Στις αρχές του έτους, η αναθεώρηση του υγειονομικού νόμου του καντονιού του Σεν Γκάλεν
προκάλεσε αναστάτωση σε ολόκληρη την Ελβετία.
Αναφέρει ότι η κυβέρνηση μπορεί να κηρύξει τους εμβολιασμούς υποχρεωτικούς με διάταγμα στο
πλαίσιο του ομοσπονδιακού νόμου για τις επιδημίες.
Το ύψος του προστίμου που φτάνει τα 20.000 φράγκα βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής.
Ωστόσο, το St. Gallen δεν είναι σε καμία περίπτωση το μόνο καντόνι με πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού.
Στο καντόνι της Ζυρίχης, μια τέτοια διάταξη με πρόστιμο έως 50.000 ελβετικά φράγκα ισχύει από την άνοιξη του 2020.
Αυτό το πρόγραμμα στοχεύει να φτάσει στην ουσία του θέματος.
Θα θέλαμε να καλωσορίσουμε την κ. Andrea Staubli, δικηγόρο, διαμεσολαβητή και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Action
Alliance Free Switzerland (ABF Switzerland). Γεια σας κα Staubli.
: Στάλι: Καλησπέρα, σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Ευχαρίστως.
Κυρία Staubli, θα μπορούσατε, παρακαλώ, να συστηθείτε εν συντομία και να εξηγήσετε πώς
ασχοληθήκατε με το θέμα του εμβολιασμού στην Ελβετία;
Είμαι δικηγόρος στην εκπαίδευση.
Ήμουν πρόεδρος δικαστηρίου για 20 χρόνια και σήμερα εργάζομαι ανεξάρτητα ως διαμεσολαβητής, προπονητής και σύμβουλος.
Εργάζομαι ως δικηγόρος για το "Aktionsbündnis Freie Schweiz" και με ρωτήσατε πώς αναμείχθηκα.
Αυτό ξεκίνησε την άνοιξη του 2020.
Συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν μπορούσε να είναι σωστό.
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο άρχισε να κυβερνά με νόμο έκτακτης ανάγκης.
Τα βασικά μας δικαιώματα περιορίστηκαν και για μένα αυτό ήταν απλώς ένα σημάδι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Στη συνέχεια ασχολήθηκα με το θέμα λίγο πιο βαθιά και έτσι κατέληξα στην ABF Switzerland.
Και εκεί συνειδητοποιήσαμε - ιδίως με τις εμπειρίες από την περίοδο Corona - ότι τα θέματα της υγείας και της
πολιτικής υγείας είναι πολύ, πολύ σημαντικά- για εμάς τους ανθρώπους πρώτα απ' όλα, φυσικά, αλλά και για τους πολιτικούς.
Έτσι, στη συνέχεια ασχοληθήκαμε με τον νόμο περί επιδημιών, τους διεθνείς υγειονομικούς
κανονισμούς και τη συνθήκη για την πανδημία.
Ο νόμος περί επιδημιών αναφέρει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Στη συνέχεια, υπάρχουν οι όροι υποχρεωτικός εμβολιασμός και υποχρεωτικός εμβολιασμός.
Μπορείτε να μας εξηγήσετε τις διαφορές και πώς τα καντόνια χρησιμοποιούν στην πραγματικότητα τους όρους;
Αν κοιτάξουμε στη Wikipedia ή στο λεξικό, θα βρούμε τη δήλωση ότι η υποχρέωση και το καθήκον είναι στην πραγματικότητα συνώνυμα.
Έτσι, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός ή η υποχρεωτική ανοσοποίηση σημαίνει στην πραγματικότητα το ίδιο πράγμα.
Πιστεύω ότι η λέξη "υποχρεωτικός εμβολιασμός" έχει ισχυρότερη, μεγαλύτερη σημασία για τους ανθρώπους.
Ο νόμος για τις επιδημίες, δηλαδή ο ομοσπονδιακός νόμος που ισχύει για ολόκληρη την
Ελβετία, μιλάει για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Όλα τα άλλα καντόνια που έχουν έναν τέτοιο νόμο, με εξαίρεση το καντόνι St. Gallen, μιλούν επίσης για υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Και το καντόνι του Σεν Γκάλεν είναι πλέον το μοναδικό καντόνι που συζητά για υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Έχετε δίκιο, υπάρχει επίσης υποχρεωτικός εμβολιασμός.
Και θα ήθελα να κάνω μια πολύ σαφή διάκριση μεταξύ της άμεσης υποχρέωσης εμβολιασμού και της έμμεσης υποχρέωσης εμβολιασμού.
Ο άμεσος υποχρεωτικός εμβολιασμός θα σήμαινε ότι θα μαζεύαμε κάποιον, θα τον πηγαίναμε στο γιατρό - ίσως με την
αστυνομία - και στη συνέχεια θα του κάναμε τον εμβολιασμό.
Δεν το έχουμε αυτό στην Ελβετία.
Αλλά αυτό που συνειδητοποιήσαμε από την εποχή του Corona είναι ότι έχουμε στην
πραγματικότητα μια έμμεση υποχρέωση να εμβολιάζουμε.
