Veel mensen stellen zichzelf de vraag: Waarom worden politici niet verantwoordelijk gehouden voor hun duidelijke fouten?
Of het nu het vluchtelingenbeleid is, d.w.z. het ongebreideld openstellen van grenzen, dat zijn donkere schaduw werpt.
Of de ruïneuze en mensenrechten schendende coronamaatregelen, waarvoor volgens de vrijgesproken protocollen van het Robert Koch
Instituut op geen enkel moment een medische noodzaak bestond.
Het lijkt erop dat politici worden aangemoedigd om straffeloos de lobbyisten op de achtergrond te dienen in plaats van het volk.
In de korte toespraak van Dr. Maaßen, die we hieronder ongecensureerd weergeven, legt hij de
achtergronden en uitwegen uit zijn gezichtspunt uit.
Rechtsstaat betekent rechtsstaat en niet rechtsstaat.
In een rechtsstaat moet iedereen zich aan de wet houden.
Niet alleen gewone burgers, maar ook de regering, de bondskanselier, de politici,
de rechterlijke macht, de zogenaamde NGO's.
Niemands moraal staat boven de wet. Dat is de rechtsstaat.
Dit betekent echter dat de macht van de machthebbers wordt beperkt, gecontroleerd en, in geval
van twijfel, bestraft in geval van machtsmisbruik.
Maar wat gebeurt er eigenlijk als regeringen zelf onrecht plegen?
Tot op heden bevat ons strafrecht geen specifieke bepalingen om overheidscriminaliteit,
machtsmisbruik of politieke vervolging effectief te bestraffen.
Er zijn geen duidelijke strafbare feiten tegen de politieke vervolging van dissidenten.
De beperking van de vrijheid van meningsuiting, staatscensuur, de opzettelijke verspreiding van valse informatie door
overheidsinstanties of de beschadiging van nationale eigendommen door verantwoordelijke overheidsfunctionarissen.
Dit is geen toeval, want de kern van het Wetboek van Strafrecht stamt uit de keizertijd en zelfs toen werden
dergelijke regels om voor de hand liggende redenen bewust niet opgenomen, en dat is sindsdien niet meer gebeurd.
Dit gebrek aan regelgeving had ernstige gevolgen.
Noch het onrecht van de nazi-dictatuur, noch dat van de SED-dictatuur kon adequaat
worden aangepakt door middel van het strafrecht.
Duitsland heeft internationale verplichtingen op het gebied van mensenrechten ondertekend, zoals het Europees
Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en het VN-Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten.
Zonder strafrechtelijke sancties voor de handelingen van politici die deze regels
overtreden, zullen ze echter ineffectief blijven.
Een mensenrecht dat niet kan worden afgedwongen, is uiteindelijk slechts een belofte op papier.
De politieke ontwikkelingen van de afgelopen jaren, vooral sinds Angela Merkel in de regering zit, hebben laten zien dat Foute
beslissingen van historische betekenis zonder gevolgen blijven.
Dit schaadt niet alleen het vertrouwen in de politiek, maar ook in de rechtsstaat zelf.
Daarom heb ik een specifiek wetsontwerp opgesteld als een soort serviceaanbod aan alle parlementaire
fracties die in de Bondsdag vertegenwoordigd zijn.
Niet partijpolitiek, niet ideologisch, maar in overeenstemming met de rechtsstaat.
In het bijzonder voorziet mijn ontwerp in de opname van een nieuw artikel 31 in het Wetboek van
Strafrecht, namelijk de paragrafen 358 tot en met 372.
Voor het eerst worden duidelijke strafbare feiten gedefinieerd voor overheidscriminaliteit en machtsmisbruik.
Deze omvatten nieuwe strafbare feiten die de volgende handelingen bestraffen:
De verspreiding door de staat van onjuiste informatie, onder meer om politieke tegenstanders in diskrediet te brengen, de invoering
van censuur, de politieke vervolging van dissidenten, het misbruik van inlichtingendiensten en veiligheidsdiensten om
politieke tegenstanders te bestrijden, de vorming van particuliere structuren om politieke tegenstanders te
intimideren, acties die tot doel hebben het bestaan van de Bondsrepubliek Duitsland of de grondwettelijke orde op wettelijke
wijze op te heffen, de gerichte beschadiging van Duitsland, ook in samenwerking met buitenlandse actoren, het in diskrediet
brengen van het Duitse volk of individuen door machthebbers en de opzettelijke beschadiging van de nationale rijkdom.
Dit is allemaal al verboden, maar niet strafbaar.
Al deze overtredingen die ik heb beschreven zijn nieuw en bestaan niet in het Duitse wetboek van strafrecht.
En nog een punt: de afhankelijkheid van de parketten van instructies van de ministers van Justitie moet worden afgeschaft.
De rechterlijke macht mag niet worden gecontroleerd in het strafrecht.
Daarom staat in mijn wetsvoorstel duidelijk: ministers van Justitie mogen in de toekomst geen
instructies meer geven aan openbare ministeries.
De openbare ministeries moeten onafhankelijk zijn.
Dit wetsvoorstel is niet gericht tegen democratische politiek.
Het is gericht tegen machtsmisbruik, ongeacht door wie.
Democratie betekent tijdelijke macht. En democratie betekent dat regeringen ook onderworpen zijn aan de wet.
Het is een wetsontwerp in het belang van ons land en onze rechtsstaat.
Want vrijheid sterft niet van de ene op de andere dag. Ze sterft wanneer macht niet langer beperkt is.
Het onderwerp "politici vervolgen voor machtsmisbruik" is soms het onderwerp van een controversieel debat.
Kla.TV besteedde ook aandacht aan de kwestie in het programma "Politici moeten
aansprakelijk zijn - Interview met Stephanie Tsomakaeva".
Los van de voor- en nadelen rijzen de volgende vragen: Wie waren de verantwoordelijke trekkers die in de wetgeving niet
voorzagen in de vervolging van politici wegens machtsmisbruik?
Zit hier wel een langetermijnstrategie achter?
Wat je ook vindt van het voorstel van Dr. Maassen, in principe dient zijn suggestie om de situatie te de-escaleren.
Dit betekent dat de legaal geplaveide paden helpen om vrede te creëren. En dat lijkt precies wat nodig is.
Sommige Generatie Z-protesten zijn bijvoorbeeld uit de hand gelopen en geven een idee van waar het toe
kan leiden als de woede van het volk wordt ontketend.
Het lijkt daarom gepast om tijdig verstandige en wettelijk geplaveide paden te
creëren voordat een witheet gepeupel toeslaat.
Zoals in 1789 bijvoorbeeld, toen de Franse Revolutie escaleerde en veel aristocraten,
geestelijken en politieke leiders de kop kostte.
Of is zo'n dramatische escalatie op de manier van een revolutie, chaos geëscaleerd tot het
uiterste, misschien zelfs onderdeel van een strategie?
Onderdeel van de lang geplande "Grote Reset" om de één-wereld regering in te voeren die het WEF voorstaat?
Een regering die geen enkele natie onder normale omstandigheden bereid zou zijn te accepteren?
Zie ook het Kla.TV programma "De agenda van de Grote Reset - Economische Vernietiging en Oorlog".