Υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός συζητήσεων σχετικά με την παιδική πορνογραφία ΑΙ ή τα λεγόμενα παιδικά
πορνογραφικά μάνγκα στη δημόσια τηλεόραση, όπως στην περίπτωση της ελβετικής τηλεόρασης SRF.
Υποτίθεται ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να υποστεί σωματική βλάβη κατά τη διαδικασία.
Η κατοχή τέτοιων σχεδιασμένων μάνγκα ή εικόνων που παράγονται με τεχνητή νοημοσύνη εξακολουθεί να απαγορεύεται.
Αλλά ακόμη και αυτή η απαγόρευση έχει ήδη κλονιστεί,
Η υποτιθέμενη επιστήμη και η πρακτική την αμφισβητούν όλο και περισσότερο.
"Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι είναι σοφότερο να παρέχουμε στους παιδόφιλους κάτι για το οποίο δεν χρειάστηκε να υποφέρουν
παιδιά", δήλωσε ο ιατροδικαστής ψυχολόγος Jérôme Endrass.
"Αυτό θα μπορούσε να μειώσει την κατανάλωση "πραγματικής" παιδικής πορνογραφίας με πραγματική κακοποίηση".
Η Regula Bernhard Hug, διευθύντρια του Ελβετικού Ιδρύματος Προστασίας του Παιδιού, αντιτείνει: "Αυτό θα ήταν ένας
επικίνδυνος ευτελισμός. Διότι μια τεχνητή νοημοσύνη θα έπρεπε επίσης να τροφοδοτείται με πραγματικό "υλικό"".
Απορρίπτει αυστηρά τη γενική νομιμοποίηση του περιεχομένου της τεχνητά παραγόμενης παιδικής πορνογραφίας.
Ο δικαστικός ψυχίατρος Frank Urbaniok θεωρεί επίσης ότι η απαγόρευση είναι θεμελιωδώς σωστή.
Κατά τη γνώμη του, είναι ένα σημαντικό μήνυμα "(...) ότι η κοινωνία καταδικάζει τη σεξουαλική κακοποίηση".
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ωστόσο, θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα έδινε στους παιδόφιλους πρόσβαση σε τεχνητό υλικό και
θα μπορούσε να προβλέψει την ελεγχόμενη διανομή παιδικού πορνό με τεχνητή νοημοσύνη υπό ορισμένες προϋποθέσεις.
Οι Urbaniok και Endrass συνεχίζουν να συζητούν και να διακρίνουν μεταξύ δύο διαφορετικών τύπων παραβατών.
Όσοι μπορούν να διακρίνουν τη φαντασία από την πραγματικότητα θα πρέπει να μπορούν να
παρακολουθούν τεχνητά παραγόμενο παιδικό πορνό.
Κατά τη γνώμη τους, αυτό θα μείωνε τον κίνδυνο επιθέσεων και οι εικόνες θα τους έδιναν ένα είδος διεξόδου.
Και όσοι δεν είναι σε θέση να το κάνουν αυτό δεν πρέπει να τα λαμβάνουν σε καμία περίπτωση.
Και τέλος, η Ελβετία της Παιδικής Προστασίας επίσης υποχωρεί:
Μια στενά ελεγχόμενη θεραπευτική χρήση θα ήταν ακόμη και κατ' αρχήν νοητή γι' αυτά.
Αγαπητοί τηλεθεατές, θα έπρεπε να τίθενται τέτοια ερωτήματα σε δημόσιο διάλογο;
Εξάλλου, η συζήτηση εδώ αφορά τον βιασμό των παιδιών - το αν έχουν παραχθεί τεχνητά ή όχι δεν είναι το ζητούμενο!
Το γεγονός ότι ιατροδικαστές ψυχίατροι όπως ο Urbaniok ορκίζονται στη συνέχεια και στο SRF Kultur ότι η "τελετουργική κακοποίηση"
είναι απλώς μια θεωρία συνωμοσίας και δεν υπάρχει, παρόλο που 1024 επιζώντες την περιγράφουν στο ντοκιμαντέρ
της Lois Sasek για την τελετουργική βία, δεν κάνει τη συζήτησή τους να φαίνεται πιο αξιόπιστη.
Όλοι γνωρίζουν και κατανοούν ότι ένας εθισμός μπορεί να θεραπευτεί ή να "θεραπευτεί" μόνο με απόλυτη παραίτηση.
Ακριβώς όπως ο πρώην αλκοολικός δεν πρέπει να αγγίξει ούτε σταγόνα και ο πρώην ναρκομανής δεν πρέπει ούτε καν να
σκέφτεται τα ναρκωτικά, αυτές οι φρικαλεότητες δεν πρέπει ούτε καν να σκέφτεται κανείς, πόσο μάλλον να τις συζητά!
Πορνογραφία τεχνητής νοημοσύνης
για τους παιδεραστές θα ισοδυναμούσε με ένα εγκληματικό ναρκωτικό πύλης!
Στο ντοκιμαντέρ Kla.TV
"Οι παιδόφιλοι απαιτούν "δικαίωμα" στα παιδιά μας" δείχνει με μεγαλύτερη σαφήνεια πώς οι μικρές απαιτήσεις στην αρχή οδηγούν
σε όλο και βαθύτερες εξαρτήσεις και αποτρόπαιες διαστροφές.
Μέσω της άσκησης πίεσης, της ανθρωπιστικής "κατανόησης" και με θεραπευτικά προσχήματα, τα απόλυτα ταμπού
λαμβάνουν επίσης υποστήριξη, ανοίγοντας το "κουτί της Πανδώρας".
Το να βλέπεις ή να χαρακτηρίζεις τα παιδιά ως σεξουαλικά όντα ήταν, είναι και θα παραμείνει για
πάντα ένα ταμπού, και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει.