A po i bëni vetes gjithmonë pyetjen, pse qytetari i zakonshëm ka gjithnjë e më pak para në dispozicion, ndërsa
shuma e parave të disa super të pasurve dhe veçanërisht e disa dinastive familjare rritet me shpejtësi?
Këtë zhvillim ne sot do ta shqyrtojmë me ju:
Bankat sot janë shumë të vlerësuara dhe pavarësia e bankave qendrore nga ekonomia paraqitet gjithmonë si
një kusht i rëndësishëm për stabilitetin financiar.
Kryesisht kjo ndodh sepse bankierëve u atribuohet një kompetencë e lartë ekonomike.
Profesori Richard Werner padyshim ka fituar gjithashtu ekspertizë të veçantë në fushën e bankave, duke përjetuar krizën bankare të
viteve 1990 si përfitues i bursës në Deutsche Bank në Tokio dhe duke pasur mundësinë të
flasë personalisht me shumë aktorë të rëndësishëm.
Ai i ka analizuar me saktësi proceset dhe ka shkruar një libër për to, i cili u bë bestseller në Japoni
dhe madje e zhvendosi Harry Potter nga vendi i parë.
Më vonë ai ishte për shumë vite anëtar i Këshillit Hijes të Bankës Qendrore Evropiane (BQE),
një grup ekspertësh i moderuar nga Handelsblatt.
Ai ka shkruar disa libra dhe në gusht 2025 dha një intervistë, në të cilën tregon se bankat qendrore të
pavarura shpesh nuk kontribuojnë në stabilitet, gjë që do të ishte detyra e tyre kryesore.
Përkundrazi, ato qëllimisht lënë që të krijohen dhe të shpërthejnë flluska pasurie, gjë që ka çuar në
krizat më të gjata dhe më të rënda ekonomike në histori.
E gjithë kjo është e mundur për shkak të aftësisë së bankave për të krijuar para.
Por si ndikon ky krijim i parasë?
Pse çon në faktin që qytetari i zakonshëm ka gjithnjë e më pak para në dispozicion?
Për të sqaruar këto pyetje, më poshtë do të shqyrtohen sistemi i kredisë, zanafilla e tij dhe
roli i bankave qendrore në këtë sistem mashtrimi.
1. Biznesi i kredisë bazohet në krijimin e parasë
Në qendër të biznesit bankar është dhënia e kredive kundrejt interesit.
Në këtë kontekst, supozohet se bankat i kalojnë depozitat e klientëve te klientët e tjerë si kredi.
Megjithatë, bankat në mënyrë të pabesueshme mund të japin të njëjtën shumë përsëri dhe përsëri si kredi për klientë të tjerë.
Me një rezervë minimale të kërkuar prej 1%, kjo do të thotë se çdo euro mund të jepet
hua deri në 99 herë për të mbledhur interes.
Paraqitja në bilancin e bankës atëherë duket sikur të gjithë 99 huamarrësit e kanë depozituar këtë shumë në
bankë, megjithëse ata kurrë nuk kanë bërë një depozitë.
Në kuptimin e ngushtë të fjalës, ky është një falsifikim i dokumenteve të biznesit dhe është në të vërtetë e
pakonceptueshme që qeveritë thjesht t’i mbyllin sytë ndaj kësaj.
Kështu, tolerohet në heshtje që bankat të abuzojnë me pozitën e tyre të besimit si
administruese të sistemit të pagesave të ekonomisë.
Nëse krahasohet bilanci para dhe pas, bëhet e qartë se sasia e parasë është rritur me faktorin 100
vetëm për shkak të këtyre transaksioneve kreditore.
Çdo bankë tregtare mund të krijojë para në këtë mënyrë; thjesht duhet të përputhet me rregullat e bankës qendrore në
lidhje me rezervat minimale dhe raportet e veta të kapitalit.
Në kohët e mëparshme, alkimistët – pra të ashtuquajturit kimistë të mesjetës – donin të krijonin ar nga asgjëja.
Bankave u ka dalë kjo, si të thuash, jo me ar, por me para.
Shihni gjithashtu emisionin Kla.TV: Rrëfim i një banke: Ne krijojmë para nga asgjëja.
Prandaj sistemi ynë monetar quhet "Fiat Money" – kjo është latinisht dhe do të thotë: Le të bëhet para!
2. Si u krijua historikisht biznesi i kredisë?
Zotërimi i arit ishte i rrezikshëm dhe kështu njerëzit gjithmonë kërkonin mënyra për ta ruajtur atë në mënyrë të sigurt.
Në kohët e lashta, kjo detyrë kryhej nga argjendarët.
Ata e zhvilluan këtë ndihmë në biznesin e kredisë, të cilin Prof. Werner e përshkruan si më poshtë:
"Aranzhinjtë ishin të aftë në trajtimin e metaleve të çmuara dhe nuk kishin vetëm stoqe të konsiderueshme, por edhe kasaforta
dhe forca sigurie të trajnuara – ndonjëherë edhe ushtri të vogla private – që garantonin mbrojtjen e pasurive të tyre.
Prandaj, ishte e pashmangshme që popullsia të përdorte gjithnjë e më shumë kasafortat e argjendarëve si një vend të sigurt
për të ruajtur xhevahiret, metalet e çmuara dhe monedhat e tyre.
Kur ari depozitohej te aranzhini, ai lëshonte një faturë dhe nuk zgjati shumë derisa depozituesit filluan të përdorin
dëshminë e pasurisë së tyre të depozituar si mjet pagese:
Për të blerë diçka, ia jepnin certifikatën e depozitës shitësit, për shembull të
nënshkruar në anën e pasme dhe të transferuar atij.
Për lehtësimin e transaksioneve pa para të gatshme në këtë bazë, gjithnjë e më shumë filluan të përdoren certifikata depozitash,
të cilat nuk mbanin më emrin e depozituesit origjinal."
Kështu, aranzhinjtë kishin krijuar paranë evropiane prej letre.
"Në masën që certifikatat e depozitave morën karakterin e një mjeti të përgjithshëm pagese,
tërheqja e arit të depozituar u bë më e rrallë.
Sasi të mëdha ari qëndronin të papërdorura në kasafortat e aranzhinjve.
Kështu, për ta u hap një mundësi e re biznesi:
Ata mund të jepnin hua arin dhe të mblidhnin interes për të.
Megjithatë, nuk ishte e këshillueshme për aranzhinjtë të jepnin hua një sasi shumë të madhe të arit që ruanin.
Por ata gjetën një mënyrë se si të zgjeronin biznesin e tyre të huadhënies:
Ata duhej t'u jepnin debitorëve të tyre vetëm certifikata depozitash në vend të arit,
të cilat mund të përdoreshin si para letre.
Në fakt, debitori merrte vetëm një copë letër, megjithëse ai duhej të shlyente borxhet e
tij dhe interesin e përbërë me para "reale".
Nga pikëpamja e rreptë ligjore, certifikatat e depozitave nuk ishin gjë tjetër veçse dokumente të
falsifikuara, të cilat paraqisnin fakte të rreme, pra mashtrim.
Të ardhurat nga interesi ishin për aranzhinjtë, të cilët në këtë mënyrë u bënë praktikisht bankierë, një
fitim i pastër, për të cilin nuk duhej të punonin shumë.
E gjithë çka duhej të bënin ishte të siguronin që atyre t'u jepeshin kolaterale të mjaftueshme si p.sh. tituj
mbi tokën dhe pronën tjetër dhe që ata të ishin të përgatitur për të vënë në fuqi pretendimet e tyre."
Sa më e lartë të ishte gatishmëria për rrezik, aq më shumë nga ari që u ishte besuar ata jepnin hua.
E rëndësishme ishte vetëm të ruanin heshtje për këto praktika biznesi, në mënyrë që shumë prej klientëve
të tyre të mos kërkonin njëkohësisht kthimin e arit dhe mashtrimi të mos bëhej i dukshëm.
Megjithatë, pasojat e veprimeve të tyre nuk mund t'i fshihnin, sepse kjo çoi në grumbullimin e gjithnjë e më shumë
pasurie tek ata, ndërsa popullsia varfërohej gradualisht.
Kështu, p.sh., ekonomisti i famshëm William Cunningham (1849–1919) e krahasoi veprimtarinë e këtyre
bankierëve privatë në Angli me një sfungjer që thithte gjithë pasurinë e vendit dhe pengonte çdo zhvillim ekonomik.
Meqenëse kjo natyrisht shkaktonte zili dhe dashakeqësi, bankierët kishin nevojë për një kornizë zyrtare institucionale
që të legalizonte bizneset e tyre dhe t'u siguronte mbrojtje.
Këtë e arritën me themelimin e Bankës së Anglisë në vitin 1694.
Atëherë, Mbreti William III i Anglisë ia dorëzoi një konsorciumi bankierësh privatë të
drejtën mbretërore për të emetuar monedhën.
