"Er zijn onderzoeken die problemen of mogelijke problemen aan het licht brengen, en er
zijn onderzoeken die geen resultaat opleveren.
Maar de industrie gebruikt deze onderzoeken als bewijs dat mobiele telefoons veilig zijn. Dat is wetenschappelijke fraude!" (…)
De vereniging van de mobiele-telefoniesector heeft een persconferentie belegd en heeft gezegd:
Maak je geen zorgen, we hebben duizenden onderzoeken die aantonen dat er geen probleem is.
En een van de journalisten was zo moedig om te vragen: "Mogen we die eens zien?" Maar hij had daar niets te bieden. (…)
"Ik ken ook onderzoekers die zich hier echt mee bezighielden en die zeiden: ik wil nooit meer onderzoek doen naar straling
van mobiele telefoons, want als ik erachter kom dat het schadelijk is voor de gezondheid, dan maakt de lobby me kapot."
Klaus Scheidsteger, schrijver en filmmaker, is ook onderzoeksjournalist.
Hij behoorde tot de eerste lichting studenten van de opleiding Journalistiek aan de Universiteit van Dortmund.
Na zijn stage bij de Westdeutscher Rundfunk in Keulen vertrok hij voor vier jaar naar Frankrijk als freelance auteur en produceerde
hij in 1982 zijn eerste documentaire, een portret van de Engelse schrijver Anthony Burgess, de auteur van "A Clockwork Orange".
Al halverwege de jaren 80 richtte hij in zijn geboortestad Essen een tv-agentschap op en produceerde hij vervolgens met zijn eigen
camera en studiomateriaal nieuwsuitzendingen, reportages en documentaires voor de publieke omroepen van
de ARD en ook voor de ZDF, evenals voor RTL en Sat.1.
En later komt daar de Duits-Franse cultuurzender ARTE bij, waaraan hij zowel rechtstreeks via ARTE Straatsburg als in
coproductie met ARTE-zenders zoals NDR, BR en MDR en ZDF kant-en-klare uitzendingen
levert in het kader van de rubriek "Portretten".
En in 2006 verschijnt zijn eerste uitgebreide reportage over mobiele telefonie, "Portables en
accusation", in opdracht van de Franse staatszender FR2.
Ik zou het vertalen als "mobieltjes op de beklaagdenbank", kan je dat zo zeggen?
De Duitse coproductiepartner MDR van de ARD heeft vervolgens zonder overleg zijn bijdrage zomaar ingekort.
We zien nu al hoe populair het is bij de publieke omroepen, en het wordt onder de titel "De mobiele-telefoonoorlog" even
snel uitgezonden in het ochtendprogramma, zonder aankondiging.
De film van 50 minuten zou echter een werkelijk diepgaand inzicht bieden in het juridische conflict tussen patiënten met
hersentumoren en de gehele mobiele telefonie-industrie in de VS.
Tien jaar later verschijnt dan de eerste bioscoopdocumentaire met de titel "Thank you for calling",
en in 2018 het gelijknamige boek over dit onderwerp.
En in mei 2024 bracht hij met "Het digitale dilemma" nog een film uit.
Tijdens de voorpremière in het Europees Parlement in Brussel baarde deze film veel opzien en is inmiddels in
vier talen online en in geselecteerde bioscopen te zien.
Klaus Scheidsteger is mede-initiatiefnemer van het mobiele telefonieonderzoek ATHEM-3, dat in internationale
wetenschappelijke kringen voor veel opschudding heeft gezorgd omdat het als basis
diende voor diverse internationale rechtszaken.
En jullie kunnen meer over hem te weten komen op www.das-digitale-dilemma.de
En als vicevoorzitter van de MWGFD ben ik meer dan dankbaar dat we jou, beste Klaus, voor de MWGFD hebben kunnen motiveren, en ik
kijk nu uit naar je lezing met de titel "Tussen bagatellisering, onwetendheid en bewuste verkeerde interpretatie, onderwerpen
rond mobiele telefonie in de media". Het woord is aan jou.
Hartelijk dank. Ja, voor mij is het ook een enorme eer om hier bij jullie te mogen zijn.
