Μια υπέρβαση του ορίου ραδιενέργειας κατά 76 φορές θα προκαλούσε ακριβώς την ίδια γενετική βλάβη
με αυτόν τον σχετικά αδύναμο πομπό σε ένα χωριό.
Πρέπει να φανταστεί κανείς τι σημαίνει αυτό:
Όσον αφορά τη ραδιενέργεια, για λόγους υγείας υπάρχει η σχετική απαγόρευση.
Στην κινητή τηλεφωνία επιτρέπεται.
Αλλά όταν υπάρχει ακτινοβολία κινητής τηλεφωνίας, δεν είναι μόνο για μια στιγμή, αλλά διαρκεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Και τότε μπορείτε να φανταστείτε τι θα συμβεί.
Οι μύες, ειδικά γύρω από τις αρτηρίες, σφίγγονται.
Τα νευρικά κύτταρα μεταδίδουν ερεθίσματα· αν πρόκειται για νευρικό κύτταρο που μεταφέρει τον πόνο, τότε θα νιώθετε συνεχή πόνο.
Αυτός ο επίμονος πόνος μπορεί – δυστυχώς πρέπει να το πω – να γίνει τόσο έντονος, ώστε σε ακραίες περιπτώσεις
υπάρχουν άνθρωποι που δεν άντεξαν πια και αυτοκτόνησαν.
Σας ευχαριστώ πολύ για την ευγενική εισαγωγή.
Αυτό είναι πολύ ευγενικό.
Ακόμη και σε μια επιστημονική εκπομπή του Βαυαρικού Ραδιοτηλεοπτικού Οργανισμού υποστηρίχθηκε ότι: «Η κινητή
τηλεφωνία δεν μπορεί να είναι επιβλαβής, καθώς η ενέργεια – εννοείται η κβαντική ενέργεια, όπως ακούσαμε
– είναι πολύ μικρή για να διαλύσει χημικές ενώσεις».
Άρα δεν μπορεί να είναι επιβλαβές.
Συγγνώμη, αλλά τέτοιες ανοησίες διαδίδονται στη χώρα μας ακόμη και από τα κρατικά μέσα
ενημέρωσης. Και όχι μόνο από τον «Bayrischen Rundfunk».
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι βιολογικές επιδράσεις δεν οφείλονται μόνο στη χημεία, αλλά ότι ορισμένες ουσίες, όπως οι
πρωτεΐνες, είναι βιολογικά δραστικές απλώς και μόνο λόγω της φυσικής τους μορφής και της φυσικής τους δράσης.
Και για τους φυσικούς ανάμεσά σας: Ίσως σας ενδιαφέρει ο όρος «δυνάμεις Van der Waals», η ενέργεια των
οποίων βρίσκεται ακριβώς στην περιοχή των συχνοτήτων κινητής τηλεφωνίας που εξετάζουμε εδώ.
Αλλά ακόμα και χωρίς καθόλου γνώσεις φυσικής μπορεί κανείς να καταλάβει τι συμβαίνει.
Ας δούμε ένα κελί.
Αυτό που βλέπετε εδώ στη φωτογραφία είναι μια μπλε σφαίρα, ένα κύτταρο που περιβάλλεται από κυτταρική μεμβράνη.
Αυτή η κυτταρική μεμβράνη χωρίζει τον εξωτερικό χώρο έξω από το κύτταρο, ο οποίος συνήθως
καταλαμβάνεται από θετικά φορτισμένα σωματίδια.
Εδώ έχω απεικονίσει τα ιόντα ασβεστίου με μικρές κίτρινες σφαίρες, αλλά δεν είναι μόνο
ασβέστιο – υπάρχουν και κάλιο, καθώς και πολλά άλλα.
Στο κύτταρο υπάρχουν κυρίως αρνητικά σωματίδια, π.χ. χλώριο.
Και όπως συμβαίνει με τα «βασιλικά παιδιά», τα αρνητικά φορτισμένα σωματίδια θέλουν να προσεγγίσουν τα θετικά
και το αντίστροφο, αλλά δεν μπορούν να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους, επειδή υπάρχει η κυτταρική μεμβράνη.
Όμως η κυτταρική μεμβράνη έχει τρύπες.
Τρύπες που επιτρέπουν τη διέλευση μόνο ενός είδους σωματιδίων.
Εδώ οι κόκκινες κουκκίδες είναι τρύπες που επιτρέπουν τη διέλευση του ασβεστίου.
