[ΜΑΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΛΑΒΟΙ;
Η κυριαρχία του νηπιαγωγείου είναι το μεγαλύτερο πολιτικό μέλημα, προκειμένου να μπορεί κανείς να
κυβερνά τους ανθρώπους που στη συνέχεια μεγαλώνουν.
[ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ;
Πώς πρέπει να διαμορφώσω το μήνυμά μου, ώστε οι άνθρωποι να συμμετάσχουν;
Η πρώτη μου αντίδραση είναι πάντα, ξεχάστε το.
Δεν μπορείτε να βρείτε ανθρώπους μέσω των μηνυμάτων.
Πρέπει να περάσουν από τη δική τους εμπειρία.
Πρέπει να βιώσουν οι ίδιοι τον πόνο.
Η διαίρεση είναι μια αρχή που εμποδίζει τα κινήματα διαμαρτυρίας να επιτύχουν ακριβώς αυτό, δηλαδή να ενωθούν
γύρω από ένα πρόσωπο και να καταστήσουν τη διαμαρτυρία ικανή να κερδίσει την πλειοψηφία και ικανή να κυβερνήσει.
Όσο περισσότερο οι άνθρωποι επικεντρώνονται στις ουσιαστικές συγκρούσεις, τόσο λιγότερη ενέργεια σπαταλιέται και τόσο λιγότερη
δυστυχία προκαλείται σε αυτούς τους ασήμαντους πολέμους.
Αυτό μπορεί πραγματικά να συμβεί σχετικά γρήγορα και απρόσκοπτα με το να ενώσουν τις
δυνάμεις τους μερικοί άνθρωποι εδώ και εκεί.
Η αλλαγή αρχίζει με μια απλή ερώτηση.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Αυτό ακριβώς ήταν το ερώτημα που βρέθηκε στο επίκεντρο του Βαρόμετρου Ελευθερίας 2025, το οποίο διεξήγαγα μαζί με το A-WEF.
Μια διαδικτυακή έρευνα στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 22.000 άνθρωποι.
22.000 άνθρωποι που έδωσαν σαφή απάντηση.
Έχουν βαρεθεί.
Αρκετά με τον πολιτικό πατερναλισμό, αρκετά με τη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης, αρκετά με την υπονομευμένη δημοκρατία.
Η θέληση να αντισταθούμε σε αυτό είναι μεγάλη, αλλά τα μπλόκα είναι εξίσου μεγάλα.
Θέλουμε πραγματικά να μάθουμε.
Τι παραλύει την ειρηνική διαμαρτυρία και τι χρειάζεται για να μετατραπεί επιτέλους η απογοήτευση σε κίνημα;
Έτσι συνέχισα την αναζήτησή μου και βρήκα απαντήσεις.
Αγαπητοί θεατές, πρόκειται να ακούσετε συμπυκνωμένη τεχνογνωσία.
Η ουσία περισσότερων από 10 ωρών συνεντεύξεων με επτά διάσημους ακαδημαϊκούς.
Από ιστορικούς έως ψυχαναλυτές και επιστήμονες της επικοινωνίας.
Ειδικοί υψηλού κύρους στον τομέα τους, οι οποίοι ρίχνουν φως στα βασικά μας ερωτήματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες:</b
Επτά θαρραλέοι άνθρωποι που θέτουν άβολες ερωτήσεις και δίνουν εξίσου άβολες απαντήσεις.
Αυτοί που αμφισβητούν και που υπερασπίζονται οι ίδιοι την αλλαγή.
Υψώνουν τη φωνή τους.
Και μαζί κάναμε διεξοδικές συζητήσεις για να βρούμε πώς μπορούμε να ενώσουμε τις
δυνάμεις μας για ένα καλύτερο μέλλον.
Πώς μπορούμε να είμαστε δυνατοί μαζί ενάντια στη διαίρεση, τη διαφθορά, το ψέμα και την προπαγάνδα, ενάντια
στην τυραννία και τον πόλεμο. Και για την ειρήνη, την ελευθερία, την ανθρωπιά και την ειλικρίνεια.</b
Ακόμα και αν δεν συμφωνούμε σε όλα, υπάρχουν κοινοί στόχοι που μας ενώνουν.</b
Και έτσι ακριβώς θα είναι και για εσάς, αγαπητοί θεατές.</b
Επειδή έχετε επίσης ενεργοποιηθεί για να μάθετε πώς η δυσαρέσκεια μπορεί να γίνει αλλαγή.
Ποιά εμπόδια υπάρχουν, ποιες ευκαιρίες και τι μπορείτε να συνεισφέρετε εσείς οι ίδιοι.
Και μπορώ να σας πω: αν κάνετε στον εαυτό σας αυτές τις ερωτήσεις, έχετε ήδη κάνει ένα μεγάλο πρώτο
βήμα. Γιατί η αλλαγή ξεκινάει από τον εαυτό σας.</b
Το άτομο είναι πολύ πιο ισχυρό από ό,τι συχνά πιστεύει για τον εαυτό του.
Η διακυβέρνηση του νηπιαγωγείου είναι το μεγαλύτερο πολιτικό μέλημα, προκειμένου να μπορείς να
κυβερνάς τους ανθρώπους που στη συνέχεια μεγαλώνουν.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αποξενωμένοι από τον εαυτό τους.
Μέσα από την ανατροφή, μέσα από τα λάθη των σχέσεων, ότι δεν μπορούν να γίνουν όπως έχουν σχεδιαστεί,
όπως θέλουν να εξελιχθούν, αλλά όπως πρέπει να γίνουν.
Στο τέλος, όμως, τα περισσότερα παιδιά καταφέρνουν να προσαρμοστούν στις προσδοκίες.
Η προσαρμογή ως στρατηγική επιβίωσης, όπως την περιγράφει ο Δρ Hans-Joachim Maaz.
Κάτι που πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν πολύ νωρίς.
Όσοι εκπληρώνουν τις προσδοκίες λαμβάνουν αναγνώριση.
Αυτός που προσαρμόζεται δεν ξεχωρίζει.
Και συχνά ανταμείβεστε γι' αυτό.
Αυτό το μοτίβο μπορεί να λειτουργήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Κάποιοι άνθρωποι τα καταφέρνουν καλά στη ζωή τους με αυτό.
Γίνεται προβληματικό όταν κάτι αλλάζει.
Όταν ο κόσμος γίνεται πιο αβέβαιος, όταν οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν πλέον.
Όταν οι κοινωνικές ανακατατάξεις κλονίζουν τη δική σας κοσμοθεωρία</b
Όταν η παλιά συμπεριφορά προσαρμογής δεν φαίνεται πλέον σωστή.
Τότε, μπορεί να προκύψει μια κρίση.
Κάτι πρέπει να συμβεί σε αυτό το σημείο.
Πρέπει να κοιτάξετε μέσα σας και να αντιμετωπίσετε με ειλικρίνεια τη δική σας ιστορία.
Αλλά αυτό είναι ακριβώς αυτό που πολλοί άνθρωποι αποφεύγουν επειδή πονάει.
Γιατί θέτει υπό αμφισβήτηση όλα όσα έχεις χτίσει στη ζωή σου.</b
Αντί να κάνουν μια αλλαγή, πολλοί παραμένουν κομφορμιστές - ακόμη και ως ενήλικες.
Ακόμη και όταν έχουν από καιρό συνειδητοποιήσει ότι είναι δυσαρεστημένοι.
Από το θεραπευτικό του έργο, ο Dr Maaz αναφέρει ότι μερικοί άνθρωποι αρρωσταίνουν ακόμη και επειδή έχουν
λυγίσει και ψεύδεται στον εαυτό τους για χρόνια.
Και τώρα έρχεται κάτι που πολλοί ίσως γνωρίζουν.
Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να απελευθερώνουν αυτό το μοτίβο, συχνά αισθάνονται καλύτερα μέσα τους.