Në këmbim, ata duhet t'i siguronin atij kredi të pakufizuara për luftërat e tij.
Kjo ishte praktikisht lindja e bankave qendrore private dhe e sistemit modern bankar dhe të mashtrimit me interes,
i cili edhe sot, i fshehur nën këtë petk zyrtar, lulëson më së miri dhe është përhapur në mbarë botën.
3. Bankat qendrore – shumimi i parasë në shkallë të gjerë
Ndërsa bankat tregtare krijojnë para të reja përmes dhënies së kredive, shumimi i parasë nga
bankat qendrore bëhet në shkallë shumë të madhe.
Kjo ndodh përmes blerjes së letrave me vlerë – si p.sh. aksione dhe obligacione shtetërore – me para që ato
praktikisht pa kufi mund të krijojnë me një shtypje butoni.
Obligacionet shtetërore janë premtime borxhi që detyrojnë shtetin për pagesa vjetore interesi dhe për
shlyerjen e vlerës përkatëse në datën e maturimit.
Kështu, p.sh., Banka Qendrore Evropiane (BQE) vetëm në periudhën nga marsi 2015 deri në fund të vitit 2018 bleu obligacione
shtetërore për rreth 2.1 trilionë euro nga vendet e eurozonës.
Gjatë krizës së koronës, ajo më pas nisi të ashtuquajturin program blerjesh PEPP në vlerë prej 1.35 trilionë eurosh, për të blerë
përsëri kryesisht obligacione shtetërore të vendeve të euros.
Shumë kohët e fundit, edhe banka qendrore amerikane Fed në dhjetor 2025 njoftoi se do të fillojë një program blerjesh
obligacionesh, me të cilin do të blihen çdo muaj obligacione shtetërore amerikane në
vlerë prej 40 miliardë dollarësh amerikanë.
Nëse këto shuma të mëdha parash, të krijuara nga asgjëja, hyjnë në qarkullimin ekonomik, ato nxisin inflacionin.
Sepse për shkak se ka më shumë para në dispozicion, por nuk ka më shumë ofertë, thjesht gjithçka bëhet më e shtrenjtë.
Pra, duhet të paguash më shumë për të njëjtën mall.
Kështu, pasuria e qytetarëve digjet fjalë për fjalë.
4. Interesi i përbërë krijon borxhe të pamatshme
Duke qenë se bankat në përgjithësi llogarisin interes të përbërë, shumat e borxhit rriten në mënyrë
eksponenciale, dhe kjo pa kosto shtesë për bankat.
Sepse ato nuk duhet të japin mallra shtesë ose të ofrojnë shërbime të tjera.
Në afat më të gjatë, siç është e zakonshme për borxhet shtetërore p.sh., shumat e borxhit arrijnë përmasa të paimagjinueshme.
Kështu, një hua prej 100.000 € me 8% interes vjetor në rrjedhën e dhjetë viteve pa shlyerje rritet në mbi 215.000 €, pas 20
vjetësh është tashmë 466.000 € dhe pas 50 vjetësh një borxh i pabesueshëm prej 4.69 milionë € që duhet të shlyhet.
Çfarë pasurie e pabesueshme mund të grumbullojnë bankat që japin vazhdimisht kredi për shekuj me
radhë, mund të tregohet me shembullin e mëposhtëm:
Për vetëm 1 kg ar, i cili është dhënë hua për 250 vjet me 8% interes, në fund detyrohet një shlyerje që është më e
lartë se e gjithë sasia e arit të nxjerrë në mbarë botën deri në fund të vitit 2024 prej 216.265 tonësh.
Dhe Banka e Anglisë e ka kryer biznesin e saj që nga viti 1694, pra mbi 330 vjet.
5. Bankat qendrore mbrohen nga çdo drejtësi shtetërore
Për t'u mbrojtur nga aksesi i drejtësisë në këtë sistem të madh mashtrimi, bankat qendrore
janë siguruar maksimalisht në mënyrë parandaluese.
Kjo bëhet shumë e qartë në Bankën e Anglisë në City of London, në Bankën për Shlyerjet Ndërkombëtare në Basel
dhe në Bankën Qendrore Evropiane në Frankfurt am Main.
Tokat e tyre nuk i përkasin përkatësisht shtetit përreth, ato janë ekstraterritoriale dhe
kështu nuk i nënshtrohen asnjë drejtësie shtetërore.
Më qartë se kaq ndoshta nuk mund të tregohet potenciali i fuqisë së këtyre bankave.
