"Οι οικογένειες συχνά στοχοποιούνται από τις αρχές για ασήμαντα ζητήματα - όπως ο τρόπος ανατροφής των γονέων, τα σχολικά
προβλήματα ή τα ελλιπή έγγραφα - ενώ σοβαρές περιπτώσεις βίας και κακοποίησης σε σπίτια, ομάδες
φιλοξενίας ή άλλα θεσμικά πλαίσια δεν διώκονται με συνέπεια."
Ο καθηγητής Dr. Uwe Tewes είναι πτυχιούχος ψυχολόγος και ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ιατρικής
Ψυχολογίας στην Ιατρική Σχολή του Ανόβερου για πολλά χρόνια.
Είναι επίσης δικαστικός πραγματογνώμονας σε διαδικασίες οικογενειακού και ποινικού δικαίου
και διαμεσολαβητής για οικογενειακά δικαστήρια.
Μέσω της εργασίας του ως δικαστικός πραγματογνώμονας και σε ποινικές διαδικασίες που αφορούν παιδιά ως
θύματα βίας, έχει εικόνα του όλου θέματος και εκθέτει με ακρίβεια και πληρότητα τις καταχρήσεις.
Τι γίνεται με την αναλογικότητα των μέτρων;
Έχει σταθμιστεί σωστά ο παράγοντας κόστος-όφελος για αυτή τη σοβαρή παρέμβαση στην οικογένεια;
Επισημαίνονται επίσης οι αρνητικές επιπτώσεις, όπως το άγχος ή οι διαταραχές προσκόλλησης, οι οποίες στην πραγματικότητα
δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερες από τα αναμενόμενα οφέλη.
Ο καθηγητής Dr. Uwe Tewes ρίχνει φως σε όλα αυτά και σε πολλά άλλα στη διάλεξή του: "Ψυχολογικό στρες και επακόλουθη
βλάβη της υγείας των παιδιών μετά την ανάληψη της φροντίδας".
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το Axion Resist για τη διάθεση αυτής της σημαντικής διάλεξης, η οποία ηχογραφήθηκε στο πλαίσιο
του συνεδρίου τους με θέμα "Πώς μοιάζει στην πραγματικότητα η κρατική προστασία για τις οικογένειες;". καταγράφηκε.
Βοηθήστε μας, αγαπητοί θεατές, και διαδώστε το πρόγραμμα αυτό.
Αγαπητέ κύριε Χριστίδη και κυρία Χριστίδη, γνωριζόμαστε εδώ και αρκετό καιρό.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Μια μικρή διόρθωση:
Δεν σπούδασα ιατρική, είχα μια έδρα στην ιατρική ψυχολογία, αλλά είμαι ψυχολόγος στο επάγγελμα.
Μπορώ να πω λίγα πράγματα από τη δική μου εμπειρία σχετικά με αυτά που αναφέρατε εδώ στην εισαγωγή.
Αλλά το κοινό υπόβαθρο - έχετε απόλυτο δίκιο - είναι το πρόβλημα της δευτερογενούς έκθεσης των
παιδιών σε κίνδυνο και της κρατικής έκθεσης σε κίνδυνο.
Με άλλα λόγια, τα προβλήματα που δημιουργούνται για τα παιδιά που θα έπρεπε να βοηθηθούν στην πραγματικότητα
δημιουργούνται από εκείνους που προσποιούνται ότι θέλουν να βοηθήσουν αυτά τα παιδιά.
Το λέω αυτό εντελώς αμερόληπτα. Και θεωρώ επίσης ότι το καθήκον μου τώρα είναι να δώσω αρχικά μια σύντομη επισκόπηση του σεναρίου
όσον αφορά τα παιδιά, όχι τόσο τους γονείς σε αυτή την περίπτωση, αν και αυτό ήταν φυσικά πάντα το επαγγελματικό μου μέλημα.
Γιατί μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να μιλήσει γι' αυτό;
Αυτό οφείλεται στη σχετική επαγγελματική εμπειρία που έχω αποκτήσει.
Εργάστηκα στην ψυχιατρική, την κλινική ψυχολογία και τελικά στην ιατρική ψυχολογία για τα περισσότερα
χρόνια - κυρίως στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Ανόβερου.
Αυτό ήταν πλήρης απασχόληση, μερική απασχόληση, όπως είπα, ως ιατροδικαστής, και στη συνέχεια επίσης ως λέκτορας στην
υποχρεωτική εκπαίδευση παιδιών και εφήβων και ψυχοθεραπευτών.
Επίσης, στην περαιτέρω κατάρτιση ειδικών στο οικογενειακό δίκαιο, ιδίως δικαστών,
δικηγόρων, εμπειρογνωμόνων και υπηρεσιών πρόνοιας νέων.
Ήταν πάντα σημαντικό για μένα να φέρνω κοντά τους διάφορους ειδικούς κλάδους.
Οργανώσαμε επίσης κάποιες εκδηλώσεις που πήγαν πολύ καλά, στις οποίες συμμετείχαν όλα τα κόμματα, όλες οι ομάδες.
Η εξειδικευμένη εμπειρογνωμοσύνη, όπως είπα, ως διορισμένος από το δικαστήριο πραγματογνώμονας για ένα - ειδικά για αυτό το θέμα,
ήθελα να πω - πραγματογνώμονας σε υποθέσεις επιμέλειας παιδιών και σε ποινικές διαδικασίες που αφορούν παιδιά θύματα βίας.
Στη συνέχεια, στη συμβουλευτική γονέων και παιδιών σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας.
Είχαμε ένα συμβουλευτικό κέντρο στο ινστιτούτο μας.
Στη συμβουλευτική υποστήριξη των κέντρων ανάδοχης φροντίδας σχετικά με το πώς μπορούν να γίνουν οι συνθήκες εκεί φιλικές
προς τα παιδιά και στην περαιτέρω κατάρτιση των επαγγελματιών σε θέματα που αφορούν τη δευτερογενή διακινδύνευση των παιδιών.
Τι μπορούν να κάνουν για να το αποφύγουν αυτό;
Συχνά δεν συνειδητοποιούν καν τι ακριβώς κάνουν εκεί.
