"Op 1 maart 2025 stelde Dr. Regina Möckli, een psychiater met meer dan 40 jaar praktijkervaring, genadeloos de ernstige
tekortkomingen van de moderne psychiatrie en het wereldwijde gezondheidszorgsysteem aan de kaak
tijdens het WHO-symposium in Winterthur, Zwitserland.
Haar presentatie onthulde niet alleen de misstanden binnen het systeem, maar zette ook vraagtekens bij de centrale
rol van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) als drijvende kracht achter een gevaarlijke ontwikkeling.
Ze sprak in duidelijke bewoordingen over hoe kinderen, artsen en de maatschappij als geheel worden gemanipuleerd door
een systeem dat al lang niet meer ten dienste staat van mensen," zei Nicole Hammer van Wissensgeist.TV.
In het tweede deel van haar presentatie trekt Dr. Möckli onder andere de rol van de WHO als
veronderstelde hoedster van de wereldgezondheid in twijfel.
Ze verwijst ook naar de ICD , die de WHO regelmatig publiceert.
Volgens haar zijn deze echter niet langer een aanpassing aan medische ontwikkelingen, maar een manipulatief spel.
Wissensgeist.tv vat het als volgt samen: "De aandoeningen worden gediagnosticeerd - maar niet om de getroffenen echt te genezen.
Het doel is eerder om ze te integreren in een systeem dat zich richt op zorg in plaats van behandeling."
De kritiek van Dr. Möckli op de WHO is slechts één stukje van de grote puzzel.
Het is daarom ten zeerste aan te raden om ook de programma's "WHO een criminele organisatie?" en "WHO plant verraderlijke
coup in 194 landen" te bekijken voor een uitgebreider beeld.
Na haar kritiek op instellingen en structuren besluit Dr. Möckli haar toespraak met een beroep op de
kracht van het individu en de kracht van de gemeenschap.
Ze benadrukte dat het cruciaal is om je niet te laten ontmoedigen, vooral niet in moeilijke tijden:
Kinderen hebben onze steun nodig - wat ze ook meemaken.
Zelfs als we persoonlijk worden aangevallen of sociaal worden uitgestoten, mogen we hen niet in de steek laten.
Haar presentatie liet er geen twijfel over bestaan dat de toekomst van gezondheid niet in de handen van
grote systemen ligt, maar in onze eigen moed om verantwoordelijkheid te nemen en verandering te eisen.
Ik kan mezelf snel voorstellen.
Ik ben al 40 jaar psychiater en arts.
In 1992 specialiseerde ik me in een onderzoek van het Nationaal Fonds naar dissocialiteit in de
adolescentie en gedifferentieerd assessment van adolescenten.
Kinderen en de ontwikkeling van kinderen zijn ons grootste sociale goed. (Ik schakel nu over op geschreven Duits.)
Het grootste goed is het kind en zijn positieve ontwikkeling.
Wie in deze kamer maakt zich zorgen om zijn eigen kind?
Wie? Iedereen heeft een kind in zich. En bezorgdheid om elk kind is hier op zijn plaats.
Dat zag ik tijdens de voorbereiding van deze lezing.
De WHO - het slechte nieuws is dat dit niet is begonnen met vaccinatie.
Dit ging eigenlijk naadloos over in het onderzoek dat werd uitgevoerd in de geneeskunde en de WHO
publiceerde de ICD-codes voor ziektebeelden en vanaf 1948 ook voor psychiatrische diagnoses.
Het begon heel onschuldig met de veteranen die ziek werden en leidde ertoe dat er altijd onzichtbaar onderzoek
kon worden gedaan, verkocht als hulp, op geesteszieken, minderjarigen, wezen, halfwezen, volwassenen.
Eigenlijk bij alle psychiatrische patiënten die opgenomen of poliklinisch opgenomen waren.
Want - wat gebeurt er binnenin ons?
Waar durven we op te staan tegen onze artsen en te zeggen: sorry, ik begrijp het niet.
Ik kom er niet uit.
Kunt u het mij uitleggen en opnieuw uitleggen?
En hoe kan iets me helpen totdat ik het zelf begrepen heb?
Niets kan me helpen dat ik niet herken in mijn eigen bewustzijn.
