15 ноябри соли 2025 дар наздикии Пассау, бевосита дар соҳили зебои дарёи Дунай, симпозиуми матбуотӣ, ки аз
ҷониби MWGFD дар мавзӯи «Қонуни ҳифзи сироят аз корьз дар таҳқиқ» ташкил шуда буд, баргузор гардид.
Ба гуфтаи Гурӯҳи кории Қонуни ҳифзи сархил, ки аз духтурон, олимон ва ҳуқуқшиносон иборат аст, ин қонун ба таври ғайриконститутсионӣ
ба саломатии ҷисмонӣ ва ҳуқуқҳои волидон дахолат мекунад.
Онҳо даъват мекунанд, ки он фавран барҳам дода шавад. Kla.TV дар он ҷо мустақиман ҳузур дошт ва бо пахши намоишҳои инфиродӣ,
ки тамошояшон арзанда аст, ин ҳадафро дастгирӣ мекунад.
Дар поёни барнома шумо варақаҳои иттилоотӣ дар бораи мавзӯъ ва роҳҳое, ки шумо низ
метавонед ин ҳадафро дастгирӣ кунед, хоҳед ёфт.
Барои дидани саҳми профессор доктор Пол Каллен дар мавзӯи «Этикаи тиббӣ ва ҷанбаҳои иҷтимоӣ оид
ба эмгузаронии ҳатмии сурхча» ба поён нигаред.
Эълони доктор Вайкл барои профессор доктор Пол Каллен: Сухангӯи навбатӣ дар назди мо зинда аст, дӯсти мо
профессор доктор Пол Каллен. Вай духтур ва публисист аст, дар Ирландия таваллуд шудааст.
Ӯ дар Коллеҷи Донишгоҳи Дублин тибро омӯхт ва сипас дар Коллеҷи Кинг дар Лондон дараҷаи дуюмро дар биохимия,
бо ихтисос дар биологияи молекулавӣ, ба анҷом расонд.
Ӯ мутахассиси тибби дохилист ва дорои ихтисосҳои иловагӣ дар бемориҳои сироятӣ, тибби лабораторӣ ва кимиёи клиникӣ мебошад.
Ӯ раҳбарии як лабораторияи калони тиббӣ дар Мюнстерро бар ӯҳда дорад ва ҳамчунин дар донишгоҳи
маҳаллӣ таълими тибби лабораториро мегузаронад.
Илова бар 250 нашри илмӣ, ӯ инчунин муаллифи чанд китоби дарсӣ мебошад.
Ӯ махсусан ба масъалаҳои ахлоқӣ дар тиб ва биотехнология таваҷҷӯҳ дорад, аз ин рӯ лексияеро, ки мо ҳоло интизорем, бо унвони
«Ахлоқи тиббӣ ва ҷанбаҳои иҷтимоӣ дар робита ба эмгузаронии ҳатмии сурхча» пешниҳод кардааст. Пол, майдони сухан ба шумо.
Профессор Пол Каллен: Ташаккур, Ронни, ва ташаккур барои он ки имрӯз ба ман иҷозат додед дар ин симпозиум ширкат кунам.
Хуб, презентатсияи ман дар асл дар бораи эмгузаронии ҳатмии зидди корь ё ҳатто худи эмгузаронӣ нест. Он дар бораи он аст,
ки мо бояд чӣ чизро таҳаммул кунем, чӣ чизро ҳамчун беморон бояд таҳаммул кунем ва чӣ чизро набояд таҳаммул кунем.
Ва воқеан ин дар бораи асосҳои чунин баррасиҳои ахлоқӣ ва аҳамияти онҳо дар ҷомеа мебошад.
Ва пеш аз ҳама, биёед аз муносибати духтур ва бемор оғоз кунем.
Дар ҷомеаи мо байни бегонагон ҳеҷ муносибате нест, ки аз муносибати байни табиб ва бемор наздиктар бошад.
Духтур чизҳое медонад, ки аксаран ҳатто ҳамсари бемор ҳам намедонад.
Ва ӯ бояд онҳоро таҷриба кунад, зеро танҳо дар он сурат метавонад табобати дурустро таъмин намояд.
Ва он муносибати комили эътимодро талаб мекунад, ки бо ҳеҷ каси дигар вуҷуд надорад: на бо
вакил, на бо машваратгари андоз ва дар ҳеҷ ҷои дигар.
Ва ин муносибат, аз тарафи дигар, муқаррар мекунад, ки бемор бояд гумон кунад, ки духтур дар беҳтарин
манфиатҳои ӯ, ва махсусан дар манфиатҳои шахсии ӯ амал мекунад.
Ва ҳамин, метавон гуфт, асоси тамоми раванд аст — ин муносибати махсуси эътимод байни табиб ва бемор.
Ва ба ҳамин сабаб, махсусан пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ... – албатта, дар давраи Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ дар соҳаи тибби
Олмон ва ҳамчунин дар Ҷопон бисёр қонуншиканиҳо рух доданд.
Ва ба хотири ин гуноҳҳо, баъзе принсипҳое, ки ҳамеша вуҷуд доштанд, ба таври расмӣ сабт шуданд.
Ва ман дар ин ҷо се чизро интихоб кардаам, ки, ҳадди ақал барои ман, асоси ахлоқии тибби муосирро ташкил медиҳанд.
Принсипи аввал принсипи ҳуқуқ ба дахлнопазирии ҷисмонӣ аст.
Онҳо мегӯянд: «Бадани ман, интихоби ман». Ва ин, албатта, воқеан дуруст аст. Бемор бар бадани худ
ва тамомияти ҷисмонии худ ҳукмронии комил дорад.
Ҳамчун донишҷӯи тиб, ман омӯхтам, ки ҳатто тарашидани мӯи бемор иҷозат дода намешавад, агар ӯ намехоҳад.
Ва, албатта, ҳеҷ чизро зери пӯст ворид накунед, чун профессор Бакди гуфтааст.
Ва ин як принсипи хеле, хеле муҳим аст: мо бар баданҳои худ соҳибихтиёр ҳастем!
Принсипи дуюм, ва он дуруст аст... – аз таҳқиқоти ғайриимкон дар давраи Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ...
аммо на танҳо дар он ҷо, балки дар Амрико низ.
Як таҷрибаи хеле машҳур буд — таҷрибаи Тускеги, ки дар он ба одамони сиёҳпӯст бе огоҳии онҳо сифилис
сироят карда шуд ва онҳо дуруст табобат намешуданд, то раванди табиии бемориро мушоҳида кунанд.
Ҳамаи ин хатогиҳо – ки қасдан содир нашуда буданд, балки дарсҳои омӯхташуда буданд – асоси принсипи розигии огоҳонаро гузоштанд.
Розигии огоҳӣ чист? Розигии огоҳӣ, вақте ки шахс дар бораи он огоҳ карда мешавад,
муносибати мустақим ва шахсӣ байни табиб ва бемор аст.
Духтур бояд ба бемор фоидаҳо, хатарҳо ва таъсироти тарафиро шифоҳӣ шарҳ диҳад. Сипас метавонад ба ӯ чизеро дар шакли хаттӣ диҳад.
Аммо чизи муҳим ин шарҳи шифоҳист, ки дар он бемор низ имкони додани саволҳоро дорад ва, дар асл, агар
шумо қонуни Олмонро бихонед, вақти кофӣ низ дорад, то андеша кунад, ки оё мехоҳад онро ё не.
Ва сипас мо ба принсипи сеюм мерасем, ки он принсипи хеле қадимӣ аст ва аллакай дар замонҳои қадим, масалан дар тибби Гиппократӣ,
вуҷуд дошт. Ва ин принсипи асосӣ аст: аввал, зарар нарасон.