Η πρόκληση όταν τίθεται το ερώτημα για την αναγκαιότητα της ανάληψης φροντίδας ενός παιδιού λόγω κινδύνου για την ευημερία
του παιδιού είναι ότι οι επαγγελματίες από τους ακόλουθους τομείς πρέπει συνήθως να συνεργαστούν για να βρουν λύσεις:
Από τη μία πλευρά, υπάρχουν ειδικοί από το οικογενειακό δικαστικό σύστημα, δηλαδή δικαστές, την εισαγγελία και την αστυνομία, τα
διοικητικά δικαστήρια και την παιδική προστασία, δηλαδή τα γραφεία πρόνοιας νέων και το σύστημα υγείας, για
παράδειγμα την ιατροδικαστική ή την ψυχολογική αξιολόγηση.
Είναι ένα πολύ πολύχρωμο φάσμα και δεν έχουν και πολλά κοινά εκπαιδευτικά προγράμματα.
Υπάρχει επίσης ελάχιστη κοινή βιβλιογραφία για αυτές τις ομάδες.
Το βασικό πρόβλημα που με απασχολεί εδώ είναι ότι τα μέτρα που λαμβάνονται από το σύστημα βοήθειας δημιουργούν πάντα πρόσθετες,
δηλαδή δευτερεύουσες, επιβαρύνσεις για τα θιγόμενα παιδιά.
Αναφέρομαι ειδικότερα στο άγχος που προκαλούν τα μέτρα που συχνά πρέπει να εφαρμοστούν υπό δύσκολες συνθήκες και τα οποία μπορεί
να αποτελέσουν τραυματική εμπειρία για τα ενδιαφερόμενα παιδιά.
Αυτό δεν χρειάζεται να συμβαίνει σε κάθε περίπτωση. Αλλά μπορεί να είναι.
Αυτό που πάντα συνδέεται με αυτό είναι η διάσπαση των δεσμών και των σχέσεων, η οποία μπορεί να έχει ιδιαίτερα αρνητικές
επιπτώσεις στην περαιτέρω ανάπτυξη των παιδιών αυτών, καθώς και τους συνεχιζόμενους φόβους και τις ανασφάλειες
των παιδιών όσον αφορά τις μελλοντικές τους προσδοκίες.
Δεν είναι μόνο αυτό, αλλά υπάρχουν μερικά σημαντικά σημεία.
Όταν πρέπει ή θέλετε να σταθμίσετε τέτοια διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους, αντιμετωπίζετε πάντα το δίλημμα ότι πρέπει να
αναγνωρίσετε διαφορετικούς κινδύνους και να τους συσχετίσετε μεταξύ τους, οι οποίοι δεν είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους.
Για κάθε μέτρο, πρέπει πρώτα να εξετάζεται κατά πόσον το προσδοκώμενο όφελος είναι σε λογική αναλογία προς τις
επακόλουθες επιβαρύνσεις που πάντα συνδέονται με αυτό.
Εάν τα παιδιά αντιδρούν επιδεικτικά κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι συχνά δύσκολο να εντοπιστούν και να τεκμηριωθούν
τα πραγματικά αίτια της επιδεικτικής συμπεριφοράς των παιδιών.
Και αν αυτές οι επακόλουθες επιβαρύνσεις γίνουν πολύ μεγάλες, τότε μιλάμε επίσης για δευτερογενή κίνδυνο για
την ευημερία του παιδιού λόγω λανθασμένης συμπεριφοράς εκ μέρους του συστήματος υποστήριξης.
Ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά στην ομάδα-στόχο για την οποία μιλάμε εδώ. Τι είδους παιδιά είναι;
Το 2024, περίπου 40.000 παιδιά και νέοι τέθηκαν υπό φροντίδα στη Γερμανία λόγω κινδύνου για την ευημερία τους.
Επιπλέον, το σύστημα υποστήριξης που ήταν υπεύθυνο για αυτό, τέθηκε υπό αμφισβήτηση από περίπου
30.000 ασυνόδευτες αφίξεις ανήλικων μεταναστών.
Αυτό είναι απολύτως λογικό, δεν θέλω να γίνω επικριτικός, αλλά είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία, 215.000 παιδιά ζούσαν σε ιδρύματα ή ανάδοχες οικογένειες το 2023.
Αυτό όμως που έχει ψυχολογική σημασία είναι ότι περίπου τα μισά έως δύο τρίτα των παιδιών αυτής της ομάδας στόχου
επιβαρύνονται έντονα, και σε ορισμένες περιπτώσεις χρόνια, από σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας στην ενήλικη ζωή τους.
Οι κανόνες του παιχνιδιού, σύμφωνα με τους οποίους διαρθρώνονται οι δράσεις σε αυτό το σύστημα
βοηθητικών υπηρεσιών, καθορίζονται από το νόμο.
Πρώτον, υπάρχουν οι συνταγματικά προβλεπόμενες θέσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων με διαφορετικά
δικαιώματα και υποχρεώσεις των εμπλεκόμενων φορέων.
Πρώτα απ' όλα, το θεμελιώδες δικαίωμα του παιδιού ή των παιδιών να ανατρέφονται και να φροντίζονται από τους γονείς τους.
Έτσι είναι τα πράγματα, δεν μπορείς να διαπραγματευτείς γι' αυτό.
Στη συνέχεια, το δικαίωμα των γονέων στα παιδιά τους, διότι σύμφωνα με το Συνταγματικό Δικαστήριο, είναι
γενικά προς το συμφέρον του παιδιού να ζουν τα παιδιά με τους γονείς τους και όχι με ξένους.
Και τέλος, τρίτον, το καθήκον του κράτους να προστατεύει τα παιδιά και επίσης να διασφαλίζει ότι οι γονείς που
αποτυγχάνουν ενθαρρύνονται να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους.
Οι νομικές απαιτήσεις για την ανάληψη της φροντίδας των παιδιών είναι επίσης αρκετά διαφανείς.
Δεν υπάρχουν πολλά να συζητήσουμε.
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να είναι σαφές ότι υπάρχει βιώσιμος κίνδυνος.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει σημαντική ζημία ή να είναι εύλογα πιθανό να συμβεί.
Επιπλέον, το μέτρο πρέπει να είναι αναλογικό.
Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης με ηπιότερα μέσα, για παράδειγμα
μέτρα εξωτερικής νοσηλείας ή μεταφορά σε συγγενείς.
Και τέλος, πρέπει να σταθμιστούν το κόστος και τα οφέλη.
Αυτό σημαίνει ότι η πιθανότητα αρνητικών επιπτώσεων, όπως το άγχος και οι διαταραχές του δεσμού, δεν πρέπει να
είναι μεγαλύτερη από τα αναμενόμενα ή προσδοκώμενα οφέλη.
