"Rodziny są często ścigane przez władze z powodu błahych spraw - takich jak styl rodzicielstwa, problemy szkolne lub niekompletne
dokumenty - podczas gdy poważne przypadki przemocy i nadużyć w domach, grupach mieszkalnych lub innych
kontekstach instytucjonalnych nie są konsekwentnie ścigane." .
Prof. dr Uwe Tewes jest wykwalifikowanym psychologiem i przez wiele lat kierował Wydziałem
Psychologii Medycznej w Hanowerskiej Szkole Medycznej.
Jest także biegłym sądowym w postępowaniach z zakresu prawa rodzinnego i karnego oraz mediatorem sądów rodzinnych.
Dzięki swojej pracy jako biegły sądowy oraz w postępowaniach karnych dotyczących dzieci będących ofiarami przemocy, ma wgląd
w cały temat i może dokładnie i obszernie wskazać nadużycia.
A co z proporcjonalnością środków?
Czy czynnik kosztów i korzyści jest prawidłowo wyważony w przypadku tej poważnej interwencji w rodzinie?
Podkreśla się również negatywne skutki, takie jak stres lub zaburzenia przywiązania, które w
rzeczywistości nie powinny być większe niż oczekiwane korzyści.
Prof. dr Uwe Tewes rzuca światło na to wszystko i wiele więcej w swoim wykładzie: "Stres psychologiczny i
wynikające z niego szkody zdrowotne u dzieci po objęciu opieką".
Chcielibyśmy podziękować Axion Resist za udostępnienie tego ważnego wykładu, który został nagrany w ramach
ich kongresu na temat "Jak w rzeczywistości wygląda ochrona rodzin przez państwo?". został nagrany.
Pomóżcie nam, drodzy widzowie, i rozpowszechniajcie informacje o tym programie.
Szanowni Państwo, znamy się już od dłuższego czasu.
Bardzo dziękuję za miłe słowa. Małe sprostowanie:
Nie studiowałem medycyny, miałem katedrę psychologii medycznej, ale z zawodu jestem psychologiem.
Niewiele mogę powiedzieć z własnego doświadczenia na temat tego, co opisałeś we wstępie.
Ale wspólnym tłem - masz całkowitą rację - jest problem wtórnego zagrożenia dzieci i zagrożenia państwa.
Innymi słowy, problemy, które są stwarzane dla dzieci, którym należy pomóc, są tworzone przez
tych, którzy udają, że chcą pomóc tym dzieciom.
Mówię to całkowicie bezstronnie. Postrzegam również moje zadanie jako wstępne przedstawienie krótkiego przeglądu scenariusza,
jeśli chodzi o dzieci, a nie rodziców w tym przypadku, chociaż oczywiście zawsze było to moją zawodową troską.
Dlaczego pozwalam sobie o tym mówić?
Wynika to z mojego odpowiedniego doświadczenia zawodowego.
Przez większość lat zajmowałem się psychiatrią, psychologią kliniczną, a w końcu także psychologią
medyczną - głównie na Uniwersytecie Medycznym w Hanowerze.
To było w pełnym wymiarze godzin, w niepełnym wymiarze godzin, jak powiedziałem, jako biegły sądowy, a
następnie jako wykładowca w ustawowym szkoleniu dla dzieci i młodzieży oraz psychoterapeutów.
Również w dalszym szkoleniu specjalistów w dziedzinie prawa rodzinnego, w szczególności sędziów,
prawników, ekspertów i służb opieki nad młodzieżą.
Zawsze było dla mnie ważne, aby połączyć różne specjalistyczne dyscypliny.
Zorganizowaliśmy również kilka wydarzeń, które przebiegły bardzo dobrze, w które
zaangażowane były wszystkie strony, wszystkie grupy.
Specjalistyczna wiedza, jak już powiedziałem, jako biegły sądowy - konkretnie w tym temacie, chciałem powiedzieć - biegły sądowy
w sprawach dotyczących opieki nad dziećmi oraz w postępowaniach karnych z udziałem dzieci będących ofiarami przemocy.
Następnie w doradzaniu rodzicom i dzieciom w przypadkach przemocy domowej. Mieliśmy centrum doradcze w naszym instytucie.
Doradzanie ośrodkom opieki zastępczej, jak sprawić, by warunki w nich panujące były przyjazne dzieciom oraz dalsze szkolenie
specjalistów w kwestiach związanych z wtórnym zagrożeniem dzieci.
Co mogą zrobić, aby tego uniknąć?
Często nawet nie zdają sobie sprawy z tego, co dokładnie tam robią.
Wyzwanie, gdy pojawia się pytanie o konieczność objęcia dziecka opieką ze względu na zagrożenie dla jego dobra,
polega na tym, że specjaliści z następujących obszarów zwykle muszą współpracować w celu znalezienia rozwiązań:
Z jednej strony są to specjaliści z systemu sądownictwa rodzinnego, tj. sędziowie, prokuratura i policja, sądy
administracyjne i ochrona dzieci, tj. urzędy ds. młodzieży i system opieki zdrowotnej, na
przykład medycyna sądowa lub ocena psychologiczna.
To bardzo kolorowe spektrum i nie mają zbyt wielu wspólnych treningów.
Istnieje również niewiele wspólnej literatury dla tych grup.
Głównym problemem, którym się tutaj zajmuję, jest to, że środki podejmowane przez system pomocy zawsze tworzą
dodatkowe, tj. wtórne, obciążenia dla dotkniętych nimi dzieci.
Odnoszę się w szczególności do stresu spowodowanego środkami, które często muszą być wdrażane w trudnych
okolicznościach i które mogą być traumatycznym doświadczeniem dla zainteresowanych dzieci.
Nie musi tak być w każdym przypadku. Ale może tak być.
Zawsze wiąże się to z rozpadem więzi i relacji, co może mieć szczególnie negatywny wpływ na dalszy rozwój
tych dzieci, a także na ich ciągłe obawy i niepewność w odniesieniu do ich przyszłych oczekiwań.
To nie wszystko, ale jest kilka najważniejszych wydarzeń.
Kiedy trzeba lub chce się rozważyć tak różne rzeczy względem siebie, zawsze napotyka się na dylemat polegający na
tym, że trzeba rozpoznać różne rodzaje ryzyka i powiązać je ze sobą, które nie są od siebie niezależne.
W przypadku każdego środka należy najpierw rozważyć, czy oczekiwana korzyść jest w rozsądnej proporcji do
wynikających z niej obciążeń, które zawsze są z nim związane.
Jeśli w takich okolicznościach dzieci reagują w sposób rzucający się w oczy, często trudno jest zidentyfikować
i uzasadnić rzeczywiste przyczyny takiego zachowania.
A jeśli te obciążenia stają się zbyt duże, mówimy również o wtórnym ryzyku dla dobra dziecka z powodu
niewłaściwego zachowania ze strony systemu wsparcia.
Najpierw przyjrzyjmy się grupie docelowej, o której tutaj mówimy. Jakiego rodzaju są to dzieci?
W 2024 r. około 40 000 dzieci i młodzieży zostało objętych opieką w Niemczech z powodu zagrożenia ich dobrostanu.
Ponadto, system wsparcia odpowiedzialny za to został zakwestionowany przez około 30 000
nieletnich migrantów przybywających bez opieki.
To całkiem rozsądne, nie krytykuję, ale trzeba to wziąć pod uwagę.
Według Federalnego Urzędu Statystycznego w 2023 r. 215 000 dzieci mieszkało w domach opieki lub w rodzinach zastępczych.
Z psychologicznego punktu widzenia ważne jest jednak to, że około połowa do dwóch trzecich dzieci z tej grupy docelowej jest
dotkliwie, a w niektórych przypadkach chronicznie, obciążona poważnymi problemami ze zdrowiem psychicznym w wieku dorosłym.
Zasady gry, zgodnie z którymi działania są zorganizowane w tym systemie pomocy, są określone przez prawo.
Po pierwsze, istnieją konstytucyjnie określone prawa podstawowe z różnymi prawami i obowiązkami zaangażowanych podmiotów.
Po pierwsze, podstawowe prawo dziecka lub dzieci do wychowania i opieki przez rodziców.
Tak to już jest, nie można z tym negocjować.
Następnie prawo rodziców do dzieci, ponieważ według Trybunału Konstytucyjnego w najlepszym interesie dziecka
jest, aby mieszkało ono z rodzicami, a nie z obcymi osobami.
Wreszcie, po trzecie, obowiązkiem państwa jest ochrona dzieci, a także zapewnienie, że rodzice, którzy
zawiedli, są zachęcani do wypełniania swoich obowiązków.
Wymogi prawne dotyczące przyjmowania dzieci pod opiekę są również dość przejrzyste.
Nie ma o czym dyskutować.
Przede wszystkim musi być jasne, że istnieje trwałe ryzyko.
Oznacza to, że musi istnieć znacząca szkoda lub prawdopodobieństwo jej wystąpienia.
Ponadto środek musi być proporcjonalny.
Oznacza to, że nie może być możliwości interwencji za pomocą łagodniejszych środków, na przykład
środków ambulatoryjnych lub przeniesienia do krewnych.
Wreszcie, należy rozważyć koszty i korzyści.
Oznacza to, że możliwość wystąpienia negatywnych skutków, takich jak stres i zaburzenia przywiązania, nie
może być większa niż oczekiwane lub spodziewane korzyści.
I wreszcie, co zawsze jest pomijane, środek ten musi być konieczny w konkretnym indywidualnym przypadku. Musi też być odpowiedni.
Są to terminy prawne, a nie psychologiczne.
Są one również zoperacjonalizowane w orzecznictwie.
Pomijane jest również to, na kim spoczywa ciężar dowodu w takich przypadkach.
Ciężar dowodu konieczności objęcia dziecka opieką spoczywa na urzędzie ds. młodzieży lub sądzie rodzinnym.
Według Federalnego Trybunału Konstytucyjnego władze nie mogą wymagać od rodziców przedstawienia
pozytywnego dowodu ich umiejętności rodzicielskich.
Nie chcę teraz gubić się w konkretnych przykładach.
Nie muszę chyba podkreślać, że w codziennym życiu sądowym rzadko się to zdarza.
Wreszcie, według Federalnego Trybunału Konstytucyjnego, państwo nie może zastępować odpowiedzialności rodzicielskiej
własnymi pomysłami na odpowiednie wychowanie dzieci.
Czasami ze zdumieniem czyta się podejmowane decyzje sądowe.
Ale to są wymogi prawne, a nie coś, co wymyśliłem ja lub jacyś psychologowie w swojej wieży z kości słoniowej.
Federalny Trybunał Konstytucyjny podsumował to stwierdzeniem, że rodzice i ich społeczno-ekonomiczne
warunki życia są częścią losu i ryzyka życiowego dziecka.
Jednak takie działania zawsze wiążą się z ryzykiem decyzyjnym.
Ryzyko to w naturalny sposób sprzyja również niepowodzeniom regulacyjnym.
Wyjaśnię dwa rodzaje awarii na przykładzie.
Nie chcę teraz zbyt głęboko o tym dyskutować.
Z jednej strony uniknięto interwencji, które w rzeczywistości byłyby pilnie potrzebne.
To właśnie zawsze wywołuje duży oddźwięk w prasie.
Hamburg 2005: Siedmioletnia Jessica umiera z głodu w domu, pomimo wielokrotnych doniesień o zaniedbaniu ze strony osób trzecich.
2007 Darry, Szlezwik-Holsztyn: Pięcioro dzieci zmarło, ponieważ władze nie zareagowały na
informacje od osób trzecich o chorobie psychicznej matki.
2012 Hamburg: Dziewczyna Claudia Chantal zmarła z przedawkowania metadonu po latach ignorowania informacji od osób trzecich.
W Schwarzwaldzie w 2015 r.: trzyletni Alessio zmarł, ponieważ władze zignorowały doniesienia medyczne o złym traktowaniu.
To tylko osobisty komentarz. Są to więc również moje własne doświadczenia, których nigdy nie pozbędę się
do końca życia, a o których myślałem dziś wieczorem.
Gdzie byłeś świadkiem, częścią tego systemu, który nie mógł temu zapobiec?
Nawet jeśli jesteś zaangażowany, nie jesteś upoważniony do działania jako ekspert.
Są to zgony, a w niektórych przypadkach w pewnych okolicznościach - to tylko wierzchołek góry lodowej.
Mógłbym opowiadać o tym godzinami. Ale zostawmy to na razie.
Można to również przedyskutować. Nie chcę się tutaj w to zagłębiać.
Oczywiście, jest też porażka ze strony władz, jeśli chodzi o niepoważne, przedwczesne interwencje,
które prowadzą do nieodwracalnych szkód dla dzieci.
Ograniczę się tutaj do przykładu, który zapewne wszyscy znacie.
Tak zwany skandal z nadużyciami w Worms w latach 90. również wywołał spore poruszenie w prasie.
Większość ludzi wie, o co chodzi w tej sprawie, w której wiele dzieci zostało objętych opieką na podstawie fałszywych oświadczeń
złożonych przez niewykwalifikowanego pracownika ośrodka opieki dziennej, samozwańczego
eksperta, a postępowanie sądowe ciągnęło się latami.
To również doprowadza do rozpaczy. Sprawa trafia na stół.
Tak, jak to się dzieje, że dziecko jest teraz w domu, w przerażających okolicznościach?