Αλλά γίνεται πιο δύσκολο στο εξωτερικό.
Οι σχέσεις αλλάζουν.
Εντάσεις δημιουργούνται.
Αυτό είναι γενικά πολύ συχνά το τίμημα που πληρώνετε όταν αρχίζετε να βλέπετε καθαρά.
Κάτι που πολλοί από τους κρίσιμους ανθρώπους που ξύπνησαν σήμερα έπρεπε να βιώσουν από πρώτο χέρι.
Και αυτή η σύγκρουση δεν επηρεάζει μόνο τους ενήλικες, αλλά και τα παιδιά.</b
Γιατί τι συμβαίνει όταν οι γονείς προσπαθούν να είναι ειλικρινείς με τα παιδιά τους, όταν τα ενθαρρύνουν να
είναι ο εαυτός τους και να αμφισβητούν κριτικά τα πράγματα;
Τότε αυτά τα παιδιά συχνά καταλήγουν σε συγκρούσεις, λέει ο Hans-Joachim Maaz.
Μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που βιώνουν στο σπίτι και σε αυτό που περιμένουν το σχολείο και η κοινωνία από αυτούς.
Βασικά, ως γονείς, έχουμε μόνο την ευκαιρία να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με τέτοιο τρόπο ώστε να ενταχθούν σε μια
δυσλειτουργική, νορμοπαθητική κοινωνία ή να τους φερθούμε πιο ανθρώπινα, πιο ειλικρινά, πιο ανοιχτά.
Τότε τα παιδιά έχουν ένα μεγάλο πρόβλημα στην επίτευξη επιτυχίας σε μια νορμοπαθητική κοινωνία.
Αυτό είναι ένα δύσκολο εύρημα.
Οι γονείς βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δίλημμα.
Αν προσαρμόσουν τα παιδιά τους, έχουν περισσότερες πιθανότητες να συμβαδίσουν με το σύστημα.
Αν μεγαλώνουν τα παιδιά τους ανοιχτά, ειλικρινά και κριτικά, συχνά γίνεται πιο δύσκολο γι' αυτά.
Πιο δύσκολο σε ένα σχολείο, πιο δύσκολο στην κοινωνία.
Μια τραγική αντίφαση που πρέπει να συζητηθεί.
Ειδικότερα, πώς πρέπει πραγματικά οι γονείς να αντιμετωπίσουν αυτή τη διχοτόμηση, προκειμένου
να επιτευχθεί τελικά μια ελεύθερη κοινωνία.
Εάν η λύση είναι πραγματικά
Εγώ, από την πλευρά μου, τολμώ να αμφιβάλλω ότι έγκειται στην εκπαίδευση των παιδιών να είναι ανέντιμα και να ενεργούν.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η ρίζα του κακού, της συμμόρφωσης, της υποταγής και της ανικανότητας να υπερασπιστεί κανείς τα
δικαιώματά του βρίσκεται συχνά στην παιδική και νεανική ηλικία.
Αν δεν έχετε μάθει ποτέ να υπερασπίζεστε τον εαυτό σας, θα δυσκολευτείτε να το κάνετε και ως ενήλικας.
Η επίλυση όλων αυτών είναι ζωτικής σημασίας αν θέλουμε μια φωτισμένη, υπεύθυνη και αυτόνομη κοινωνία.
Αλλά δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη.
Αυτό που μπορεί να αλλάξει άμεσα, ωστόσο, είναι η δική μας συμπεριφορά απέναντι στους συνανθρώπους μας.
Ακριβώς τώρα.
Και αυτό μας φέρνει σε ένα άλλο μεγάλο θέμα.
Όλοι όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τη συμμόρφωση και να πορευτούν στη ζωή ανεξάρτητα, αυτόνομα
και θαρραλέα, έχουν μέσα τους ένα μεγάλο χάρισμα.
Ευθυκρισία, θάρρος, προσωπική ευθύνη, ικανότητα να αμφισβητείς και να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου.
Με αυτό το χάρισμα, μπορούν επίσης να βοηθήσουν άλλους, εκείνους που δεν μπορούν ακόμα να βγουν
από το πετσί τους, αλλά ίσως θέλουν να το κάνουν.
Αλλά αυτό απαιτεί κοινότητα, ανταλλαγή, υποστήριξη και δίκτυα.
Γιατί, όπως λέει και το ρητό, είμαστε δυνατοί μόνο μαζί. Και ναι, έτσι ακριβώς είναι. Μόνος σου συχνά μένεις ακίνητος.
Το Βαρόμετρο Ελευθερίας 2025 δείχνει ότι πολλοί άνθρωποι αισθάνονται μόνοι.
Θα ήθελαν να συμμετέχουν περισσότερο, αλλά τους λείπει η κοινότητα και η συνοχή.
Και η έρευνα δείχνει επίσης ξεκάθαρα ότι πολλοί αναγνωρίζουν τα εξής.
Ο διχασμός, που σκόπιμα οδηγείται από τα μέσα ενημέρωσης και την πολιτική, εμποδίζει
την κοινή επίδραση για κοινούς στόχους.
Ο πολιτικός επιστήμονας και ερευνητής της δημοκρατίας καθηγητής Ulrike Guérot είναι επίσης σαφής σχετικά με αυτό.
Η διαίρεση είναι μια αρχή που εμποδίζει τα κινήματα διαμαρτυρίας να επιτύχουν ακριβώς αυτό, δηλαδή να ενωθούν
γύρω από ένα πρόσωπο και να καταστήσουν τη διαμαρτυρία ικανή να κερδίσει την πλειοψηφία και ικανή να κυβερνήσει.
Η διαίρεση δεν είναι τυχαία.
Είναι μια παλιά αρχή της κυριαρχίας: διαίρει και βασίλευε.
Κάτι που χρησιμοποιείται εδώ και πολλές χιλιετίες.
Σήμερα είναι αριστερά εναντίον δεξιών, εμβολιασμένοι εναντίον ανεμβολίαστων, γυναίκες εναντίον ανδρών.
Ο διαχωρισμός, η αντίθεση, είναι παντού.
Οι κορυφαίοι πολιτικοί και τα ΜΜΕ τους σπέρνουν τη διχόνοια, ξεσηκώνουν τα πράγματα μεταξύ τους, εργάζονται με
ενοχές επαφής, διχάζοντας τους καλούς στους κακούς.
Πιθανότατα ακριβώς για να μην μπορέσει ο λαός να ενωθεί, να είναι δυνατός μαζί για ανώτερους
στόχους που θα ενώνουν πραγματικά τους πολλούς.
Ειρήνη, ελευθερία, ένας δίκαιος κόσμος, μια καλή ζωή για όλους.
Για να εργαστούμε από κοινού πάνω σε αυτό το θέμα, θα χρειαζόταν διάλογος, αλλά αυτό εμποδίζεται.
Αντίθετα, αναλωνόμαστε σε μικροπρεπείς μάχες χαρακωμάτων, λέει ο ειδικός σε θέματα επικοινωνίας και ψυχολόγος Dr Roman Braun.
Σύμφωνα με αυτόν, όλες οι ενέργειές μας πρέπει να σπαταληθούν εκεί, σε αυτούς τους πολέμους χαρακωμάτων.
Υποτίθεται ότι πρέπει να αποσπάται η προσοχή μας, ενώ οι πραγματικές μηχανορραφίες που
πραγματικά μας βλάπτουν συμβαίνουν στο παρασκήνιο.
Όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν ότι ο αντίπαλος δεν είναι ο άλλος πολίτης, αλλά οι
μηχανισμοί πίσω από αυτόν, τότε κάτι αλλάζει.
Τότε θα υπάρξει και πάλι χώρος για πραγματική δράση.
Η διαίρεση αποδυναμώνεται.
Αυτό δεν είναι εμφανές μόνο σήμερα, αλλά και στην ιστορία.