Και τέλος, και αυτό παραβλέπεται πάντα, το μέτρο αυτό πρέπει να είναι απαραίτητο στη συγκεκριμένη
μεμονωμένη περίπτωση. Και πρέπει επίσης να είναι κατάλληλο.
Αυτοί είναι νομικοί όροι, όχι ψυχολογικοί.
Οι εν λόγω διατάξεις εφαρμόζονται επίσης στη νομολογία.
Παραβλέπεται επίσης πού έγκειται το βάρος της απόδειξης σε τέτοιες περιπτώσεις.
Το βάρος της απόδειξης για την αναγκαιότητα της ανάληψης της φροντίδας ενός παιδιού φέρει το
γραφείο πρόνοιας νέων ή το οικογενειακό δικαστήριο.
Σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο, οι αρχές δεν μπορούν να απαιτούν από τους γονείς να
προσκομίσουν θετική απόδειξη των γονικών τους ικανοτήτων.
Δεν θέλω να χαθώ τώρα σε συγκεκριμένα παραδείγματα.
Γνέφετε ότι αυτό σπάνια συμβαίνει στην καθημερινή δικαστική ζωή, δεν χρειάζεται να το τονίσω αυτό εδώ.
Και τέλος, σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο, το κράτος δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη γονική ευθύνη με
τις δικές του ιδέες για την κατάλληλη ανατροφή των παιδιών.
Μερικές φορές μένετε κατάπληκτοι όταν διαβάζετε τις δικαστικές αποφάσεις που εκδίδονται.
Αλλά αυτές είναι νομικές απαιτήσεις, δεν είναι κάτι που επινόησα εγώ ή κάποιοι ψυχολόγοι στον ελεφαντοστέφανο πύργο τους.
Το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο συνοψίζει αυτό λέγοντας ότι οι γονείς και οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες διαβίωσής τους
αποτελούν μέρος της μοίρας και του κινδύνου ζωής του παιδιού.
Ωστόσο, τα μέτρα αυτά συνδέονται πάντοτε με κινδύνους λήψης αποφάσεων.
Και οι κίνδυνοι αυτοί ενθαρρύνουν φυσικά και την αποτυχία των κανονιστικών ρυθμίσεων.
Επιτρέψτε μου να εξηγήσω δύο τύπους αποτυχίας με τη βοήθεια παραδείγματος.
Δεν θέλω να το συζητήσω αυτό σε βάθος τώρα.
Από τη μία πλευρά, αποφεύχθηκαν παρεμβάσεις που θα ήταν πραγματικά επείγοντα αναγκαίες.
Αυτό είναι που πάντα προκαλεί μεγάλη απήχηση στον Τύπο.
Αμβούργο 2005: Η επτάχρονη Τζέσικα πεθαίνει από την πείνα στο σπίτι της, παρά τις
επανειλημμένες αναφορές για παραμέληση από τρίτους.
2007 Darry, Schleswig-Holstein: Πέντε παιδιά έχασαν τη ζωή τους επειδή οι αρχές δεν έλαβαν συνέχεια στις
πληροφορίες τρίτων για την ψυχική ασθένεια της μητέρας.
2012 Αμβούργο: Το κορίτσι Claudia Chantal πέθανε από υπερβολική δόση μεθαδόνης μετά από χρόνια αγνόησης πληροφοριών από τρίτους.
Στο Μαύρο Δάσος το 2015: Ο τρίχρονος Alessio πέθανε επειδή οι αρχές αγνόησαν τις ιατρικές αναφορές για κακομεταχείριση.
Απλά ένα προσωπικό σχόλιο. Αυτά λοιπόν είναι και δικά μου βιώματα, τα οποία δεν θα ξεφορτωθώ ποτέ για το υπόλοιπο
της ζωής μου και τα οποία είχα στο μυαλό μου και πάλι απόψε.
Πού ήσασταν μάρτυρας, μέρος αυτού του συστήματος που δεν μπορούσε να το αποτρέψει;
Ακόμη και αν συμμετέχετε, δεν είστε εξουσιοδοτημένοι να ενεργείτε ως εμπειρογνώμονας.
Και πρόκειται για θανάτους, και σε ορισμένες περιπτώσεις υπό ορισμένες συνθήκες - αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Θα μπορούσα να σας μιλάω γι' αυτό για ώρες. Αλλά ας το αφήσουμε σε αυτό προς το παρόν.
Μπορείτε επίσης να το συζητήσετε. Δεν θέλω να το αναλύσω σε βάθος εδώ.
Στη συνέχεια, βέβαια, υπάρχει και η αποτυχία των αρχών όσον αφορά τις επιπόλαιες και πρόωρες παρεμβάσεις
που οδηγούν σε μη αναστρέψιμες βλάβες για τα παιδιά.
Θα περιοριστώ εδώ σε ένα παράδειγμα που πιθανώς όλοι γνωρίζετε.
Το λεγόμενο σκάνδαλο κακοποίησης Worms τη δεκαετία του 1990 προκάλεσε επίσης μεγάλη αναστάτωση στον Τύπο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι θα γνωρίζουν τι εννοείται με αυτό, στο πλαίσιο του οποίου πολλά παιδιά τέθηκαν υπό φροντίδα βάσει ψευδών
δηλώσεων ενός ανειδίκευτου υπαλλήλου παιδικού σταθμού, ενός αυτοαποκαλούμενου εμπειρογνώμονα, και οι
νομικές διαδικασίες στη συνέχεια τραβήχτηκαν για χρόνια.
Αυτό σας οδηγεί επίσης στην απελπισία. Έχεις μια υπόθεση στο τραπέζι.
Ναι, πώς είναι δυνατόν το παιδί να βρίσκεται τώρα στο σπίτι, υπό φρικτές συνθήκες;
Ναι, επειδή ένας δάσκαλος κάποτε κάλεσε το γραφείο πρόνοιας νέων για οποιονδήποτε λόγο, τίποτα δραματικό, και ο υπάλληλος του
γραφείου πρόνοιας νέων, αντί να απευθυνθεί σε επαγγελματική υποστήριξη, για παράδειγμα στην παιδοψυχιατρική και
την εφηβική ψυχιατρική, απλά κάλεσε ένα αυτοδιοριζόμενο συμβουλευτικό κέντρο, τι κάνετε σε τέτοιες περιπτώσεις;
Ναι, συνιστούμε πάντα να παίρνετε το παιδί σε φροντίδα.