Nou, ik vind jullie werk echt fantastisch en ik denk dat je je niet alleen op één onderwerp mag beperken.
Ik heb me daar weliswaar nu al meer dan 20 jaar ingewerkt en heb zo geweldige mensen leren kennen, die hier ook zitten.
En dat is eigenlijk iets wat me motiveert en wat ook een reden is waarom ik er nog steeds vol voor ga.
In dat verband wil ik misschien allereerst zeggen dat ik ook een paar korte videofragmenten heb.
Daarvoor zou ik zo’n afstandsbediening nodig hebben, die heeft Klaus nog. Bedankt.
En hij had onlangs gesproken over een zekere frustratie. Die kwam bij mij af en toe ook wel eens naar boven.
Maar als we de krachten bundelen, als we ons gewoon realiseren dat er zoveel misgaat en zoveel
fout loopt, hebben we misschien toch weer een kans.
Maar op de zogenaamde mainstreammedia kunnen we op dit moment nog steeds niet echt rekenen.
Maar ik heb de vrijheid genomen om eens iets uit eigen ervaring te vertellen, zodat u deze verbanden beter kunt begrijpen.
Nou, mijn allereerste reis gaat naar Amerika.
Misschien kunnen de ouderen zich de Larry King Show nog herinneren.
Dat was echt een talkshow die de hele wereld overging, hij werd namelijk in meer dan 100 landen uitgezonden.
En vandaag: in de geschiedenis van de mobiele telefonie is het al eens voorgekomen dat we vanaf 1992 min of meer volledig digitaal
waren, met GSM, oftewel het Global System for Mobile Communication, wat daarachter
schuilgaat, was dus 2G en vanaf 1992 digitaal.
Een jaar later had Larry King een studiogast en die zei:
Mijn vrouw heeft nu een hersentumor. Ze hield haar mobieltje altijd tegen haar oor.
En ik ga Motorola nu voor de rechter dagen.
Motorola was destijds marktleider en binnen een week daalde de koers van het Motorola-aandeel met 10 procent als gevolg van
dit mediabericht, vandaar dat men misschien ook kan concluderen dat ze dit onderwerp niet zo graag ter sprake brengen.
Dat zijn natuurlijk enorme verliezen.
Daarop heeft de Cellular Telephone Industry Association, de brancheorganisatie van de mobiele
telefonie-industrie, die destijds CTIA heette, in Amerika een persconferentie belegd en gezegd:
Maak je geen zorgen, we hebben duizenden onderzoeken die aantonen dat er geen probleem is.
En een van de journalisten was zo moedig om te vragen: "Mogen we die eens zien?"
En toen had hij daar niets te bieden.
Waarop echter weer een paar weken later als het ware het verhaal van Dr. George Carlo begon.
Omdat deze man vervolgens de opdracht kreeg om meer dan zes jaar lang onderzoek te doen, juist om aan te tonen dat er
eigenlijk helemaal geen problemen zijn met mobiele telefonie.
En deze dr. George Carlo vond ik journalistiek gezien bijzonder interessant, omdat bleek dat hij juist tijdens zijn werkperiode
in opdracht van de industrie, met een onderzoeksbudget van 28,5 miljoen, iets had ontdekt wat
helaas niet zo gunstig was voor de industrie.
En zo ontstond ook een zogenaamd wargame-memo.
Dat was een lobby- en reclamebureau genaamd Burson-Marsteller, dat in opdracht van Motorola advies gaf
over hoe men met kritische wetenschap moest omgaan.
En dan komen we bijvoorbeeld op het terrein van het in diskrediet brengen van de wetenschap.
Dat is een patroon dat we hier later ook nog zullen herkennen.
Carlo had twee vakgebieden: hij was enerzijds wetenschapper, medisch wetenschapper, en anderzijds jurist.
En wat mij er toen vooral toe heeft aangezet om deze man persoonlijk te leren kennen, was het feit dat hij achter de
schermen advies geeft aan de advocaten die sinds 2001 tot op de dag van vandaag proberen om patiënten met hersentumoren via de
rechtsweg te brengen waar wij ooit stonden met tabak en asbest.
Ik wil, als u het goed vindt, nog even kort terugkomen op deze reportage, want het eerste werk, een
journalistiek-filmisch werk, dat Ronny zojuist zo vriendelijk noemde, werd inderdaad nog uitgezonden op France 2.
En ik kan u vertellen dat men me op de dag van de uitzending, in mei 2006, nog heeft gebeld en gezegd:
Vanwege de juridische druk moeten we iets veranderen.
Dan moeten Amerikaanse mobieltjes eerst op de beklaagdenbank zitten … want, bij ons is alles immers in orde, zoiets.
De juristen hebben zich er dus mee bemoeid.
Ik had toen ook Motorola genoemd, dus er moest een piepje over de bedrijfsnaam komen en aan het eind moest er in
de aftiteling staan dat de WHO alles onder controle heeft.
Dus er zijn eigenlijk helemaal geen problemen.
Zo wordt er dus gewerkt, dat heeft uiteindelijk tot dit geleid, zoals Ronny al zo vriendelijk had aangekondigd.
Het was inderdaad de bedoeling dat deze reportage op de ARD zou worden uitgezonden.
Nou, om te beginnen was het eigenlijk een geweldige samenwerking.
Maar toen, in dat jaar, we hebben het nu over 2006, kwamen de uitzendrechten voor de Bundesliga,
gesponsord door T-Mobile, weer bij de ARD terecht.
En daarom kon men dus zulke zeer kritieke kwesties, en ik wil u even kort iets laten zien wat dr. George Carlo, die, zoals
gezegd, ook onder juridisch toezicht staat en dus niet zomaar iets kan zeggen, in dat artikel
naar voren heeft gebracht, na een korte inleiding.
Ik heb een paar korte videoclips voorbereid, want dat maakt het misschien ook wat luchtiger.
De man die van de CTIA de aantrekkelijke onderzoeksopdracht kreeg om zes jaar lang onderzoek te doen,
ontmoette ik voor het eerst in de zomer van 2005, via Bob.
Dr. George Carlo, medisch wetenschapper en jurist, richtte het Institute for Wireless Technology Research (WTA) op.
Ze zouden wetenschappelijk moeten aantonen dat mobiele telefoons onschadelijk zijn.
Maar de industrie had de verkeerde man ingehuurd, iemand die tot op de dag van vandaag
genadeloos de waarheid aan het licht brengt.
"Er zijn onderzoeken die problemen of mogelijke problemen aan het licht brengen, en er
zijn onderzoeken die geen resultaat opleveren.
Maar de industrie gebruikt deze onderzoeken als bewijs dat mobiele telefoons veilig zijn. Dat is wetenschappelijke fraude!"
Ja, dat is misschien ook een reden.
Hij heeft het in ieder geval mogen zeggen, om het zo maar te zeggen, en dat werd in
Frankrijk niet gecensureerd, in Duitsland wel.
Toen volgde de volgende stap, wat ik erg interessant vond om te zien.
Dat was het eerder genoemde reflexonderzoek van professor Adlkofer.
En toen heeft “Der Spiegel” zich er meteen op gestort, en zoals we zo meteen zullen zien, was er ook een heel
bepaalde heer bij betrokken, die overigens ook uit Bremen komt en die we allemaal erg mogen.
Die zit daar beneden en toen kreeg hij die beschuldiging dat die onderzoeken vervalst zouden zijn door een
assistente van de professor, en toen kreeg het allemaal weer een heel andere wending.
Er werd hier dus een soort liefdesverhaal verteld over die man uit Bremen, een zekere
professor Lerchl, die later nog een rol zal spelen.
Dat is een van degenen die in feite als lobbyist actief zijn en gewoonweg niet aan zijn wetenschappelijke expertise voldoet.
Dat is echt een heel bijzonder persoon.
We zien dit Wargaming dan, als het zo mag heten, ook in dezelfde context.
Het komt altijd naar voren wanneer de wetenschap iets ontdekt dat een gevaar zou kunnen vormen voor de industrie.