Kështu, ato janë siguruar që askush të mos mund t'i marrë në përgjegjësi.
Për të kuptuar siç duhet këtë pozitë të pabesueshme të privilegjuar, megjithatë është e rëndësishme të mos përqendrohemi
te vetë bankat, por te bankierët që qëndrojnë pas tyre.
Siç është zbuluar në emisionet "Komploti Rothschild" Pjesa 1 dhe Pjesa 2, sistemi financiar dhe bankar botëror është
ndërtuar nga disa familje të fuqishme bankiere masonike, si p.sh. Rothschildët, Rockefellerët ose Warburgët.
Janë pikërisht ata që e kontrollojnë këtë sistem të madh mashtrimi deri në ditët e sotme
dhe kështu grabitin popullsinë në mbarë botën.
Meqenëse ata janë padyshim të vetëdijshëm për këtë krim të madh, ata kanë bërë gjithçka që të
mos mund të thirren kurrë në përgjegjësi për të.
Gjithashtu, ata janë ata që nga prapaskena, me forca dhe ndikim të jashtëzakonshëm, prej kohësh bëjnë çmos për
të fshehur mekanizmin e krijimit të parasë nga publiku.
Kështu, p.sh., deri më sot, sipas Prof. Werner, krijimi i parasë nuk është trajtuar si duhet në tekstet e ekonomisë
politike dhe nuk është përshkruar në asnjë formulë të vetme.
Dhe kjo, megjithëse është e domosdoshme për llogaritjen e sasisë së parasë.
Bankat në ekonominë politike trajtohen sikur ato thjesht të kalojnë kursimet e njërit te tjetri.
Por kjo qasje është krejtësisht e gabuar – siç është paraqitur gjerësisht.
Gjithmonë ka pasur autorë që e kanë njohur procesin e krijimit të parasë dhe kanë shkruar shkurtimisht për të.
Por kjo njohuri deri tani nuk ka gjetur hyrje në tekstet shkollore të përdorura në universitete.
Kjo ka ndodhur sigurisht për një arsye të mirë, sepse siç tha tashmë magnati i automobilave Henry Ford: "Nëse
njerëzit do ta kuptonin sistemin monetar, ne do të kishim një revolucion para mëngjesit të nesërm."
Përfundim: Fakti që deri tani vetëm shumë pak njerëz e kanë kuptuar këtë sistem monetar mashtrues dhe ai nuk trajtohet as në
tekstet shkollore, tregon se sa të suksesshëm kanë qenë këta banksterë deri më tani
në fshehjen e karakterit të tij të vërtetë.
Kështu fshihet fakti që përmes krijimit të parasë pa krijuar njëkohësisht një vlerë reale kundërvihet, nxitet inflacioni.
Sepse tani ka më shumë para në dispozicion.
Njerëzit duan të blejnë më shumë me këto para.
Por duke qenë se sasia e vlerave materiale, shërbimeve etj. nuk është rritur, thjesht shuma më e
madhe e parasë shpërndahet mbi atë që ekziston.
Kjo do të thotë, çmimet rriten dhe kështu gjithçka bëhet gjithnjë e më e shtrenjtë.
Kështu, p.sh., në Gjermani vetëm çmimi për një kilogram bukë që nga futja e euros në vitin 2002 është më shumë se dyfishuar.
Në futjen e markës gjermane në 1948, çmimi i saj ishte mesatarisht vetëm 41 pfennig, që sot korrespondon me rreth 20 cent.
Në këtë rritje të madhe të çmimeve kanë kontribuar sigurisht edhe kostot e interesit dhe interesit të përbërë, si
dhe barrën në rritje të taksave dhe detyrimeve, të cilat i shtrenjtojnë të gjitha produktet.
Duke qenë se përmes këtij sistemi mashtrimi monetar edhe për shtetin shpenzimet për shlyerjen e barrës së borxhit
rriten gjithnjë e më shumë, ai në përputhje me rrethanat duhet të rrisë edhe taksat dhe detyrimet gjithnjë e më shumë.
Këto në Gjermani në periudhën nga 1960 deri në 2025 janë rritur nga 33.4% në 41.8% të produktit të brendshëm bruto.
Kjo do të thotë se vlera e të gjitha mallrave dhe shërbimeve të prodhuara në Gjermani
ngarkohet me taksa dhe detyrime në masën gati 42 %.
Në total, ky zhvillim ka çuar që euro vetëm që nga viti 2000 ka humbur gati 40% të fuqisë blerëse.