Αυτό σημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι αποκλείστηκαν από τη δημόσια ζωή κατά τη διάρκεια της
Κορόνα και κινδύνευαν να χάσουν τη δουλειά τους.
Σε μια τέτοια κατάσταση, δεν μπορείτε πλέον να αποφασίσετε ελεύθερα και μιλάμε για έμμεσο εξαναγκασμό.
Αν τώρα εξετάσουμε τα πρόστιμα που έχουν ορισμένα καντόνια στους νόμους τους για την υγεία -δηλαδή, αν κάποιος δεν συμμορφωθεί με
ένα πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού και μπορεί να του επιβληθεί πρόστιμο έως και 20.000 φράγκα- τότε λέμε επίσης
ότι το άτομο αυτό δεν είναι πλέον ελεύθερο να αποφασίζει.
Αυτό σημαίνει ότι έχουμε και εδώ μια έμμεση υποχρέωση εμβολιασμού.
Εάν τα καντόνια εισάγουν τώρα ένα πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού, τότε επικαλούνται το EpG, άρθρο 22.
Αναφέρει: "Τα καντόνια μπορούν να κηρύξουν υποχρεωτικούς τους εμβολιασμούς των ευάλωτων ομάδων πληθυσμού, ιδιαίτερα
των εκτεθειμένων ατόμων και των ατόμων που ασκούν ορισμένες δραστηριότητες, εάν υπάρχει σημαντικός κίνδυνος".
Αυτό λέει. Αυτό σημαίνει ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός μπορεί να εισαχθεί μόνο για ορισμένα άτομα και όχι για όλους;
Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο που αναφέρετε εδώ.
Έτσι, το άρθρο 22 του EpG ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 2016.
Και αυτός ο ομοσπονδιακός νόμος δίνει στα καντόνια τη δυνατότητα να εισάγουν ένα τέτοιο πρόγραμμα
υποχρεωτικού εμβολιασμού στους νόμους τους για την υγεία.
Τώρα είναι πολύ σημαντικό ότι μια τέτοια υποχρέωση εμβολιασμού μπορεί να επιβληθεί μόνο υπό ορισμένες
προϋποθέσεις - συγκεκριμένα, πρέπει να επιβληθεί σε ορισμένα άτομα ή ομάδες ατόμων.
Και αυτό είναι σωστό, δεν είναι υποχρεωτικός εμβολιασμός.
Αλλά αν εξετάσουμε προσεκτικότερα αυτά τα κριτήρια, τι σημαίνει "ιδιαίτερα ευάλωτα άτομα, άτομα
που ασκούν συγκεκριμένες δραστηριότητες" κ.λπ.
Στη συνέχεια βλέπουμε ότι πρόκειται για τους λεγόμενους αόριστους νομικούς όρους.
Με άλλα λόγια, αυτό μπορεί να ερμηνευθεί πολύ ευρέως και εκεί έγκειται ο κίνδυνος.
Αν τώρα λέμε "ορισμένες ομάδες ατόμων - δηλαδή όλα τα άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω", τότε αυτό ισχύει για αρκετούς
ανθρώπους, ανεξάρτητα από την κατάσταση της υγείας τους.
Αν πούμε "επηρεάζει όλα τα παιδιά και τους νέους", τότε έχουμε επίσης μια μεγάλη ομάδα πληθυσμού.
"Άτομα που ασκούν μια συγκεκριμένη δραστηριότητα" - μπορεί να είναι οποιοσδήποτε
εργάζεται σε νοσοκομείο, γηροκομείο ή οίκο ευγηρίας.
Και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι, αν και δεν πρόκειται για γενική υποχρέωση εμβολιασμού, θα
μπορούσε να επηρεάσει πάρα πολλούς ανθρώπους.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που έχουμε εδώ, αν αυτό ερμηνευθεί ευρέως.
Αν κάποιο καντόνι πει τώρα ότι θέλουμε να το επεκτείνουμε αυτό, τότε θα επηρεαστούν πολλές
πληθυσμιακές ομάδες ή τάξεις σε ένα καντόνι.
Ναι, ο νόμος περί επιδημιών αναφέρει επίσης "εάν υπάρχει σημαντικός κίνδυνος".
Αυτό εγείρει το ερώτημα τι συνιστά "σημαντικό κίνδυνο";
Και: η δημόσια υγεία δεν τίθεται σε κίνδυνο σε μια πανδημία - ή σε μια υποτιθέμενη πανδημία - ούτως ή άλλως;
Τι θα λέγατε λοιπόν στους ανθρώπους που επιχειρηματολογούν με αυτόν τον τρόπο;
Ο σημαντικός κίνδυνος που αναφέρατε είναι ακριβώς η δεύτερη απαίτηση.
Έτσι έχουμε τις συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων και στη συνέχεια η δεύτερη απαίτηση είναι ότι υπάρχει σημαντικός κίνδυνος.
Τι σημαίνει "σημαντικός κίνδυνος";
Πρόκειται για έναν άλλο ευρύ όρο, μια απροσδιόριστη νομική έννοια.
