Przekroczenie dopuszczalnej wartości promieniowania o 76 razy spowodowałoby dokładnie takie same uszkodzenia
genetyczne, jak ten stosunkowo słaby nadajnik w wiosce.
Trzeba sobie wyobrazić, co to oznacza:
W przypadku promieniowania radioaktywnego, ze względów bezpieczeństwa, takie działania są zabronione.
W przypadku telefonii komórkowej jest to dozwolone.
Ale jeśli występuje promieniowanie sieci komórkowej, to nie jest to tylko chwilowe zjawisko, lecz trwa przez dłuższy czas.
I wtedy można sobie wyobrazić, co się dzieje.
Mięśnie, zwłaszcza te otaczające tętnice, kurczą się.
Komórki nerwowe przekazują impulsy; jeśli jest to nerw bólowy, odczuwa się ciągły ból.
Ten uporczywy ból może – niestety muszę to powiedzieć – stać się tak dotkliwy, że w skrajnych przypadkach
ludzie nie byli w stanie tego znieść i popełnili samobójstwo.
Bardzo dziękuję za miłe wprowadzenie.
To bardzo miłe.
Nawet w programie naukowym Bawarskiego Radia stwierdzono: „Telefonia komórkowa nie może być przecież szkodliwa,
ponieważ energia – chodzi tu o energię kwantową, jak słyszeliśmy – jest o wiele za mała, by rozbijać związki chemiczne”.
Więc to nie może być szkodliwe.
Przepraszam, ale takie bzdury rozpowszechniają u nas nawet media państwowe. I to nie tylko Bawarski Radio.
Warto jednak pamiętać, że efekty biologiczne nie wynikają wyłącznie z właściwości chemicznych, ale że niektóre
substancje i białka wykazują aktywność biologiczną wyłącznie dzięki swojej budowie fizycznej i oddziaływaniu fizycznemu.
A dla fizyków wśród Państwa: być może interesującym hasłem będzie „siły van der Waalsa”, których energia
mieści się dokładnie w zakresie częstotliwości telefonii komórkowej, o której tutaj mowa.
Ale nawet bez wiedzy z fizyki można zrozumieć, co się dzieje.
Przyjrzyjmy się komórce.
Na tym zdjęciu widać niebieską kulkę – komórkę otoczoną błoną komórkową.
Ta błona komórkowa oddziela obszar zewnętrzny poza komórką, który w większości przypadków
wypełniony jest cząstkami o ładunku dodatnim.
Tutaj zaznaczyłem żółtymi kropkami jony wapnia, ale nie chodzi tylko o wapń – są tu również jony potasu i wiele innych.
W komórce znajdują się głównie cząsteczki o ładunku ujemnym, np. chlor.
Podobnie jak w przypadku „dzieci królewskich”, cząsteczki o ładunku ujemnym dążą do cząsteczek o ładunku
dodatnim i odwrotnie, ale nie mogą się połączyć, ponieważ na przeszkodzie stoi błona komórkowa.
A błona komórkowa ma przecież otwory.
Otwory, które przepuszczają tylko jeden rodzaj cząstek.
Te czerwone kropki to otwory, przez które przechodzi wapń.
Są też inne, które przepuszczają potas, jeszcze inne dla innych substancji itd., ale zazwyczaj otwory te są zatkane.
Zatkane przez skomplikowane cząsteczki, białka, które właśnie uniemożliwiają jonom wapnia przedostanie się do środka.
Jeśli przyjrzeć się bliżej, jak te otwory są zatkane, widać, że są to cząsteczki o kształcie spirali.
A spirale zachowują swój kształt dzięki temu, że ładunki nie są rozłożone równomiernie, lecz przyciągają się nawzajem.
W ten sposób spirala nie może się zwinąć.
Ale jeśli teraz naświetlimy to promieniowaniem, spirala zacznie drgać – a dla fizyków będzie to drganie skrętne.
Może się wtedy zdarzyć, że drgania staną się tak silne, że naładowane cząstki znajdą się zbyt daleko od
siebie, by nadal przyciągać się wystarczająco mocno, co oznacza, że spirala się rozpadnie.
