15 лістапада 2025 года каля Пасаў, проста на цудоўнай Дунаі, адбыўся прэс-сімпозіум, арганізаваны
MWGFD на тэму «Закон аб абароне ад краснухі пад лупай».
Закон неканстытуцыйна ўмешваецца ў фізічную цэласнасць і парушае правы бацькоў, паводле Рабочай групы па законе аб абароне
ад краснухі, у склад якой уваходзяць урачы, навукоўцы і юрысты.
Яны заклікаюць да яго неадкладнага скасавання. Kla.TV транслявала гэта ў прамым эфіры і падтрымлівае гэтую справу,
трансліруючы асобныя прэзентацыі, якія варта паглядзець.
Пад праграмай вы знойдзеце інфарматыўныя ўлёткі на гэтую тэму і спосабы, якімі вы таксама можаце падтрымаць гэтую справу.
Калі ласка, глядзіце ніжэй уклад прафесара, доктара Паўла Калена на тэму «Медыцынская этыка і сацыяльныя аспекты
ў дачыненні да абавязковай вакцынацыі супраць краснухі».
Паведамленне ад доктара Вайкла пра прафесара, доктара Паўла Калена: Наступны спікер знаходзіцца з намі ў
жывой сувязі, наш сябар, прафесар, доктар Паўл Кален. Ён доктар і публіцыст, які нарадзіўся ў Ірландыі.
Ён вывучаў медыцыну ва Універсітэцкім каледжы Дубліна, а затым атрымаў другую вышэйшую адукацыю ў галіне біяхіміі са
спецыялізацыяй у малекулярнай біялогіі ў Кінгс-каледжы Лондана.
Ён спецыяліст па ўнутраных хваробах з дадатковай кваліфікацыяй у галіне інфекцыйных
захворванняў, лабараторнай медыцыны і клінічнай хіміі.
Ён кіруе вялікай медыцынскай лабараторыяй у Мюнстэры і таксама выкладае лабараторную медыцыну ва ўніверсітэце.
У дадатак да 250 навуковых публікацый, ён таксама з'яўляецца аўтарам некалькіх падручнікаў.
Яго асабліва цікавяць этычныя пытанні ў медыцыне і біятэхналогіях, таму ён даў сваёй лекцыі, якую мы цяпер з
нецярпеннем чакаем, назву: «Медыцынская этыка і сацыяльныя аспекты адносна абавязковай
вакцынацыі супраць краснухі». Паўл, слова за вамі.
Прафесар Пол Кален: Дзякуй, Роні, і дзякуй за тое, што дазволілі мне сёння прыняць удзел у гэтым сімпозіуме.
Ну, мая прэзентацыя насамрэч не пра абавязковае вакцынаванне ад краснухі, ці нават пра вакцынацыю ўвогуле.
Яна пра тое, што мы павінны мірыцца, што мы мусім цярпець як пацыенты, і з чым не павінны.
І сапраўды, справа ў асновах такіх этычных разваг і іх значнасці ў грамадстве.
І перш за ўсё, давайце пачнём з адносін паміж доктарам і пацыентам.
Няма ў нашым грамадстве адносін паміж незнаёмцамі, якія б былі больш блізкімі, чым адносіны паміж доктарам і пацыентам.
Доктар даведваецца пра такія рэчы, пра якія часта нават не ведае жонка пацыента.
І ён павінен іх перажыць, бо толькі тады ён зможа правільна вылечыць.
І гэта патрабуе абсалютных адносін даверу, якіх няма ні з кім іншым, ні з адвакатам,
ні з падатковым кансультантам, нідзе больш.
І гэтая сувязь, з іншага боку, тады ўстанаўлівае, што пацыент павінен меркаваць, што доктар дзейнічае ў яго
найлепшых інтарэсах і, па сутнасці, у яго асабістых інтарэсах.
І гэта з'яўляецца, так бы мовіць, асновай усяго працэсу — гэтых асаблівых адносін даверу паміж доктарам і пацыентам.
І з гэтай прычыны, асабліва пасля Другой сусветнай вайны... – вядома, падчас Другой сусветнай вайны ў
медыцыне было шмат парушэнняў, у Германіі, але і ў Японіі.
І з-за гэтых праступкаў пэўныя прынцыпы, якія заўсёды існавалі, былі заканадаўча замацаваны.
І я тут выбраў тры рэчы, якія, прынамсі для мяне, складаюць аснову, этычную аснову сучаснай медыцыны.