Και στη συνέχεια τα καντόνια συμπληρώνουν αυτό το περιεχόμενο με το δικό τους περιεχόμενο.
Και εδώ έχουμε και πάλι τον κίνδυνο ότι ένα καντόνι μπορεί να το ερμηνεύσει πολύ ευρέως.
Έτσι, μπορεί να αποτελέσει πολύ γρήγορα σημαντικό κίνδυνο.
Και τότε σωστά λέτε, ναι, κάθε πανδημία δεν αποτελεί κατά κάποιο τρόπο απειλή για τη δημόσια υγεία;
Και ναι, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Ο τρέχων ορισμός του ΠΟΥ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αναφέρει ότι "πανδημία υπάρχει όταν
υπάρχει παγκόσμια εξάπλωση μιας νέας ασθένειας".
Και αυτό σημαίνει ότι το κριτήριο που χρησιμοποιεί εδώ ο ΠΟΥ είναι η ταχύτητα εξάπλωσης, δηλαδή πόσο
γρήγορα εξαπλώνεται ένας ιός - και όχι ο μεγάλος αριθμός θανάτων ή ο μεγάλος αριθμός ασθενειών.
Και όταν το βλέπουμε αυτό, μπορεί γρήγορα να γίνει αντιληπτό ότι κάτι είναι πανδημία.
Και αν ο ΠΟΥ κηρύξει τότε πανδημία, όπως έχει κάνει λόγω κάποιας ασήμαντης λεπτομέρειας, τότε φυσικά
διατρέχουμε τον κίνδυνο να επιβληθούν περισσότεροι υποχρεωτικοί εμβολιασμοί στα καντόνια της Ελβετίας.
Με άλλα λόγια, η πιθανότητα να υπάρχει σημαντικός κίνδυνος μπορεί να επαναληφθεί πολύ γρήγορα, εάν ο ΠΟΥ ενεργήσει αναλόγως.
Επίσης, για παράδειγμα -όπως είδαμε με την κορώνα- όταν απλά εμφανίζεται ένα τεστ που δίνει την
εντύπωση ότι μια ασθένεια εξαπλώνεται πολύ γρήγορα.
Έτσι, πρέπει να υπολογίσουμε το γεγονός ότι αυτό μπορεί να συμβεί γρήγορα.
Ναι, αν αυτό εννοείτε: Ποια είναι η απαίτηση για υποχρεωτικό εμβολιασμό; Ένας σημαντικός κίνδυνος.
Πότε έχουμε σημαντικό κίνδυνο;
Εάν ο ΠΟΥ κηρύξει τώρα πανδημία και στη συνέχεια πει ότι οι δοκιμές είναι τώρα απαραίτητες.
Αυτό το γνωρίζουμε από την εποχή των κοροναϊών με το τεστ PCR.
Τώρα γνωρίζουμε ότι υπήρξαν πολλά ψευδώς θετικά αποτελέσματα.
Αυτό σημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι εξετάστηκαν ως ασθενείς που δεν ήταν καθόλου άρρωστοι.
Τότε έχουμε μια ευρεία εξάπλωση και υπάρχει ο κίνδυνος ένα καντόνι ή ακόμη και το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο να
καταστήσει τον εμβολιασμό υποχρεωτικό σε μια ειδική περίπτωση.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος.
Η ABF Switzerland εξέδωσε επίσης δελτίο τύπου με τίτλο "Οι υποχρεώσεις εμβολιασμού δοκιμάζονται".
Θα μπορούσατε να μας δώσετε μια γενική εικόνα του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ατομικές
υποχρεώσεις εμβολιασμού και οι κυρώσεις στα διάφορα καντόνια;
Ναι, ευχαρίστως. Με το καντόνι του St. Gallen, υπήρξε μεγάλη κινητικότητα στη συζήτηση σχετικά με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Στη συνέχεια, η ABF Switzerland εξέτασε την πραγματική κατάσταση στα καντόνια.
Δημιουργήσαμε έναν πίνακα επισκόπησης.
Μπορείτε να τα βρείτε στον ιστότοπό μας, όπου μπορείτε επίσης να τα κατεβάσετε σε μορφή PDF.
Αυτό που διαπιστώσαμε - εξετάσαμε και τα 26 καντόνια - έχουμε εννέα καντόνια που δεν έχουν πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού.
Είπα ότι το άρθρο 22 του EpG δίνει στα καντόνια τη δυνατότητα να θεσπίσουν υποχρεωτικό
εμβολιασμό, αλλά δεν είναι υποχρεωμένα να το πράξουν.
Και εννέα καντόνια είπαν ότι δεν το θέλουμε αυτό.
Στη συνέχεια, έχουμε οκτώ καντόνια στην Ελβετία που έχουν εισαγάγει τον υποχρεωτικό
εμβολιασμό, αλλά όχι ποινικές διατάξεις.
Με άλλα λόγια, έχουν πράγματι εφαρμόσει αυτό που το EpG καθιστά δυνατό.