Υπάρχουν και άλλες που επιτρέπουν τη διέλευση του καλίου, άλλες πάλι για άλλες ουσίες
κ.λπ., αλλά συνήθως αυτές οι οπές είναι φραγμένες.
Φραγμένα από πολύπλοκα μόρια, πρωτεΐνες, οι οποίες εμποδίζουν τα ιόντα ασβεστίου να εισέλθουν εκεί.
Αν παρατηρήσει κανείς πιο προσεκτικά πώς είναι φραγμένες αυτές οι τρύπες, θα δει ότι πρόκειται για σπειροειδή σωματίδια.
Και οι σπείρες διατηρούν το σχήμα τους, επειδή τα φορτία δεν κατανέμονται ομοιόμορφα, αλλά αλληλοελκύονται.
Και έτσι η σπείρα δεν μπορεί να ξετυλιχθεί.
Όμως, αν τώρα την εκθέσουμε σε ακτινοβολία, τότε η σπείρα αρχίζει να δονείται· για τους
φυσικούς, πρόκειται για στρεπτικές δονήσεις.
Και τότε μπορεί να συμβεί η ταλάντωση να γίνει τόσο ισχυρή, ώστε τα φορτισμένα σωματίδια να βρίσκονται πολύ μακριά μεταξύ τους
για να αλληλεπιδράσουν επαρκώς, δηλαδή η σπείρα να διαλυθεί.
Αυτό φαίνεται εδώ.
Στην κυτταρική μεμβράνη, δηλαδή σε τέτοιου είδους διαύλους ασβεστίου, η κατάσταση έχει ως εξής:
Σε ένα τέτοιο κανάλι υπάρχουν σπείρες· εδώ έχω σχεδιάσει μόνο δύο, αλλά στην πραγματικότητα είναι τέσσερις.
Όταν η ακτινοβολία προσπίπτει σε αυτές, τότε, υπό ορισμένες συνθήκες και εφόσον η ακτινοβολία είναι αρκετά ισχυρή, οι σπείρες
αυτές διαλύονται, χάνουν την ακαμψία τους και τα ιόντα ασβεστίου, τα θετικά φορτισμένα
σωματίδια ασβεστίου, μπορούν να εισρεύσουν.
Λοιπόν, αυτό δεν είναι από μόνο του κάτι ασυνήθιστο, διότι, όταν π.χ. συσπάτε έναν μυ, το ασβέστιο εισρέει στα μυϊκά κύτταρα.
Δηλαδή, στα μυϊκά κύτταρα το ασβέστιο προκαλεί τη σύσπαση.
Στα νευρικά κύτταρα, το ασβέστιο επιτρέπει τη μετάδοση του νευρικού ερεθίσματος, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα.
Αλλά όταν υπάρχει ακτινοβολία κινητής τηλεφωνίας, δεν είναι μόνο για μια στιγμή, αλλά διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Και τότε μπορείτε να φανταστείτε τι θα συμβεί.
Οι μύες, ειδικά γύρω από τις αρτηρίες, σφίγγονται.
Τα νευρικά κύτταρα μεταδίδουν ερεθίσματα· αν πρόκειται για νευρικό κύτταρο που μεταφέρει τον πόνο, τότε θα νιώθετε συνεχή πόνο.
Αυτός ο επίμονος πόνος μπορεί – δυστυχώς πρέπει να το πω – να γίνει τόσο έντονος, ώστε σε ακραίες
περιπτώσεις κάποιοι δεν άντεξαν πια και αυτοκτόνησαν.
Δυστυχώς, έτσι είναι, γνωρίζω αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, είναι φρικτό.
Εντάξει, τι συμβαίνει τώρα όταν το ασβέστιο εισέρχεται στο κύτταρο;
Στη συνέχεια, λαμβάνει χώρα μια ολόκληρη αλυσίδα αντιδράσεων.
Αυτές οι αντιδράσεις – εδώ παρουσίασα μόνο μία από τις αλυσίδες, υπάρχουν όμως περισσότερες.
Το σημαντικό είναι το τελικό σημείο στα μπλε κουτιά.
Εκεί βλέπετε ότι εμφανίζονται οι ελεύθερες ρίζες και το οξειδωτικό στρες.
Και αυτός ο οξειδωτικός στρες αποτελείται από πολύ επιθετικές χημικές ενώσεις που, μεταξύ
άλλων, προσβάλλουν το γενετικό υλικό – το DNA.
Αυτό, παρεμπιπτόντως, έχει ήδη μελετηθεί σε πάρα πολλές πειραματικές δοκιμές πριν από πολλά, πολλά χρόνια.