En in dit geval werd dit onderzoek, het reflexonderzoek, vervolgens heel systematisch onder de loep genomen.
En ik heb daarvoor een journaliste gevonden bij "Profil" in Wenen, dat was als het ware de kleine "Spiegel".
En deze heeft daar nu juist bezwaar tegen gemaakt.
Dat was eigenlijk de ontknoping van het verhaal.
En het hele verhaal in het kort is naar mijn mening juist zo duidelijk omdat we hier de verbanden zien,
namelijk hoe manipulatie dan ook eenvoudigweg via leugens en desinformatie plaatsvindt.
En dan hebben we als eerste de journaliste.
"Ik ken ook onderzoekers die zich hier echt mee bezig hebben gehouden en die hebben gezegd: ik wil nooit meer onderzoek doen
naar straling van mobiele telefoons, want als ik tot de conclusie kom dat het schadelijk is
voor de gezondheid, dan maakt de lobby me kapot."
Er zijn dus inderdaad al bedenkingen van de kant van wetenschappers die zich gewoonweg
niet meer met dit onderzoek willen bezighouden.
"Dat is inmiddels een heet hangijzer geworden, omdat ze bang zijn dat ze daar niet alleen wetenschappelijk, maar
deels ook persoonlijk ten onder zullen gaan, zoals men dat daar in Wenen heeft meegemaakt."
Sinds de Wargame-memo uit 1994 is er inderdaad een duidelijk patroon te herkennen.
Alle wetenschappers die een probleem ontdekten met de microgolfstraling van onze mobiele telefoons
en smartphones, kregen daarna zelf een probleem.
De strategieën van Wargaming zijn ook vandaag de dag nog steeds aanwezig.
Ook in Wenen blijft er een nare nasmaak hangen, hoewel de aanstichter van de vermeende vervalsing inmiddels door de
rechter is veroordeeld en het wetenschappelijk onderzoek van de Weense onderzoekers internationaal is bevestigd.
"Het Weense onderzoekschandaal was een reactie van iemand die ik een lobbyist zou noemen,
uit Duitsland. Die heeft beschuldigingen geuit.
Er is eerst een academische en daarna eigenlijk een zeer diepgaande discussie op gang gebracht, met als
doel bepaalde onderzoeksresultaten simpelweg in diskrediet te brengen en uit de weg te ruimen.
Zeven jaar later kan ik met een gerust geweten zeggen dat die man is veroordeeld.
Dat is grove laster. Er is niets van die beschuldigingen overgebleven.
En tegen iedereen die nog steeds het gevoel heeft dat er iets mis is gegaan, kan men vandaag zeggen: alles is in orde.
We blijven deze gegevens volgen.
We hebben zojuist het vervolgproject afgerond, waardoor we de bevindingen van het eerste grote
project hebben kunnen bevestigen en verder uitdiepen.
Het is niet alleen zo dat in sommige cellen het gevoelig reagerende DNA breekt.
We weten nu ook waarom het breekt.
We kunnen het cellulaire mechanisme dat hieraan ten grondslag ligt beschrijven.
"Vanuit wetenschappelijk oogpunt is dit een belangrijke bevinding om de feiten op een plausibele manier weer te geven."
Wargaming in Oostenrijk betekent dan blijkbaar ook een kwaadwillige interpretatie en verdraaiing van de feiten, zoals
hier bij het door professor Mosgöller geleide AUVA-onderzoek door de industriële lobbyvereniging FMK uit Wenen.
Het patroon van bewuste verkeerde interpretatie wordt vaak tot het uiterste doorgevoerd, bijvoorbeeld wanneer er in de
Oostenrijkse artsenkrant nepnieuws wordt gepubliceerd dat pas bij nader inzien blijkt te gaan om betaalde reclame.
Maar het begint langzaam krap te worden voor de meester-manipulatoren.
Dat zou je denken. Maar hoewel juist de man die dit zogenaamde vervalsingsschandaal aan het rollen had gebracht, is ontmaskerd
en uiteindelijk zelfs door de rechter veroordeeld is, heeft “Der Spiegel” zich niet de moeite getroost om de zaak op te helderen.