Στη συνέχεια, υπάρχουν τα καντόνια που έχουν πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού με ρήτρα ποινής.
Και αυτά είναι τα κρίσιμα ή ενδιαφέροντα. Πρέπει να ρίξετε μια πιο προσεκτική ματιά.
Πρόκειται για τα καντόνια Appenzell Ausserrhoden, Baselland και St. Gallen - γνωρίζουμε ότι το St. Gallen δεν έχει ακόμη
τεθεί σε ισχύ, καθώς συζητείται μόλις τώρα στο κοινοβούλιο.
Στη συνέχεια, το Schaffhausen - Schaffhausen δεν έχει επίσης τεθεί ακόμη σε ισχύ, εδώ έχουμε ακόμη τη διαδικασία διαβούλευσης,
η οποία διαρκεί μέχρι το τέλος Μαρτίου του τρέχοντος έτους.
Τα άλλα καντόνια είναι το Ticino, το Vaud, το Valais, το Zug και η Ζυρίχη.
Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα καντόνια προβλέπουν υποχρεωτικό εμβολιασμό με κυρώσεις.
Και αυτό οργανώνεται με πολύ διαφορετικούς τρόπους.
Έτσι, έχουμε ποινές που κυμαίνονται από πρόστιμο 500 φράγκων έως 100.000 φράγκα.
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό.
Και εδώ, φυσικά, τίθεται το πολύ σημαντικό ερώτημα.
Επιτρέπεται στα καντόνια να το κάνουν αυτό;
Είναι εξουσιοδοτημένοι να επιβάλλουν κυρώσεις ή όχι;
Επειδή ο νόμος περί επιδημιών δεν προβλέπει τέτοιες ποινικές διατάξεις.
Και η ABF Switzerland είναι της γνώμης ότι αυτό δεν είναι επιτρεπτό.
Αυτό θα σήμαινε τότε ότι όλες αυτές οι ποινικές διατάξεις είναι αντίθετες προς τον ομοσπονδιακό νόμο και αντισυνταγματικές.
Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι ποινικές διατάξεις δεν είναι επιτρεπτές και πρέπει να αφαιρεθούν από τους νόμους.
Ποιος αποφασίζει στην πραγματικότητα πότε υπάρχει σημαντικός κίνδυνος;
Αυτό συμβαίνει αυτόματα όταν ο ΠΟΥ κηρύσσει έκτακτη ανάγκη δημόσιας υγείας διεθνούς
ενδιαφέροντος ή πότε ακριβώς συμβαίνει αυτό;
Ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ μπορεί, όπως είπατε, να κηρύξει "έκτακτη ανάγκη δημόσιας
υγείας διεθνούς ενδιαφέροντος" (GNIT/PHEIC).
Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό ισχύει αυτόματα και στην Ελβετία.
Το άρθρο 6 του νόμου για τις επιδημίες προβλέπει μια πρόσθετη απαίτηση που πρέπει να πληρείται.
Αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Ελβετία πρέπει να αποτελεί απειλή για τη δημόσια υγεία.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για δύο προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται σωρευτικά για
να ισχύει μια ειδική κατάσταση στην Ελβετία.
Και αυτό θα αποτελούσε τότε προϋπόθεση για την έκδοση ενός προγράμματος υποχρεωτικού
εμβολιασμού - από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο.
Τι συνέπειες θα είχε ένα τέτοιο πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού για την Ελβετία;
Θα μπορούσε τότε να υπάρχει μια κοινωνία δύο ταχυτήτων με διαφορετικά δικαιώματα και μειονεκτήματα;
Εάν το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο κηρύξει ένα τέτοιο πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού σε μια ειδική κατάσταση, είναι βέβαια
πιθανό όσοι δεν εμβολιάζονται να υποστούν ορισμένα μειονεκτήματα.
Τώρα είναι πολύ ενδιαφέρον σε αυτό το πλαίσιο:
Όταν ο νόμος για τις επιδημίες συζητήθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο και στο Συμβούλιο της Επικρατείας βάσει του άρθρου 22 τότε -
αυτό ήταν το 2013/2014 - υπήρξαν πολύ σαφείς ψηφοφορίες σχετικά με το τι εννοούσαν οι πολιτικοί και, κυρίως, τι δεν εννοούσαν.
Και αυτό είναι πλέον πολύ σημαντικό για τους νόμους περί υγειονομικής περίθαλψης στα καντόνια.
Στη συζήτηση στο Εθνικό Συμβούλιο και στο Συμβούλιο των Πολιτειών, για παράδειγμα,
ειπώθηκε ότι ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός.
Και επιπλέον, έχει εκφραστεί η άποψη ότι κανείς δεν θα εμβολιαστεί παρά τη θέλησή του και αν ήταν υποχρεωτικό, ο νόμος θα έπρεπε
να περιέχει κυρώσεις. - Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες επιλογές.
Αυτό σημαίνει ότι αυτό που συζητήθηκε στο κοινοβούλιο πριν από μερικά χρόνια μας βοηθά τώρα να κατηγοριοποιήσουμε καλύτερα
αυτούς τους νόμους με τις ποινικές διατάξεις στα καντόνια.