Tak, bo nauczyciel kiedyś zadzwonił do młodzieżowego ośrodka wychowawczego z byle powodu, nic dramatycznego, a pracownik
młodzieżowego ośrodka wychowawczego, zamiast zwrócić się do profesjonalnego wsparcia, na przykład do
psychiatrii dzieci i młodzieży, po prostu zadzwonił do samozwańczej poradni, co się robi w takich przypadkach?
Tak, zawsze zalecamy oddanie dziecka pod opiekę.
A potem powstają fakty, które trudno rozwiązać i które się zakorzeniły.
Przyjrzyjmy się innym szarym strefom, które zwiększają ryzyko błędnych decyzji.
W ostatnich latach coraz więcej uwagi poświęca się emocjonalnemu zagrożeniu dzieci z powodu nadużyć emocjonalnych.
Nie chcę zaprzeczać, że dzieci mogą być również wykorzystywane psychicznie lub maltretowane psychicznie. Nie o to chodzi.
Ale te trudniejsze w tej dziedzinie są naprawdę słabo zdefiniowane.
Wszyscy zaangażowani specjaliści mają ogromne pole manewru, aby interpretować to zgodnie ze swoimi możliwościami.
W szczególności w tym obszarze pewność prawna dzieci i rodziców jest prawie zerowa.
Zwykle prowadzi to do inflacyjnego stosowania diagnoz psychiatrycznych u dzieci i rodziców przez
specjalistów, którzy nie mają żadnej wiedzy diagnostycznej.
Pracownik młodzieżowy, który kiedyś uczestniczył w weekendowym szkoleniu, powiedział.
Zdiagnozowała u matki histrioniczne zaburzenie osobowości i tak dalej.
W razie potrzeby opinia medyczna jest następnie uzyskiwana od psychiatry, który nie jest zaznajomiony z kryminalistyką.
Wystarczy zapytać, a ona rozmawia z kobietą przez kwadrans i potwierdza diagnozę na potrzeby urzędu ds.
młodzieży, którą normalnie można i tylko można postawić.
Nie dzisiaj, ale nadal można i powinno się o to pytać, jeśli spędziło się miesiące na
dokładnym zapoznaniu się z tą osobowością.
Do tego dochodzi brak specjalistycznej wiedzy, aby fachowo zweryfikować takie referencje. Właśnie tego się spodziewałem.
I wreszcie, roszczenie do suwerenności interpretacji przez samozwańczych ekspertów i grupy lobbingowe.
To szerokie pole do popisu. Być może jeszcze do niego wrócimy.
Do czego prowadzi taka patologizacja zaangażowanych osób, że tak to nieco anegdotycznie ujmę?
Prowadzi to na przykład do tego, że u dzieci, które odrzucają jednego z rodziców, diagnozuje się zespół
alienacji rodzicielskiej, nawet jeśli mają ku temu dobre powody.
Albo że dzieci, które mają szczególnie bliską i wysokiej jakości relację z rodzicem, są następnie określane jako parentyfikowane.
Znalezienie rozsądnej równowagi jest dość trudne, zwłaszcza dla niektórych mam.
I to, że jest za dużo miłości, za dużo miłości, nawet od własnej matki, jest czymś, co nawet ja, w moim
starszym wieku, zdałem sobie sprawę dopiero w ostatnich latach. Mówię to ironicznie, przepraszam.
Albo matki i ojcowie, których można potocznie nazwać rodzicami-helikopterami,
co również nie jest miłe dla tych dzieci.
Ale tylko dlatego, że ci rodzice bardzo martwią się o zdrowie swoich dzieci, nagle
zdiagnozowano u nich zespół Munchausen-by-proxy.
Dzieci muszą zostać objęte opieką.
W takich przypadkach należy również wziąć pod uwagę bezbronność dzieci.
Powiedziałem wcześniej, że to nie są zwykłe dzieci.
Grupa ryzyka jest silnie obciążona możliwymi wcześniejszymi uszkodzeniami, które nie zawsze były spowodowane przez rodziców.
Istnieją jednak badania epidemiologiczne dotyczące dzieci, dzieci zaniedbanych lub maltretowanych.
Często obserwuje się wówczas następujące zaburzenia:
Lęk, depresja, zaburzenia agresywno-dyssocjalne, zaburzenia hiperkinetyczne, takie jak ADHD, zaburzenia przywiązania,
zaburzenia stresu pourazowego, zachowania samookaleczające, tendencje samobójcze, nadużywanie substancji, a
nawet dolegliwości psychosomatyczne, takie jak na przykład zaburzenia snu i zwiększone odczuwanie bólu.