Πιστεύω ότι υπάρχουν πάνω από 100 επιστημονικές μελέτες που εξετάζουν αυτό το φαινόμενο.
Και αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε πάλι σε μια περίοδο ακμής, καθώς συνεχώς, σχεδόν κάθε εβδομάδα,
δημοσιεύονται νέες εργασίες σχετικά με αυτόν τον τομέα.
Η πιο γνωστή μελέτη ήταν η λεγόμενη «μελέτη Reflex», η οποία ανατέθηκε από την ΕΕ, προκάλεσε αντίστοιχη δημόσια
αντίδραση και αντιμετωπίστηκε με σφοδρή αντίδραση από τη βιομηχανία — με απίστευτες συκοφαντίες και άσχημες πρακτικές.
Δεν θα το συζητήσουμε τώρα αυτό, ίσως ο γείτονάς μου, ο κύριος Scheidsteger.
Λοιπόν, αυτές οι χημικές αντιδράσεις, όπως είπα, οδηγούν, μεταξύ άλλων, σε γενετικές μεταλλάξεις, και αυτές
οι γενετικές μεταλλάξεις έχουν δύο πιθανά αποτελέσματα.
Είτε καρκίνος είτε κακή κληρονομικότητα για την επόμενη γενιά.
Ας δούμε πρώτα πιο αναλυτικά πώς μπορεί κανείς να ποσοτικοποιήσει τις γενετικές βλάβες.
Φυσικά, μπορεί κανείς να εξετάσει το DNA των επιμέρους κυττάρων για να διαπιστώσει τις βλάβες.
Τελευταία καταφέραμε κάτι που ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό.
Όπως γνωρίζετε, πριν από την κυτταρική διαίρεση, το γενετικό υλικό οργανώνεται σε χρωμοσώματα.
Όταν το DNA, το γενετικό υλικό, υποστεί βλάβη, τότε δημιουργούνται και χρωμοσώματα με βλάβες.
Και υπάρχει μια κατηγορία που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: τα λεγόμενα αποκεντρικά χρωμοσώματα.
Χρησιμοποιούνται σε εξετάσεις ραδιενέργειας για να προσδιοριστεί η δόση ραδιενέργειας που έχει λάβει ο άνθρωπος.
Πρέπει να γνωρίζετε ότι: τα διακεντρικά χρωμοσώματα δημιουργούνται πρακτικά μόνο από την ακτινοβολία,
όχι από χημικές επιδράσεις, ούτε από άλλες περιβαλλοντικές επιδράσεις, αλλά μόνο από την ακτινοβολία.
Και γι' αυτό έχει αναγνωριστεί δικαστικά ότι ο αριθμός ή η συχνότητα των αποκεντρικών χρωμοσωμάτων
αποτελεί αξιόπιστο δείκτη της έκθεσης σε ραδιενέργεια.
Εμείς, δηλαδή μια ομάδα στην οποία συμμετέχουν αρκετοί από εμάς εδώ, συγκρίναμε δύο χωριά.
Σε ένα χωριό υπήρχε ένας πύργος κινητής τηλεφωνίας, όχι και ιδιαίτερα ισχυρός, ενώ στο άλλο δεν υπήρχε κανένας.
Διαφορετικά, ο πληθυσμός ή το τμήμα του πληθυσμού που εξετάστηκε συγκρίνονταν λεπτομερώς, ακριβώς
όπως γίνεται και στην περίπτωση της ραδιενέργειας.
Δηλαδή, όσον αφορά τους ανθρώπους – τα ιατρικά ιστορικά τους, τις διατροφικές τους συνήθειες, μέχρι και την
κατανάλωση τυριού – ήθελαν να είναι απολύτως ακριβείς.
Και μόλις επέλεξε τον αντίστοιχο αριθμό ατόμων.
Στους ανθρώπους που εκτέθηκαν στην ακτινοβολία – όπως προανέφερα, πρόκειται για έναν απολύτως συνηθισμένο, όχι ιδιαίτερα ισχυρό
πομπό κινητής τηλεφωνίας στην οροφή ενός σπιτιού στο χωριό – προκλήθηκαν αποκεντρωμένα χρωμοσώματα, τα
οποία θα εμφανίζονταν αν επρόκειτο για ραδιενεργή ακτινοβολία, με επίπεδο 76 ετών στο όριο.