Αυτό σημαίνει ότι ο ομοσπονδιακός νομοθέτης δηλώνει σαφώς ότι δεν πρέπει να υπάρχει εξαναγκασμός.
Και τον Σεπτέμβριο του 2025, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο απάντησε σε ερώτηση βουλευτή, και παραθέτω:
"Όπως και στον ισχύοντα νόμο περί επιδημιών, το σχέδιο αναθεώρησης δεν περιλαμβάνει ποινική διάταξη για
την παραβίαση οποιασδήποτε υποχρέωσης εμβολιασμού".
Με άλλα λόγια, εδώ έχουμε σαφείς ενδείξεις ότι δεν πρέπει να υπάρχει κανένας εξαναγκασμός, ούτε καν έμμεσος εξαναγκασμός.
Και τώρα είπατε αν αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κοινωνία δύο ταχυτήτων;
Και εδώ πιστεύω ότι εξακολουθεί να υπάρχει ο κίνδυνος να αναδυθεί μια κοινωνία δύο ταχυτήτων.
Γνωρίζουμε από τη μερική αναθεώρηση του νόμου για τις επιδημίες ότι η ομοσπονδιακή
κυβέρνηση θέλει να προωθήσει τους εμβολιασμούς.
Έτσι, τα καντόνια πρέπει να κάνουν προετοιμασίες για να εξασφαλίσουν ότι ο πληθυσμός
μπορεί να εμβολιαστεί γρήγορα και εύκολα.
Προβλέπονται μέτρα στα σχολεία - θυμόμαστε τα λεωφορεία εμβολιασμού που σταθμεύουν στην παιδική χαρά.
Και οι εργοδότες θα πρέπει επίσης να λαμβάνουν υποστήριξη ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να εμβολιάζονται εύκολα
και χωρίς προβλήματα κατά τη διάρκεια των ωρών εργασίας.
Βλέπουμε λοιπόν μια τάση εδώ: περισσότερος εμβολιασμός.
Και αν, βέβαια, γνωρίζουμε τώρα επίσης ότι υπάρχει η δυνατότητα υποχρεωτικού εμβολιασμού, τότε υπάρχει βέβαια ο κίνδυνος αυτού
του έμμεσου εξαναγκασμού, ότι οι άνθρωποι που δεν θα εμβολιαστούν δεν θα μπορούν πλέον να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή, για
παράδειγμα, ακόμη και χωρίς ποινική διάταξη -το γνωρίζουμε αυτό από την περίοδο Corona- ή
θα πρέπει να φοβούνται για τη δουλειά τους.
Και τότε, νομίζω ότι βρισκόμαστε ακριβώς στο σημείο όπου πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για μια κοινωνία δύο ταχυτήτων.
Και αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε.
Αυτό που συνεχίζει να λέει ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ στο πλαίσιο αυτό είναι επίσης πολύ ανησυχητικό.
Λέει ότι "ζούμε σε έναν αιώνα πανδημιών και μετά από μια πανδημία είναι πριν από μια πανδημία".
Με άλλα λόγια, πρέπει να υπολογίσουμε το γεγονός ότι ο κοροναϊός δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση-
υπάρχει πάντα η πιθανότητα ο ΠΟΥ να κηρύξει πανδημία.
Και τώρα ξέρουμε ποιες είναι οι συνέπειες που μπορεί να μας βρουν.
Και ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ έχει επίσης πει πολλές φορές στο πλαίσιο αυτό ότι πρέπει να λάβουμε
αυστηρότερα και ισχυρότερα μέτρα κατά των ανεμβολίαστων.
Έτσι, η στάση του είναι ξεκάθαρη.
Ναι, νομίζω επίσης ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μια τακτική σαλαμιού, ότι το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο
δεν λέει ακόμη ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός έρχεται πραγματικά, ότι θα εισαχθεί αργά.
Αλλά η κατεύθυνση, όπως λέτε, είναι αρκετά σαφής: θέλουμε να προωθήσουμε τον εμβολιασμό.
Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτό δεν θα αυστηροποιηθεί και πάλι στο επόμενο βήμα;
Αυτό που βρίσκω επίσης κραυγαλέο σε αυτό το πλαίσιο είναι ότι το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο δήλωσε ότι η Corona αντιμετωπίστηκε καλά
και ότι αυτές οι τροποποιήσεις του νόμου για τις επιδημίες και του νόμου για την υγεία είναι στην πραγματικότητα τα διδάγματα που
αντλήθηκαν από αυτή την περίοδο της Corona. Πώς το βλέπετε αυτό;
Μπορείτε να φανταστείτε ότι βλέπω τα πράγματα πολύ διαφορετικά.
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο λέει, σχεδόν σαν προσευχητικός τροχός, "έχουμε συμβιβαστεί με την περίοδο των κοροναϊών και γι' αυτό
αναθεωρούμε τώρα τον νόμο για τις επιδημίες, διότι έχουμε πάρει όλα τα σημαντικά και σωστά
διδάγματα από αυτή την περίοδο των κοροναϊών".