Ο ιστορικός και φιλόσοφος καθηγητής Ντέιβιντ Ένγκελς επισημαίνει ότι η αντίσταση χρειάζεται πάντα κοινότητα.
Χωρίς ένα κοινό "εμείς", η διαμαρτυρία παραμένει αναποτελεσματική.
Μιλάει για πολιτικές επαναστάσεις από περασμένες εποχές, οι οποίες δύσκολα θα
υπάρξουν με αυτή τη μορφή σήμερα, επειδή ...
Τέτοια στοιχεία αντίστασης, επανάστασης, απαιτούν φυσικά και μια αντίστοιχα αλληλέγγυα πολιτική κοινότητα ή
μάζα ανθρώπων, ή όπως αλλιώς πρέπει να την ονομάσουμε.
Το άλλο πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους στην Ευρώπη δεν αναγνωρίζουν πλέον τον
εαυτό τους, επειδή είναι τόσο κατακερματισμένοι από τις πολιτικές ταυτότητας και τη
μετανάστευση που δεν υπάρχει πλέον φυσική αλληλεγγύη.
Όταν οι άνθρωποι δεν αισθάνονται πλέον συνδεδεμένοι, είναι δύσκολο να υπερασπιστούν κάτι από κοινού.
Αν ο καθένας αγωνίζεται μόνο για τον εαυτό του, δεν υπάρχει δύναμη για αλλαγή.
Και αυτό ακριβώς βιώνουμε συχνά σήμερα.
Οι αξίες είναι αυτό που συγκρατεί τις κοινωνίες, αυτό που τις κάνει ισχυρές και τις ενώνει.
Οι αξίες είναι επίσης αυτό που στηρίζει τους ανθρώπους, αυτό που τους δίνει προσανατολισμό και αυτό
που τους κάνει πρόθυμους να αναλάβουν κινδύνους.
Ο καθηγητής Ένγκελς λέει ξεκάθαρα: Χωρίς ανώτερες αξίες που υπερβαίνουν τη ζωή και την προσωπική ευτυχία του
καθενός, δύσκολα κάποιος θα υπερασπιστεί στόχους όπως η ειρήνη, η ελευθερία ή η δικαιοσύνη.
Τουλάχιστον εφόσον δεν επηρεάζεται άμεσα ο ίδιος.
Αυτό θεωρεί σήμερα ως κεντρικό πρόβλημα όταν πρόκειται να διαμαρτυρηθεί για την τρέχουσα αδικία.
Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν πολύ άνετα για να εγκαταλείψουν τη ζώνη άνεσής τους, ειδικά όταν η
δική τους ευημερία θεωρείται το μεγαλύτερο αγαθό.
Ακριβώς τότε λείπει η προθυμία να το διακινδυνεύσουμε για γενικότερους στόχους.
Για τον χριστιανό καθηγητή Ένγκελς, η αιτία αυτής της ανεπάρκειας έγκειται κυρίως στην έλλειψη πίστης.
Το πρόβλημα είναι ότι σε μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχει πλέον καμία πραγματική απόλυτη αλήθεια και στην οποία η ίδια η
ζωή του καθενός θεωρείται στην πραγματικότητα με έναν πολύ υλιστικό τρόπο, στην οποία οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον σε μια
αλήθεια, δεν πιστεύουν πλέον στο Θεό, δεν πιστεύουν πλέον σε μια μετά θάνατον ζωή, δεν πιστεύουν πλέον σε απολυτότητες,
αλλά στην πραγματικότητα βλέπουν μόνο τη δική τους μικρή τοπική ζωή ως το πιο σημαντικό και απόλυτο πράγμα.
Σε μια τέτοια κατάσταση, έχουμε φυσικά ελάχιστο λόγο να βγούμε στους δρόμους, να θυσιάσουμε κάτι, να θυσιάσουμε την άνεση, ίσως
να θυσιάσουμε την ίδια μας τη ζωή για έναν ανώτερο σκοπό.
Βέβαια, ένα άδικο καθεστώς μπορεί να φτάσει πολύ μακριά πριν ο κόσμος βγει στους δρόμους.
Την ίδια στιγμή, η αλληλεγγύη των ανθρώπων έχει διαλυθεί από τη μαζική μετανάστευση, τις
πολιτικές ταυτότητας και την οικογενειακή αποσύνθεση.
Ακόμη και η οικογένεια είναι πλέον κατακερματισμένη.
Αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα έχουν απομείνει πολύ λίγα πράγματα, τουλάχιστον από την πλευρά των Ευρωπαίων,
για τα οποία αξίζει να αγωνιστούμε με οποιονδήποτε τρόπο.
Όσο η ζωή σου είναι αρκετά άνετη, συχνά μένεις στη θέση σου.
Η άνεση σε κάνει να ηρεμείς. Και αυτό είναι μέρος του προβλήματος.
Ο καθηγητής Ένγκελς τοποθετεί την πίστη στον Θεό στο επίκεντρο όταν μιλάει για ανώτερες αξίες.
Οι άνθρωποι μπορούν, βέβαια, να υποστηρίζονται και από άλλες, υπέρτερες αξίες που τους παρακινούν και τους δίνουν δύναμη.
Είναι ζωτικής σημασίας να εγκαταλείπουμε τη ζώνη άνεσής μας μόνο αν θέλουμε να πετύχουμε περισσότερα σε αυτόν τον
κόσμο από το να μεγιστοποιήσουμε απλώς την ευτυχία μας.
Ο κοινωνικός επιστήμονας Günter Roth επισημαίνει έναν παρόμοιο πυρήνα.
Το θέτει με νηφαλιότητα: όσοι σταθμίζουν μόνο αν αξίζει να διαμαρτυρηθούν, σπάνια γίνονται ενεργοί.
Αλλά πολλοί θα έκαναν ακριβώς αυτό.
Αποφασίζουν αν θα αναλάβουν δράση με βάση καθαρά την ανάλυση κόστους-οφέλους.
Και συχνά αξίζει περισσότερο να μένεις ακίνητος.
Και είναι επίσης αλήθεια, όπως γνωρίζουμε από πειράματα για τη συμπεριφορά βοήθειας: Όσο περισσότεροι άνθρωποι παρακολουθούν,
όσο περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν ένα πρόβλημα ή ένα ατύχημα, τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα να βοηθήσει κάποιος.</b
Όσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να περιμένουν όλοι τους άλλους.
Δυστυχώς, είμαστε υπερκορεσμένοι και ζούμε επίσης σε μια εξαιρετικά εύπορη κοινωνία.
Πολλοί τα βρίσκουν.
Άλλοι αποσύρονται.
Άλλοι μεταναστεύουν.
Η διαμαρτυρία αναβάλλεται ή εγκαταλείπεται εντελώς.
Η καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης Ulrike Guérot θεωρεί επίσης ότι αυτό αποτελεί μείζον πρόβλημα.
Μιλάει για την υποχώρηση και τη φυγή ως το κύριο πρόβλημα όταν πρόκειται για το ερώτημα: Ποιος πραγματικά στέκεται όρθιος;
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα αντί της διαμαρτυρίας και της αναποτελεσματικότητας της διαμαρτυρίας
είναι σχεδόν αυτή η τάση προς την ιδιωτικοποίηση.
Είμαι εξαντλημένη, δεν αντέχω άλλο, δεν έχει νόημα. Δεν πάμε πουθενά.
Ναι, πολλοί άνθρωποι αποθαρρύνονται. Πολλοί μεταναστεύουν από φόβο για το τι πρόκειται να συμβεί.</b
Άλλοι μεταφέρουν τις διαμαρτυρίες τους στο εξωτερικό επειδή φοβούνται τις προσωπικές συνέπειες στο σπίτι τους.