Dat zou misschien wel een aardig voorstel kunnen zijn.
Het bleef dus als het ware bij dit vonnis wegens valsheid in geschrifte.
En wat ook rampzalig is, zoals ik me toen realiseerde, is dat dit bij rechtszaken in
Amerika als het ware onder het tapijt wordt geveegd.
Nou, dat was dus een vervalsing, hoewel dat onzin is.
En u hebt gezien hoe hier gemanipuleerd wordt.
En daarom kwam professor Lerchl dan ook weer ter sprake.
Hij had zich namelijk aangemeld voor de stemming bij het Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek, oftewel
het IARC, dat juist op zoek was naar een conclusie: is het gebruik van mobiele telefoons kankerverwekkend, ja of nee?
En daar had de heer Lerchl gesolliciteerd. In deze brief werd zijn sollicitatie afgewezen, omdat zelfs bij het subbureau van de
Wereldgezondheidsorganisatie op dat moment een commissie van mening was dat hij zich meer als
criticus dan als onderzoeker een naam had gemaakt.
En de heer Lerchl heeft deze afwijzingsbrief dus zelf op internet geplaatst.
Nog een voorbeeld van hoe je je in zo’n situatie zou kunnen gedragen.
Maar ook dit onderwerp werd in de reguliere media niet opgepakt.
Toen ik vervolgens begon met het onderzoek voor mijn eerste bioscoopfilm, werd ik vanwege de zaken die u zojuist
gedeeltelijk hebt gezien, die uitspraken en onthullingen, in het kamp van de complotdenkers geplaatst.
Nou, ik ben daar al tien jaar, door een hoofdartikel in "Profil".
Oké. Dan nog een voorbeeld: het MOBI-Kids-onderzoek naar mobiele telefoons en hersentumoren.
Ook hier was er weer sprake van een bagatelliserende verkeerde interpretatie door het Federaal Bureau voor Stralingsbescherming.
En de auteurs van dit zogenaamde MOBI-Kids-onderzoek hebben dat niet kunnen bevestigen.
Ze hebben gezegd: het is niet mogelijk en het was ook niet de bedoeling van het MOBI-Kids-onderzoek om te
onderzoeken of mobiele telefonie hersentumoren veroorzaakt!
En het BFS heeft gezegd dat het gebruik van mobiele telefoons het risico bij kinderen en jongeren niet verhoogt.
Dus in dit dilemma wordt dan ook gewoon gewerkt.
Daarnaast heb ik nog (...), daarachter gaat namelijk de eerder genoemde ICNIRP schuil.
En er is een heel mooi zogenaamd ICNIRP-rapport waaraan onze beste Klaus Buchner, destijds nog als
lid van het Europees Parlement, heeft meegewerkt.
"De belangrijkste conclusie was dat deze mensen banden hebben met de industrie.
Dat ze dus niet onafhankelijk zijn, en dat ze soms, je moet immers altijd aangeven of je dergelijke
banden hebt, dat ze die soms niet hebben vermeld.
Dat betekent dus dat het een ontdekking was van dingen die anders zijn verlopen dan ze hadden moeten verlopen."
ICNIRP is echt niet bedoeld om de bescherming van de gezondheid te waarborgen, wat eigenlijk wel hun taak zou moeten zijn, maar
stelt grenswaarden vast die in het belang van de industrie zijn.
En dat is nu juist een van de problemen die ook tot frustratie leiden. Het hele verhaal gaat dan gewoon door.
We hebben nu ook een aantal geweldige commissies op internationaal niveau.
En daaruit blijkt ook dat de aannames op het gebied van gezondheid waarop de FCC en de ICNIRP zich baseren bij het
vaststellen van grenswaarden voor hoogfrequente straling, de wetenschappelijke bevindingen over
de gezondheidsrisico’s helemaal niet weerleggen.
En daarom ligt het vuur hen op dit moment ook na aan de schenen.
In Amerika worden de FCC en de ICNIRP momenteel aangeklaagd.
Dat zijn processen die nu op gang zijn gekomen. En dat is maar goed ook.