Και τότε δημιουργούνται γεγονότα που δύσκολα μπορούν να επιλυθούν και που έχουν παγιωθεί.
Ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά σε άλλες γκρίζες ζώνες που αυξάνουν τον κίνδυνο λανθασμένων εκτιμήσεων.
Τα τελευταία χρόνια, έχει δοθεί όλο και μεγαλύτερη έμφαση στη συναισθηματική έκθεση των
παιδιών σε κίνδυνο λόγω συναισθηματικής κακοποίησης.
Δεν θέλω να αρνηθώ ότι τα παιδιά μπορούν επίσης να κακοποιηθούν ψυχικά ή να υποστούν
ψυχολογική κακομεταχείριση. Δεν είναι αυτό το θέμα.
Αλλά τα πιο δύσκολα σε αυτόν τον τομέα είναι πραγματικά ανεπαρκώς καθορισμένα.
Υπάρχει τεράστιο περιθώριο ελιγμών για όλους τους εμπλεκόμενους επαγγελματίες να το ερμηνεύσουν ανάλογα με τις δυνατότητές τους.
Και η ασφάλεια δικαίου των παιδιών και των γονέων είναι σχεδόν μηδενική ειδικά σε αυτόν τον τομέα.
Αυτό συνήθως οδηγεί σε μια πληθωρική χρήση ψυχιατρικών διαγνώσεων για τα παιδιά και τους γονείς από
επαγγελματίες που δεν έχουν καμία απολύτως διαγνωστική εμπειρία.
Ένας εργαζόμενος σε θέματα νεολαίας που κάποτε παρακολούθησε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο το Σαββατοκύριακο είπε.
Διέγνωσε τη μητέρα με ιστριονική διαταραχή προσωπικότητας και ούτω καθεξής.
Εάν είναι απαραίτητο, τότε ζητείται ιατρική γνωμάτευση από ψυχίατρο που δεν είναι εξοικειωμένος με την εγκληματολογία.
Απλά ρωτάει και μιλάει με τη γυναίκα για ένα τέταρτο της ώρας και επιβεβαιώνει μια διάγνωση για χάρη του γραφείου
πρόνοιας νέων, η οποία κανονικά μπορεί και μπορεί να γίνει μόνο.
Καθόλου σήμερα, αλλά μπορεί και πρέπει να ερωτηθεί αν έχετε περάσει μήνες εξοικειωμένοι με αυτή την προσωπικότητα.
Στη συνέχεια, υπάρχει η έλλειψη εμπειρογνωμοσύνης για την εξειδικευμένη επαλήθευση τέτοιων αναφορών. Αυτό ακριβώς περίμενα.
Και τέλος, η διεκδίκηση της κυριαρχίας της ερμηνείας από αυτοαποκαλούμενους εμπειρογνώμονες και ομάδες πίεσης.
Αυτό είναι ένα ευρύ πεδίο. Ίσως επανέλθουμε σε αυτό.
Για ποιο λόγο, θα το πω ανεκδοτολογικά, πού οδηγεί μια τέτοια παθολογικοποίηση των εμπλεκομένων;
Αυτό οδηγεί, για παράδειγμα, στο να διαγιγνώσκονται τα παιδιά που απορρίπτουν τον έναν γονέα με σύνδρομο γονικής αποξένωσης,
ακόμη και αν έχουν σοβαρούς λόγους για την απόρριψη αυτή.
Ή ότι τα παιδιά που έχουν μια ιδιαίτερα στενή και ποιοτική σχέση με έναν γονέα χαρακτηρίζονται στη συνέχεια ως γονιμοποιημένα.
Είναι αρκετά δύσκολο, ειδικά για ορισμένες μητέρες, να βρουν μια λογική ισορροπία.
Και ότι υπάρχει πάρα πολλή αγάπη, πάρα πολύ αγάπη, ακόμη και από την ίδια τη μητέρα του ανθρώπου, είναι κάτι που
ακόμη και εγώ, στα γεράματά μου, συνειδητοποίησα μόλις τα τελευταία χρόνια. Το εννοώ ειρωνικά, συγγνώμη.
Ή μητέρες και πατέρες που μπορεί να αναφέρονται στην καθομιλουμένη ως γονείς-ελικόπτερο, πράγμα
που δεν είναι και τόσο καλό για τα παιδιά αυτά.
Αλλά ακριβώς επειδή αυτοί οι γονείς ανησυχούν πολύ για την υγεία των παιδιών τους,
διαγιγνώσκονται ξαφνικά με το σύνδρομο Munchausen-by-proxy.
Τα παιδιά πρέπει να αναλάβουν τη φροντίδα τους.
Αυτό που πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η ευαλωτότητα των παιδιών.
Το είπα και νωρίτερα, δεν είναι οποιαδήποτε παιδιά.
Η ομάδα κινδύνου επιβαρύνεται σε μεγάλο βαθμό από πιθανές προηγούμενες βλάβες, οι
οποίες δεν προκλήθηκαν πάντα από τους γονείς.
Υπάρχουν όμως επιδημιολογικές μελέτες σε παιδιά, σε παραμελημένα ή κακοποιημένα παιδιά.
Στη συνέχεια, παρατηρούνται συχνά οι ακόλουθες διαταραχές:
Άγχος, κατάθλιψη, επιθετικές-αντικοινωνικές διαταραχές, υπερκινητικές διαταραχές όπως η ΔΕΠΥ, διαταραχές προσκόλλησης,
διαταραχές μετατραυματικού στρες, αυτοτραυματική συμπεριφορά, τάσεις αυτοκτονίας, κατάχρηση ουσιών ή
ψυχοσωματικά ενοχλήματα όπως διαταραχές ύπνου και αυξημένη αντίληψη του πόνου, για παράδειγμα.
Η συχνότητα εμφάνισης είναι 50 έως 75 τοις εκατό αυτών των παιδιών.
Το διαγνωστικό δίλημμα, ωστόσο, είναι ότι καθεμία από αυτές τις διαταραχές μπορεί επίσης να έχει εντελώς διαφορετικές αιτίες.
Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη κακοποίησης.
Η διαταραχή μπορεί επίσης να έχει προκληθεί ή επιδεινωθεί από τον αποχωρισμό από την οικογένεια, για παράδειγμα.
Αυτή η διαταραχή συχνά εξαφανίζεται μετά από ένα ή δύο χρόνια από την ανάληψη της φροντίδας.
