో చేరితే, నేను ఆందోళన చెందాల్సిన అవసరం ఉండదు.
నాకు శాశ్వత ఉద్యోగం ఉంది, నాకు జీతం వస్తుంది, మరియు చివరికి నాకు పెన్షన్ కూడా వస్తుంది. అంతే.
యుద్ధంలో పాల్గొన్న వారికి అది ఎప్పుడైనా ప్రాణాంతకం కాగలదనే వాస్తవాన్ని తక్కువగా అంచనా వేయకూడదు!
యుద్ధానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు వచ్చిన వారు ఖచ్చితంగా సైన్యం వెనుక ఉండరు, కానీ వారిని ముందు
వరుసకు పంపుతారు. మరియు అది ఎల్లప్పుడూ ప్రాణాంతకం!
ఇది సరదా కాదు, దీనికి సినిమాలతో గానీ, లేదా మీరు సరదా కోసం ఎక్కడైనా చదివే ఇతర విషయాలతో గానీ ఎలాంటి సంబంధం లేదు.
యుద్ధం చాలా కఠినమైనది మరియు నేను చెప్పినట్లుగా, ప్రాణాంతకమైనది.
నేను ఎవరికీ అక్కడికి వెళ్ళమని సిఫార్సు చేయలేను – మరియు "దేశభక్తిని కాపాడుకోవాలి" అన్నట్లుగా, కొంత స్వార్థంగా కూడా ఆలోచించవచ్చు.
యుద్ధం తరతరాలుగా నిలిచిపోయే ప్రభావాన్ని చూపుతుందని నాకు స్పష్టంగా తెలుసు. యుద్ధం మిమ్మల్ని ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టదు.
మీరు స్థిరపడినప్పటికీ, బోన్‌లో మా తల్లిదండ్రులు నిర్మించిన ఒక ఇల్లు మరియు తోట మీకు ఉన్నాయి.
అది నిన్ను వదలదు. నువ్వు దాని దగ్గరకే తిరిగి వస్తూనే ఉన్నావు, అది పూర్తిగా స్పష్టంగా ఉంది.
మరియు ఎవరైనా దీని గురించి నివేదికలు ఉన్నాయని అనుకుంటే, నేను వాటిలో కొన్నింటిని ప్రజల నుండి విన్నాను.
నా దగ్గర ఇంట్లో కూడా ఒక ఆర్కైవ్ ఉంది – ఆఫ్ఘనిస్తాన్‌లో జర్మన్ సైనికుల మానసిక ఆఘాతం. వారు దానిని తట్టుకోలేకపోతున్నారు.
మొదటగా, వారి గాయాల కారణంగా, కానీ వారి ప్రాణాలను పణంగా పెట్టినందుకు గౌరవించడానికి అక్కడ ఎవరూ లేకపోవడం
కూడా ఒక కారణం. దేనికోసం? ఈ అర్థంలేని పనిలో అర్థం ఏమిటి?
అయితే అది అలాగే ఉంటుంది, మరియు ఈ విషయం యువతకు కూడా తెలుసుకోవడం చాలా ముఖ్యం: శిక్షణ పొందిన స్నైపర్లు ఉన్నారు.
సైనికులు కేవలం సాధారణ సైనికులు, మరియు వారు సైన్యంలో ఒక భాగం కూడా.
అన్ని స్నైపర్లు, అన్ని స్నైపర్లు, వారు ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, తాము ప్రజలను చంపామనే వాస్తవాన్ని భరించలేరు.
ఎందుకంటే రాత్రిపూట వారి కలలలో ఆ ముఖాలు మళ్ళీ కనిపిస్తాయి, వాటి నుండి వారు విముక్తి పొందలేరు.
ఫలితం మద్యం లేదా మానసిక ప్రభావకారి అయిన మందులు లేదా ఆత్మహత్య. మరియు ఇది మొత్తం యుద్ధానికి వర్తిస్తుంది.
కానీ ఆ జర్మన్ స్నైపర్లు, అమెరికన్ స్నైపర్లతో సహా... – తమ మాతృభూమిని సమర్థంగా కాపాడుకున్న ఆ జర్మన్ స్నైపర్లు
కూడా దానిని తట్టుకోలేకపోయారు. అది స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.
వారు ఇతర పనులను కూడా పూర్తి చేయలేరు.
ఒక సహచరుడు ట్యాంకులో కాలి చనిపోవడం వంటి భయంకరమైన దృశ్యాలను చూసినప్పుడు, ఈ
చిత్రాలన్నీ యువత మనసులో వారి జీవితాంతం నిలిచిపోతాయి.
నాకు ఆ విషయం ఆ ఉపాధ్యాయుడి ద్వారా తెలిసింది, రష్యన్ ప్రచార సమయంలో రష్యాలో ఒక గ్రెనేడ్ అతని సహచరులను ముక్కలుగా
చీల్చివేసినప్పుడు, అతని ముఖంపై మెదడు చిందరవందరగా పడిపోయిన ఆ ఉపాధ్యాయుడి ద్వారానే. ఆ తర్వాత అతను ఆ కథను పాఠశాలలో చెప్పాడు.
వాస్తవానికి, ఇది చాలా బాగుందని భావించిన వారు కూడా ఉన్నారు. కాబట్టి రెండూ సాధ్యమే.
మీరు ముందు వరుసలో ఎక్కడ ఉన్నారనే దానిపై ఆధారపడి, అది విజయవంతమైనా కాకపోయినా.
యుద్ధానికి అనేక ముఖాలు ఉన్నాయి.
కానీ ఒక దేశాన్ని ముంచెత్తే యుద్ధానికి ఒకే ముఖం ఉంటుంది:
అతను ప్రజలను, వారి చరిత్రను, వారి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నాశనం చేస్తాడు.
అవును, ఇప్పుడు సాధారణ ప్రజలు అంచనా వేయలేని డ్రోన్‌లు ఉన్నాయి.
నువ్వు ఖచ్చితంగా దారిలో పడిపోతావు.
మీకు ఇకపై ప్రత్యేకంగా ఏమీ అవసరం లేదు. మీకు ముందు ఉన్న పరికరాలన్నీ ఇప్పుడు వాడుకలో లేవు.
మరియు ఇప్పుడు, అణుబాంబులు లేదా డ్రోన్‌లు కూడా మానవత్వాన్ని నాశనం చేస్తున్నాయి.
కాబట్టి, ఇంకా ఈ యుద్ధంలో పాల్గొనాలనుకునే వారు ఎవరైనా, లేదా ఆదర్శవాది అయి, ఆ కారణంగా అక్కడికి వెళ్లాలనుకునే వారు ఎవరైనా...
అయితే, నేను చెప్పాలంటే, నా వరకు అది పూర్తిగా... – ఎవరైనా అలాంటి పని చేస్తారని నేను
ఊహించలేను కూడా! ఇది సినిమా కాదు! ఇది సరదా కాదు!
ఆ తర్వాత బహుశా సినిమాలో ఒక వంతెన పేలిపోతుంది లేదా అలాంటిదేదో జరుగుతుంది.
కానీ వాస్తవం వేరు; ప్రతిరోజూ, ప్రతి గంట ప్రాణం మరియు మరణం విషయం!
మరియు దానిని తక్కువ అంచనా వేయకూడదు! మీరు ఎవరినీ సంతోషంగా ఉండేలా చేయలేరు.
కానీ నేను దాని గురించి జాగ్రత్తగా ఆలోచిస్తాను... మీరు ఎప్పుడైనా 'లేదు' అని చెప్పవచ్చు.
గందరగోళ సమయాల్లో మీ మార్గదర్శి: క్లా.టివి.