Першы прынцып — прынцып права на фізічную недатыкальнасць.
Такім чынам, кажуць: «Маё цела, мой выбар». І гэта, вядома ж, насамрэч праўда. Пацыент мае абсалютны
суверэнітэт над уласным целам і фізічнай цэласнасцю.
Як студэнт-медык, я даведаўся, што нават нельга расчэсваць валасы пацыента, калі ён сам гэтага не хоча.
І, безумоўна, нічога не ўводзіць пад скуру, як сказаў прафесар Бхакдзі.
І гэта вельмі, вельмі важны прынцып: мы маем суверэнітэт над уласнымі целамі!
Другі прынцып, і гэта правільна... – з невымоўных даследаванняў падчас Другой сусветнай
вайны... але не толькі там, таксама і ў Амерыцы.
Быў вельмі вядомы эксперымент, Тускегінскі эксперымент, у якім чарнаскурыя людзі былі заражаны сіфілісам без
іх ведама і не атрымлівалі належнага лячэння, каб назіраць за натуральным ходам хваробы.
Усе гэтыя памылкі — якія былі не наўмыснымі, а хутчэй урокамі, засвоенымі на практыцы —
паклалі пачатак прынцыпу інфармаванага згоды.
Што азначае інфармаванае згоду? Інфармаванае згоду, калі чалавек пра яго інфармаваны, — гэта
прамыя, асабістыя адносіны паміж урачом і пацыентам.
Доктар павінен вусна растлумачыць пацыенту перавагі, рызыкі і пабочныя эфекты. Затым ён можа даць яму гэта напісаным выглядам.
Але самае важнае — гэта гэтае вуснае тлумачэнне, падчас якога пацыент таксама мае магчымасць задаваць пытанні і, па
сутнасці, калі вы прачытаеце нямецкае заканадаўства, таксама мае час, каб абдумаць, хоча ён гэтага ці не.
І вось мы даходзім да трэцяга, які з'яўляецца вельмі старажытным прынцыпам, што ўжо існаваў у старажытныя
часы, напрыклад, у медыцыне Гіпакрата. І гэта асноўны прынцып: перш за ўсё, не нашкодзь.
– «Primum nihil nocere» — гэта лацінская фраза. Што яна азначае? Яе часта неправільна разумеюць.
Напрыклад, у выпадку з Covid казалі: мы павінны вакцынаваць усю насельніцтва, і тады нічога
дрэннага не здарыцца. Не, гэта не тое, што гэта азначае.
Гэта азначае, што для кожнага пацыента, які стаіць перад імі, дактары павінны быць упэўнены, што
гэтае лячэнне прынясе яму больш карысці, чым шкоды.
І калі вы не ўпэўнены, што гэта не так, тады вы не павінны прызначаць лячэнне, нават калі ў вас ёсць
важкія прычыны меркаваць, што яно можа дапамагчы.
Вось што азначае гэты прынцып, і ён быў у пэўнай ступені забыты.
У рымлян было выслоўе: дабрабыт хворага — найвышэйшы закон – «salus aegroti suprema lex» па-лацінску.
Гэта азначае, што ў цэнтры ўвагі — асобны пацыент, а не грамадства ці супольнасць.
Гэта асабістыя адносіны, заснаваныя на даверы, як мы толькі што пачулі.
І, вядома, усё, што я сказаў, тычыцца ў яшчэ большай ступені, калі пацыент не здольны даць
згоду, асабліва калі гаворка ідзе пра дзяцей.
І прышчэпка ад краснухі, вядома ж, для дзяцей.
І праблема, якая ў нас цяпер ёсць, у тым, што ў нас вельмі, вельмі інтымныя, вельмі крохкія адносіны паміж доктарам
і пацыентам, і цяпер дзяржава ўмешваецца, так бы мовіць.
І гэта не проста гіпатэтычныя развагі.
Як многія з вас, напэўна, чулі, 8 кастрычніка гэтага года Федэральны суд па справядлівасці пастанавіў, што падчас пандэміі
каранавіруса ўрачы, якія праводзяць вакцынацыю, вызваляюцца ад адказнасці ў выпадку нанясення шкоды
вакцынай; адказнасць нясе не доктар, а дзяржава.
Але гэта азначае, што вам трэба крыху падумаць, што гэта значыць.
Урачы — і гэта вельмі важны прынцып, які падтрымліваецца ўсімі медыцынскімі асацыяцыямі. Гэта прынцып тэрапеўтычнай свабоды.