Και τότε όλοι λένε, αχά, είναι καλό που πήραμε το παιδί σε φροντίδα.
Όχι, διότι αυτή η διαταραχή μετά την ανάληψη φροντίδας δεν αποτελεί απόδειξη εμπειρίας κακομεταχείρισης, διότι
τα συμπτώματα αυτά συχνά οδηγούν σε αυθόρμητη ύφεση ακόμη και αν δεν έχουν προκληθεί από κακομεταχείριση.
Ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά στους πραγματικούς αντικειμενικούς παράγοντες άγχους που εμπλέκονται στην επιμέλεια.
Έτσι, οι συνθήκες είναι κυρίως, ή σχεδόν πάντα, τραυματικές.
Τα οξέα μέτρα σε κάθε περίπτωση.
Κάποια από τα παιδιά τα παίρνει η αστυνομία από το σχολείο ή ξαφνικά άγνωστοι
στέκονται στην πόρτα και λένε, σας παίρνουμε τώρα.
Επιπλέον, υπάρχει πάντα ένας διαχωρισμός. Και ένας διαχωρισμός οδηγεί πάντα σε επακόλουθες διαταραχές.
Ακόμα και αν τα παιδιά υποφέρουν από τους γονείς τους, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο αποχωρισμός από τους
γονείς αυτούς μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχές αποχωρισμού.
Αυτό πρέπει να διαχωρίζεται σαφώς και να αξιολογείται χωριστά.
Μετά τον χωρισμό, συνήθως υπάρχει έλλειψη επαρκών ευκαιριών για σχέσεις και δεσμούς για τα
παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι πέφτουν σε ένα βαθύ κενό.
Στη συνέχεια, ανεπαρκής ιατρική ή θεραπευτική φροντίδα.
Συχνά παραβλέπονται οι βλαβερές περιβαλλοντικές επιρροές από άλλα παιδιά στο κέντρο και το περιβάλλον στο οποίο
καταλήγουν στη συνέχεια τα παιδιά που πρέπει να προστατευθούν από το περιβάλλον προέλευσης.
Ή μέσω του στιγματισμού στο σχολείο, για παράδειγμα, είσαι παιδί του σπιτιού ή κάτι τέτοιο, η ανάθεση ρόλων.
Υπάρχει επίσης ένας αριθμός συνοδών διαταραχών για αυτές τις επακόλουθες ψυχολογικές αντιδράσεις. Σε γενικές
γραμμές, πρόκειται κυρίως για διαταραχές προσαρμογής.
Σύμφωνα με το διαγνωστικό εγχειρίδιο, οι διαταραχές προσαρμογής θεωρούνται πλέον οξείες διαταραχές που προκαλούνται
από στρεσογόνα γεγονότα ή δραστικές αλλαγές στη ζωή.
Χαρακτηριστικά συμπτώματα αυτών των επακόλουθων αντιδράσεων είναι φόβοι, άγχος, αίσθημα αδυναμίας, διαταραχές της κοινωνικής
συμπεριφοράς, αντικοινωνική συμπεριφορά, επιθετικότητα, αντιδράσεις θλίψης μέχρι και νοσηλεία, παλινδρομική
συμπεριφορά, πιπίλισμα αντίχειρα, κατάκλιση, μωρολογία.
Ένας δεύτερος συλλογικός όρος για τις τυπικές επακόλουθες αντιδράσεις είναι οι διαταραχές που σχετίζονται με το τραύμα.
Πολλά από αυτά τα παιδιά έχουν επίσης τραυματιστεί από το μέτρο.
Τα επακόλουθα του τραύματος είναι αντιδράσεις σε έκτακτες απειλές που το παιδί βιώνει ως
καταστροφικές, οι οποίες οδηγούν σε βαθιά απόγνωση.
Τυπικά συμπτώματα είναι έντονες εμπειρίες φόβου, αδυναμίας και τρόμου, οι οποίες συχνά
συνδέονται με ταραγμένη συμπεριφορά των παιδιών.
Αυτή η συμπεριφορά κατηγορείται στη συνέχεια και πάλι στους γονείς ως υπαίτια αποτυχία, παρόλο που προκλήθηκε από το μέτρο.
Το έχω παρατηρήσει συχνά αυτό κατά τη διάρκεια της αξιολόγησης.
Είναι δύσκολο να γίνει αυτό σαφές στο γραφείο πρόνοιας νέων ή στο σύστημα βοήθειας γενικότερα, ή ακόμη και στο δικαστήριο.
Τι χρειάζονται αυτά τα ευάλωτα παιδιά; Χρειάζονται μια καλά οργανωμένη αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης.
Αυτό δεν πρέπει να αμφισβητηθεί.
Χρειάζονται μια σχέση εμπιστοσύνης με έναν αξιόπιστο φροντιστή μετά την ανάληψη της φροντίδας τους.
Και χρειάζονται μια προοπτική ζωής που να ανταποκρίνεται στις προσωπικές τους ανάγκες και ικανότητες.
Κάθε φορά που ασχολήθηκα με αυτές τις υποθέσεις, τις επισκεπτόμουν πάντα επί τόπου, στις ανάδοχες οικογένειες, στις εγκαταστάσεις
φροντίδας. Επίσης, συμβούλευα τις εγκαταστάσεις αυτές.
Υπάρχουν σίγουρα καλοί οργανισμοί που δεν αντιστέκονται στις συμβουλές και θέλουν να δουλέψουν για τον εαυτό τους.
Αλλά πρέπει να γνωρίζω τις συνθήκες. Γνωρίζω επίσης περιβάλλοντα από τις περιοχές των γονέων που μερικές φορές είναι τρομακτικά.
Αλλά αυτά που γνώρισα στα σπίτια φροντίδας θα άξιζαν ένα δικό τους βιβλίο.
Και στη συνέχεια, βέβαια, να διευκρινιστεί το συντομότερο δυνατό η προβλεπόμενη διάρκεια του μέτρου και να διασφαλιστεί
ότι λαμβάνονται αμέσως τα απαραίτητα θεραπευτικά μέτρα.
Μόλις πριν από λίγα χρόνια, τρία παιδιά είχαν ανατεθεί σε φροντίδα. Οι λόγοι ήταν ανόητοι.
Στη συνέχεια τα επισκέφθηκα σε ένα ίδρυμα και και τα τρία αυτά παιδιά είχαν μια κληρονομική ιατρική διαταραχή.