Αυτός ο φόβος των ατομικών μειονεκτημάτων γενικά αποτρέπει πολλούς ανθρώπους από το να εκφραστούν
δημόσια ή να εμπλακούν με οποιονδήποτε τρόπο.
Ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει και ο επιστήμονας επικοινωνίας Michael Meyen.</b
Ο Mayen το θέτει με σαφήνεια.
Το χαρακτηρίζουν με ετικέτες. Μια ετικέτα κολλάει σε όσους διαμαρτύρονται ή απλά αμφισβητούν κριτικά.
Τους κακολογούν και τους υποτιμούν. Για να μην μάθουμε την εξής αλήθεια:
Ναι, ακριβώς, είμαστε πολλοί.
Πολύ περισσότερο απ' ό,τι νομίζουμε.
Επειδή όσοι ορθώνουν το ανάστημά τους ενάντια στην αδικία, όσοι προειδοποιούν και
επισημαίνουν τα ψέματα, κρατούνται σκόπιμα χαμηλά.
Αυτό κάνει τον αριθμό τους να φαίνεται μικρότερος, την επιρροή τους ασθενέστερη και την αξία τους
χαμηλότερη από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.
Πάντως, αυτή η αντίληψη δεν ανταποκρίνεται τόσο στην πραγματικότητα όσο στο αποτέλεσμα μιας επιτυχημένης προπαγάνδας.
Ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι αποθαρρύνονται από αυτό.
Αυτοί που έχουν ακόμα πολλά να χάσουν και γι' αυτό αποφεύγουν να συνταχθούν με τους ορκισμένους ή
τους ακροδεξιούς ή όποιες άλλες ταμπέλες υπάρχουν.
Ο επικοινωνιολόγος Michael Meyen το ξεκαθαρίζει: υπάρχει δυνατότητα για διαμαρτυρία.</b
Δεν είναι ούτε μικρό, αλλά είναι άνισα κατανεμημένο.
Ξέρουμε περίπου ότι αυτό το δυναμικό διαμαρτυρίας είναι το ένα τρίτο του πληθυσμού.
Ξέρουμε επίσης πού εδρεύει ή ζει αυτό το δυναμικό διαμαρτυρίας.
Τείνει να είναι μια παλαιότερη πελατεία, μια πιο αγροτική πελατεία. Μάλλον όχι επιτυχημένοι
επιχειρηματίες. Κανείς που εξακολουθεί να εξαρτάται από το να λαμβάνει οτιδήποτε δωρεάν από το κράτος.
Όταν υπάρχει αμφιβολία, οι νέοι ρισκάρουν τα πάντα.
Το γνωρίζουμε αυτό από την ιστορία της επανάστασης.
Πάντα οι νέοι ήταν αυτοί που έφεραν την αλλαγή, γιατί ήταν έτοιμοι να ρισκάρουν πολλά για μια πολύ μακρά ζωή.
Αυτό είναι πιο δύσκολο με τους ηλικιωμένους.
Είναι πολύ πιο δύσκολο στην ύπαιθρο.
Είναι ιδιαίτερα δύσκολο όταν συνειδητοποιείς ότι η εξουσία - εκεί όπου αποφασίζεται πώς θα ερμηνεύεται η πραγματικότητα -
βρίσκεται τώρα στις πανεπιστημιακές πόλεις, στις μεγάλες πόλεις, και όχι εκεί όπου
υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες διαμαρτυρίας.
Και επιπλέον, η επανερμηνεία της ιστορίας θα αποθαρρύνει τους νέους.
Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν, βλέπουμε ότι όλα όσα συνέβησαν πριν από το 1933 χαρακτηρίζονται σήμερα ως η προϊστορία
του εθνικοσοσιαλισμού στο σκοτεινό παρελθόν της Γερμανίας.
Αυτό δυσκολεύει την αναφορά σε θετικά πράγματα από τους αιώνες, τα προηγούμενα χρόνια.
Στους Γερμανούς, για παράδειγμα, λένε συνεχώς ότι η τάδε επανάσταση είναι άχρηστη.
Κάθε επανάσταση στη Γερμανία έχει αποτύχει.
Δεν είναι καθόλου αλήθεια αν κοιτάξετε τα πράγματα πιο προσεκτικά.
Αν κοιτάξετε τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της επανάστασης του 1848, αν κοιτάξετε την επανάσταση του 1918, την εξέγερση
των ναυτικών, αν κοιτάξετε την επανάσταση του '89 στη ΛΔΓ.
Στην αφήγηση, στις αφηγήσεις για αυτή την επανάσταση, ωστόσο, τα σημαντικά πράγματα αποσιωπούνται.</b
Αν δεν μου λένε ότι οι επαναστάσεις φαίνεται να απέτυχαν σε πρώτη φάση επειδή οι επαναστάτες δεν ήταν διατεθειμένοι να
καταφύγουν στην έσχατη λύση -δηλαδή να σκοτώσουν απλώς τους αντιπάλους τους- αλλά επέλεξαν τις
διαπραγματεύσεις, την κανονική ανθρώπινη αλληλεπίδραση.
Αν δεν μου το λένε αυτό, τότε δεν καταλαβαίνω γιατί οι επαναστάτες του 1848 είτε πέθαναν, είτε κατέφυγαν
στην Αμερική, είτε εξαφανίστηκαν στην ασημαντότητα.
Και μετά υπάρχει και κάτι άλλο.
Στους ανθρώπους λένε ότι μόνο αυτοί ανήκουν σε μια τρελή μειονότητα.
Αυτό λειτουργεί απλά με το να μην δείχνετε διαμαρτυρία.
Αυτό εμποδίζει τους άλλους να συμμετάσχουν. Και εμποδίζει επίσης να προκύψει εξαρχής ένας
δημόσιος διάλογος για τα θέματα που επικρίνονται.
Για την πολιτική επιστήμονα Ulrike Guérot, είναι επομένως σαφές ότι η διαμαρτυρία μπορεί
να είναι αποτελεσματική μόνο αν είναι ορατή.</b
Πάντως, συχνά αυτό δεν συμβαίνει.
ειδικά όταν η διαμαρτυρία δεν αρέσει στο κυρίαρχο καθεστώς.
Συχνά, λοιπόν, δεν είναι επειδή υπάρχει πολύ λίγη διαμαρτυρία.
Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως αλλού.
Με άλλα λόγια, νομίζω ότι έχουμε πραγματικά πολλές διαμαρτυρίες.
Το πρόβλημα είναι ότι η διαμαρτυρία δεν οδηγεί πουθενά.
Η διαμαρτυρία δεν φαίνεται να αρθρώνεται με κάποιο τρόπο, να αλλάζει η νομοθεσία, να γίνονται παραιτήσεις, να αποκαθίσταται η
εμπιστοσύνη. Με άλλα λόγια, ότι με κάποιο τρόπο λαμβάνονται μέτρα όπου ο κόσμος μπορεί τότε να
δει και αυτός: Η διαμαρτυρία απέδωσε καρπούς.
Δηλαδή, το ερώτημά μου δεν είναι αν αποδεικνύουμε αρκετά.
Η ερώτησή μου είναι: πού είναι η διαμαρτυρία;
Αυτή είναι η πρώτη μου ερώτηση. Και δεν φαίνεται να οδηγεί πουθενά.
Και το δεύτερο ερώτημα είναι: Ποια διαμαρτυρία είναι η καλή διαμαρτυρία σήμερα;
Γιατί έχουμε ουσιαστικά ένα τοπίο απόψεων που είναι θεμελιωδώς διχασμένο. Και από αυτή την άποψη, ήδη
διακρίνουμε μεταξύ καλών και κακών διαμαρτυριών.