Гэта азначае, што калі пацыент давярае доктару, доктар павінен мець магчымасць дзейнічаць у найлепшых інтарэсах пацыента, і калі
доктар выконвае для пацыента даверчыя абавязкі, то ён ці яна павінны мець права вырашаць, якую тэрапію
прымяняць, — тую, што, на яго ці яе думку, з'яўляецца слушнай, — гэта свабода выбару тэрапіі.
Але свабода тэрапіі, як і любая свабода, патрабуе адказнасці.
Няма свабоды без адказнасці за мае рашэнні.
Аднак, калі ў мяне няма адказнасці, то, наадварот, я аўтаматычна не маю свабоды тэрапіі.
Гэта азначае, што ў гэтым новым свеце тэрапеўтычныя адносіны, якія я паспрабаваў акрэсліць, больш не існуюць паміж
доктарам і пацыентам, а раптам узнікаюць паміж доктарам і дзяржавай — гэта значыць паміж уладай і падданым.
Такім чынам, гэта зусім іншыя адносіны. Давер знік, і разам з ім знікла і аснова даверу, якая
ляжыць у аснове адносін паміж урачом і пацыентам.
Гэта прыводзіць мяне да чатырох высноў.
На маю думку, прынамсі, абавязковая вакцынацыя супраць краснухі ў сваёй аснове зводзіцца да
сацыяльна-палітычных і этычных пытанняў, больш фундаментальных з якіх не бывае. Гэта вельмі важныя пытанні.
Першае пытанне: Хто кантралюе нашы целы і целы нашых дзяцей?
Мы вырашаем гэта ці дзяржава? Другі пункт: перад кім доктар абавязаны?
Ці доктар абавязаны сваім пацыентам, як ён павінен быць, ці ён абавязаны дзяржаве? Гэта вельмі фундаментальнае пытанне.
Па-трэцяе, калі доктар — гэта працягная рука дзяржавы, то дзе ў такім выпадку застаецца давер?
І дзе ж тады пакідаюцца адносіны паміж урачом і пацыентам?
Ці варта нам нават разглядаць, ці мае пацыент права адмовіцца даваць тлумачэнні доктару ці іншым дзяржаўным служачым?
І вы можаце ўявіць, што нармальныя адносіны ўжо немагчымыя, таму што, калі доктар працуе ў такой
сістэме, трэба задаць пытанне: Ці ён наогул яшчэ доктар?
Ці ён проста медыцынскі тэхнік, які працуе ад імя дзяржавы? – што зусім іншае... І на
гэтым я заканчваю сваю прамову. Вялікі дзякуй!
Чатыры гадзіны высакакваліфікаванай экспертызы, сканцэнтраваныя ў 40 хвілінах.
Паглядзіце падборку відэа з Kla.TV, у якой разглядаецца сімпозіум MWGFD, прысвечаны «Закону аб абароне ад краснухі».
Хочаце далучыцца?
Доктар Вайкл: (з кампіляцыі – у канцы) Дык як вы можаце падтрымаць нашу кампанію па адмене Закона аб абароне ад
краснухі і патрабавання абавязковай вакцынацыі, якое ён змяшчае?
Такім чынам, калі ласка, зазірніце на сайт, які цяпер даступны: https://masernschutzgesetz.mwgfd.org.
А на гэтым сайце вы будзеце інфармаваныя пра ўсе нашы дзейнасці і вынікі.
Мы разам з нашай рабочай групай стварылі ўлётку, якую вы можаце распаўсюджваць і выкарыстоўваць для збору подпісаў — у ідэале,
для кампаній па ўсёй Германіі. Гэту ўлётку можна спампаваць.
Вы таксама можаце спампаваць аркушы для збору подпісаў. Важна, каб на аркушы для подпісаў заўсёды былі ўключаны патрабаванні
нашай петыцыі, якія я цяпер таксама перадаў у нямецкі парламент.
Так што размаўляйце са сваімі дэпутатамі, з палітыкамі! Мы павінны аказваць ціск знізу!
Парайцеся са сваімі дактарамі, абмяркуйце гэта з сябрамі і калегамі!
Пагаварыце з пацярпелымі сем'ямі, з усімі маладымі сем'ямі!
Гэта закранае 700 000 чалавек у год. І прыцягніце ўвагу грамадскасці да гэтай праблемы!
Kla.Tv працуе на добраахвотных пачатках і, як прынцып, бясплатна.
Наша адзіная ўзнагарода — распаўсюджванне нашых праграм.
Вялікі дзякуй.