Coraz więcej zaniepokojonych rodziców i ekspertów, takich jak pedagodzy, psychologowie dziecięcy i nauczyciele, wydaje się nie
ufać szeroko reklamowanej i wymaganej już w przedszkolach i szkołach podstawowych „edukacji seksualnej
opartej na różnorodności”, jak można wywnioskować z poniższego fragmentu wiadomości e-mail: [br
"... edukacja seksualna jest ważną częścią szkolnej i pozaszkolnej pracy edukacyjnej - ale coraz częściej znajduje się
pod presją. Antyqueerowi, antyfeministyczni i prawicowi aktorzy atakują edukację seksualną zorientowaną na różnorodność i
próbują zdyskredytować naukowo uzasadnione programy edukacyjne".
Oto pierwsze słowa listu wysłanego przez Ministerstwo Edukacji Nadrenii-Palatynatu do wszystkich szkół w Nadrenii-Palatynacie,
promującego konferencję zatytułowaną „Wzmocnienie edukacji seksualnej – obrona
różnorodności”, która odbędzie się 29 września 2025 r.
List kontynuuje: " Jakie narracje i ideologie stoją za tymi atakami?
W jaki sposób można bezpiecznie i skutecznie realizować opartą na dowodach, dostosowaną do wieku edukację seksualną?
Sympozjum jest organizowane przez pro familia Landesverband Rheinland-Pfalz we współpracy z Ministerstwem
Edukacji i Pädagogisches Landesinstitut Rheinland-Pfalz".
Teraz, w tym subtelnym liście, zaniepokojeni rodzice i eksperci ostrzegający zostali już uznani za "wrogich queer,
antyfeministycznych i prawicowych aktorów", którzy muszą należeć do pewnych "narracji i ideologii".
W przeciwnym razie nie krytykowaliby tak zwanej "opartej na dowodach, dostosowanej do wieku edukacji seksualnej".
Oparte na dowodach, innymi słowy oparte na nauce, fakty, na których ma się opierać ta "edukacja dostosowana do
wieku", są udokumentowane przez AG Kindeswohl na jej stronie internetowej i licznych programach Kla.TV, między innymi.
Podsumowujemy: Prof. dr Uwe Sielert jest centralną postacią w "edukacji seksualnej dla różnorodności".
Kierował „Towarzystwem Edukacji Seksualnej” i pełni funkcję doradcy, instruktora i członka rady naukowej w niemal
wszystkich instytucjach zajmujących się edukacją seksualną.
Pisze dla Federalnego Centrum Edukacji Zdrowotnej (BZgA) i ściśle współpracuje z pro familia.
Jego edukacja seksualna opiera się na stwierdzeniu: "Dzieci są seksualne. Nie ma życia seksualnego bez seksualizacji".
Sielert wzywa do "edukacji seksualnej od samego początku", która musi wykraczać daleko poza zwykłe nazywanie genitaliów,
czynności seksualnych, ryzyka obrażeń i zabronionych czynności.
Dzięki współpracy z BZgA pomysły Sielerta zostały również włączone do "Standardów WHO dotyczących edukacji seksualnej w Europie".
Koncepcje edukacji seksualnej w szkołach i ośrodkach opieki dziennej opierają się na tych standardach.
Standardy WHO wzywają do rzekomo "odpowiedniej do wieku" edukacji seksualnej w następujących grupach wiekowych:
0 - 4 lata: masturbacja we wczesnym dzieciństwie, "zabawy w doktora"
4-6 lat: Homoseksualność, uczucia seksualne (pożądanie, podniecenie)
6-9 lat: antykoncepcja, współżycie seksualne
9-12 lat: „tożsamość płciowa, pożądanie, masturbacja, orgazm
12-15 lat: Tożsamość płciowa i orientacja seksualna
15 lat i więcej: seks transakcyjny, pornografia, uzależnienie od seksu, inne zachowania seksualne
Sielert był w stanie przebić się ze swoimi pomysłami do polityki rodzinnej i edukacyjnej i
założył Instytut Edukacji Seksualnej w Dortmundzie.
Pod przewodnictwem ISP, dostawcy programów edukacji seksualnej założyli Towarzystwo Edukacji Seksualnej i są upoważnieni
do przyznawania "Znaku Jakości" dla edukatorów seksualnych.
Dzięki kontaktom sieciowym Sielerta jego książka „Edukacja seksualna różnorodności” zyskała monopol na
szkolenie edukatorów seksualnych, także w zawodzie nauczyciela.
Koncepcja pedagogiki różnorodności w zapobieganiu nadużyciom również pochodzi od Sielerta.
Dzieci powinny być aktywnie zachęcane do "pozwalania na przyjemne aspekty ciała, zmysłów i dotykania siebie", na przykład w
jaskiniach przytulanek i podczas "gier lekarskich" w ośrodkach opieki dziennej lub poprzez ćwiczenia na odpowiednich
materiałach (srom, łechtaczka, penis, jądra) w szkołach.
Powinno to rozwinąć poczucie własnej wartości i pewności siebie, które później pozwolą dzieciom powiedzieć "nie".
Jest to jednak typowa pedofilska próba wyjaśnienia.
Najpierw naruszana jest granica wstydu i naruszana jest przestrzeń ochronna, a następnie oczekuje się, że
dziecko poniesie odpowiedzialność za powiedzenie "nie".
Pedagogika Kentlera, jako prekursor "seksualnej pedagogiki różnorodności", miała również na celu przesunięcie naturalnej
granicy wstydu i przełamanie istniejących granic i urządzeń ochronnych, tak aby "nieokiełznana
ekspresja pożądania seksualnego" nie była już utrudniona.