Częstość występowania wynosi od 50 do 75 procent tych dzieci.
Dylemat diagnostyczny polega jednak na tym, że każde z tych zaburzeń może mieć zupełnie inne przyczyny.
To nie jest dowód nadużycia.
Zaburzenie może być również wywołane lub nasilone na przykład przez rozłąkę z rodziną.
Zaburzenie to często ustępuje po roku lub dwóch od objęcia opieką.
A potem wszyscy mówią: aha, to dobrze, że wzięliśmy dziecko pod opiekę.
Nie, ponieważ to zaburzenie po objęciu opieką nie jest dowodem na doświadczenie maltretowania, ponieważ takie
objawy często prowadzą do spontanicznych remisji, nawet jeśli nie były spowodowane maltretowaniem.
Przyjrzyjmy się pokrótce obiektywnym czynnikom stresu związanym z pozbawieniem wolności.
Tak więc warunki są głównie, lub prawie zawsze, traumatyczne.
Ostre środki w każdym przypadku.
Niektóre dzieci są odbierane ze szkoły przez policję lub nagle obcy ludzie stają w drzwiach i mówią: "Zabieramy cię teraz".
Co więcej, zawsze dochodzi do separacji. A separacja zawsze prowadzi do kolejnych zakłóceń.
Nawet jeśli dzieci cierpią z powodu swoich rodziców, należy wziąć pod uwagę, że separacja od tych
rodziców może prowadzić do zaburzeń separacyjnych.
Musi to być wyraźnie oddzielone i oceniane osobno.
Po separacji zwykle brakuje wystarczających relacji i możliwości tworzenia więzi dla
dzieci. Oznacza to, że wpadają one w głęboki dołek.
Następnie nieodpowiednia opieka medyczna lub terapeutyczna.
Często pomijane są szkodliwe wpływy środowiskowe ze strony innych dzieci w ośrodku, a także środowisko, do którego trafiają
dzieci, które mają być chronione przed środowiskiem pochodzenia.
Lub poprzez stygmatyzację w szkole, na przykład, jesteś dzieckiem domowym lub coś w tym rodzaju, przydział ról.
Istnieje również szereg zaburzeń towarzyszących tym późniejszym reakcjom psychologicznym.
Mówiąc ogólnie, są to głównie zaburzenia adaptacyjne.
Zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym, zaburzenia adaptacyjne są obecnie rozumiane jako ostre zaburzenia spowodowane stresującymi
wydarzeniami życiowymi lub drastycznymi zmianami w życiu.
Typowymi objawami takich późniejszych reakcji są lęki, niepokój, poczucie bezradności, zaburzenia zachowań społecznych, zachowania
dyssocjalne, agresywność, reakcje żałoby aż do hospitalizacji, zachowania regresywne,
ssanie kciuka, moczenie nocne, mowa dziecka.
Drugim zbiorczym terminem określającym typowe późniejsze reakcje są zaburzenia związane z traumą.
Wiele z tych dzieci doznało również traumy z powodu tego środka.
Następstwa traumy to reakcje na nadzwyczajne zagrożenia doświadczane przez dziecko jako
katastrofalne, które prowadzą do głębokiej rozpaczy.
Typowymi objawami są intensywne doświadczenia strachu, bezradności i przerażenia, które
często wiążą się z niespokojnym zachowaniem dzieci.
Takie zachowanie jest następnie przypisywane rodzicom jako zawiniona porażka, mimo że zostało spowodowane przez środek.
Często zauważałem to podczas oceny.
Trudno jest to wyjaśnić urzędowi ds. młodzieży lub ogólnie systemowi pomocy, a nawet sądowi.
Czego potrzebują te bezbronne dzieci? Potrzebują dobrze zorganizowanej reakcji kryzysowej.
Nie można temu zaprzeczyć.
Po objęciu opieką potrzebują relacji opartej na zaufaniu z niezawodnym opiekunem.
I potrzebują perspektywy życiowej, która spełnia ich osobiste potrzeby i możliwości.
Ilekroć byłem zaangażowany w te sprawy, zawsze odwiedzałem je na miejscu, w rodzinach zastępczych, w
placówkach opiekuńczych. Doradzałem również takim placówkom.
Z pewnością istnieją dobre organizacje, które nie są odporne na rady i chcą pracować nad sobą.
Ale poznałem okoliczności. Znam również środowiska z obszarów rodzicielskich, które czasami są przerażające.
Ale to, co poznałem w domach opieki, byłoby warte osobnej książki.