Deze beklemmende situatie waarin onderzoek en wetenschap zich bevinden, die juist steeds meer gezondheidsrisico’s aan het licht
brengen, wordt vervolgens onder andere, bijvoorbeeld in het kader van de technologie-effectbeoordeling, dat kwam vandaag ook al
even ter sprake, gebruikt om via een reclamebureau en reclamecampagnes, u herinnert zich dat misschien
nog wel, precies het tegenovergestelde te beweren.
Namelijk door te zeggen dat 5G echt geweldig is, heel Duitsland heeft het erover, we hebben het allemaal nodig.
En het is inderdaad zo dat mijn werk er bijvoorbeeld altijd op neerkomt dat ik de mensen opzoek.
De zojuist genoemde mevrouw Belpoggi, een van de vooraanstaande kankeronderzoeksters, heb ik mogen bezoeken op het
Ramazzini-instituut, zij was verantwoordelijk voor de STOA.
En de STOA-studie kwam onder vuur te liggen.
En daarom denk ik dat het ook journalistiek gezien gewoon een boodschap is: kijk naar de mensen, niet vanaf je bureau.
Zij heeft in 2020 opdracht gegeven tot een effectbeoordeling van 5G-technologie; de resultaten van
het zogenaamde STOA-rapport zijn ondubbelzinnig.
Een verhoogd risico op kanker en een verminderde kwaliteit van het sperma baren de grootste zorgen en hebben onder meer geleid
tot de eis om de uitbreiding stop te zetten en tot een nieuw voorlichtingsbeleid in het kader van de consumentenbescherming.
Wetenschappers die de belangen van de industrie behartigen, hebben geprobeerd de deskundigheid van de
directeur, dr. Fiorella Belpoggi, die ook verantwoordelijk was voor het STOA-rapport, in twijfel te trekken.
"Ik ben sinds 1976 werkzaam in het kankeronderzoek.
En daarom denk ik dat ik in mijn beroepsleven veel heb geleerd.
En ik was de auteur van het STOA-rapport.
Maar in het begin dacht ik dat ik dit verslag wel in mijn eentje kon opstellen.
Toen ik vervolgens meer dan 8.000 relevante publicaties had gevonden, besloot ik ook collega’s erbij te betrekken.
En deze collega’s, zowel dr. Sgargi als dr. Vornoli, hebben allebei een master in biostatistiek.
"En dus waren ze heel goed in staat om studies te selecteren en documenten op te stellen voor mijn totale beoordeling."
…door zich te richten op mensen, de dialoog aan te gaan en ook deze vorm van wetenschappelijke inzichten
te presenteren, wordt er een reclamestrategie gevoerd.
En daar wordt helemaal geen rekening mee gehouden.
Die wordt gewoon afgemaakt, of er wordt in ieder geval een poging toe gedaan. En ja, niemand bezoekt haar.
De pers van vandaag komt blijkbaar niet eens op het idee om deze dame eens op te zoeken.
Dat is erg jammer. We hebben toen gezegd: Oké, misschien helpt het als we ons eigen onderzoek doen.
En we zijn nu begonnen met de zojuist genoemde ATHEM-3-studie.
En deze studie is al in 2024 gepubliceerd.
En ik denk dat deze jonge dame naast me er in belangrijke mate toe heeft bijgedragen dat we dit überhaupt hebben gerealiseerd.
Maar dat is nu juist wat de autoriteiten eigenlijk zouden moeten doen.
We hebben dit vervolgens op eigen initiatief opgezet om nog sterker te staan en juist deze bevinding ook via een onderzoek
te kunnen aantonen, namelijk dat er eigenlijk geen verschil bestaat tussen niet-ioniserende en ioniserende straling.
Mijn film “Die Witwenstraße” laat dat ook duidelijk zien.
En die mogen we dan ook bij jullie op het platform plaatsen. Hartelijk dank voor jullie aandacht.
Straling van mobiele telefoons en wifi is schadelijk voor mensen, dieren en het milieu. We hebben stralingsvrije zones nodig!
ASZA.org