Για παράδειγμα, όταν έχουμε διαμαρτυρίες όπως πέρυσι - όλοι εναντίον της δεξιάς - τότε αυτό είναι καλή
διαμαρτυρία. Προβάλλεται παντού, σε όλα τα μέσα ενημέρωσης.</b
Αλλά όταν, όπως πρόσφατα στη Χάγη, για παράδειγμα, υπήρξαν πραγματικά μεγάλες διαδηλώσεις κατά της Γάζας, κατά της
γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας, τότε αυτό δεν φαίνεται.
Έχουμε επίσης το ερώτημα: Ποια διαμαρτυρία θα προβληθεί;
Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια κατάσταση όπου η διαμαρτυρία ως διατάραξη της δημόσιας
τάξης απαγορεύεται και από το νόμο, ας πούμε.
Και γι' αυτό η διαμαρτυρία γίνεται όλο και πιο ήσυχη.
Η κατάσταση στην επιστήμη, το πεδίο στο οποίο δημιουργείται η γνώση, είναι παρόμοια με εκείνη της διαμαρτυρίας.
Γνώση βάσει της οποίας η πολιτική, η ιατρική και τελικά η κοινωνία στο σύνολό της λαμβάνουν αποφάσεις.
Αλλά και εδώ επιτρέπονται μόνο ορισμένες αφηγήσεις.
Οι διαφορετικές ερευνητικές προσεγγίσεις συχνά απαξιώνονται από διατυπώσεις όπως ακροδεξιές ή
αμφίβολες, καθιστώντας τες έτσι αναξιόπιστες από την αρχή.
Αλλά υπάρχουν επίσης συνάδελφοι εδώ που λένε, όχι, δεν χρειαζόμαστε πλέον την απαίτηση της διαμάχης για
ορισμένα πράγματα, π.χ. για την κλιματική αλλαγή, ναι.
Και το βρήκα αυτό αρκετά ενδιαφέρον, επειδή ο συνάδελφος αυτός για την κλιματική αλλαγή είπε στη συνέχεια ότι
θα ήθελε να αναλύσει πρώτα τα γεγονότα για να δείξει ότι αυτό δεν είναι καθόλου αμφιλεγόμενο.
Ετσι τώρα, αφελής όπως είμαι, σκέφτηκα: Εντάξει, θα παρουσιάσει κάποια κλιματικά δεδομένα ή κλιματικές συσχετίσεις.
Αλλά δεν το έκανε καθόλου.
Πήρε μια μελέτη που δείχνει ότι στην Ευρώπη, η κλιματική αλλαγή αμφισβητείται κυρίως από
ριζοσπαστικά δεξιά ή ακροδεξιά κόμματα, για να το πω έτσι.
Και επομένως, επειδή είναι αντισυνταγματικές, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται.
Αν λοιπόν κάτι τέτοιο λαμβάνεται στα σοβαρά ως επιστημονική δήλωση, τότε έχουμε πραγματικό πρόβλημα.
Πολλοί συγκρατούνται. Πολλοί προτιμούν να μην λένε τίποτα. Για διάφορους λόγους:
Αυτό μπορεί να είναι επιφυλακτικότητα, ή φόβος, ή ανασφάλεια, ή απλά έλλειψη επιλογών.
Η Urike Guérot έχει μια πολύ παρόμοια άποψη.</b
Λέει επίσης ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι.
Η διαμαρτυρία πρέπει να γίνει πιο δυνατή. Και πρέπει να γίνει μεγαλύτερη.
Γιατί μόνο τότε θα είχαμε την ευκαιρία να το δούμε.
Με άλλα λόγια, αυτό για το οποίο μιλάμε είναι ότι οι πολίτες θέλουν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους και ότι
αυτή η δυσαρέσκεια μεταφράζεται σε πολιτική αλλαγή.
Και αυτό απλά δεν συμβαίνει πια. Ούτε μέσω διαδικτυακής διαμαρτυρίας ούτε μέσω αναλογικής διαμαρτυρίας.
Τώρα το ερώτημα είναι αν αυτή εξακολουθεί να είναι η σωστή μορφή διαμαρτυρίας.
Η απάντηση είναι στην πραγματικότητα όχι.
Και το ερώτημα είναι: Από πού θα μπορούσατε να ξεκινήσετε τη διαμαρτυρία τότε;
Φυσικά, άλλες ριζοσπαστικές μορφές διαμαρτυρίας θα μπορούσαν να λειτουργήσουν.
Θα πω γενική απεργία.
Για παράδειγμα, ότι δεν θέλουμε να πάμε σε πόλεμο.
Άλλες μορφές διαμαρτυρίας θα μπορούσαν βέβαια να είναι η απόσυρση από τα πράγματα
σε ατομικό επίπεδο, για να το πω έτσι.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είναι πολύ ακριβές.
Πρέπει να είστε πολύ αφοσιωμένοι. Πρέπει να κάνεις πολλή έρευνα για να πεις: Δεν θα πάω
εκεί, δεν θα πληρώσω γι' αυτό. Δεν πάω εκεί πια.
Δεν ξέρω, δεν αγοράζω από το Amazon. Πλέον πληρώνω μόνο με μετρητά.
Οπότε, φυσικά και μπορείτε να τα κάνετε όλα αυτά. Και αυτές είναι πολύ συγκεκριμένες προσωπικές στρατηγικές άρνησης.
Αλλά τότε το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο καιρό μπορείτε να το συνεχίσετε.
Από αυτή την άποψη, νομίζω ότι αυτές είναι οι μορφές διαμαρτυρίας: διαδηλώσεις, γενική
απεργία, ατομική διαμαρτυρία σε μικρή κλίμακα.
Πώς μπορούμε να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να συμμετάσχουν;
Πολλοί πιστεύουν ότι το σωστό μήνυμα πρέπει απλώς να επικοινωνηθεί σωστά, ότι η έλλειψη προθυμίας
συμμετοχής είναι πρωτίστως πρόβλημα επικοινωνίας.
Λάθος ένδειξη, λέει ο Michael Meyen.
Επρόκειτο για κάτι εντελώς διαφορετικό.
Αυτή είναι μια ερώτηση που είναι σχεδόν πάντα το πρώτο πράγμα που μου κάνουν ως ερευνητής των μέσων ενημέρωσης.</b
Πώς πρέπει να διαμορφώσω το μήνυμά μου ώστε να συμμετάσχουν οι άνθρωποι;
Η πρώτη μου αντίδραση είναι πάντα: Ξέχνα το.
Δεν μπορείς να πείσεις τους ανθρώπους μέσω των μηνυμάτων, πρέπει να περάσουν από τη δική τους εμπειρία.
Πρέπει να βιώσουν οι ίδιοι τον πόνο, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι κάτι
πρέπει να αλλάξει για να νιώσουν καλύτερα.
Δεν θα πείσετε τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα που εσείς οι ίδιοι πιστεύετε ότι πρέπει
να γίνουν μόνο με μηνύματα επικοινωνίας.
Αυτό είναι ένα πρόβλημα.
Είναι επίσης ένα πρόβλημα επειδή γνωρίζουμε ότι ο κύκλος ζωής απαιτεί ένα ορισμένο χρονικό
διάστημα για να μπορέσεις να έχεις τέτοιες εμπειρίες.
Μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι έχετε χτυπήσει σε τοίχο, ότι δεν μπορείτε να προχωρήσετε άλλο.</b
Στην έρευνά μου, πάντα αναρωτιόμουν τι οδηγεί το ένα άτομο να καταλήγει στην πλευρά της διαμαρτυρίας και το άλλο άτομο, σε
περίπτωση αμφιβολίας, να χρηματοδοτεί την Antifa ή να στέκεται με τις γιαγιάδες εναντίον της δεξιάς ή τέτοιες ομάδες.
Και είναι πάντα μια εμπειρία που έρχεται σε σύγκρουση με την αφήγηση που διαδίδεται μέσω των κρατικών μέσων ενημέρωσης ή
άλλων εκπαιδευτικών καναλιών, των πανεπιστημίων, των σχολείων, των κέντρων εκπαίδευσης ενηλίκων και των μουσείων.