Laten we teruggaan naar de kinderen.
Het tragische van deze classificaties van ziekten is dat ze gepaard gaan met een
scheiding van onderwijs, onderzoek en praktijk.
In de psychiatrie zeggen we "fragmenteren", alles valt uit elkaar.
Dat alleen al is eigenlijk psychotisch.
En ik werd me hiervan bewust omdat mijn collega's plotseling het idee hadden dat ik gevaarlijk was.
Echt, omdat ik informatie en opheldering vroeg over de behandeling van een familielid in de forensische psychiatrie.
En toen realiseerde ik me wat er eigenlijk aan de hand was.
Deze diagnoses worden vervolgens gebruikt in combinatie met de ziektekostenverzekering om legale behandelingen te dekken en
te betalen, en de mensen weten hier niets van, helemaal niets.
En de kinderen worden plotseling onderdrukt in hun natuurlijkheid, in hun ademhaling, na deze
dwangmaatregelen die plaatsvonden op de psychiatrische afdeling.
Het doelwit waren dus de kinderen.
Want wat gebeurt er met een kind dat niet kan ademen?
Als ik niet kan ademen, me niet vrij kan bewegen, wat gebeurt er dan met mijn intelligentie?
Dan sta ik daar, moet ik leren, onthouden en herhalen. En als ik niet goed ben, ben ik slecht.
En degene die dit heel goed kan, is de beste.
Er is alleen rivaliteit. En een enorme schat aan wijsheid, aan intuïtieve lichaamswijsheid, gaat verloren.
Het is algemeen bekend dat een kind, zelfs het kind in ons, ongeveer 4 miljard bytes aan informatie tot zijn beschikking
heeft, terwijl we op intellectueel gebied slechts 2000 bytes aan informatie kunnen opnemen, verwerken en reproduceren.
En het hele doel van de WHO, dat het eigenlijk zou moeten bereiken, is om ervoor te zorgen dat
elk kind toegang heeft tot schoon water en voedsel.
Eigenlijk, als het zich verantwoordelijk voelt voor de wereldgezondheid, voor alle levende wezens.
In plaats daarvan is het sinds 1948 gespecialiseerd in deze classificatie van diagnoses.
Onze diagnoses zijn in de 19e eeuw ontstaan uit overlijdensstatistieken.
Ze vonden het spannend en werkten het uit als onderdeel van het industrialisatieproces.
En sinds 1996 heeft Zwitserland ook een verplichte ziekteverzekeringswet.
Met deze zorgverzekeringswet kun je nu overal wonderbaarlijk rijk van worden en kun je manipuleren en
bepalen wat als ziek wordt beschouwd en wat niet.
De WHO heeft het voor het zeggen, medisch en, in mijn gebied, psychiatrisch.
Waarom durf ik hier als psychiater voor volwassenen over kinderen en kinderpsychiatrie te praten?
Ik zou zeggen over kinderpsychiatrie dat het ziek is, het is altijd ziek geweest, omdat het een kind
onderzoekt op een individuele psychologische basis.
Het houdt geen rekening met zijn omgeving.
Een kind zonder zijn omgeving is altijd een slachtoffer.
Wij, zonder onze omgeving, zijn ook een slachtoffer.
Dit is voor mij bevestigd.
Nu de belangrijkste veranderingen van ICD 10 naar ICD 11 :
Ik realiseerde me meteen in het begin - ondertussen heb ik de afgelopen dagen alle vakbladen nog
eens gelezen - dat niemand er iets van begrijpt.
Maar ik las dat helemaal in het begin, in 2023. En ik zag serieuze veranderingen in de persoonlijkheidsstoornissen.
Persoonlijkheidsstoornissen werden vroeger onderverdeeld in tien categorieën, die al sinds de puberteit
persistent moesten bestaan om zo genoemd te mogen worden.
Recentelijk, interessant genoeg, vooral na een pandemie die ongeveer twee jaar duurt, duurt het nog eens twee jaar, en alles
wat je als psychiater hoeft te doen is zeggen dat het een persoonlijkheidsstoornis is, het is mild,
matig of ernstig, dan is er behoefte aan behandeling.