To właśnie tutaj widać.
W błonie komórkowej, a więc w tego typu kanałach wapniowych, wygląda to następująco:
W takim kanale znajdują się spirale; narysowałem tu tylko dwie, ale w rzeczywistości jest ich cztery.
Gdy promieniowanie na nie pada, to w pewnych okolicznościach, jeśli jest wystarczająco silne, spirale te rozpadają
się, tracą swoją sztywność, a jony wapnia – cząstki o dodatnim ładunku – mogą się przedostać do środka.
Cóż, samo w sobie nie jest to niczym niezwykłym, ponieważ gdy np. napinasz mięsień, do komórek mięśniowych napływa wapń.
Oznacza to, że w komórkach mięśniowych wapń powoduje ich skurcz.
W komórkach nerwowych wapń odpowiada za przekazywanie impulsów nerwowych, więc nie ma tu żadnego problemu.
Ale jeśli występuje promieniowanie sieci komórkowej, to nie jest to tylko chwilowa sprawa, lecz trwa przez dłuższy czas.
I wtedy można sobie wyobrazić, co się dzieje.
Mięśnie, zwłaszcza te otaczające tętnice, kurczą się.
Komórki nerwowe przekazują impulsy; jeśli jest to nerw bólowy, odczuwa się ciągły ból.
Ten uporczywy ból może – niestety muszę to powiedzieć – stać się tak dotkliwy, że w skrajnych przypadkach
ludzie nie byli w stanie tego znieść i popełnili samobójstwo.
Niestety tak właśnie jest, znam kilka takich przypadków, to straszne.
No dobrze, co się teraz stanie, gdy wapń dostanie się do komórki?
Wtedy zachodzi cały łańcuch reakcji.
Te reakcje – tutaj przedstawiłem tylko jeden z łańcuchów, a jest ich kilka.
Ważny jest punkt końcowy przy niebieskich prostokątach.
Widać więc, że pojawiają się wolne rodniki i stres oksydacyjny.
A ten stres oksydacyjny to bardzo agresywne związki chemiczne, które atakują m.in. materiał genetyczny – DNA.
Nawiasem mówiąc, pod kątem efektu końcowego zjawisko to zostało zbadane w wielu eksperymentach już wiele, wiele lat temu.
Myślę, że istnieje znacznie ponad 100 prac naukowych poświęconych badaniu tego zjawiska.
A obecnie znów mamy okres wzmożonej aktywności – niemal co tydzień pojawiają się nowe prace dotyczące tej dziedziny.
Najbardziej znanym badaniem było tzw. „badanie Reflex”, zlecone przez UE, które wywołało odpowiedni oddźwięk w opinii publicznej
i spotkało się z ostrym sprzeciwem ze strony przemysłu – przy czym doszło do
niewiarygodnych oszczerstw i innych nieprzyjemnych rzeczy.
Nie będziemy się teraz nad tym rozwodzić, może mój sąsiad, pan Scheidsteger.
No cóż, te reakcje chemiczne, jak już wspomniałem, prowadzą między innymi do zmian
genetycznych, a zmiany te mają dwa możliwe skutki.
Albo rak, albo złe geny dla następnego pokolenia.
Przyjrzyjmy się najpierw dokładniej, w jaki sposób można oszacować skalę uszkodzeń genetycznych.
Oczywiście można zbadać DNA poszczególnych komórek, aby sprawdzić, czy doszło do uszkodzeń.
W ostatnim czasie udało nam się coś, czego ludzie nie uważali za możliwe.
Jak wiadomo, przed podziałem komórki materiał genetyczny organizuje się w chromosomy.
Jeśli DNA, czyli materiał genetyczny, ulegnie uszkodzeniu, powstają również uszkodzone chromosomy.
Szczególnie interesujące są tu tzw. chromosomy dyscentryczne.
Wykorzystuje się je w badaniach nad promieniowaniem radioaktywnym w celu ustalenia, jaką dawkę promieniowania otrzymał człowiek.
Należy pamiętać, że chromosomy dizentriczne powstają praktycznie wyłącznie pod wpływem promieniowania – nie w wyniku
oddziaływań chemicznych ani innych czynników środowiskowych, a wyłącznie pod wpływem promieniowania.
I właśnie dlatego sądy uznają, że liczba lub częstotliwość występowania chromosomów dyscentrycznych stanowi
wiarygodny wskaźnik napromieniowania radioaktywnego.
My, czyli grupa, w której jest nas tu kilku, porównaliśmy ze sobą dwie wioski.
W jednej wsi stała wieża telefonii komórkowej, nawet niezbyt wysoka, a w drugiej nie było żadnej.
W pozostałych przypadkach przeprowadzano szczegółowe porównania całej populacji lub badanej jej części,
tak samo jak ma to miejsce w przypadku radioaktywności.
To znaczy, jeśli chodzi o pacjentów – ich historię medyczną, nawyki żywieniowe, a nawet to, czy
jedzą ser – chciano być jak najbardziej dokładni.
I właśnie wybrał odpowiednią liczbę osób.
W przypadku osób narażonych na promieniowanie – jak już wspomniano, chodzi o zupełnie zwyczajną, niezbyt mocną stację
bazową sieci komórkowej umieszczoną na dachu domu w tej wsi – zaobserwowano występowanie chromosomów dyscentrycznych, które
pojawiałyby się w przypadku promieniowania radioaktywnego o natężeniu odpowiadającym
76-letniemu narażeniu przy wartości granicznej.
Innymi słowy:
Chociaż promieniowanie (radioaktywne) występowało w bardzo silnej postaci praktycznie tylko przez rok – przekroczenie dopuszczalnej
wartości promieniowania o 76 razy spowodowałoby dokładnie takie same uszkodzenia
genetyczne, jak ten stosunkowo słaby nadajnik w wiosce.
Trzeba sobie wyobrazić, co to oznacza.
W przypadku promieniowania radioaktywnego, ze względu na ochronę zdrowia, jest to zabronione.
W przypadku telefonii komórkowej jest to dozwolone.
Wróćmy do tego jeszcze raz – co to oznacza w praktyce?
Jednym z końcowych etapów jest rak, o czym już rozmawialiśmy.
Istnieje niezliczona ilość badań dotyczących nowotworów wywołanych promieniowaniem telefonii komórkowej.
Wybrałem tu tylko kilka najważniejszych, być może tych najbardziej znanych.
Pierwsze z nich pochodzi od Hardella, który badał konkretnie, czy u osób rozmawiających przez telefon komórkowy przy uchu występuje
zwiększona częstość występowania nowotworów mózgu, czy też nie?
I odkrył, że:
Odnotowuje się wzrost liczby nowotworów mózgu, a mianowicie: jeśli rozmawia się przez telefon prawą ręką, to po
prawej stronie, a jeśli lewą ręką, to po lewej stronie.
Drugi punkt z Narodowego Programu Toksykologicznego.
Jest to również badanie zlecone przez rząd Stanów Zjednoczonych.
Poddano promieniowaniu kilka tysięcy myszy i szczurów i stwierdzono, że niektóre rodzaje
nowotworów powstały w wyniku działania fal radiowych.
Potwierdzone statystycznie w sposób niebudzący wątpliwości.
W tych badaniach stosowano stosunkowo silne promieniowanie.
Wtedy powiedzieliśmy: No cóż, u nas promieniowanie jest przecież znacznie słabsze.
Dlatego pani Belpoggi przeprowadziła we Włoszech te same badania, stosując promieniowanie nieco przekraczające
naszą wartość graniczną, a także znacznie poniżej tej wartości, i doszła do tego samego wniosku.
Oznacza to, że nawet przy stężeniach znacznie niższych od naszej wartości granicznej wykazano u zwierząt, a
zwłaszcza u szczurów, występowanie nowotworów – co prawda tylko niektórych rodzajów, ale jednak.
A profesor Lin początkowo pracował w branży telefonii komórkowej.
Na podstawie tych eksperymentów stwierdził: „Teraz nie ma już żadnych wątpliwości: telefony komórkowe powodują raka!”