Πρέπει να είναι μια προσωπική εμπειρία.
Αυτό απαιτεί χρόνο, ειδικά όταν είσαι νέος, όταν προσπαθείς ακόμα να μπεις.
Δεν θα έκρινα καθόλου τους νέους ανθρώπους.
Πρέπει πρώτα να χτίσουν τις δικές τους ζωές.
Πρέπει επίσης να προσαρμοστούν.
Πρέπει να προσπαθήσουν να μπουν σε μια θέση.
Και τότε, κάποια στιγμή, θα συνειδητοποιήσουν ότι τα πράγματα μπορεί να μην πάνε καλά ούτε γι' αυτούς.
Πρέπει να είστε υπομονετικοί και να δουλεύετε λιγότερο πάνω στο σχεδιασμό των μηνυμάτων.
Αυτός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός θα ήταν κάτι που θα έμπαινε στο σώμα.
Και ο κόσμος ήταν έτοιμος, ανεξάρτητα από την επικοινωνία, κάθε Δευτέρα - ακόμα και όταν ο καιρός δεν ήταν καλός.
Έτσι, οι άνθρωποι πρέπει κυριολεκτικά να πάνε για τη λαιμητόμο, λέει ο Michael Meyen.
Πολύ περισσότερο από ένα μικρό τσίμπημα στο πορτοφόλι.
Πρέπει να είναι κάτι που απειλεί την ίδια σας την ύπαρξη, την ίδια σας τη ζωή.
Μόνο τότε πολλοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν τη ζώνη άνεσής τους.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μέχρι τότε μπορεί να είναι πολύ αργά.
Ο Ντέιβιντ Ένγκελς είναι επίσης επιφυλακτικός όσον αφορά την ευρεία αντίσταση του πληθυσμού.
Οι πολίτες είναι πολύ ληθαργικοί.
Πολλοί δεν ήθελαν να παίξουν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση των πραγμάτων, αλλά προτιμούσαν να τα αφήσουν να συμβούν.</b
Στο τέλος, μας διδάσκει η ιστορία, λίγοι θα αποφασίσουν για άλλη μια φορά τη μοίρα των πολλών.
Στο τέλος, μια άλλη ελίτ θα επικρατήσει και θα οδηγήσει στην αλλαγή.
Κατά την άποψη του καθηγητή Ένγκελς, πρέπει να απομακρυνθούμε από την ιδέα της θεμελιώδους,
δημοκρατικής αλλαγής από τη βάση σε μεγάλη κλίμακα.
Ο ιστορικός αναφέρει επίσης ως παράδειγμα την εποχή των κοροναϊών.
Εκτός όμως από τον Michael Meyen, ως αρνητικό παράδειγμα.
Ο Ντέιβιντ Ένγκελς λέει ότι συνολικά, το σύστημα έχει ξεφύγει σχετικά καλά με την αυταρχική του προσέγγιση.
Ακόμα και αν υπήρχε αντίσταση, ήταν περιορισμένη σε σχέση με το συνολικό πληθυσμό.
Μόνο λίγοι θα επαναστατούσαν πραγματικά ανοιχτά.
Το ρητό λέει: η στρατηγική νικά τη μάζα.
Δεν είναι απαραίτητα το να προσεγγίσουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους ή να κινητοποιήσουμε όλο και περισσότερους νέους.
Πολύ πιο σημαντικό είναι κάτι άλλο.
Όσοι είναι ήδη έτοιμοι να αγωνιστούν για ένα καλύτερο μέλλον σήμερα, θα πρέπει να ενωθούν καλύτερα.
Πρέπει να ακολουθήσουν μια σαφέστερη στρατηγική και να γίνουν πιο ικανοί να ενεργούν από κοινού.
Ο David Engels αντιφάσκει έτσι σαφώς με την άποψη της Ulrike Guérot σε ένα σημείο.</b
Λέει: τα κινήματα διαμαρτυρίας πρέπει να γίνουν μεγαλύτερα και, πάνω απ' όλα, πιο ορατά.
Ο Michael Meyen επισημαίνει, ωστόσο, ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρακινήσεις τους
ανθρώπους να διαμαρτυρηθούν, ιδίως μέσω μηνυμάτων.
Στο τέλος, ο καθοριστικός παράγοντας είναι η δική σας εμπειρία.
Πού είναι οι ομοιότητες;
Πάνω σε τι μπορούμε να βασιστούμε;</b
Το πρώτο σημείο είναι σαφές:</b
Η αλλαγή ξεκινά από εμάς τους ίδιους, από το άτομο.
Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι δεν έχουν μάθει ποτέ να αναλαμβάνουν την ευθύνη.
Έχουν μάθει να εκπληρώνουν τις προσδοκίες, να αποφεύγουν τις συγκρούσεις και να προσαρμόζονται.
Και όμως - υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες στις χώρες μας, επειδή υπάρχουν.
Άνθρωποι με υψηλότερες αξίες.
Άνθρωποι που ζουν αυτοπροσδιοριζόμενοι, που αναλαμβάνουν ευθύνες και που χτίζουν γέφυρες.
Και εδώ είμαι με τον Ντέιβιντ Ένγκελς.
Δεν χρειαζόμαστε τις μάζες.
Δεν υπάρχει έλλειψη ανθρώπων.
Υπάρχει έλλειψη σύνδεσης.
Η αλλαγή δεν ξεκινά από τις μάζες.
Αρχίζει από το άτομο.
Το ερώτημα λοιπόν είναι: τι μπορεί να κάνει το άτομο με συγκεκριμένους όρους;
Εδώ και τώρα.
Αυτό ακριβώς είναι το νόημα των προοπτικών.
[ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ: ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ?
Πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν κάτι.
Η βούληση υπάρχει.
Αυτό που συχνά λείπει είναι η κατεύθυνση.
Έτσι, το πρώτο βήμα δεν είναι να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε να κάνουμε περισσότερους ανθρώπους να συμμετάσχουν, αλλά
τι μπορούν πραγματικά να κάνουν: Τι μπορούν να κάνουν στην πραγματικότητα όσοι είναι ήδη πρόθυμοι να κάνουν;
Την ίδια ερώτηση έκανα και στους πολυάριθμους συνεντευξιαζόμενους κατά τη διάρκεια αυτού του ντοκιμαντέρ.</b
Και το αποτέλεσμα ήταν πέντε συγκεκριμένα μέτρα που ο καθένας μπορεί να εφαρμόσει άμεσα.
Μέτρο 1:
Δημιουργήστε κοινότητες και δικτυωθείτε
Εκτός από την υπομονή, η δεύτερη συμβουλή μου είναι η δικτύωση.
Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο.
Οι χώροι έχουν βρει ο ένας τον άλλον. Οι χώροι διαμαρτυρίας βρήκαν ο ένας τον άλλον.
Υπάρχουν ομάδες σε όλο τον γερμανόφωνο κόσμο που συναντώνται τακτικά, που εργάζονται
πάνω στο περιεχόμενο, που έχουν έρθει σε επαφή.
Ακόμη και αν είναι μόνο επειδή ενδιαφέρονται για τη διατροφή, επειδή σκέφτονται πώς μπορούν να οργανώσουν τον κήπο
τους έτσι ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν τον εαυτό τους.
Είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε αυτές τις δομές ζωντανές, ώστε να είμαστε έτοιμοι όταν παρουσιαστεί η ευκαιρία να
πραγματοποιήσουμε αυτό που είναι κεντρικό στη ζωή πολλών ανθρώπων: το δικαίωμα να έχουν
λόγο στις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να χτίσουμε από κάτω προς τα πάνω.