Τους τα είχαν πάρει επειδή οι γονείς έκαναν πολύ λίγα για να το αντιμετωπίσουν.
Στα τρία χρόνια, λένε ότι εξακολουθούμε να προσπαθούμε, δεν έχει συμβεί τίποτα.
Θα ήθελα να το αναλύσω εν συντομία ως εξής.
Υπάρχουν δύο πηγές ανεπαρκούς συμπεριφοράς.
Το ένα είναι τα συστηματικά σφάλματα που δημιουργούν οι επιμέρους εμπλεκόμενοι τομείς λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών εργασίας τους.
Και το δεύτερο μέρος, ο δεύτερος τομέας, είναι τα συστημικά σφάλματα.
Αυτό σημαίνει ότι αν συνεργάζονται επίσης για να αναζητήσουν λύσεις, τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμη πιο περίπλοκα.
Ας μείνουμε για λίγο στις ελλείψεις που αφορούν το συγκεκριμένο θέμα.
Στην περίπτωση των δικαστηρίων, αυτό είναι βέβαια πολύ συνοπτικό και πολύ απλοποιημένο, αλλά
είναι ουσιαστικά αληθινό σε αυτό το επεισόδιο.
Οι ελλείψεις στα δικαστήρια έγκεινται συχνά στο ότι οι συνταγματικές απαιτήσεις για την εκτίμηση του
κινδύνου δεν λαμβάνονται επαρκώς υπόψη ή ότι παρερμηνεύονται.
Και ότι η ευθύνη για τη νομική κανονιστική κρίση της μεμονωμένης περίπτωσης, την οποία επιτρέπεται να κάνουν
μόνο οι δικηγόροι, δηλαδή μόνο τα δικαστήρια, μεταβιβάζεται στη συνέχεια ευχαρίστως σε άλλους.
Για παράδειγμα, στο γραφείο πρόνοιας νέων ή σε ψυχολόγους οι οποίοι δεν μπορούν και δεν επιτρέπεται να το κάνουν αυτό.
Αλλά το δικαστήριο στη συνέχεια αναλαμβάνει τη νομική τους κρίση.
Στη συνέχεια, με τα γραφεία πρόνοιας νέων, τα οποία διεκδικούν μονομερή κυριαρχία της ερμηνείας για τον εαυτό τους.
Που ξέρουν ακριβώς τι είναι καλύτερο. Και δεν σας αφήνουν να τους μιλήσετε γι' αυτό.
Και οι οποίοι, σε σχέση με την κατανομή των παιδιών σε δομές φροντίδας, δεν έχουν πρωτίστως κατά νου τις ανάγκες των παιδιών,
αλλά συχνά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα των παρόχων.
Ένα θέμα από μόνο του. Φυσικά.
Υπάρχουν παιδιά που αμείβονται με 30.000 ευρώ το μήνα.
Και αλλάζουν εγκαταστάσεις κάθε έξι μήνες.
Στη συνέχεια, υπάρχουν οι δικαστικοί συμπαραστάτες. Οι διαδικαστικοί σύμβουλοι - ξέρετε τι είναι, δεν χρειάζεται να
σας εξηγήσω - προέρχονται από διάφορες επαγγελματικές ομάδες.
Και ως εκ τούτου έχουν επίσης διαφορετικές απόψεις.
Ωστόσο, οι εκτιμήσεις τους για τις γονεϊκές δεξιότητες και τις ικανότητες υποστήριξης των
γονέων συχνά στερούνται πραγματικής αιτιολόγησης.
Αντί να βασίζονται σε επαληθευμένα γεγονότα, στη συνέχεια βασίζονται σε υποκειμενικές απόψεις.
Όπου ενίοτε παίζουν ρόλο και άσχετες εκτιμήσεις.
Για παράδειγμα, η επιθυμία επιβολής κυρώσεων για την κακή συμπεριφορά των γονέων.
Και ορισμένοι από τους δικαστές αναθέτουν πολλές ευθύνες.
Σε ένα συνέδριο που είχα κάποτε, ένας δικαστής ήρθε χέρι-χέρι με μια νεαρή κοπέλα και τη σύστησε:
"Και αυτός είναι ο δικαστικός συμπαραστάτης μου", υποτίθεται ότι θα έδινε διάλεξη.
"Δεν κάνω πλέον τίποτα χωρίς τους νομικούς μου συμβούλους".
Δεν μπορούσα να μην κάνω την παρατήρηση, την οποία είπε στη συνέχεια μπροστά στο κοινό.
"Σωστά, πάντα πίστευα στον δικαστικό συμπαραστάτη, στον κηδεμόνα του παιδιού και όχι στον δικαστή".
Δεν είναι τόσο απλό, αλλά ουσιαστικά χτύπησε ένα ευαίσθητο σημείο.
Εμπειρογνώμονες, δηλαδή εμπειρογνώμονες χωρίς επαγγελματική εμπειρία, με τέτοιες ομάδες κινδύνου.
Επομένως, δεν το αποκαλούμε αυτό εμπειρογνωμοσύνη πεδίου.
Αυτό οδηγεί συχνά σε λανθασμένη διάγνωση και λανθασμένες εκτιμήσεις και προβλέψεις κινδύνου.
Οι πελάτες, δηλαδή τα γραφεία πρόνοιας νέων και τα δικαστήρια, προτιμούν φυσικά τους εμπειρογνώμονες που είναι
πιο πρόθυμοι να επιβεβαιώσουν εκ των υστέρων τις προκατειλημμένες απόψεις του συστήματος βοήθειας.
Με τον τρόπο αυτό περιορίζονται σε μάλλον επιφανειακές ψευδοδοκιμές και γενικά αγνοούν τα αντιφατικά αποτελέσματα.
Έτσι, ειδικά αυτός ο τομέας είναι ευγνώμων για τους ανθρώπους που θα ήθελαν να γίνουν πραγματογνώμονες, αλλά δεν έχουν ακόμη κάποια
εξειδικευμένη εμπειρία επειδή γνωρίζουν επίσης ότι αν γράψουν μετά το στόμα των δικαστών ή του
γραφείου πρόνοιας νέων, θα πάρουν νέες αναθέσεις.
Στη συνέχεια, υπάρχουν οι επαγγελματίες της παιδικής προστασίας που δεν είναι επαρκώς εκπαιδευμένοι για να εργαστούν με
παιδιά που έχουν υποστεί έντονο στρες ή ακόμη και τραύματα και, ως εκ τούτου, δεν κατανοούν καθόλου τι συμβαίνει στα παιδιά.
