Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται: Γιατί οι πολιτικοί δεν λογοδοτούν για τα προφανή λάθη τους;
Είτε πρόκειται για την προσφυγική πολιτική, δηλαδή το αχαλίνωτο άνοιγμα των συνόρων, που ρίχνει τη μαύρη σκιά του.
Ή τα καταστροφικά και παραβιάζοντα τα ανθρώπινα δικαιώματα μέτρα Corona, για τα οποία, σύμφωνα με τα πρωτόκολλα
του Ινστιτούτου Robert Koch, τα οποία έχουν εκκαθαριστεί, δεν υπήρχε ποτέ ιατρική αναγκαιότητα.
Φαίνεται ότι οι πολιτικοί ενθαρρύνονται να υπηρετούν ατιμώρητα τους λομπίστες στο παρασκήνιο και όχι τους πολίτες.
Στη σύντομη ομιλία του Δρ Maaßen, την οποία παρουσιάζουμε παρακάτω χωρίς λογοκρισία, εξηγεί το
ιστορικό και τις διεξόδους από τη δική του οπτική γωνία.
Κράτος δικαίου σημαίνει κράτος δικαίου και όχι κράτος δικαίου.
Στο κράτος δικαίου, όλοι πρέπει να τηρούν το νόμο.
Όχι μόνο οι απλοί πολίτες, αλλά και η κυβέρνηση, ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος, οι πολιτικοί, η δικαιοσύνη, οι λεγόμενες ΜΚΟ.
Η ηθική κανενός δεν είναι υπεράνω του νόμου. Αυτό είναι το κράτος δικαίου.
Ωστόσο, αυτό σημαίνει ότι η εξουσία των κυβερνώντων είναι περιορισμένη, ελέγχεται και, σε περίπτωση
αμφιβολίας, επιβάλλει κυρώσεις σε περίπτωση κατάχρησης εξουσίας.
Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα όταν οι ίδιες οι κυβερνήσεις διαπράττουν αδικίες;
Μέχρι σήμερα, το ποινικό μας δίκαιο δεν περιέχει ειδικές διατάξεις για την αποτελεσματική τιμωρία του κυβερνητικού
εγκλήματος, της κατάχρησης εξουσίας ή της πολιτικής δίωξης.
Δεν υπάρχουν σαφή ποινικά αδικήματα κατά της πολιτικής δίωξης αντιφρονούντων.
Ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης, η κρατική λογοκρισία, η εσκεμμένη διάδοση ψευδών πληροφοριών από
κυβερνητικές υπηρεσίες ή η βλάβη της εθνικής περιουσίας από υπεύθυνους δημόσιους λειτουργούς.
Αυτό δεν είναι τυχαίο, διότι ο πυρήνας του Ποινικού Κώδικα χρονολογείται από την αυτοκρατορική εποχή και ακόμη και
τότε τέτοιου είδους ρυθμίσεις δεν περιλαμβάνονταν σκόπιμα για προφανείς λόγους και δεν έχουν συμπεριληφθεί έκτοτε.
Αυτή η έλλειψη ρύθμισης είχε σοβαρές συνέπειες.
Ούτε η αδικία της ναζιστικής δικτατορίας ούτε η αδικία της δικτατορίας του SED μπορούσαν να
αντιμετωπιστούν επαρκώς από το ποινικό δίκαιο.
Η Γερμανία έχει υπογράψει διεθνείς υποχρεώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα
Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.
Ωστόσο, χωρίς ποινικές κυρώσεις για τις πράξεις των πολιτικών που παραβιάζουν τους κανονισμούς
αυτούς, αυτοί θα παραμείνουν αναποτελεσματικοί.
Ένα ανθρώπινο δικαίωμα που δεν μπορεί να επιβληθεί είναι τελικά μόνο μια υπόσχεση στα χαρτιά.
Οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών, ιδίως από την εποχή που η Άνγκελα Μέρκελ βρίσκεται στην
κυβέρνηση, έχουν δείξει ότι λανθασμένες αποφάσεις ιστορικής σημασίας παραμένουν χωρίς συνέπειες.
Αυτό δεν πλήττει μόνο την εμπιστοσύνη στην πολιτική, αλλά και στο ίδιο το κράτος δικαίου.
Γι' αυτό το λόγο έχω καταρτίσει ένα συγκεκριμένο σχέδιο νόμου ως ένα είδος προσφοράς υπηρεσιών προς όλες τις
κοινοβουλευτικές ομάδες που εκπροσωπούνται στην Μπούντεσταγκ.
Όχι κομματικά, όχι ιδεολογικά, αλλά σύμφωνα με το κράτος δικαίου.
Συγκεκριμένα, το σχέδιό μου προβλέπει τη συμπερίληψη ενός νέου άρθρου 31 στον Ποινικό Κώδικα, δηλαδή των παραγράφων 358 έως 372.
Για πρώτη φορά ορίζει σαφή ποινικά αδικήματα για το κυβερνητικό έγκλημα και την κατάχρηση εξουσίας.