Można to sprawdzić w innym badaniu, również na podstawie oficjalnych danych w języku angielskim.
W Wielkiej Brytanii urzędy te różnią się między sobą...
Przepraszam, zapomniałem o tym wspomnieć, idziemy jeszcze do Belpoggi:
Dawka, jaką otrzymali ludzie, wykazuje nawet liniową zależność z prawdopodobieństwem wystąpienia nowotworów u zwierząt.
Wróćmy jednak do angielskiego badania – są to dane brytyjskiej służby zdrowia.
Badano glejaki stopnia 4, czyli szczególnie agresywne nowotwory mózgu, które praktycznie zawsze prowadzą do śmierci.
Rozróżniono je według poszczególnych obszarów mózgu.
Zielona krzywa przedstawia większość obszarów mózgu, które na przestrzeni lat nie uległy większym zmianom.
Czerwona krzywa odnosi się wyłącznie do płata czołowego, który przechodzi w bok i obejmuje płat boczny.
Od czasu wprowadzenia telefonii komórkowej liczba ta gwałtownie wzrosła.
Niestety moje statystyki kończą się dość wcześnie.
To przez moje lenistwo nie aktualizowałem tych danych od tamtej pory, ale dalej to trwa.
No dobrze, to były przypadki raka.
Można by powiedzieć, że jeśli ktoś chce narażać się na promieniowanie radiowe, a przecież da się tego
przynajmniej częściowo – ale tylko częściowo – uniknąć, to sam jest sobie winien, jeśli zachoruje na raka.
To cyniczne, ale często się to słyszy.
Jednak w żadnym wypadku nie można usprawiedliwić szkód wyrządzonych następnemu pokoleniu.
Przeprowadziliśmy badanie obejmujące 7 000 prosiąt poddanych napromieniowaniu oraz około
10 000 prosiąt niepoddanych napromieniowaniu.
Dokładnie w tym miesiącu, naprawdę w tym miesiącu, kiedy zaczęło się promieniowanie,
ciężarne lochy zaczęły rodzić uszkodzone prosięta.
Tutaj nagrałem kilka z nich.
To bardzo przypomina sprawę „Conterganu”.
Trzeba wiedzieć, że w przypadku tego promieniowania, którego średnia wartość wynosiła kilkaset mikrowatów na
m², maksymalna wartość – nawet według oficjalnych pomiarów – wynosiła 1 200 mikrowatów na m².
Nasza granica wynosi 10 milionów!
Ale przy tak słabym promieniowaniu pojawiają się u nich te wady rozwojowe.
A jeśli weźmiemy pod uwagę tylko te wady widoczne od razu po urodzeniu – nie te dotyczące narządów wewnętrznych, tylko te
widoczne na pierwszy rzut oka – to mamy 1% uszkodzonych prosiąt.
Muszą Państwo wiedzieć, że pod względem genetycznym świnie są bardzo podobne do ludzi.
Nie dotyczy to zresztą tylko świń – u bydła również obserwujemy wady rozwojowe.
Oznacza to, że obejmuje całe królestwo zwierząt.
Zauważyliśmy to również w przypadku roślin.
Nie mam tu żadnych zdjęć na ten temat.
Proszę teraz o chwilę refleksji:
Moglibyśmy mieć sieć komórkową, która zużywa tylko ułamek dotychczasowego promieniowania.
Może ktoś z nas wyjaśni, jak to wygląda w praktyce.
Obecna metoda jest tańsza i zapewnia operatorom większe zyski.
Czy naprawdę tego chcemy?
Czyli ryzykujemy, że 1% naszych potomków będzie miało widoczne wady, tylko po to, żeby było taniej?
Proszę pamiętać, że chodzi tu wyłącznie o widoczne uszkodzenia.
Nie rodzą się u ludzi.
Znowu to powtarzam, choć nie jest to przyjemne, ale tak właśnie jest – te dzieci są poddawane aborcji.
Nie znajdziecie ich w żadnych statystykach.
Ale czy tego właśnie chcemy?
Czy naprawdę tego chcemy, tylko po to, żeby całość była tania?
Bardzo dziękujemy za uwagę.