Πώς να οικοδομήσετε μια υποστηρικτική σχέση μαζί τους, ώστε είτε να τους συνοδεύσετε στη δύσκολη μεταβατική φάση
είτε, αν χρειαστεί, πώς να τους προετοιμάσετε για την επιστροφή στην οικογένεια καταγωγής τους.
Και τέλος, οι μονάδες φροντίδας που δίνουν προτεραιότητα στα επιχειρηματικά συμφέροντα και συχνά διαθέτουν
τις θέσεις τους σε παιδιά με τα οποία οι ίδιες είναι υπερφορτωμένες λόγω ειδικών απαιτήσεων.
Όπως ανέφερα προηγουμένως, αυτό οδηγεί συχνά σε παράδοξες καταστάσεις όπου παιδιά με ιδιαίτερα σοβαρές αναπηρίες που
απομακρύνονται από τις οικογένειές τους επειδή τα παιδιά δεν έχουν κάνει χρήση της θεραπευτικής βοήθειας ή δεν την
έχουν λάβει - δεν είναι εύκολο να την βρεις - μένουν στη συνέχεια και χωρίς θεραπευτική φροντίδα στην ανάδοχη οικογένεια.
Και τέλος, οι αδυναμίες του συστήματος.
Με άλλα λόγια, εάν διενεργηθεί επίσημη έρευνα για την ευημερία ενός παιδιού, ενεργοποιείται ένα ευρύ σύστημα υποστήριξης,
ορισμένοι από τους φορείς του οποίου δεν έχουν επαρκή προσόντα και το οποίο είναι επίσης επιρρεπές σε κρυφές συναινέσεις ή σε
μάχες για την ερμηνευτική κυριαρχία, με αποτέλεσμα η περαιτέρω τύχη των ενδιαφερόμενων παιδιών να μοιάζει συχνά με λαχείο.
Τα παιδιά που χρειάζονται βοήθεια παραμελούνται.
Άλλα παιδιά είναι συγκλονισμένα ή ακόμη και τραυματισμένα χωρίς να το χρειάζονται.
Τα μέτρα που στην πραγματικότητα προορίζονταν να ελαφρύνουν την επιβάρυνση των παιδιών τείνουν να γίνουν πρόσθετες επιβαρύνσεις.
Θα καταλήξω σε μια σύνοψη - χρειάζομαι άλλα πέντε λεπτά για να συνοψίσω τα κύρια σημεία.
Πρώτα απ' όλα, υπάρχει η βασανιστική βραδύτητα των διαδικασιών.
Οι σημερινές συνθήκες του θεσμικού και νομικού πλαισίου είναι τόσο ανεπαρκείς που δύσκολα μπορεί να
αποφευχθεί η επιπλέον επιβάρυνση αυτών των ευάλωτων παιδιών.
Μετά την ανάληψη της φροντίδας των παιδιών, συχνά παρατηρούνται μεγάλες καθυστερήσεις στην έκδοση της απόφασης και στην έναρξη
των μέτρων στήριξης, επειδή η διεκπεραίωση από τα γραφεία πρόνοιας νέων και τα δικαστήρια απαιτεί μερικές
φορές πολύ χρόνο λόγω υπερφόρτωσης και έλλειψης πόρων.
Οι ψυχολογικοί εμπειρογνώμονες χρειάζονται επίσης αρκετούς μήνες για να πραγματοποιήσουν την αξιολόγησή τους.
Αυτό συχνά σημαίνει ότι τα παιδιά πρέπει να αλλάζουν ανάδοχες οικογένειες αρκετές φορές: από την αναπληρωματική ανάδοχη
οικογένεια σε μια πρώτη ανάδοχη οικογένεια, η οποία στη συνέχεια υπερφορτώνεται, και στη
συνέχεια σε μια δεύτερη ανάδοχη οικογένεια.
Αυτό συχνά οδηγεί σε περαιτέρω καθυστερήσεις, με πρόσθετες επιβαρύνσεις που προκύπτουν όταν εκκρεμεί επίσης ποινική
διαδικασία, ποινική διαδικασία κατά των γονέων ή τρίτων, και τα οικογενειακά δικαστήρια πρέπει στη
συνέχεια να περιμένουν την έκβαση της ποινικής έρευνας.
Στην περίπτωση μεγαλύτερων παιδιών, μπορεί να είναι απαραίτητη η ψυχολογική αξιολόγηση.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι επαγγελματίες βοηθοί δεν επιτρέπεται να συζητήσουν
λεπτομερώς με τα παιδιά τους παράγοντες άγχους.
Έχετε προβλήματα με την εισαγγελία.
Οι ευκαιρίες για συνεργασία, δεν επιτρέπεται επίσης να έχουν συζητήσεις υποστήριξης με τα
παιδιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Οι δυνατότητες συνεργασίας με τους γονείς για τον βιώσιμο σχεδιασμό μέτρων φροντίδας και
υποστήριξης είναι τότε πάντα πολύ περιορισμένες.
Και αν οι υποψίες κατά των γονέων αποδειχθούν αργότερα αβάσιμες, μπορεί να έχει ήδη επέλθει στο μεταξύ μη αναστρέψιμη
αποξένωση, ιδίως στην περίπτωση μικρών παιδιών, όπως για παράδειγμα στο σκάνδαλο κακοποίησης του Worms.
Τα περισσότερα παιδιά δεν ξαναγύρισαν στο σπίτι.
Το δεύτερο σημείο είναι το σύστημα βοηθών που ξεχειλίζει.
Για την αποσαφήνιση του ζητήματος των αναγκαίων και κατάλληλων μέτρων για το παιδί εμπλέκονται
συνήθως πολλά άτομα και φορείς με διαφορετικά προσόντα.
Ειδικότερα, οι γονείς ως θιγόμενοι διάδικοι στη διαδικασία με τους διαδίκους τους. Αυτός είναι ένας διάδικος.
Στη συνέχεια, υπάρχουν τα δικαστήρια, τα γραφεία πρόνοιας νέων, οι δικαστικοί συμπαραστάτες των παιδιών, οι ψυχολόγοι, οι ειδικοί
σε θέματα οικογενειακής υποστήριξης και προστασίας των παιδιών.
Καθυστερήσεις μπορεί να προκύψουν λόγω διαφορών απόψεων, οι οποίες συχνά οδηγούν σε ανταγωνισμό για την ερμηνευτική κυριαρχία.