Kentler był najważniejszym działaczem pedofilskim w latach 70-tych.
Jako "pedagog reform z wybitną reputacją" był entuzjastycznym zwolennikiem seksualności między dorosłymi i dziećmi.
W swoich ekspertyzach dążył do tego, aby przestępcy pedofilscy nie byli skazywani.
Pracował w siatce pedofilskiej, która rozciągała się aż do Odenwaldschule, pro familia i Kinderschutzbund.
Wystąpił do polityków z apelem o zniesienie paragrafów §174 i §176 i znalazł poparcie wśród
niektórych członków partii „Die Grünen” (Zieloni).
W ramach eksperymentu przeprowadzonego we współpracy z berlińskim urzędem ds. młodzieży przestępczy, bezdomni
młodzi mężczyźni, a później także dzieci, zostali celowo oddani pod opiekę mężczyzn pedofilów.
Działalność Kentlera została ostatecznie zbadana naukowo w kilku badaniach na temat pedofilskiego
zaangażowania Partii Zielonych i Senatu Berlina.
Założona przez niego "emancypacyjna pedagogika seksualna" była zatem kontynuowana pod
nazwą "seksualnej pedagogiki różnorodności".
Sam Sielert określił się kiedyś jako "uczeń Kentlera" i nazwał Kentlera "pionierem", podczas gdy inni mówili
o "ojcowskiej przyjaźni" między Kentlerem a Sielertem.
Dziś, po tym jak eksperyment Kentlera został ostatecznie zdyskredytowany jako praktyka pedofilska, za którą
Kentler nigdy nie był ścigany z powodu przedawnienia, Sielert publicznie zdystansował się od Kentlera.
Jednak publikacje i nauczanie Sielert wykazują niewielki dystans do "emancypacyjnej edukacji seksualnej" Kentlera.
Połączenie pierwotnej „emancypacyjnej pedagogiki seksualnej” Kentlera z ideologią gender i
pedagogiką queer nabrało niezwykle negatywnej mocy.
Różne grupy polityczne, takie jak organizacja JUSO Baselland ze Szwajcarii, już teraz wzywają do
holistycznej, wolnej od wstydu edukacji seksualnej.
Zostanie on zorganizowany przez zewnętrznych ekspertów w celu informowania o różnorodności płciowej, seksualnej i romantycznej.
Ten tak zwany zewnętrzny personel specjalistyczny jest następnie coraz częściej zapewniany przez grupy LGBTIQ, które realizują
projekty edukacyjne - często bez obecności nauczycieli - których głównym celem jest uczynienie stylów życia LGBTIQ "widocznymi"
dla dzieci i przedstawienie ich jako równych i równoważnych z heteroseksualnymi stylami życia, domagając się ich akceptacji i
tworząc "wolne od strachu przestrzenie różnorodności", w których mogą "wzmocnić" "samostanowienie seksualne i płciowe" dzieci.
Grupy LGBTIQ wolą pracować same z dziećmi, tj. bez obecności nauczyciela lub opiekuna.
Argumentują, że dzieci są wtedy bardziej bezstronne i bardziej wyzwolone, aby omawiać
nawet "delikatne" pytania bez fałszywego wstydu.
Nie uwzględniono tutaj faktu, że ci zewnętrzni wychowawcy mogą zniknąć bez żadnych konsekwencji, jeśli
rodzice będą mieli dalsze pytania dotyczące powstałego „zakłócenia spokoju” u swoich dzieci.
Nie bierze się również pod uwagę, że ich głównym zmartwieniem są ich własne cele, a nie konkretne potrzeby dzieci.
Rodzice, którzy wypowiadają się krytycznie na temat tej formy edukacji seksualnej i queerowej w celu ochrony swoich dzieci, są
często spychani do narożnika i etykietowani jako "pruderyjni", "konserwatywni" i "nietolerancyjni"
wobec różnych sposobów życia i kochania innych ludzi.
Są one zaszufladkowane, aby podzielić rodziców i uniemożliwić im zajmowanie się konkretną treścią.
Dzieci są zabawnymi istotami i powinny mieć możliwość uczenia się poprzez zabawę, zamiast być
seksualizowane i instrumentalizowane przez dorosłych.
Są całkowicie naiwni i działają bez żadnych złych ukrytych motywów.
Ivo Sasek, jako scenarzysta i reżyser, wykorzystał tę doskonałą i ujmującą naiwność w swoim filmie
fabularnym z 2011 r. pt. „Kosima – Idealnie naiwna”.
Na 40. Festiwalu Narodów w 2012 roku ten film fabularny został uznany przez międzynarodowe jury za
jeden z trzech najlepszych filmów pełnometrażowych.
FSK interweniował następnie i podniósł kategorię wiekową do 18 lat.
Każdy, kto widział film na własne oczy, będzie poważnie zastanawiał się, które sceny nawet zbliżają się do uzasadnienia
tej klasyfikacji w porównaniu z filmami hollywoodzkimi.
Ponieważ jednak film już 14 lat temu poruszał dokładnie ten problem wczesnej seksualizacji i zewnętrznych nauczycieli
specjalistów, prawdopodobnie znalazł się na czarnej liście.
Obejrzyj ekscytujący film fabularny "Kosima-perfekt naiv!" wyłącznie na Kla.TV i poleć go
zainteresowanym rodzicom w swoim otoczeniu!