8 marca szwajcarscy wyborcy będą głosować nad inicjatywą obniżenia opłat SRG "200 franków wystarczy!".
Jako były wieloletni pracownik SRG, chciałbym podzielić się z wami kilkoma ważnymi przemyśleniami.
Inicjatywa ma na celu zmniejszenie opłaty abonamentowej za radio i telewizję - powszechnie znanej jako opłata Serafe - z
obecnych 335 CHF na gospodarstwo domowe rocznie do 200 CHF.
Co uzasadnia naszą opłatę medialną, która jest zdecydowanie najwyższa na świecie?
Szwajcaria jest bardzo małym krajem, ale ze względu na swoją różnorodność językową i kulturową musi być również
zaopatrywana w media w czterech różnych językach narodowych.
To kosztuje, a SRG wypełnia ten mandat służby publicznej zgodnie z federalną ustawą o radiu i telewizji (ustawa o RTV).
Niemniej jednak jest coraz więcej osób, które nie są zadowolone z usług SRG i dlatego nie chcą już płacić
tego bardzo wysokiego abonamentu radiowo-telewizyjnego.
Jaka jest główna krytyka tych konsumentów mediów?
Zgodnie z ustawą o RTV, licencjonowane programy muszą "odpowiednio wyrażać różnorodność wydarzeń i poglądów".
Niestety, to właśnie ten wymóg jest karygodnie zaniedbywany w SRG.
I ta krytyka nie dotyczy tylko jednoznacznie ideologicznego tła pracy dziennikarskiej.
W szczególności chodzi również o problematyczny wybór tematów lub "brak wyboru tematów".
Za kulisami musiałem boleśnie zaobserwować, że zrównoważone i szeroko zakrojone raporty nie są niestety pożądane
w interesie prawdziwego kształtowania opinii publicznej.
W ten sam sposób praca dziennikarska nie promuje dyskursu społecznego, ale robi wszystko, co w jej mocy,
aby mu zapobiec, mimo że Szwajcarska Rada Prasowa wyraźnie oświadczyła, że należy to chronić.
W końcu konsumenci mediów chcą kształtować własne opinie i nie chcą być przywiązani do prefabrykowanego gorsetu opinii SRG.
Poniższe imponujące doświadczenie pokazuje, jak poważne konsekwencje może mieć ignorancja tego
kompleksowego mandatu informacyjnego w naszym społeczeństwie:
Gdy wiosną 2024 r. protokoły koronawirusa niemieckiego Instytutu Roberta Kocha - w skrócie protokoły RKI - zostały upublicznione,
zapytałem byłego kolegę z SRG i dziennikarza, kiedy SRF w końcu pomyśli o informowaniu o
wysoce kontrowersyjnej treści tych protokołów RKI.
Jej bardzo wnikliwa i jednocześnie otrzeźwiająca odpowiedź: "Och, nawet już na to nie
patrzę, cała sprawa jest dla mnie historią".
Nie, nie jest! Skarg doszedł również do wniosku, że pominięcie SRG naruszyło wymóg różnorodności i doprowadziło
do niezrównoważonej prezentacji reakcji na pandemię.
Ale jest jeszcze gorzej: SRG nie była gotowa zaakceptować tego wyroku i skierowała sprawę do Federalnego Sądu Najwyższego.
Oto jak beznadziejne jest SRG!
W końcu mogłem tylko odpowiedzieć temu dziennikarzowi: "Jeśli stanie się to nieprzyjemne, po prostu
stłum to, zamieść pod dywan, nie mów o tym więcej?
Czy to jest nowy rodzaj dziennikarstwa wysokiej jakości, który uczyniłeś swoją misją i który
będziesz poważnie kontynuował w przyszłości?"
W mojej książce "Im Hexenkessel der Bundeshaus-Medien" dokumentuję tło tego osobistego doświadczenia
i wiele innych przykładów dziennikarskiej porażki.
O tym, jak bardzo SRG obawia się inicjatywy obniżenia opłat i myśli o tym, jak wygrać głosowanie, świadczą na
przykład liczne wydarzenia publiczne pod nazwą "SRG Beizentour".
W rzeczywistości jednak SRG powinna zadać sobie pytanie, w jaki sposób można przywrócić zaufanie społeczeństwa do SRG.
W końcu byłby to jeden z absolutnie kluczowych elementów przyszłego sukcesu SRG.
Niezliczone listy od innych ludzi potwierdzają, że zaufanie to poniosło poważną stratę.
Tę utratę zaufania można naprawić tylko poprzez zdecydowaną zmianę postawy.
Wymaga to jednak chęci powrotu do Kodeksu Dziennikarstwa Szwajcarskiej Rady Prasowej, do którego
szwajcarskie dziennikarstwo jest ostatecznie zobowiązane.
Dopóki tej woli nie będzie, a SRG nadal będzie oszukiwać w ten sposób, nie należy się
dziwić, że ludzie mówią: "200 franków wystarczy!".