Από την άλλη πλευρά, συχνά παρατηρείται κρυφή επίτευξη συναίνεσης, η οποία στη συνέχεια εφαρμόζεται στον κανονισμό,
ακόμη και σε εκείνους τους κανονισμούς που προσανατολίζονται λιγότερο στις ανάγκες των παιδιών
παρά στα πλεονεκτήματα των επαγγελματιών φορέων.
Εξάλλου, πρέπει να έχετε κατά νου ότι οι νομικοί σύμβουλοι, οι εμπειρογνώμονες, οι εγκαταστάσεις φροντίδας, η οικογενειακή
υποστήριξη, όλοι αυτοί κερδίζουν χρήματα από τη διαδικασία.
Οι εξαρτήσεις αυτές ενθαρρύνουν την προθυμία αποδοχής ρυθμίσεων που δεν εξυπηρετούν πρωτίστως το συμφέρον του παιδιού.
Εν τω μεταξύ, υπάρχουν όλο και περισσότερες αναφορές στα μέσα ενημέρωσης που επισημαίνουν αποτυχίες σε όλους τους τομείς, με
ουσιαστική κριτική στις αρχές, των οποίων ο ακτιβισμός μερικές φορές μοιάζει λιγότερο με φροντίδα και περισσότερο με
πατερναλισμό, επειδή το προσωπικό είναι συχνά ανεπαρκώς εκπαιδευμένο και στη συνέχεια καταφεύγει στις αφηγήσεις των
ομάδων πίεσης ή στα τυποποιημένα επιχειρήματα κατά την άτυπη επίτευξη συναίνεσης, τα οποία δεν
ανταποκρίνονται πλέον στις ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης.
Όλες αυτές είναι θεμελιώδεις αποφάσεις με ενότητες κειμένου που γνωρίζετε πλέον απ'
έξω, αν διαβάσετε τα επεξηγηματικά υπομνήματα.
Στη συνέχεια, δεν λαμβάνουμε επαρκώς υπόψη την ευαλωτότητα των παιδιών.
Για κάθε παιδί, η ανάληψη της φροντίδας συνδέεται με σοβαρό ψυχολογικό στρες και βλάβες.
Έως και τα δύο τρίτα αυτών των παιδιών είναι ήδη πολύ επιβαρυμένα και, ως εκ τούτου,
αντιδρούν ιδιαίτερα ευαίσθητα στα μέτρα αυτά.
Δεν θα πρέπει να αμφισβητηθεί ότι η ανάθεση της φροντίδας των παιδιών μπορεί να είναι αναγκαία για την προστασία τους.
Ωστόσο, τα μέτρα αυτά δικαιολογούνται μόνο εάν, αφενός, μπορεί να παρασχεθεί στα παιδιά μακροπρόθεσμη ασφάλεια και εάν διασφαλιστεί
ότι τα μέτρα αυτά ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις που τα ειδικά αυτά παιδιά θέτουν στους
φροντιστές τους σε μεμονωμένες περιπτώσεις.
Υπό τις σημερινές συνθήκες, η τύχη αυτών των παιδιών είναι περισσότερο λαχείο, διότι τα αποτελέσματα
αυτών των μέτρων δεν είναι πολύ ενθαρρυντικά και οι αδυναμίες του συστήματος είναι προφανείς.
Και εκτός ή μετά τα ήδη βαριά βάρη του προηγούμενου περιβάλλοντός τους, πολλά από αυτά τα παιδιά έρχονται επιπλέον αντιμέτωπα
με τις ελλείψεις ενός συστήματος που δεν μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή του να βοηθήσει καθόλου με αυτή τη μορφή.
Και τέλος, αυτός ήταν και ο τομέας της εργασίας μου στην ιατρική, ο τομέας των ενδιαφερόντων μου: η διαχείριση της ποιότητας.
Επομένως, δεν μπορείτε να περιμένετε ποιοτική ευαισθητοποίηση σε αυτούς τους τομείς.
Δηλαδή, λένε οι δικαστές, ούτως ή άλλως, το ποιοτικό μας μέτρο σύγκρισης είναι η διαδικασία προσφυγής.
Μας λένε όταν τα έχουμε κάνει θάλασσα, κάτι που φυσικά δεν αναμένεται συνήθως σε αυτούς τους τομείς.
Με άλλα λόγια, έλλειψη ποιοτικής συνείδησης.
Προς το παρόν δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάποια σημαντική μεταρρυθμιστική προσπάθεια στον τομέα αυτό.
Δεν υπάρχει κανένας ποιοτικός έλεγχος.
Οι μεγάλοι κερδισμένοι σε αυτή την αδιαφανή επιχείρηση είναι ανεπαρκώς καταρτισμένοι
εμπειρογνώμονες με ασυνήθιστα υψηλά εισοδήματα.
Η Hammer το προέκτεινε αυτό και κατέληξε σε συνολικό κόστος εμπειρογνωμόνων άνω των δύο δισεκατομμυρίων
ευρώ ετησίως, όχι μόνο για τη φροντίδα των παιδιών.
Δεν χρειάζεται να σας εξηγήσω ότι αυτό δεν είναι έργο μεγάλου αριθμού ατόμων, αλλά αποτέλεσμα πολύ στοχευμένων πιέσεων.
Ένας άλλος παράγοντας κόστους είναι φυσικά οι μονάδες φροντίδας, οι οποίες ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τα παιδιά με έντονο άγχος
λόγω των υψηλότερων τιμών φροντίδας και φυσικά κρατούν τα παιδιά αυτά μαζί τους για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Έχουν επίσης τους δικούς τους ψυχολόγους, οι οποίοι εργάζονται σε αυτό το ίδρυμα και φυσικά γράφουν
ό,τι είναι ευνοϊκό για τα συμφέροντα του ιδρύματος.
Και έχουν επίσης ελάχιστο ενδιαφέρον, αν μου επιτρέπεται να το πω εν κατακλείδι, να υποστηρίξουν με οποιονδήποτε τρόπο
τις επαφές αυτών των παιδιών με τις οικογένειες καταγωγής τους.
Λοιπόν, σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και σας εύχομαι συνεχή επιτυχία.
Γνωρίζετε περιπτώσεις παράνομης κράτησης;
Στη συνέχεια, καταχωρίστε τα στο vetopedia.org/en/en/withdrawal.
Θα βρείτε τον σύνδεσμο κάτω από αυτό το πρόγραμμα.