A następnie, oczywiście, jak najszybciej wyjaśnić planowany czas trwania środka i zapewnić
niezwłoczne podjęcie niezbędnych środków terapeutycznych.
Zaledwie kilka lat temu trójka dzieci została objęta opieką. Powody były głupie.
Następnie odwiedziłem je w domu i okazało się, że cała trójka dzieci cierpi na dziedziczną chorobę.
Zostały zabrane, ponieważ rodzice zrobili zbyt mało, aby temu przeciwdziałać.
Mówią, że od trzech lat wciąż próbujemy, ale nic się nie wydarzyło.
Chciałbym pokrótce przedstawić to w następujący sposób.
Istnieją dwa źródła wadliwego zachowania.
Jednym z nich są błędy systematyczne generowane przez poszczególne zaangażowane obszary
ze względu na ich szczególne warunki pracy.
Druga część, drugi obszar, to błędy systemowe.
Oznacza to, że jeśli będą oni również współpracować w celu znalezienia rozwiązań, sprawy
mogą stać się jeszcze bardziej skomplikowane.
Pozostańmy przez chwilę przy deficytach specyficznych dla danego przedmiotu.
W przypadku sądów jest to oczywiście bardzo streszczone i uproszczone, ale zasadniczo jest to prawda w tym odcinku.
Deficyty w sądach często polegają na tym, że konstytucyjne wymogi dotyczące oceny ryzyka nie są w wystarczającym
stopniu brane pod uwagę lub są błędnie interpretowane.
I że odpowiedzialność za prawną ocenę normatywną indywidualnej sprawy, którą mogą dokonywać tylko prawnicy, tj.
tylko sądy, jest następnie chętnie delegowana na innych.
Na przykład do urzędu ds. młodzieży lub do ekspertów psychologicznych, którzy nie mogą i nie mają prawa tego robić.
Sąd przyjmuje jednak ich osąd prawny.
Następnie z urzędami ds. młodzieży, które domagają się jednostronnej suwerenności interpretacji dla siebie.
Którzy dokładnie wiedzą, co jest najlepsze. I nie pozwalają ci z nimi o tym rozmawiać.
I którzy, w związku z przydzielaniem dzieci do placówek opiekuńczych, nie mają na uwadze przede wszystkim potrzeb
dzieci, ale często także interesy biznesowe usługodawców.
Temat sam w sobie. Oczywiście.
Są dzieci, którym płaci się 30 000 euro miesięcznie.
I zmieniają obiekty co sześć miesięcy.
Są też kuratorzy procesowi. Doradcy procesowi - wiesz, kim oni są, nie muszę tego wyjaśniać - pochodzą z różnych grup zawodowych.
Dlatego też mają różne punkty widzenia.
Jednak ich oceny umiejętności rodzicielskich i kompetencji wspierających często nie mają uzasadnienia w faktach.
Zamiast polegać na zweryfikowanych faktach, opierają się na subiektywnych opiniach.
Przy czym czasami nieistotne względy również odgrywają rolę.
Na przykład chęć sankcjonowania niewłaściwego zachowania rodziców.
Niektórzy sędziowie delegują wiele obowiązków.
Na kongresie, który kiedyś organizowałem, sędzia przyszedł ramię w ramię z młodą kobietą i przedstawił ją:
"A to jest mój kurator procesowy", miał wygłosić wykład.
"Nie robię już nic bez moich doradców prawnych".
Nie mogłem powstrzymać się od uwagi, którą następnie wypowiedział przed publicznością.
"Och, myślałem, że to zawsze należy do opiekuna prawnego, do opiekuna dziecka, a nie do sędziego".
Nie jest to do końca takie proste, ale zasadniczo trafiło w czuły punkt.
Eksperci, a mianowicie eksperci bez doświadczenia zawodowego, z takimi grupami ryzyka.
Nie nazywamy tego więc ekspertyzą terenową.
Często prowadzi to do błędnej diagnostyki oraz nieprawidłowej oceny ryzyka i prognoz.
Klienci, tj. urzędy ds. młodzieży i sądy, naturalnie preferują ekspertów, którzy są bardziej skłonni do potwierdzania z
góry przyjętych opinii systemu pomocy z perspektywy czasu.
Przy czym ograniczają się do raczej powierzchownych pseudotestów i generalnie ignorują sprzeczne wyniki.
Tak więc ten obszar jest szczególnie wdzięczny dla osób, które chciałyby zostać ekspertami, ale nie mają jeszcze specjalistycznej
wiedzy , ponieważ wiedzą również, że jeśli będą pisać ustami sędziów lub urzędu ds. młodzieży, otrzymają nowe zadania.
