Op 8 maart zullen de Zwitserse kiezers stemmen over het SRG-initiatief "200 frank is genoeg!".
Als voormalig werknemer van SRG wil ik graag een aantal belangrijke gedachten met jullie delen.
Het initiatief heeft als doel de omroepbijdrage - beter bekend als de Serafe bijdrage - te verlagen van de
huidige 335 CHF per huishouden per jaar naar 200 CHF.
Wat rechtvaardigt onze mediavergoeding, die veruit de hoogste ter wereld is?
Zwitserland is een heel klein land, maar door zijn taalkundige en culturele diversiteit moet het ook worden
voorzien van media in vier verschillende landstalen.
Dit kost geld en SRG vervult deze publieke taak in overeenstemming met de Federale Radio- en Televisiewet (RTV-wet).
Toch zijn er steeds meer mensen die niet tevreden zijn over de diensten van de SRG en daarom niet langer
bereid zijn om deze zeer hoge omroepbijdrage te betalen.
Wat is de belangrijkste kritiek op deze mediaconsumenten?
Volgens de RTV-wet moeten programma's met een licentie "de diversiteit van gebeurtenissen en
meningen op adequate wijze tot uitdrukking brengen".
Helaas is het echter juist deze vereiste die bij SRG op misdadige wijze wordt verwaarloosd.
En deze kritiek gaat niet alleen over een onmiskenbaar ideologische achtergrond van journalistiek werk.
In het bijzonder gaat het ook over de problematische selectie van onderwerpen of "niet-selectie van onderwerpen".
Achter de schermen heb ik zelf pijnlijk moeten constateren dat evenwichtige en brede berichtgeving helaas niet
gewenst is in het belang van echte publieke opinievorming.
Op dezelfde manier bevordert het journalistieke werk het sociale discours niet, maar doet het er alles aan om het te
voorkomen, ook al heeft de Zwitserse Raad voor de Journalistiek uitdrukkelijk verklaard dat dit moet worden gewaarborgd.
Mediaconsumenten willen immers hun eigen mening vormen en niet gebonden zijn aan het geprefabriceerde opiniekorset van de SRG.
De volgende indrukwekkende ervaring laat zien welke ernstige gevolgen het negeren van dit uitgebreide
informatiemandaat in onze samenleving kan hebben:
Net toen de coronavirusprotocollen van het Duitse Robert Koch Instituut - kortweg de RKI-protocollen - in het voorjaar van 2024
openbaar werden, vroeg ik een voormalige SRG-collega en journalist wanneer SRF er eindelijk aan zou denken om verslag te
doen van de zeer controversiële inhoud van deze RKI-protocollen.
Haar zeer inzichtelijke en tegelijkertijd ontnuchterende antwoord: "Oh, ik kijk er niet eens
meer naar, het hele ding is geschiedenis voor mij."
Nee, dat is niet zo! De Onafhankelijke Klachteninstantie kwam ook tot de conclusie dat het weglaten van SRG in
strijd was met de diversiteitseis en leidde tot een onevenwichtige presentatie van de pandemische respons.
Maar het wordt nog erger: SRG was niet bereid om dit vonnis te accepteren en maakt de
zaak aanhangig bij het Federale Hooggerechtshof.
Zo hopeloos is de SRG!
Uiteindelijk kon ik die journalist alleen maar antwoorden: "Als het onaangenaam wordt, onderdruk je het gewoon,
veeg je het onder het tapijt, praat je er niet meer over?
Is dit de nieuwe vorm van kwaliteitsjournalistiek, zoals u die tot uw missie hebt gemaakt en zoals u
die in de toekomst serieus zult blijven beoefenen?"
De achtergrond van deze persoonlijke ervaring en talloze andere voorbeelden van journalistiek falen documenteer
ik in mijn boek "Im Hexenkessel der Bundeshaus-Medien".
Hoezeer de SRG bang is voor het initiatief voor tariefverlaging en nadenkt over hoe ze de stemming kan
winnen, blijkt bijvoorbeeld uit de talrijke openbare evenementen onder de naam "SRG Beizentour".
In werkelijkheid zou SRG zich echter moeten afvragen hoe het vertrouwen van het publiek in SRG kan worden hersteld.
Dit zou immers een van de absoluut centrale elementen zijn voor het toekomstige succes van SRG.
Talloze brieven van medemensen bevestigen dat dit vertrouwen een ernstig verlies heeft geleden.
Dit verlies aan vertrouwen kan alleen worden gecorrigeerd door een beslissende verandering van houding.
Dit vereist echter de bereidheid om terug te keren naar de Code voor Journalistiek van de Zwitserse Raad voor
de Journalistiek, waaraan de Zwitserse journalistiek zich uiteindelijk heeft gecommitteerd.
Zolang die bereidheid er niet is en de SRG zo blijft frauderen, moet het niet verbazen dat het volk zegt: "200 frank is genoeg!".