Δεν το βλέπω καθόλου έτσι, διότι το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο δεν λαμβάνει υπόψη του πολλές επιστημονικές μελέτες - τις
οποίες είχαμε και στο παρελθόν, αλλά και τώρα νέες επιστημονικές μελέτες που βγήκαν τα τελευταία χρόνια.
Για παράδειγμα, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο θεωρεί ότι οι μάσκες είναι αποτελεσματικές.
Σήμερα γνωρίζουμε, υπάρχουν αμέτρητες μελέτες, ότι οι μάσκες δεν προστατεύουν.
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο υποθέτει περαιτέρω ότι η "ένεση modRNA" , το οποίο εμβολιάστηκε, είναι ασφαλής και αποτελεσματική
και ότι δεν υπάρχουν παρενέργειες ή βλάβες από το εμβόλιο.
Και εδώ, επίσης, έχουμε σήμερα μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Έτσι, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο αρνείται να εξετάσει όλα αυτά τα ζητήματα.
Και εμείς στην ABF Switzerland λέμε ότι η μερική αναθεώρηση του νόμου για τις επιδημίες, όπου ακριβώς αυτά τα
σημεία πρόκειται να εδραιωθούν στο νόμο, είναι απαράδεκτη.
Και γι' αυτό ζητάμε να γίνει πρώτα μια επανεκτίμηση που να αξίζει το όνομά της.
Και μόνο τότε μπορεί να αντιμετωπιστεί η αναθεώρηση του νόμου για τις επιδημίες.
Για το σκοπό αυτό, έχουμε ξεκινήσει ένα ψήφισμα που κάθε πολίτης μπορεί να υπογράψει, εάν οι άνθρωποι είναι επίσης της άποψης
ότι θέλουμε πρώτα μια επανεκτίμηση και μόνο μετά μια αλλαγή.
Και αλλαγή σημαίνει, όπως είδαμε τώρα λίγο: Σκλήρυνση του νόμου για τις επιδημίες.
Η Ελβετία ακολουθεί τους διεθνείς υγειονομικούς κανονισμούς του ΠΟΥ.
Τι γνώμη έχετε για τον ΠΟΥ;
Ο ΠΟΥ ασχολείται πραγματικά πρωτίστως με την καταπολέμηση των ασθενειών ή υπάρχουν εντελώς διαφορετικοί στόχοι πίσω από αυτόν;
Αν κοιτάξουμε το καταστατικό του ΠΟΥ και το άρθρο 1, το άρθρο περί σκοπού, λέει, και το παραθέτω, "σκοπός
του ΠΟΥ είναι να βοηθήσει όλους τους λαούς να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή κατάσταση υγείας".
Και αν το πάρουμε αυτό στα σοβαρά, τότε αυτό θα σήμαινε: ναι, ο ΠΟΥ είναι ένας χρήσιμος
οργανισμός που δεσμεύεται για την υγεία των ανθρώπων.
Αναφέρατε τους διεθνείς υγειονομικούς κανονισμούς.
Αν διαβάσουμε λίγο πιο προσεκτικά, πιο βαθιά, συνειδητοποιούμε, για παράδειγμα, ότι πρόκειται κυρίως για σχετικά προϊόντα υγείας.
- Έτσι, τα προϊόντα. Είναι τα προϊόντα χρήσιμα για την υγεία των ανθρώπων ή πρόκειται περισσότερο για άλλα πράγματα;
Ακούγεται περισσότερο σαν μάρκετινγκ. Ακριβώς.
Και αν στη συνέχεια εξετάσουμε τη συνθήκη για την πανδημία, η οποία θα συζητηθεί εκ νέου στην Παγκόσμια
Συνέλευση Υγείας τον Μάιο, βλέπουμε ότι υποτίθεται ότι υπάρχει εμπόριο παθογόνων μικροοργανισμών.
Έτσι, τα κράτη, οι φαρμακευτικές εταιρείες, θα ανταλλάσσουν παθογόνους μικροοργανισμούς μεταξύ τους.
Και ανάλογα με το πότε ένα κράτος πωλεί ή μεταβιβάζει ένα παθογόνο, λαμβάνει αποζημίωση.
Έτσι, μπορείτε να αναρωτηθείτε - πρόκειται για προϊόντα υγείας, πρόκειται για εμπόριο παθογόνων μικροοργανισμών
- πρόκειται πραγματικά για την υγεία των ανθρώπων;
Και στη συνέχεια, αν εξετάσουμε περαιτέρω, ποιοι είναι οι χρηματοδότες του ΠΟΥ;
Από πού παίρνει λοιπόν ο ΠΟΥ τα χρήματά του;
Και στη συνέχεια βλέπουμε ότι τα μεγάλα χρηματικά ποσά που προέρχονται από τρίτους - όχι απαραίτητα από τα κράτη
μέλη - είναι, για παράδειγμα, το Ίδρυμα Gates ή το Gavi.
Η Gavi είναι η διεθνής συμμαχία εμβολιασμού.