Αυτά περιλαμβάνουν νέα ποινικά αδικήματα που τιμωρούν τις ακόλουθες ενέργειες:
Η κρατική διάδοση ψευδών πληροφοριών, μεταξύ άλλων για την απαξίωση των πολιτικών αντιπάλων, η εισαγωγή λογοκρισίας, η
πολιτική δίωξη αντιφρονούντων, η κατάχρηση των υπηρεσιών πληροφοριών και των υπηρεσιών ασφαλείας για την καταπολέμηση των
πολιτικών αντιπάλων, η δημιουργία ιδιωτικών δομών για τον εκφοβισμό των πολιτικών αντιπάλων, οι ενέργειες που αποσκοπούν
στη νομική εξάλειψη της ύπαρξης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας ή της συνταγματικής τάξης, η στοχευμένη ζημία της
Γερμανίας, μεταξύ άλλων σε συνεργασία με ξένους φορείς, η απαξίωση του γερμανικού λαού ή ατόμων από τους
κυβερνώντες και η σκόπιμη ζημία του εθνικού πλούτου.
Όλα αυτά είναι ήδη απαγορευμένα, αλλά δεν τιμωρούνται από το νόμο.
Όλα αυτά τα αδικήματα που περιέγραψα είναι νέα και δεν υπάρχουν στον γερμανικό ποινικό κώδικα.
Και ένα άλλο σημείο: η εξάρτηση των εισαγγελικών αρχών από τις οδηγίες των υπουργών Δικαιοσύνης πρέπει να καταργηθεί.
Η δικαστική εξουσία δεν πρέπει να ελέγχεται στο ποινικό δίκαιο.
Γι' αυτό το λόγο το σχέδιο νόμου μου το καθιστά σαφές: στο μέλλον, οι υπουργοί Δικαιοσύνης δεν θα πρέπει
πλέον να επιτρέπεται να δίνουν οδηγίες στις εισαγγελίες.
Οι εισαγγελίες πρέπει να είναι ανεξάρτητες.
Το νομοσχέδιο αυτό δεν στρέφεται κατά της δημοκρατικής πολιτικής.
Στρέφεται κατά της κατάχρησης εξουσίας, ανεξάρτητα από το ποιος την κάνει.
Δημοκρατία σημαίνει προσωρινή εξουσία. Και δημοκρατία σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις υπόκεινται επίσης στο νόμο.
Πρόκειται για ένα σχέδιο νόμου προς το συμφέρον της χώρας μας και του συνταγματικού μας κράτους.
Επειδή η ελευθερία δεν πεθαίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Πεθαίνει όταν η εξουσία δεν είναι πλέον περιορισμένη.
Το θέμα της "δίωξης πολιτικών για κατάχρηση εξουσίας" αποτελεί μερικές φορές αντικείμενο αμφιλεγόμενης συζήτησης.
Το Kla.TV ασχολήθηκε επίσης με το θέμα στην εκπομπή "Οι πολιτικοί πρέπει να είναι
υπεύθυνοι - Συνέντευξη με τη Stephanie Tsomakaeva".
Ανεξάρτητα από τα υπέρ και τα κατά, προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: Ποιοι ήταν οι υπεύθυνοι που δεν προέβλεψαν
στη νομοθεσία τη δίωξη πολιτικών για κατάχρηση εξουσίας;
Υπάρχει κάποια μακροπρόθεσμη στρατηγική πίσω από αυτό;
Όποια και αν είναι η γνώμη σας για την πρόταση του Δρ Μάασεν, η πρότασή του εξυπηρετεί
κατ' αρχήν την αποκλιμάκωση της κατάστασης.
Αυτό σημαίνει ότι οι νόμιμα στρωμένοι δρόμοι συμβάλλουν στη δημιουργία ειρήνης. Και αυτό
φαίνεται να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται.
Ορισμένες διαμαρτυρίες της γενιάς Ζ , για παράδειγμα, έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο και δίνουν μια ιδέα για το
πού μπορεί να οδηγήσει η απελευθέρωση της λαϊκής οργής.
Ως εκ τούτου, κρίνεται σκόπιμο να δημιουργηθούν έγκαιρα λογικοί και νομικά στρωμένοι δρόμοι, προτού χτυπήσει ο καυτός όχλος.
Όπως, για παράδειγμα, το 1789, όταν η Γαλλική Επανάσταση κλιμακώθηκε και κόστισε τα κεφάλια
πολλών αριστοκρατών, κληρικών και πολιτικών ηγετών.
Ή μήπως μια τέτοια δραματική κλιμάκωση με τον τρόπο μιας επανάστασης, ένα χάος που
κλιμακώνεται στα άκρα, ίσως και μέρος μιας στρατηγικής;
Μέρος της από καιρό προγραμματισμένης "Μεγάλης Επαναφοράς" για την καθιέρωση της μονοκοσμικής κυβέρνησης που ευνοεί το WEF;
Μια κυβέρνηση που κανένα έθνος δεν θα ήταν διατεθειμένο να δεχτεί υπό κανονικές συνθήκες;
Δείτε επίσης την εκπομπή Kla.TV "Η ατζέντα της Μεγάλης Επαναφοράς - Οικονομική καταστροφή και πόλεμος".