Toen ik begon te werken in de psychiatrie, waren persoonlijkheidsstoornissen taboe voor farmaceutica.
Ze zeiden dat je het niet kunt behandelen, je moet de schizofrenie behandelen.
De schizofrenen, de gekken die praten over trauma's die ze hebben opgelopen,
verkrachtingen die ze hebben meegemaakt of God weet wat.
Ze zijn gek, ze hebben behandeling nodig en dan praten ze er niet meer over.
Dit lijkt niet meer zo interessant sinds Corona. En het is ook interessant dat het 40 jaar
heeft geduurd om van ICD 10 naar ICD 11 te gaan.
Meestal duurde het 10 of 15 jaar voordat er een verandering plaatsvond.
Deze verandering is nu dus min of meer afgerond.
Dit is praktisch de doodsteek voor alle samenzweringstheoretici.
Maar nu denk ik dat de geneeskunde eigenlijk gek is geworden.
De psychiatrie is krankzinnig geworden.
Ik zei dat al in 2011, in een interview over forensische psychiatrie.
Als getroffen familielid besefte ik pas echt wat het betekent toen mijn familielid
gemarteld wordt op een psychiatrische afdeling.
Als ik het publiek destijds had verteld dat er in Zwitserland gemarteld werd, dat er in Zwitserland verplichte behandeling was,
dan had iedereen gedacht, hé, ze is gek, ze is schizofreen, ze moet nu behandeld worden, ze moet
medicijnen nemen om haar weer in orde te krijgen.
Ik heb niets van dat alles gedaan. En ik belandde bijna op de voorpagina van de Tagesanzeiger, geloof ik,
als de psychiater uit Oost-Zwitserland die Frank Urbaniok en het regeringsraadslid bedreigde.
Natuurlijk werd ik van alles vrijgesproken, maar dat doet er niet toe, het bedreigt mijn bestaan.
Het is heel belangrijk dat we ons er altijd van bewust zijn dat we hier veel informatie hebben en dat we durven zeggen dat alles
wat ik niet begrijp, ik uitgelegd wil hebben tot ik het wel begrijp, als het om mijn eigen lichaam, mijn eigen ruimte gaat.
En mijn lichaam stopt hier niet.
Elke injectie die mijn kamer binnenkomt, of het nu een zuigeling, een baby of een peuter is, ik voel het heel intens.
Vier miljard stukjes informatie worden hierdoor beïnvloed.
En mijn hele ontwikkeling is daardoor beïnvloed.
Als ik nu een andere krijg, zal er niet veel gebeuren. Ik ben zo gehard.
Ik ben zo vaak bedrogen of heb onzin te horen gekregen.
Maar voor de ontwikkeling van kinderen, nieuwsgierigheid, levensvreugde, vreugde, vrede, vrijheid, dat is
wat het kind in ons en kinderen willen. Ze willen en hebben het nodig, en daar hebben ze recht op.
En de WHO zou er voor moeten zorgen om dit en alleen dit te garanderen.
In plaats daarvan . Het is erg triest, want ik zie de laatste tijd gevallen waarin ouders
hun kinderen verliezen omdat ze niet meedoen.
Waar collega's worden gepsychiatriseerd omdat ze niet hebben meegedaan.
Dus dat vindt plaats.
Maar wat is er nog meer interessant in ICD 11? .
Gedrags- en emotionele stoornissen met begin in kindertijd en adolescentie worden niet langer apart vermeld.
Ze vallen nu onder de hoofdstukken voor volwassenen.
Dat betekent dus dat het kind al is uitgeroeid!
Dat betekent iedereen hier - wie is een moeder?
Wij allen hier vechten als leeuwen voor onze kinderen en de kleinkinderen
En wij staan daar en willen dat niet, omdat het gewoon niet goed is voor ons kind of
voor onze samenleving, die in vrede wil leven.
Het volgende punt is posttraumatische stressstoornis.
Steeds meer mensen raken getraumatiseerd door deze massale politie- en staatsinterventies.
Nu hebben ze eindelijk deze complexe stressstoornissen opgenomen in de catalogus.
Waarvoor?
Want dan zijn zij ook de volgende die goed verzorgd kunnen worden.
De WHO is dus al heel lang erg gevaarlijk.