– «Primum nihil nocere» ибораи лотинӣ аст. Он чӣ маъно дорад? Онро аксар вақт нодуруст мефаҳманд.
Масалан, дар мавриди Ковид гуфта мешуд: мо бояд тамоми аҳолиро эм кунем, то ҳеҷ зарар нарасад. Не, маънояш ин нест.
Ин маънои онро дорад, ки барои ҳар як беморе, ки назди онҳо меистад, духтурон бояд мутмаин бошанд,
ки ин табобат ба ӯ бештар манфиат меорад, на зарар.
Ва агар шумо боварӣ надошта бошед, ки ин ҳолат вуҷуд надорад, пас шумо набояд табобат гузаронед, ҳатто агар
далелҳои хубе дошта бошед, ки он метавонад кӯмак кунад.
Ин маънои ин принсип аст ва он то андозае фаромӯш шудааст.
Римлиён як мақол доштанд: саломатии бемор қонуни олӣ аст – «salus aegroti suprema lex» ба лотинӣ.
Ин маънои онро дорад, ки таваҷҷӯҳ ба бемори инфиродӣ равона шудааст, на ба ҷомеа ё ҷомоа.
Ин муносибати шахсӣ аст, ки бар асоси эътимод бунёд ёфтааст, чунон ки мо ҳоло шунидем.
Ва албатта, ҳама чизе, ки ман гуфтам, ҳатто бештар дахл мекунад, вақте ки бемор
наметавонад ризо диҳад, махсусан дар мавриди кӯдакон.
Ва эмгузарии сурхча, албатта, барои кӯдакон аст.
Ва мушкилоте, ки ҳоло дорем, ин аст, ки байни духтур ва бемор муносибати хеле наздик ва хеле ҳассос вуҷуд
дорад, ва ҳоло давлат, ба таври рамзӣ гӯем, дахолат мекунад.
Ва ин танҳо тахмини гипотетикӣ нест.
Чуноне ки бисёри шумо шунидаед, 8 октябри соли ҷорӣ Додгоҳи Федералии Адолат қарор дод, ки дар давраи пандемияи
коронавирус духтуроне, ки эмгузаронӣ мекунанд, дар сурати зарари воксин аз ҷавобгарӣ озоданд; ҷавобгар духтур нест, балки давлат.
Аммо ин маъно дорад – шумо бояд каме фикр кунед, ки ин чӣ маъно дорад.
Табибон – ва ин принсипи хеле муҳим аст, ки аз ҷониби ҳамаи ассотсиатсияҳои тиббӣ риоя
мешавад. Ин принсипи озодии табобатӣ мебошад.
Ин маънои онро дорад, ки агар бемор ба духтур эътимод дошта бошад, духтур бояд тавонад дар манфиати бемор амал кунад, ва агар
духтур дар мақоми эътимодӣ барои бемор кор кунад, пас ӯ бояд тавонад табобатеро татбиқ намояд, ки ба
таври табиӣ дуруст мешуморад, яъне озодии табобат.
Аммо озодии терапия, мисли ҳар гуна озодӣ, масъулиятро талаб мекунад.
Бе масъулият барои қарорҳоям озодӣ вуҷуд надорад.
Аммо, агар ман ҳеҷ масъулият надорам, пас баръакс ман ба таври худкор ҳеҷ озодии терапия надорам.
Ин маъно дорад, ки дар ин ҷаҳони нав муносибати терапевтӣе, ки ман кӯшиш кардам онро тасвир кунам, дигар байни
табиб ва бемор нест, балки ногаҳон байни табиб ва давлат – яъне байни ҳокимият ва субъект – қарор мегирад.
Пас ин муносибат комилан дигар аст. Эътимод аз байн рафтааст ва бо он асоси эътимоде, ки муносибати
духтуру беморро таҳким мебахшад, низ аз байн рафтааст.
Ин маро ба чор хулоса мерасонад.