Ή, με άλλα λόγια:
Παρότι η (ραδιενεργή) ακτινοβολία υπήρχε σε πολύ υψηλά επίπεδα ουσιαστικά μόνο για ένα χρόνο – μια υπέρβαση του ορίου
ραδιενέργειας κατά 76 φορές θα προκαλούσε ακριβώς την ίδια γενετική βλάβη με αυτόν τον σχετικά ασθενή πομπό σε ένα χωριό.
Πρέπει να σκεφτούμε τι σημαίνει αυτό.
Όσον αφορά τη ραδιενέργεια, για βάσιμους λόγους ισχύουν μέτρα προστασίας της υγείας, και αυτό απαγορεύεται.
Στην κινητή τηλεφωνία επιτρέπεται.
Για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα, τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Το ένα άκρο είναι ο καρκίνος, το έχουμε ήδη συζητήσει.
Υπάρχει πληθώρα μελετών που εξετάζουν τη σχέση μεταξύ κινητής τηλεφωνίας και καρκίνου.
Εδώ ανέφερα μόνο μερικά από τα πιο σημαντικά, ίσως τα πιο γνωστά.
Η πρώτη είναι του Hardell, ο οποίος διερεύνησε ειδικά αν, όταν οι άνθρωποι μιλάνε στο κινητό με το ακουστικό στο
αυτί, παρατηρείται αύξηση των όγκων στον εγκέφαλο ή όχι;
Και ανακάλυψε ότι:
Παρατηρείται αυξημένος αριθμός όγκων στον εγκέφαλο: συγκεκριμένα, όταν μιλάει κανείς στο τηλέφωνο με το δεξί χέρι, οι
όγκοι εμφανίζονται στη δεξιά πλευρά, ενώ όταν μιλάει με το αριστερό χέρι, εμφανίζονται στην αριστερή πλευρά.
Το δεύτερο σημείο εδώ από το Εθνικό Πρόγραμμα Τοξικολογίας.
Πρόκειται επίσης για μια μελέτη που ανατέθηκε από το κράτος, από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έκαναν ακτινοβολία σε μερικές χιλιάδες ποντίκια και αρουραίους και διαπίστωσαν ότι
ορισμένοι τύποι καρκίνου προκλήθηκαν από ραδιοκύματα.
Στατιστικά αποδεδειγμένο με απόλυτη ακρίβεια.
Σε αυτές τις μελέτες, λοιπόν, η ακτινοβολία ήταν σχετικά ισχυρή.
Τότε είπαμε: «Λοιπόν, εδώ οι ακτινοβολίες είναι πολύ πιο αδύναμες».
Γι' αυτό η κα Belpoggi πραγματοποίησε τις ίδιες μετρήσεις στην Ιταλία, τόσο με επίπεδα ακτινοβολίας ελαφρώς
υψηλότερα από το όριό μας όσο και πολύ χαμηλότερα από αυτό, και κατέληξε στο ίδιο αποτέλεσμα.
Δηλαδή, έχει αποδειχθεί ότι ακόμη και σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από το όριό μας, στα ζώα, και ειδικά στους
αρουραίους, προκαλείται καρκίνος — μόνο σε συγκεκριμένους τύπους καρκίνου, αλλά είναι και αυτό κάτι.
Και ο καθηγητής Λιν είχε εργαστεί αρχικά στον κλάδο της κινητής τηλεφωνίας.
Με βάση αυτά τα πειράματα, δήλωσε: «Τώρα είναι πλέον αναμφισβήτητο: η κινητή τηλεφωνία προκαλεί καρκίνο!»
Μπορεί κανείς να το δει και σε μια άλλη μελέτη, και πάλι με επίσημα αγγλικά στοιχεία.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι αρμοδιότητες διαφέρουν...
Συγγνώμη, το ξέχασα αυτό, θα πάμε ακόμα στο Belpoggi:
Η δόση που έλαβαν οι άνθρωποι συσχετίζεται μάλιστα γραμμικά με την πιθανότητα τα ζώα να αναπτύξουν καρκίνο.
Αλλά ας επιστρέψουμε τώρα στην αγγλική μελέτη· πρόκειται για στοιχεία της αγγλικής Υπηρεσίας Υγείας.
Μελέτησαν γλοιώματα βαθμού 4, δηλαδή ιδιαίτερα επιθετικούς όγκους στον εγκέφαλο, οι οποίοι είναι σχεδόν πάντα θανατηφόροι.
Τα διακρίνουν ανάλογα με τις διάφορες περιοχές του εγκεφάλου.
