Charles Darwin (1809-1882) var talinn mesti náttúruvísindamaður allra tíma.
Rannsókn hans á uppruna tegundanna eru taldar grundvöllur þróunarkenningarinnar.
Hún er þekkt um allan heim og kennd í skólum og háskólum í mörgum löndum.
Á sínum tíma var verk Darwins vendipunktur, frá trú á guðlega sköpun yfir í heim efnishyggjunnar.
Í dag er þróunarkenningin talin fullnægjandi skýring á fjölbreytileika alls lífs.
Hún segir að lífvera breytist yfir margar kynslóðir með aðlögun að umhverfi sínu og að nýjar tegundir geti sprottið út frá þeim.
Í gegnum fjölmiðla og vísindalegar umfjallanir er almenningur er stöðugur hvattur til að styðja Darwinisma.
Því er haldið fram að allir vísindamenn í heiminum trúi á þessa kenningu.
“Darwiníska heimsmyndin” er rótgróin í huga margra.
Á vefsíðunni biologie-lernprogramme.de má lesa eftirfarandi hugtak um „þróunarkenninguna“:
„Í daglegu máli vísar hugtakið „kenning“ til frekar órökstuddrar fullyrðingar; í vísindum
myndi þetta samsvara frekar hugtakinu „tilgáta“.
Í vísindum er „kenning“ hins vegar þegar studd af fjölmörgum niðurstöðum, næstum eins og „náttúrulögmál“.
Þegar talað er um þróunar-„kenninguna“ er í raun verið að leggja áherslu á mjög sterkar sannanir!“
br] En hvernig líta þessar sterku sannanir út?
Er vísindasamfélagið virkilega sammála eða er þetta mál líkt og svo mörg önnur þar sem gagnrýnisröddum er markvisst haldið niðri?
Allir vísindamenn í heiminum trúa á þróunarkenninguna - eða því hélt PBS sjónvarpsstöðin í Bandaríkjunum fram árið 2001.
Þetta leiddi til sterkra opinberra viðbragða.
Bruce Chapman, forseti hugveitunnar Discovery Institute, sakaði kvikmyndagerðarmennina um að „fordæma“
alla vísindamenn sem draga þróunarkenninguna í efa.
„Þeir vilja að fólk trúi því að eina gagnrýnin á kenningu Darwins í dag komi frá trúarlegum bókstafstrúarmönnum.“
John West, aðstoðarforstjóri, fordæmdi Darwinista fyrir að hafa vísvitandi áhrif á fjölmiðla, stjórnmál og
dómstóla til að bæla niður andstæðar skoðanir og kæfa umræður.
Hann er sannfærður um að þegar mótraddir eru kæfðar geri það almenning enn meira efins.
Í kjölfarið birti stofnunin lista með nöfnum vísindamanna sem hafa aðrar skoðanir.
Þeir höfðu allir hugrekki til að skrifa undir listann og lýsa opinberlega yfir efasemdum sínum um kenningu Darwins.
Á listanum eru meðlimir bandarísku vísindaakademíunnar, rússnesku, pólsku og tékknesku akademíunnar, sem og virtra háskóla eins
og Yale, Princeton, Stanford, MIT, UC Berkeley, UCLA og fleiri.
Allir undirritaðir hafa lokið doktorsgráðu á sínu sviði. Þetta er talsvert breið samstaða.
„Darvinistar halda því stöðugt fram að enginn alvarlegur vísindamaður efist um þessa kenningu.
„Samt eru 500 vísindamenn tilbúnir að tjá sig opinberlega um efasemdir sínar gagnvart þróunarkenningunni,“
sagði Dr. John G. West frá Discovery Institute.
„Tilraunir Darwinista til að nota dómstóla, fjölmiðla og fræðistofnanir til að bæla niður andmæli og kæfa umræður munu í
raun aðeins leiða til fleiri andmæla og hvetja enn fleiri vísindamenn til að bætast í
lista gagnrýnenda þróunarkenningarinnar.“
Listinn með andstæðingum kenninga Darwins hefur eftirfarandi yfirskrif sem fullyrðingu:
„Við erum efins um þá fullyrðingu að handahófskenndar stökkbreytingar og náttúruval séu
mögulegar skýringar á fjölbreytileika lífsins.“
Gera ætti nákvæmar rannsóknir á sönnunargögnum fyrir kenningu Darwins.
Í dag inniheldur þessi listi þegar meira en 1.000 vísindamenn.
https://dissentfromdarwin.org/
Ég er efins um fullyrðingarnar.
Ég er efins. Ég er efins. Ég er efins. Við erum efins.
Fleiri og fleiri vísindamenn efast um kenningu Darwins.
Við erum efins um fullyrðingar um að handahófskenndar stökkbreytingar og náttúruval geti skýrt fjölbreytileika lífsins.
Yfir 1.000 vísindamenn um allan heim hafa skrifað undir listann.
Ég er efins. Ég er efins. Ég er efins.