Αυτό είναι θεμελιώδες, ότι δεν πρέπει να βάλουμε όλα μας τα χαρτιά στην πολιτική, αλλά: Πρέπει πρώτα να
ξαναχτίσουμε αυτή την ανθεκτική κοινωνία των πολιτών από τα κάτω, η οποία μπορεί επίσης να αμυνθεί εναντίον της.
Μέτρο 2: Μιλήστε τη γνώμη σας Το δεύτερο συγκεκριμένο μέτρο που ο καθένας μπορεί να
εφαρμόσει άμεσα είναι: Μιλήστε τη γνώμη σας.
Διαδώστε πληροφορίες και στηρίξτε τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, διότι η πληροφόρηση είναι το παν.
Η πληροφορία είναι το κλειδί.
Αρκεί να κοιτάξετε τι κάνει η άλλη πλευρά για να ελέγξει την πληροφόρηση.
Όποιος μπορεί να ορίσει το σήμερα, όποιος μπορεί να καθορίσει σήμερα αυτό που όλοι αντιλαμβανόμαστε ως
πραγματικότητα, έχει δύναμη, μπορεί να κυβερνήσει.
Πρέπει λοιπόν να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να βγουν από τις φούσκες που έχουν παραχθεί από τη βιομηχανία
της συνείδησης, η οποία υποστηρίζεται με πολλούς τρόπους, αν κοιτάξετε όλο αυτό το σύμπλεγμα των ΜΚΟ.
Άνθρωποι που πληρώνονται από τα χρήματα των φορολογουμένων για να ενισχύουν τα μηνύματα, να μεταφέρουν μηνύματα
στους ανθρώπους που βρίσκουν στα κρατικά μέσα ενημέρωσης.
Αν το καλοσκεφτείς, αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να ακολουθήσεις.
Αν λοιπόν δεν την αντιμετωπίσετε, τότε δεν έχετε καμία πιθανότητα να ζήσετε σε ελευθερία.
Βρήκα πολύ συναρπαστικό το γεγονός ότι το να "λες τη γνώμη σου" είναι μια σημαντική μορφή
διαμαρτυρίας. Και αυτό είναι πραγματικά αλήθεια.
Αν λάβετε υπόψη σας τη θεωρία της επικοινωνίας, ιδίως τη θεωρία της Elisabeth Nolle-Neumann για τη σπείρα της σιωπής, τότε αυτό
είναι ένα μέσο για να σπάσουν οι διαδικασίες τυποποίησης.
Αυτή η θεωρία της σπείρας της σιωπής λέει ότι οι άνθρωποι φοβούνται την απομόνωση, ότι αυτός είναι ο
μεγαλύτερος φόβος μας, να αποκλειστούμε από την ένωση.
Αν τα κορυφαία μέσα ενημέρωσης αναφέρουν με συνέπεια για μεγάλο χρονικό διάστημα και εγώ διαφωνώ, τότε κάποια στιγμή,
σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, θα σταματήσω να μιλάω δημόσια, επειδή πρέπει να ανησυχώ μήπως με αποκλείσουν από την ένωση.
Αλλά εκεί έξω στο δρόμο, βλέπω ανθρώπους να στέκονται σε πάγκους που έχουν διαφορετική άποψη.
Ακούω - ξαφνικά άκουσα κάτι άλλο από το διπλανό τραπέζι στην παμπ.
Στο βαγόνι του τρένου, οι άνθρωποι μιλούσαν εντελώς διαφορετικά.
Υπήρχε κάποιος που καθόταν στην παραλία με μια πετσέτα Kontrafunk.
Οπότε προφανώς υπάρχουν τελικά αντίθετες θέσεις.
Αυτό ενθαρρύνει ανθρώπους που διαφορετικά δεν θα τολμούσαν να πουν τη γνώμη τους.
Το βρίσκω λοιπόν πολύ συναρπαστικό το γεγονός ότι αυτό προφανώς αναγνωρίστηκε από τους
ανθρώπους που συμμετείχαν σε αυτή την έρευνα.
Μέτρο 3: Καθορισμός δικών και κοινών στόχων Δυστυχώς, το τρίτο συγκεκριμένο μέτρο συχνά παραβλέπεται.
Ταυτόχρονα, είναι ζωτικής σημασίας.
Ακόμη κι αν δεν είναι εύκολο.
Αφορά τον καθορισμό των δικών σας και των κοινών σας στόχων.
Γιατί αν δεν ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε, για τι αγωνιζόμαστε και όχι πάντα εναντίον, τότε όλα καταλήγουν στο χάος.
Χωρίς σαφείς στόχους, δεν υπάρχει στρατηγική, δεν υπάρχει συγκέντρωση πόρων και δεν υπάρχει πειστική
απάντηση για τους άλλους που ρωτούν: "Γιατί να συμμετάσχω;".
Αν δεν μπορείς να πεις τι υποστηρίζεις, δεν μπορείς να πάρεις κανέναν μαζί σου.
Υπάρχει λοιπόν ένα κατώφλι από τη σκέψη και το συναίσθημα στην πράξη.
Συχνά λέμε ότι το ταξίδι είναι η ανταμοιβή, και αυτό είναι σχεδόν αλήθεια.
Αρα χρειαζόμαστε έναν στόχο για να έχουμε μια ιδέα για μια διαδρομή.
Όταν έχω το στόχο, ξέρω, α, αυτός είναι ο δρόμος.
Και τότε χρειαζόμαστε τον τρόπο για να έχουμε το θάρρος να ξεκινήσουμε.
Χρειαζόμαστε μια ιδέα της διαδρομής.
Έτσι έρχομαι από το στόχο στο μονοπάτι και από το μονοπάτι έρχομαι στην αναχώρηση.
Και δεν υπάρχει τρόπος.
Ο λαός δεν βλέπει τρόπο.
<Λένε ότι ψάχνεις για διέξοδο, σωστά;
Εδώ είμαστε. Έτσι ψάχνουμε για τον δρόμο.
Και αν το μονοπάτι δεν είναι καθαρό, δεν χρειάζεται να ξεκινήσω.
Δεν χρειάζεται να σηκωθώ.
Και το ερώτημα είναι επίσης αν ο στόχος είναι σαφής.
Οι στόχοι πρέπει επίσης να είναι σαφείς.
Αυτό είναι επίσης ένα σημαντικό σημείο.
Πρέπει να είναι ένας εύκολα εφικτός - όχι εύκολα εφικτός, αλλά ένας συγκεκριμένος εφικτός στόχος.
Όχι κατά της πείνας ή της φτώχειας γενικά, αλλά πολύ συγκεκριμένα.
Μέτρο 4: Αυτοαναστοχασμός Το τέταρτο συγκεκριμένο μέτρο που μπορεί να εφαρμόσει άμεσα κάθε
άτομο είναι ένα μέτρο που είναι πολύ αντιδημοφιλές.
Για να προβληματιστείτε για τον εαυτό σας.
Κάτι που πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν.
Ξέρω ότι θα υπάρξουν άμεσες αντιδράσεις.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με μένα;
Αν ξεκινήσω κοιτάζοντας τον εαυτό μου, ποια είναι η δική μου συμμετοχή στη σύγκρουση ή στη δυστυχία που
βιώνω, έχω πραγματικά την καλύτερη, αλλά ίσως και τη μοναδική, ευκαιρία να αλλάξω κάτι.
Έτσι, με τη συνειδητοποίηση του ρόλου μου, του εαυτού μου, έχω την ευκαιρία να κάνω κάτι
διαφορετικό με τον εαυτό μου, να αλλάξω, να εξελιχθώ.
Ουσιαστικά δεν έχω αυτή τη δύναμη πάνω σε κανέναν.
Μέτρο 5: Αναλάβετε δράση Ας προχωρήσουμε τώρα στο πέμπτο και τελευταίο μέτρο, το
οποίο ο καθένας μπορεί να εφαρμόσει άμεσα.
Και αυτό είναι ηθοποιία, ναι, ηθοποιία.