Më i larti është humbja e fuqisë blerëse ndaj pasurive të paluajtshme, pasi çmimet e
tyre janë rritur në mënyrë disproporcionale.
Pasoja është sese gjithnjë e më pak njerëz mund të përballojnë një shtëpi të tyre, ose duhet të
punojnë pothuajse gjithë jetën për të shlyer borxhet.
Në librin e tij „Historia e bankave qendrore dhe skllavërimi i njerëzimit“, ish-drejtori i bankës qendrore të Afrikës së Jugut,
Stephen Mitford Goodson, tregon në mënyrë shumë të argumentuar se këto zhvillime janë pasojë e drejtpërdrejtë e
sistemit të mashtrimit të bankave qendrore dhe interesit.
Sipas Goodsit, kjo përfundimisht çon në varfërimin total dhe në fund në skllavërimin e njerëzimit.
Për të ndaluar këtë zhvillim të keq, tani duhet të ngremë së bashku vazhdimisht pyetje të rëndësishme në publik:
Pse parimi i krijimit të parasë u fsheh kaq me sukses nga publiku dhe nuk u mësua në ekonomi?
A është kjo një shenjë tjetër se mafia financiare ka depërtuar në të gjitha fushat e jetës, si arsimi dhe shkenca?
A është mosveprimi i qeverive dhe heshtja e mediave kryesore në këtë mashtrim të madh një shenjë se ato janë
gjithashtu vegla apo edhe pjesë e këtij rrjeti kriminal?
Përgjigja për të gjitha këto pyetje me siguri do të interesonte të gjithë popullsinë e mashtruar të botës
dhe do të vendoste drejtimin e duhur për një ndryshim.
Sepse njerëzimit nuk i duhet asgjë më urgjentisht sesa një sistem financiar i ri dhe i drejtë në të cilin mashtruesit e
vetëshpallur nuk i mbushin më xhepat e tyre, por ku krijimi i parasë është përsëri tërësisht në duart e shteteve
sovrane dhe bankat pranë popullit u japin kredi pa interes.
Tani ka ardhur një kohë e re!
Ashtu si pranvera i jep fund sundimit të dimrit, kështu epoka e dritës i jep fund sundimit të errësirës!
Dëshiron edhe ti ta ndryshosh botën për mirë? Atëherë bëhu pjesë e kësaj epoke të re!
Bëhu dritë dhe bart dritën e këtij transmetimi më tej, duke e përhapur dhe duke folur për të.
Por nëse vëren se nuk mund të vazhdosh më vetëm, atëherë është koha më e lartë të bashkohemi
dhe të jemi së bashku shpresë e re për këtë botë!
Prandaj bashkohu me lëvizjen tonë të madhe Kla.TV, derisa çdo errësirë të bëhet dritë dhe merr shpresë dhe guxim të ri!
Nën https://www.kla.tv/mitwirken ke mundësinë unike të marrësh pjesë drejtpërdrejt dhe thjesht në Kla.TV!
Është diçka si tingulli i sirenave të largëta
Është diçka si një frymë agimi
Është thellë në zemër një ndjesi dhe një mall
Siguria: Gjithçka një ditë do të rregullohet
Është zemërim i pafuqishëm i shoqëruar me dashuri
Është vuajtje që si fryt sjell ndryshim
Është besim në botën e re Sot
Që tashmë natën këndon me zë të lartë për mëngjesin e ri
Dhe ne ndjejmë, është koha jonë dhe ne jemi gati
Dhe ne ndjejmë, është koha jonë dhe ne vazhdojmë përpara
Dhe ne ndjejmë, është koha jonë dhe ne lundrojmë me të
Tani është koha kur e vërteta del në dritë
Tani është koha kur gënjeshtra zbulohet
Dhe ata që kurdisin plane në errësirë më në fund do të ekspozohen!
Tani është koha kur popujt ngrihen si dielli dhe hëna e drejtësisë
Tani është koha kur ne rritemi në pjekuri dhe të gjithë zgjohen nga gjumi televiziv
Tani është koha kur e vërteta del në dritë
Tani është koha kur gënjeshtra zbulohet
Dhe ata që kurdisin plane në errësirë më në fund do të ekspozohen!
Tani është koha kur popujt ngrihen si dielli dhe hëna e drejtësisë
Tani është koha kur ne rritemi në pjekuri dhe të gjithë zgjohen nga gjumi televiziv
Tani është koha kur e vërteta del në dritë
Tani është koha kur gënjeshtra zbulohet
Tani!