Η πράσινη καμπύλη απεικονίζει τις περισσότερες περιοχές του εγκεφάλου, οι οποίες δεν
έχουν αλλάξει ιδιαίτερα με την πάροδο των ετών.
Η κόκκινη καμπύλη αφορά μόνο τον μετωπιαίο λοβό, ο οποίος εκτείνεται πλευρικά και φτάνει μέχρι τον πλευρικό λοβό.
Και από τότε που εισήχθη η κινητή τηλεφωνία, ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί ραγδαία.
Δυστυχώς, τα στατιστικά μου σταματούν σχετικά νωρίς.
Αυτό οφείλεται στην τεμπελιά μου, που από τότε δεν συνέχισα να ενημερώνω τα δεδομένα, αλλά θα συνεχίσω.
Εντάξει, αυτά ήταν τα κρούσματα καρκίνου.
Τώρα, μπορεί κανείς να πει ότι αν κάποιος επιθυμεί να εκτίθεται σε ραδιοκύματα – και μπορεί τουλάχιστον να το αποφύγει εν μέρει,
αλλά μόνο εν μέρει – τότε φταίει ο ίδιος αν πάθει καρκίνο.
Είναι κυνικό, αλλά είναι κάτι που ακούμε συχνά.
Αυτό για το οποίο σίγουρα δεν υπάρχει δικαιολογία είναι η ζημιά που υφίσταται η επόμενη γενιά.
Διεξήγαμε μια μελέτη με 7.000 χοιρίδια που υποβλήθηκαν σε ακτινοβολία και περίπου 10.000 που δεν υποβλήθηκαν.
Ακριβώς εκείνο τον μήνα, πραγματικά εκείνο τον μήνα, που άρχισε η ακτινοβολία, οι έγκυες
χοιρομητέρες άρχισαν να γεννούν χοιρίδια με αναπηρίες.
Εδώ έχω καταγράψει μερικά.
Αυτό θυμίζει πολύ την υπόθεση «Contergan».
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όσον αφορά αυτή την ακτινοβολία, η οποία κυμαινόταν κατά μέσο όρο σε μερικές εκατοντάδες μικροβάτ
ανά τετραγωνικό μέτρο, το μέγιστο επίπεδο —ακόμη και σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις— ήταν 1.200 μικροβάτ ανά τετραγωνικό μέτρο.
Το όριό μας είναι τα 10 εκατομμύρια!
Όμως, με αυτή την ασθενή ακτινοβολία εμφανίζουν αυτές τις δυσπλασίες.
Και αν λάβω υπόψη μόνο τα προβλήματα που είναι ορατά κατά τη γέννηση, όχι αυτά που αφορούν τα εσωτερικά όργανα, αλλά αυτά
που είναι άμεσα ορατά, τότε έχουμε 1 % χοιρίδια με προβλήματα.
Πρέπει να γνωρίζετε ότι, από γενετικής άποψης, τα γουρούνια μοιάζουν πολύ με τον άνθρωπο.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τα χοίρια· και στα βοοειδή παρατηρούμε δυσπλασίες.
Δηλαδή, διατρέχει όλο το ζωικό βασίλειο.
Το έχουμε παρατηρήσει και στα φυτά.
Δεν έχω φωτογραφίες για αυτό.
Τώρα σας ζητώ να σκεφτείτε:
Θα μπορούσαμε να έχουμε ένα δίκτυο κινητής τηλεφωνίας που να λειτουργεί με ένα κλάσμα της ακτινοβολίας.
Μήπως μπορεί κάποιος από εμάς να μας εξηγήσει πώς γίνεται αυτό στην πράξη;
Η τρέχουσα μέθοδος είναι φθηνότερη και αποφέρει μεγαλύτερα κέρδη στους διαχειριστές.
Το θέλουμε πραγματικά αυτό;
Δηλαδή, διακινδυνεύουμε το 1% των απογόνων μας να υποστεί ορατές βλάβες, μόνο και μόνο για να γίνει πιο φθηνό;
Παρακαλώ να έχετε υπόψη σας ότι εδώ αναφερόμαστε μόνο στις ορατές ζημιές.
Αυτά δεν γεννιούνται στους ανθρώπους.
Είναι πάλι άσχημο που το λέω, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα: αυτά τα παιδιά θα υποστούν έκτρωση.
Δεν θα τους βρείτε σε καμία στατιστική.
Αλλά είναι αυτό που θέλουμε;
Αυτό θέλουμε, μόνο και μόνο για να γίνει φθηνό;
Σας ευχαριστούμε για την προσοχή σας.