Δεν έχει σημασία τι - αλλά ξεκινήστε με αυτό.
Επειδή βιώνετε την αυτοαποτελεσματικότητα κάνοντάς το μόνοι σας.
Η ανάληψη δράσης μας δίνει δύναμη και ελπίδα, επειδή μπορούμε να δούμε πώς τα πράγματα κινούνται.
Αντιλαμβανόμαστε ότι μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά ως άτομα. Ακόμα και αν συχνά είναι μόνο σε μικρή κλίμακα.
Αλλά κάθε συνεισφορά μετράει. Ακόμα και αν πρόκειται απλώς για ένα πρότυπο.
Η ελευθερία μας είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να βάζουμε έναν σταυρό σε μια κάλπη κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια.
Η ελευθερία μας έγκειται στο γεγονός ότι πρέπει να ζούμε σύμφωνα με τα ιδανικά μας κάθε στιγμή, με όλες τις συνέπειες.
Και αυτό τελικά σημαίνει
Να γίνω πρότυπο.
Γίνεσαι πρότυπο για τον εαυτό σου.
Να γίνει πρότυπο μπροστά στην οικογένειά του.
Να αποτελεί πρότυπο για τους γύρω του.
Ασκώντας κάθε πράξη με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορείτε να κοιτάζεστε στον καθρέφτη το πρωί και
να λέτε, ναι, ζω σύμφωνα με τα ιδανικά μου.
Ναι, αυτός ο κόσμος στον οποίο ζω είναι ίσως μη βέλτιστος.
Μπορεί ακόμη και να είναι δυστοπικό.
Μπορεί να ρισκάρω πολλά με αυτό.
Αλλά ζω αυτή την ελευθερία στην ατομική μου ζωή.
Νομίζω ότι μόνο όταν ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων έρθει πραγματικά να θελήσει να γίνει ο ίδιος πρότυπο, να ζήσει
αυτό που θέλει στην καθημερινή του ζωή, που όλη η κοινωνία θα γίνει μια μέρα, μόνο τότε μπορεί να υπάρξει πρόοδος.
Και αυτό είναι φυσικά το σημαντικό βήμα.
Πρέπει να είμαστε αυτοί που είμαστε και να ενεργούμε όπως είμαστε.
Όχι επειδή ελπίζουμε ότι θα έχει αντίκτυπο στην ιστορία ή στην πολιτική γενικότερα, αλλά επειδή πιστεύουμε σε αυτό.
Και γι' αυτό πιστεύω ότι αυτή η στάση του Etiam si omnes ego non, ακόμα κι αν όλοι οι άλλοι κάνουν κάτι, εγώ πάλι δεν πρόκειται
να το κάνω, είναι η δράση ή η στάση που χρειαζόμαστε.
Να συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που θέλουμε, από πεποίθηση.
Ακόμα κι αν ξέρουμε ότι όλα είναι καταδικασμένα να αποτύχουν, ακόμα κι αν ξέρουμε ότι
είμαστε οι μόνοι που θα τα κάνουμε ούτως ή άλλως.
Από πεποίθηση, γιατί είναι ο τρόπος μας, γιατί πιστεύουμε ότι αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι
κάτι που θα γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας.
Και αν τότε έχουμε πραγματικά πολίτες και, πάνω απ' όλα, πολιτικούς που είναι οι ίδιοι πρότυπα, που
είναι προσωπικά αυτό που θέλουν να γίνει η κοινωνία, τότε η αλλαγή είναι πραγματικά δυνατή.
Και δεν χρειάζεται ούτε τώρα τα πολλά εκατομμύρια.
Συχνά το μόνο που χρειάζεται είναι μια προσωπικότητα που μπορεί πραγματικά να αποτελέσει ένα γνήσιο πρότυπο, όπου
πολλοί άνθρωποι μπορούν να πουν στον εαυτό τους, θέλω να γίνω σαν αυτόν μια μέρα, ότι η αλλαγή είναι εφικτή.
Σκεφτείτε μόνο τον Μεσαίωνα.
Τι δεν κατάφεραν άνθρωποι όπως ο Bernard de Clairvaux ή ο Άγιος Βενέδικτος;
Αρχίζοντας να ιδρύουν ένα μοναστήρι με δική τους πρωτοβουλία, προκάλεσαν ουσιαστικά ολόκληρη την πνευματική αναγέννηση
της Δύσης και ως εκ τούτου αποτέλεσαν πρότυπα για γενιές και αιώνες ανθρώπων που ήθελαν να κάνουν το ίδιο.
Δεν χρειάζονται εκατομμύρια άνθρωποι για να γίνουν όλοι έτσι. Συχνά χρειάζεται μόνο ένα άτομο ή μια
μικρή ομάδα για να μεταμορφωθεί σε απίστευτο βαθμό.
Αλλά ακόμη και αυτό φαίνεται να είναι πολύ δύσκολο σήμερα, όπως είπα.
Αλλά πρέπει να φτάσουμε εκεί.
Αυτό είναι θέμα του καθενός.
Ναι, το άτομο μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά.
Μόνο από το γεγονός ότι είναι, ότι ενεργεί, ότι φαίνεται, ότι βρίσκεται σε σχέση με τους άλλους.
Εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε καν να φανταστούμε πόσα πραγματικά καταφέρνει ο καθένας από εμάς.
Δεν ξέρουμε για πόσους ανθρώπους έχουμε γίνει πρότυπα στη ζωή μας. Πόσο λίγες λέξεις
έχουν συχνά οδηγήσει σε μεγάλες εξελίξεις.
Ναι, χρειαζόμαστε άλλους ανθρώπους στη ζωή μας. Αλλά όχι, δεν τους χρειαζόμαστε απαραίτητα για να αλλάξουμε τον κόσμο.
<Μπορούμε να ξεκινήσουμε τώρα. Μόνο για εμάς τους ίδιους.
Τότε είναι ο Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ.
Ξέρουμε ότι ο Δαβίδ θα κερδίσει στο τέλος.
Ναι, ο David κερδίζει.
Και αν κοιτάξουμε προσεκτικά την ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ, μπορούμε να δούμε
κάποιους παραλληλισμούς με την εποχή μας.
Ο Δαβίδ δεν προσπάθησε να πολεμήσει όπως ο Γολιάθ.
Δεν φόρεσε πανοπλία. Δεν πήρε σπαθί.
Δεν πήγε σε μάχη σώμα με σώμα.
Ο Δαβίδ συνειδητοποίησε ότι θα έχανε σε αυτό το πεδίο.
Ετσι έκανε κάτι άλλο.
Χρησιμοποίησε ό,τι μπορούσε, ό,τι είχε συνηθίσει. Τη σφεντόνα του, την ευκινησία του.
<Και κράτησε την απόστασή του.
Τότε άρπαξε τη στιγμή, μία και μοναδική.
Στόχευσε το μοναδικό σημείο όπου ο Γολιάθ ήταν ευάλωτος.
Και αυτό ακριβώς ήταν που έκανε τη διαφορά.
Ο Δαβίδ δεν δίστασε.
Δεν περίμενε καλύτερες συνθήκες.
Ενεργούσε όταν παρουσιαζόταν η ευκαιρία.
Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι το αποφασιστικό σημείο για μας σήμερα.</b
Αλλαγή δεν σημαίνει να παίζεις με τους κανόνες των ισχυρών.
Σημαίνει να αναγνωρίζετε τις δικές σας δυνατότητες, τις δικές σας δυνάμεις και να έχετε το θάρρος να
τις χρησιμοποιήσετε όταν είναι η κατάλληλη στιγμή.
Δεν μπορούμε να επιβάλουμε την ίδια την ευκαιρία.
Αλλά μπορούμε να είμαστε προετοιμασμένοι, ξεκάθαρα, ξύπνιοι. Έτσι ώστε να μην διστάσουμε όταν έρθει.</b