Και αυτά τα ιδρύματα δίνουν δεσμευμένα κονδύλια.
Με άλλα λόγια, λένε ότι θα σας δώσουμε χρήματα, αλλά πρέπει να τα χρησιμοποιήσετε για αυτό ή εκείνο.
Και τώρα μπορείτε να μαντέψετε τρεις φορές για τι θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα χρήματα; -
Δηλαδή για προϊόντα υγειονομικής περίθαλψης.
Γνωρίζουμε επίσης ότι ο ΠΟΥ συνεργάζεται πολύ στενά με φαρμακευτικές εταιρείες.
Και τότε έχετε την εντύπωση - πώς να το θέσω - ότι πρόκειται πολύ περισσότερο για την εξουσία, το
χρήμα και το κέρδος παρά για την υγεία του ατόμου.
Και ίσως κάποιοι από εσάς έχουν ήδη ακούσει για την "ασθένεια Χ".
Αυτός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται πλέον από τον ΠΟΥ και από τις φαρμακευτικές εταιρείες.
Και τι σημαίνει αυτό; Η "ασθένεια Χ" - το Χ είναι ένα σύμβολο τοποθέτησης -
αντιπροσωπεύει την επόμενη πανδημία ή το επόμενο παθογόνο.
Και η έρευνα βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.
Τώρα μη με ρωτάτε πώς να κάνετε έρευνα αν δεν ξέρετε ποια είναι η ασθένεια. Ο ΠΟΥ προφανώς μπορεί να το κάνει αυτό.
Και, το ενδιαφέρον είναι ότι ήδη διεξάγεται έρευνα για ένα αντίδοτο.
Εξετάζετε λοιπόν πώς μπορείτε να αναπτύξετε ένα αντίδοτο που θα μπορείτε στη συνέχεια να δώσετε στους
ανθρώπους ως "εμβολιασμό", ως "εμβολιασμό με mod-mRNA".
Και αν εξετάσουμε τις εμπειρίες που είχαμε με τις ενέσεις mod mRNA σε σχέση με το Covid-19 - γνωρίζουμε ότι επρόκειτο
για μια έγκριση έκτακτης ανάγκης, ότι η σωστή δοκιμή δεν διεξήχθη πλήρως επειδή η έγκριση χορηγήθηκε σε έκτακτη βάση.
Γνωρίζοντας ότι η αποτελεσματικότητα αυτής της ένεσης αξιολογείται μετά την κυκλοφορία της, δηλαδή αφού χορηγηθεί σε ανθρώπους.
Όταν γνωρίζουμε ότι αυτά τα mod mRNAs εξετάζονται τώρα και για θεραπείες του καρκίνου, έχουμε την κακή αίσθηση ότι
πρόκειται περισσότερο για χρήματα, για την πώληση ιατρικών προϊόντων και όχι για την υγεία του ατόμου.
Ναι, αυτό κάνει μεγάλη εντύπωση, έχετε δίκιο.
Ναι, κυρία Staubli, αυτό δεν ακούγεται και τόσο καλό.
Ποιες δυνατότητες έχουν οι απλοί πολίτες να αντιταχθούν στον υποχρεωτικό εμβολιασμό στην Ελβετία;
Και τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον αν πραγματικά έφτανε σε αυτό το σημείο;
Το πρώτο πράγμα που θα έλεγα είναι: "Σταματήστε τα ξεκινήματα".
Οι υγειονομικοί νόμοι των καντονίων δεν πρέπει να προβλέπουν υποχρεωτικό εμβολιασμό.
Με άλλα λόγια, όπου μπορείτε ακόμη να ασκήσετε επιρροή, για παράδειγμα στο καντόνι του Σαφχάουζεν.
Γράψτε τις απαντήσεις σας στη διαβούλευση μέχρι τις 31 Μαρτίου και πείτε: "Δεν θέλουμε
υποχρεωτικό εμβολιασμό και σίγουρα όχι ποινικές διατάξεις".
Αλλά αυτός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός πρέπει επίσης να απαλειφθεί από τον νόμο περί επιδημιών σε αυτή τη μερική αναθεώρηση.
Και ο "εμβολιασμός" - μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη λέξη τώρα σε εισαγωγικά, επειδή δεν πρόκειται για συμβατικό εμβολιασμό.
Αλλά κάθε εμβολιασμός πρέπει να παραμένει εθελοντικός.
Και οι άνθρωποι δεν πρέπει να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση εάν αρνούνται να
εμβολιαστούν. Αυτό πρέπει να συμπεριληφθεί στους νόμους.
Και είναι αρκετά εκπληκτικό το γεγονός ότι το καντόνι του Σεν Γκάλεν είχε μια τέτοια διάταξη στο νόμο του, ο οποίος
εξακολουθεί να ισχύει, και θέλει να διαγράψει αυτή τη διάταξη.
Και εμείς λέμε: "Όχι, αυτός είναι ακριβώς ο σωστός τρόπος. Οπότε πίσω πάλι."
Τότε είναι απολύτως σαφές: οι ποινικές διατάξεις πρέπει να ακυρωθούν παντού.