Są też specjaliści ds. ochrony dzieci, którzy nie są odpowiednio przeszkoleni do pracy z mocno zestresowanymi
lub nawet straumatyzowanymi dziećmi i dlatego w ogóle nie rozumieją, co się z nimi dzieje.
Jak zbudować z nimi wspierającą relację, aby towarzyszyć im w trudnej fazie przejściowej lub, jeśli to konieczne,
jak przygotować ich do powrotu do rodziny pochodzenia.
I wreszcie, placówki opiekuńcze, w których interesy biznesowe zajmują centralne miejsce i które często
przydzielają swoje miejsca dzieciom, z którymi same są przeciążone ze względu na specjalne wymagania.
Jak wspomniałem wcześniej, często prowadzi to do paradoksalnych sytuacji, w których dzieci ze szczególnie poważnymi
upośledzeniami, które zostały odebrane swoim rodzinom, ponieważ nie skorzystały z pomocy terapeutycznej lub jej nie
otrzymały - nie jest łatwo ją znaleźć - są następnie pozostawiane bez opieki terapeutycznej w rodzinie zastępczej.
I wreszcie, słabości systemu.
Innymi słowy, jeśli prowadzone jest oficjalne dochodzenie w sprawie dobra dziecka, uruchamiany jest szeroko zakrojony system
wsparcia, którego niektórzy aktorzy są niewystarczająco wykwalifikowani i który jest również podatny na ukryte budowanie
konsensusu lub bitwy o suwerenność interpretacyjną, tak że dalszy los dzieci, których to dotyczy, często przypomina loterię.
Dzieci, które potrzebują pomocy, są zaniedbywane.
Inne dzieci są przytłoczone lub nawet traumatyzowane bez potrzeby.
Środki, które w rzeczywistości miały zmniejszyć obciążenie dzieci, stają się dodatkowym obciążeniem.
Przejdę do podsumowania - potrzebuję kolejnych pięciu minut na podsumowanie głównych punktów.
Po pierwsze, procedury są bardzo powolne.
Obecne ramy instytucjonalne i prawne są tak nieodpowiednie, że prawie niemożliwe jest uniknięcie
nakładania dodatkowych obciążeń na te bezbronne dzieci.
Po objęciu dzieci opieką często dochodzi do długich opóźnień w podjęciu decyzji i rozpoczęciu działań wspierających,
ponieważ przetwarzanie przez urzędy ds. młodzieży i sądy czasami zajmuje zbyt dużo czasu z powodu przeciążenia i braku zasobów.
Eksperci psychologiczni również potrzebują kilku miesięcy na przeprowadzenie oceny.
Często oznacza to, że dzieci muszą kilkakrotnie zmieniać rodzinę zastępczą: z rodziny zastępczej w pogotowiu rodzinnym
do pierwszej rodziny zastępczej, która jest następnie przeciążona, a następnie do drugiej rodziny zastępczej.
Często prowadzi to do dalszych opóźnień, z dodatkowymi obciążeniami wynikającymi z toczącego się postępowania karnego,
postępowania karnego przeciwko rodzicom lub osobom trzecim, a sądy rodzinne muszą następnie czekać na wynik dochodzenia karnego.
W przypadku starszych dzieci konieczna może być ocena psychologiczna.
W tym czasie profesjonalni pomocnicy nie mogą szczegółowo omawiać z dziećmi czynników stresogennych.
Wpadasz w kłopoty z prokuraturą.
Możliwości współpracy, nie mogą również prowadzić rozmów wspierających z dziećmi w tym czasie.
Możliwości współpracy z rodzicami w zakresie zrównoważonego planowania opieki i środków
wsparcia są wówczas zawsze bardzo ograniczone.
A jeśli podejrzenia wobec rodziców okażą się później bezpodstawne, nieodwracalna alienacja może już
nastąpić w międzyczasie, zwłaszcza w przypadku małych dzieci, jak na przykład w skandalu z molestowaniem w Worms.
Większość dzieci nie wróciła już do domu.
Drugą kwestią jest przepełniony system pomocy.
Kilka osób i instytucji o różnych kwalifikacjach jest zwykle zaangażowanych w wyjaśnienie kwestii
koniecznych i odpowiednich środków dla dziecka.
W szczególności rodzice jako poszkodowani w postępowaniu wraz ze swoimi stronami postępowania. To jest jedna strona.
Do tego dochodzą sądy, urzędy ds. młodzieży, kuratorzy procesowi, eksperci psychologiczni,
specjaliści ds. wsparcia rodziny i ochrony dzieci.
Opóźnienia mogą wówczas wynikać z różnic zdań, które często prowadzą do rywalizacji o suwerenność interpretacyjną.
Z drugiej strony, często można zaobserwować ukryte budowanie konsensusu, który jest następnie wdrażany w przepisach,
nawet w tych przepisach, które są zorientowane mniej na potrzeby dzieci niż na korzyści profesjonalnych podmiotów.
Trzeba przecież pamiętać, że radcy prawni, biegli, placówki opiekuńcze, pomoc
rodzinna - wszyscy oni zarabiają na postępowaniu.
Takie zależności zachęcają następnie do akceptowania ustaleń, które nie służą przede wszystkim dobru dziecka.
W międzyczasie w mediach pojawia się coraz więcej doniesień wskazujących na niepowodzenia we wszystkich obszarach, przy
znacznej krytyce władz, których akcyjność czasami wydaje się mniej przypominać opiekę, a bardziej paternalizm, ponieważ
personel jest często słabo wyszkolony, a następnie powraca do narracji grup lobbystycznych lub standardowych
argumentów w nieformalnym budowaniu konsensusu, które nie oddają już sprawiedliwości specyfice poszczególnych przypadków.
Są to fundamentalne decyzje z modułami tekstowymi, które teraz znasz na pamięć, jeśli czytasz uzasadnienia.
W takim przypadku nie uwzględniamy w wystarczającym stopniu wrażliwości dzieci.
Dla każdego dziecka objęcie opieką wiąże się z poważnym stresem psychologicznym i upośledzeniem.
Nawet dwie trzecie tych dzieci ma już wysoki poziom stresu i dlatego są szczególnie wrażliwe na te środki.
Nie należy kwestionować faktu, że objęcie dzieci opieką może być konieczne dla ich ochrony.
Takie środki są jednak uzasadnione tylko wtedy, gdy z jednej strony można zapewnić dzieciom długoterminowe bezpieczeństwo i
jeśli zapewni się, że środki te spełniają wymagania, jakie te szczególne dzieci stawiają
swoim opiekunom w indywidualnych przypadkach.
W obecnych warunkach los tych dzieci jest raczej loterią, ponieważ wyniki takich działań nie są
zbyt zachęcające, a słabości systemu są oczywiste.
A oprócz lub po już dużych obciążeniach w ich poprzednim środowisku, wiele z tych dzieci jest dodatkowo
konfrontowanych z niedociągnięciami systemu, który nie może w ogóle wypełnić swojego mandatu do pomocy w tej formie.
I wreszcie, co nie mniej ważne, to również moja dziedzina pracy w medycynie, mój obszar zainteresowań: zarządzanie jakością.
Nie można więc oczekiwać wysokiej jakości świadomości w tych obszarach.
Sędziowie i tak twierdzą, że naszym wyznacznikiem jakości jest proces odwoławczy.
Mówią nam, kiedy popełniliśmy błąd, co oczywiście nie jest zwykle oczekiwane w tych obszarach.
Innymi słowy, brak świadomości jakości.
Obecnie nie ma żadnych oznak wielkiego zapału reformatorskiego w tym obszarze.
Nie ma żadnej kontroli jakości.
Największe zarobki w tym nieprzejrzystym biznesie to nieodpowiednio wykwalifikowani
eksperci o niezwykle wysokich dochodach.
Hammer dokonał ekstrapolacji i doszedł do wniosku, że całkowite koszty eksperckie wynoszą ponad dwa
miliardy euro rocznie, nie tylko za opiekę nad dziećmi.
Nie muszę chyba tłumaczyć, że nie jest to zasługa dużej liczby osób, ale wynik bardzo ukierunkowanego lobbingu.
Kolejnym czynnikiem kosztowym są oczywiście placówki opiekuńcze, które są szczególnie zainteresowane wysoce
zestresowanymi dziećmi ze względu na wyższe stawki za opiekę i naturalnie zatrzymują je u siebie tak długo, jak to możliwe.
Następnie mają również własnych psychologów, którzy pracują w tej instytucji i oczywiście piszą
to, co jest korzystne dla interesów instytucji.
Nie mają też większego interesu, jeśli mogę tak powiedzieć na zakończenie, we wspieraniu w jakikolwiek
sposób kontaktów tych dzieci z ich rodzinami pochodzenia.
Dziękuję za uwagę i życzę dalszych sukcesów.
Czy znasz jakieś przypadki bezprawnego zatrzymania?
Następnie wprowadź je na stronie vetopedia.org/en/en/withdrawal.
Link znajduje się poniżej tego programu.