Als je terugdenkt, is het voortgekomen uit de Volkenbond.
De Volkenbond werd opgericht na de Eerste Wereldoorlog.
De WHO nam het over na de Tweede Wereldoorlog.
Na de Eerste Wereldoorlog was er een heel andere belangstelling.
Het Handvest van de rechten van het kind werd gepubliceerd.
En dat veranderde volledig na de Tweede Wereldoorlog. .
Oh, ja. De vraag is of het een aanpassing is, zoals wordt beweerd, in elk geval deze codes die veranderen, deze
classificaties, als gevolg van de ontwikkeling van de geneeskunde of als gevolg van politieke doelstellingen.
De vorige sprekers hebben dit op zo'n manier gepresenteerd dat ik er bijna als een kind
bij stond en dacht: dit kan niet waar zijn.
Wat kunnen we doen om de voorstanders hiervan te stoppen?
Deze minderheid, het zout in de soep dat we zijn, dat is allemaal goed en wel, maar hoe krijgen we de anderen wakker?
Dit betekent dat wat al gebeurd is echt benoemd moet worden.
In al onze staatsinstellingen zijn deze forensisch-psychiatrische registratiesystemen over geweld en allerlei andere zaken
al geautomatiseerd en getraind in alle belangrijke afdelingen.
Met andere woorden, het staat zo vast dat wij als individuen geen kans maken in deze situatie.
Wat we hier nu doen - samenkomen, ook op andere plaatsen, en elkaar niet in de steek laten als er iets gebeurt - dat is
de manier en ook het voorbeeld dat onze kinderen nodig hebben.
Wat het kind ook ervaart, het heeft onze steun nodig.
En als we vervolgens door alle anderen verstoten worden en pesterijen ervaren, zal dit pesten ons ook helpen om
wakker te worden en bij te dragen aan het welzijn van onze familie en van alle mensen en dieren op aarde.
Ik heb erover nagedacht, of ik alle artikelen van "Blick" en "Tagesanzeiger" hier op één dia zou zetten?
Het was mijn tijd niet waard.
Iedereen kan het op elk moment bekijken.
Al jaren wordt er gesproken over het tekort aan kinderpsychiatrische plaatsen en
de wachttijd die kan oplopen tot een jaar.
Ik ken een geval waarin een voogd dit zou moeten doen.
Het is nu anderhalf jaar geleden.
Of ze wil geen behandeling voor het kind of er is geen behandeling. Er is geen behandeling.
Waarom?
Wat gebeurde er in Zwitserland?
En waar moet de verantwoordelijkheid worden genomen?
We hebben nog steeds een tekort aan studieplekken.
Dat is het enige dat uiteindelijk officieel werd toegegeven.
Het is niet alleen de numerus clausus - dat weten we al lang, het was al zo toen ik nog
studeerde - maar het gebrek aan studieplekken.
Waarom hebben we niet voor genoeg studieplekken voor onze artsen gezorgd?
Het is te duur.
We hebben nu een gunstig maar fantastisch gezondheidszorgsysteem nodig, en we hebben deze verplichte ziektekostenverzekering al
sinds 1996, en toch hebben we nog steeds een tekort aan artsen.
En wat doet de regering?
De medische beroepsgroep en de overheid? Zij stoppen de toestemming voor artsen om hun beroep uit te oefenen.
Dit heeft geleid tot een tekort aan artsen, vooral in de kinderpsychiatrie.
En wat de premies betreft, wat er ook wordt gedaan, de premies stijgen onmetelijk.
En waar leidt dat toe?
Hierdoor zal, zonder dat iemand het beseft, 75% van de verzekerden in 2024 niet langer vrij een arts
kunnen kiezen om te profiteren van lagere premies.
Met andere woorden, we herhalen wat er altijd is gebeurd sinds de industrialisatie, namelijk dat we hier tot slaven
zijn gemaakt en helemaal niet vrij zijn tenzij we een quasi-vetorecht krijgen en dit gebruiken en afdwingen.
En iedereen hier bedankt daarvoor.
Met dank aan Nicole Hammer, Wissensgeist.TV. Filmbewerking: Paul Fehr. We willen jullie
bedanken voor de vriendelijke samenwerking.