Και το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας: "Τι θα έπρεπε να κάνετε αν σας επηρέαζε ένα τέτοιο πρόγραμμα υποχρεωτικού εμβολιασμού;"
Τότε απλά πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι έχουμε εγγυηθεί τη σωματική ακεραιότητα στο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα.
Θα πρέπει να αποφασίζουμε μόνοι μας τι θέλουμε να κάνουμε με το σώμα μας και τι δεν θέλουμε να κάνουμε.
Κάθε εμβολιασμός αποτελεί σωματική βλάβη. Αυτό είναι ποινικό αδίκημα, έτσι δεν είναι;
Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση, είναι πολύ σημαντικό να μην υποκύψει σε αυτή την
έμμεση υποχρέωση εμβολιασμού, να παραμείνει αμετακίνητος.
Και στη συνέχεια, αυτό που μπορείτε ίσως απλά να κάνετε σε άλλο πολιτικό επίπεδο, να μιλήσετε στους πολιτικούς σας, στους
συμβούλους των καντονίων, στους μεγάλους συμβούλους στα καντόνια, στο Εθνικό Συμβούλιο και στο
Συμβούλιο των Κρατών στη Βέρνη, σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Γράψτε επιστολές σε αυτούς τους ανθρώπους και πείτε: "Δεν συμφωνούμε".
Αυτή είναι λοιπόν μια έκκληση προς όλους όσοι το ακούνε αυτό τώρα να κάνουν το ίδιο.
Και στη συνέχεια, όπως ανέφερα, παρακαλώ, παρακαλώ υπογράψτε το αίτημά μας "Καμία μερική αναθεώρηση
του νόμου για τις επιδημίες χωρίς επανεκτίμηση"!
Μπορείτε να υπογράψετε αυτή την αίτηση ηλεκτρονικά στον ιστότοπό μας.
Και είναι πολύ σημαντικό κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα να υπογράψει αυτό το αίτημα. Ανεξάρτητα από το πού ζουν.
Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ζείτε στην Ελβετία, αλλά μπορείτε να ζείτε και στο εξωτερικό.
Δεν χρειάζεται να είστε Ελβετός, μπορείτε να είστε και ξένος.
Μπορούν επίσης να είναι Ελβετοί υπήκοοι που ζουν στο εξωτερικό και δεν εξαρτάται από την ηλικία τους.
Αυτό σημαίνει ότι πραγματικά κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα μπορεί να υπογράψει αυτή την αίτηση.
Και όσο περισσότερες υπογραφές έχουμε - και αυτή είναι και η έκκληση τώρα προς τους ανθρώπους που παρακολουθούν αυτό το βίντεο
- όσο περισσότερες υπογραφές έχουμε και μπορούμε στη συνέχεια να τις υποβάλουμε στη Βέρνη, τόσο μεγαλύτερη είναι η βαρύτητα,
φυσικά, και τόσο περισσότερο οι πολιτικοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν
μπορούμε απλά να κάνουμε τα στραβά μάτια.
Και στη συνέχεια, φυσικά - όπου είναι δυνατόν - γράψτε απαντήσεις σε διαβουλεύσεις.
Και μετά, πάνω απ' όλα, πηγαίνετε να ψηφίσετε!
Πολλοί άνθρωποι λένε: "Ναι, δεν έχει νόημα ούτως ή άλλως. Έτσι κι αλλιώς θα κάνουν ό,τι θέλουν στη Βέρνη".
Όχι, παρακαλώ πηγαίνετε στην κάλπη, ψηφίστε, ψηφίστε.
Και αν υπάρξει δημοψήφισμα για τον νόμο περί επιδημιών, παρακαλώ υπογράψτε το δημοψήφισμα και,
φυσικά, στη συνέχεια, πηγαίνετε να ξαναψηφίσετε.
Και τέλος, απλά όλοι οι πολιτικοί να το συνειδητοποιήσουν αυτό: Οι εκλογές για το Εθνικό Συμβούλιο και το Συμβούλιο
των Πολιτειών θα διεξαχθούν ξανά το φθινόπωρο του 2027.
Δείτε ποιον θα ψηφίσετε το φθινόπωρο του 2027.
Μπορώ πραγματικά μόνο να υποστηρίξω αυτό το αίτημα "Καμία μερική αναθεώρηση χωρίς επανεκτίμηση".
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο λέει ότι ο κοροναϊός έχει αντιμετωπιστεί καλά, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό δεν ισχύει.
Γι' αυτό υπογράψτε αυτή την αίτηση. Το έκανα ο ίδιος.
Είναι πολύ γρήγορο, 30 δευτερόλεπτα και είστε μέσα.
Και σας ευχαριστώ και πάλι, κυρία Staubli. Είστε ήρωας που βάλατε τον εαυτό σας στη μάχη.
Είμαστε πολύ χαρούμενοι που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς.
Και ευχόμαστε σε εσάς και την ABF τα καλύτερα και κάθε επιτυχία και θα σας υποστηρίξουμε όπου μπορούμε.
Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Σας ευχαριστώ.