Ég er efins um fullyrðingar um að handahófskenndar stökkbreytingar og náttúruval séu
mögulegar skýringar á fjölbreytileika lífsins.
Hvetja ætti til vandlegrar skoðunar á kenningu Darwins.
Sjálfur Darwin gekk út frá því að komandi kynslóðir myndu fylla upp í þær mörgu eyður sem
væri í kenningu sinni með viðeigandi niðurstöðum.
Aftur á móti hafa ýmsar fræðigreinar ítrekað gert uppgötvanir sem hafa leitt til þess að sífellt
molnaði undan kenningu hans um „þróun með náttúruvali“.
Hér á eftir munt þú heyra nokkrar andmælaraddir sem hefðbundnir fjölmiðlar hafa ekki enn gert opinberar.
Ástralski sameindalíffræðingurinn Michael Denton skrifaði í bók sinni „Þróunarkenningin: Kenning í kreppu“:
„Hvergi nokkur staðar gat Darwin sýnt fram á eitt einasta raunverulegt dæmi um náttúruval sem
olli mikilvægum þróunarbreytingum í náttúrunni.“
„Frumkvöðlar erfðafræðinnar, eins og Karl Curns og Heribert Nilsson, bentu ítrekað á að erfðavalið í sjálfu
sér geti ekki skapað neitt nýtt. Það er einungis sigti sem síar út það sem er ekki þegar til staðar.“
Rétt eins og sigti býr ekki til ný telauf, býr val ekki til nýjar form, nýjar tegundir.]
Það getur aðeins síað út það sem í boði er, en getur í grundvallaratriðum ekki skapað nýjar form og tegundir.
„Það sem Darwin kynnti í bók sinni voru hugsanlegir möguleikar: Hvernig hefði þetta geta verið?
Hvernig gátu lífverur á þessari jörð þróast?
En hvorki hann, Darwinistar né ný-Darwinistar dagsins í dag geta staðfest þessa fullyrðingu með tilraunum.“
Auk fornleifafræðinga og líffræðinga hafa sumir stærðfræðingar einnig dregið þróunarkenninguna í efa.
Stanislaw Ulam verkfræðingur hjá Manhattan-verkefnisins sagði að út frá stærðfræðilegu sjónarmiði
inniheldur DNA gríðarlegt magn af upplýsingum um líf.
Náttúran getur ekki treyst á handahófskenndar aðferðir til að búa til slíkar
upplýsingar, eins og kenning Darwins gefur til kynna.
Bandaríski sameindalíffræðingurinn Douglas Axe framkvæmdi einnig útreikninga í þessu samhengi og komst að þeirri niðurstöðu:
Til að framleiða eðlilega próteinsameind með handahófskenndum stökkbreytingum þyrfti 10
billjón jarðir. Það er augljóslega ómögulegt.
„Í þróunarkerfinu gegnir handahófskennd frekar sterku hlutverki því talið var að handahófskenndar stökkbreytingar,
handahófskenndar breytingar, gætu skapað hugtak.“
Þetta ýtir undir handahófskennda eiginleika; tilviljun áorkar þar engu.
Ef það væri mögulegt gætum við búið til forritið fyrir tölvuna okkar með því að nota
handahófskenndar reiknirit. En það er ekki mögulegt.
Við þurfum hugsanir, við þurfum hugmyndir, við þurfum greind til að búa til flókin forrit.
„Eitt af grundvallarvandamálum þróunarkenningarinnar er umskiptin frá lífríki í vatni yfir í líf á landi.
Hvernig getur froskdýr þróast frá fisk?
Umskiptin milli fiska og froskdýra, tengiliðirnir hafa ekki fundist enn í dag.“
„Spurningin um tengiliðina á milli helstu hópa lífvera var spurning sem brann á Darwin og er
ennþá daginn í dag spurning sem brennur á mönnum.
Ótrúlega fáir steingervingar hafa fundist sem hægt er að túlka út frá slíkum tengiliðum milli helstu hópa lífvera.“
Sönnunargögn fyrir þróunarkenningu Darwins vantar enn.
Kenning Darwins hefur frá upphafi útgáfu sinnar verið dreift og ítrekað útfærð af dyggum stuðningsmönnum hans.
Jafnvel hefur verið breitt yfir eyður í kenningum hans með fölskum fullyrðingum, til dæmis af
dýrafræðingnum og talsmanni Darvinismans, Ernst Haeckel.
Um miðja 19. öld breytti hann myndum af fósturvísum manna og dýra til að gera vinsæla
hina á þeim tíma frumstæðu þróunarlíffræði .
Árið 1997 rannsakaði hópur vísindamanna undir forystu fósturfræðingsins Michaels
Richardson vaxtarferli fósturvísa frá 50 hryggdýrum.
Þeir fylgdust náið með þeim og gerðu skráningar.
Þeir uppgötvuðu að Haeckel hafði ekki aðeins bætt við og eytt uppbyggingu í fóstrunum, heldur einnig breytt þeim.