Ба назари ман, ҳадди ақал, масъалаи эмгузаронии ҳатмии зидди сурхча аслан ба саволҳои иҷтимоию сиёсӣ ва ахлоқӣ дахл дорад, ки
наметавонанд аз ин асоситар бошанд. Ин саволҳо хеле муҳиманд.
Саволи аввал: Кӣ бар баданҳои мо ва баданҳои фарзандонамон назорат дорад?
Мо инро қарор медиҳем ё давлат инро қарор медиҳад? Нуқтаи дуюм: духтур ба кӣ мажбур аст?
Оё духтур ба беморон, чунон ки бояд бошад, масъул аст ё ба давлат? Ин саволи хеле бунёдӣ аст.
Сеюм, агар духтур пас аз ин дасти дарозшудаи давлат бошад, пас эътимод дар куҷо мемонад?
Ва ин муносибати духтур ва беморро дар куҷо мегузорад?
Оё мо бояд ҳатто баррасӣ кунем, ки оё бемор ҳақ дорад аз додани изҳорот ба духтур ё дигар хизматчиёни давлатӣ сарпечӣ кунад?
Ва шумо метавонед тасаввур кунед, ки муносибати муқаррарӣ дигар имконнопазир аст, зеро вақте духтур дар чунин система
кор мекунад, бояд ин саволро дод: Оё ӯ ҳанӯз ҳам духтур аст?
Ё оё ӯ танҳо як техник-тиббӣ аст, ки ба манфиати давлат кор мекунад? – ки ин комилан чизи дигар аст... Ва бо ин
суханҳо ман суханронамро хотима мекунам. Бисёр ташаккур!
Чор соати тахассуси хеле баланди касбӣ дар 40 дақиқа мухтасар карда шудааст.
Видеокомпилятсияи Kla.TV-ро аз симпозиуми MWGFD оид ба «Қонуни ҳифзи сироят аз корь» тамошо кунед.
Мехоҳед шахсан иштирок кунед?
Доктор Вайкл: (аз маҷмӯа – дар охир) Пас шумо чӣ гуна метавонед маъракаи моро барои бекор кардани Қонуни ҳифзи сархӯшак ва
талаботи ҳатмии эмгузаронии дар он муқарраршуда дастгирӣ кунед?
Пас, лутфан ба вебсайти ҳоло дастрас бо номи https://masernschutzgesetz.mwgfd.org назар андозед.
Ва дар ин вебсайт шумо ҳамеша аз ҳамаи фаъолиятҳо ва натиҷаҳои мо бохабар хоҳед шуд.
Мо бо гурӯҳи кории худ як варақаи таблиғотӣ таҳия кардем, ки шумо метавонед онро паҳн карда, барои ҷамъоварии имзоҳо
истифода баред – беҳтарин барои маъракаҳо дар саросари Олмон. Ин варақаи таблиғотӣ барои зеркашӣ дастрас аст.
Шумо инчунин метавонед варақаҳои ҷамъоварии имзоҳоро зеркашӣ кунед. Муҳим аст, ки талаботи муроҷиатномаи мо,
ки ман ҳоло онҳоро низ ба Бундестаг пешниҳод кардаам, ҳамеша дар варақаи имзо дохил карда шаванд.
Пас бо вакилони парлумони худ, бо сиёсатмадорон сӯҳбат кунед! Мо бояд аз поён фишор орем!
Бо духтурони худ сӯҳбат кунед, дар бораи ин бо дӯстону ҳамкоронатон низ сӯҳбат кунед!
Бо оилаҳои осебдида ва ҳамаи оилаҳои ҷавон сӯҳбат кунед!
Ин дар як сол ба 700 000 нафар таъсир мерасонад. Ва ин масъаларо ба таваҷҷӯҳи омма расонед!
Kla.Tv ба таври ихтиёрӣ ва бепул ҳамчун принсип фаъолият мекунад.
Ягона мукофоти мо дар паҳн кардани барномаҳои мост.
Бисёр ташаккур.