Hann teiknaði mannfósturvísa sem líktust fiskum og breytti fóstrum manna og hunda.
Sumir vísindamenn kalla þetta vísvitandi fölsun.
Myndir Haeckels voru seinna notaðar í líffræðibókum, sem afvegaleiddu kynslóðir nemenda sem voru ómeðvitaðir
um sannleikann og trúðu síðan blint á þróunarkenninguna.
Þetta styrkti þá hugmynd að menn væru komnir af öpum í huga ungs fólks.
Í bók sinni „The Beginning of Human Life“ sýndi þýski fósturfræðingurinn Erich Blechschmidt fram á
með ítarlegum gögnum að fósturvísi manna eru frá upphafi eingöngu með mannlega uppbyggingui.
Finnski prófessorinn í líftækni Matti Leisola hefur sína eigin einstöku reynslu af gagnrýni á þróunarkenninguna.
Í 40 ár hefur þessi kristni maður starfað við rannsóknir.
Í bók sinni, „Þróun – Gagnrýni óvelkomin: Reynsla vísindamanns“, lýsir hann því hvernig
vísindi eru ekki lengur hlutlaus leikvöllur.
Þetta varð honum sérstaklega ljóst hvað þróunarkenninguna varðar.
Sá sem opinberlega talar gegn ríkjandi þróunarkenningu og undirliggjandi náttúruhyggju verður að búast við áhugaleysi á
sönnunargögnum, höfnun á opinni umræðu, viðvarandi fordómum, niðurlægingu, meiðyrðum, tilraunum til ritskoðunar og
jafnvel hatri – því tilgátur Darwins eru nú teknar sem sjálfsagðar staðreyndir, útskýrir Leisola í bók sinni.
Þróunarfræðingurinn Dr. Hans-Joachim Zillmer gagnrýnir einnig Darwin í bók sinni „Þróunarlygin“.
Á bakhlið bókar hans segir:
„Nýjasta bók hans sýnir hrun þessarar kenningar sem spilaborgar byggðrar á lygum.“
Fjölmargar stórkostlegar niðurstöður eru skjalfestar en hingað til hafa verið bældar niður, sem sanna að þróunarsaga
mannkynsins hefur markvisst verið fölsuð af ráðandi öflum innan vísindaheimsins og hana verður að endurskrifa.
Það verður einnig ljóst að meginreglur Darwins um samkeppni og miskunnarlausa baráttu
eru ekki farsælar aðferðir til þróunar lífs.
Meginreglur þróunarkenningarinnar leiða ekki til frekari þróunar, heldur til átaka og stríðs
í stað nauðsynlegrar samvinnu – þá sem og nú.
Samantekt: Þessar mismunandi raddir sýna fram á að þróunarkenning Darwins byggist alls ekki á sterkum grunni sönnunargagna.
Þvert á móti, gagnrýnar raddir sem krefjast raunverulegrar vísindalegrar endurskoðunar fjölgar daglega vegna þess að opin
umræða og vandlegar rannsóknir á meintum áreiðanlegum sönnunargögnum eiga sér ekki stað um þetta
efni heldur; jafnvel er þær vísivitandi ritskoðaðar.
Anke Uhlenwinkel, háskólaprófessor í landafræði og hagfræðikennslu, gaf nýlega út bókina:
„Þeir sem trufla verða að fara. – Gagnrýnir prófessorar fjarlægðir úr háskólum.“
Í viðtali við AUF 1 lýsir hún því hvernig sífellt fleiri prófessorar missa vinnuna – ekki vegna lélegrar fræðilegrar
vinnu heldur vegna þess að þeir spyrja óþægilegra spurninga.
Það sem áður voru staðir frjálsrar umræðu eru nú stofnanir ótta, ritskoðunar og pólitískrar samstillingar. Sá
sem passar ekki við ríkjandi narratívi fær að fljúka.
Hún ræðir um misnotkun valds, samstillingu og svik á hugsjón vísindanna.
Hún telur að hver borgari geti aðeins myndað sér sína eigin skoðun ef hann hefur aðgang að öllu litrófi vísindalegra staðreynda.
„...og þeim mun betur sem maður er betur upplýstur um það sem maður gæti í raun vitað, og það er miklu
meira en það sem venjulega er rætt í opinberri umræðu.“
því meira sem þú veist, því betur geturðu myndað þér sæmilega vel rökstudda persónulega skoðun og
einnig lagt þitt af mörkum til opinberrar umræðu.
Að lokum skulum við minnast hvetjandi orða Dr. John G. West frá Discovery Institute. Hann sagði:
„Tilraunir Darwinista til að nota dómstóla, fjölmiðla og fræðistofnanir til að bæla niður andmæli og kæfa umræður munu í
raun aðeins leiða til fleiri andmæla og hvetja enn fleiri vísindamenn til að setja sig á
lista yfir gagnrýnendur þróunarkenningarinnar.“