[WAREN WE OPGEWEKT OM SLAVATEN TE ZIJN?
Overheersing van de kinderkamer is de grootste politieke zorg om te kunnen heersen over mensen die dan opgroeien.
[KUNNEN WE DE MENSEN DURVEN WAKKEREN?
Hoe moet ik mijn boodschap vormgeven zodat mensen meedoen?
Mijn eerste reactie is altijd, vergeet dat.
Je krijgt mensen niet door de berichten.
Ze moeten hun eigen ervaring doormaken.
Ze moeten zelf pijn ervaren.
Division is een principe om te voorkomen dat protestbewegingen precies dat bereiken, namelijk zich verenigen
rond één persoon en het protest in staat stellen om een meerderheid te winnen en in staat te zijn om te regeren.
Hoe meer mensen zich richten op de essentiële conflicten, des te minder energie wordt verspild en
lijden wordt veroorzaakt in deze kleinzielige oorlogen.
Dit kan eigenlijk relatief snel en zelfs naadloos gebeuren door een paar mensen die hier en daar hun krachten bundelen.
Verandering begint met een eenvoudige vraag.
Wat kunnen we doen?
Dit was precies de vraag die centraal stond in de Freedom Barometer 2025, die ik samen met het A-WEF heb uitgevoerd.
Een online enquête waaraan meer dan 22.000 mensen deelnamen.
22.000 mensen die een duidelijk antwoord hebben gegeven.
Ze hebben er genoeg van.
genoeg van politiek paternalisme, genoeg van mediamanipulatie, genoeg van een ondermijnde democratie.
De wil om hiertegen in opstand te komen is groot, maar de blokkades zijn net zo groot.
We willen het echt weten.
Wat verlamt vreedzaam protest en wat is er nodig om frustratie eindelijk om te zetten in beweging?
Dus ging ik verder met zoeken en ik vond antwoorden.
Lieve kijkers, jullie staan op het punt om geconcentreerde expertise te horen.
De essentie van meer dan 10 uur interviews met zeven gerenommeerde academici.
Van historici tot psychoanalytici en communicatiewetenschappers.
Deskundigen van hoog kaliber op hun vakgebied die onze belangrijkste vragen
vanuit verschillende invalshoeken belichten:</b
Zeven moedige mensen die ongemakkelijke vragen stellen en even ongemakkelijke antwoorden geven.
Diegenen die vragen stellen en zelf opkomen voor verandering.
Ze verheffen hun stem.
En samen hebben we diepgaande discussies gevoerd om uit te vinden hoe we onze krachten
kunnen bundelen voor een betere toekomst.
Hoe we samen sterk kunnen staan tegen verdeeldheid, corruptie, leugens en propaganda, tegen tirannie en oorlog.
En voor vrede, vrijheid, menselijkheid en eerlijkheid.</b
Zelfs als we het niet over alles eens zijn, zijn er gemeenschappelijke doelen die ons verenigen.</b
En dat is precies hoe het ook voor jou zal zijn, lieve kijkers.</b
Omdat je ook bent ingeschakeld om uit te vinden hoe ontevredenheid verandering kan worden.
Welke hindernissen er zijn, welke kansen en wat je zelf kunt bijdragen.
En ik kan je vertellen: als je jezelf deze vragen stelt, heb je al een grote eerste stap
gezet. Want verandering begint bij jezelf.</b
Het individu is veel machtiger dan hij vaak van zichzelf denkt.
Heersen over de kinderkamer is de grootste politieke zorg om te kunnen heersen over mensen die dan opgroeien.
De meeste mensen zijn van zichzelf vervreemd.
Door opvoeding, door fouten in relaties, dat ze niet kunnen worden zoals ze ontworpen zijn, zoals ze
zich willen ontwikkelen, maar zoals ze moeten worden.
Op het einde slagen de meeste kinderen er echter in zich aan te passen aan de verwachtingen.
Aanpassing als overlevingsstrategie, zoals Dr. Hans-Joachim Maaz het beschrijft.
Er is iets dat veel mensen al heel vroeg leren.
Wie aan de verwachtingen voldoet, krijgt erkenning.
Hij die zich aanpast valt niet op.
En je wordt er vaak zelfs voor beloond.
Dit patroon kan lang werken.
Sommige mensen komen er goed mee door het leven.
Het wordt problematisch als er iets verandert.
Als de wereld onzekerder wordt, als oude regels niet meer gelden.
Wanneer sociale omwentelingen je eigen wereldbeeld door elkaar schudden</b
Als het oude aanpassingsgedrag niet langer goed voelt.
Dan kan er een crisis ontstaan.
Er moet nu echt iets gebeuren.
Je moet naar binnen kijken en eerlijk je eigen geschiedenis onder ogen zien.
Maar dat is precies wat veel mensen vermijden omdat het pijn doet.
Omdat het alles in twijfel trekt waar je je leven op hebt gebouwd.</b
In plaats van te veranderen, blijven velen conformistisch, zelfs als volwassene.
Zelfs als ze allang beseffen dat ze ontevreden zijn.
Vanuit zijn therapeutische werk meldt Dr. Maaz dat sommige mensen zelfs ziek worden omdat ze
zichzelf jarenlang hebben gebogen en voorgelogen.
En nu komt iets waar velen misschien bekend mee zijn.
Wanneer mensen dit patroon beginnen los te laten, voelen ze zich vaak beter van binnen.
Maar aan de buitenkant wordt het moeilijker.
Relaties veranderen.
Er ontstaan spanningen.
Dit is over het algemeen heel vaak de prijs die je betaalt als je helder begint te zien.
Ergens wat veel van de kritische mensen die vandaag wakker werden aan den lijve hebben ondervonden.
En dit conflict treft niet alleen volwassenen, maar ook kinderen.</b
Wat gebeurt er als ouders proberen eerlijk te zijn tegen hun kinderen, als ze hen aanmoedigen om
zichzelf te zijn en dingen kritisch in twijfel te trekken?
Dan komen deze kinderen vaak in conflicten terecht, zegt Hans-Joachim Maaz.
Een conflict tussen wat ze thuis ervaren en wat school en de maatschappij van hen verwachten.
Als ouders hebben we in principe alleen de kans om onze kinderen zo op te voeden dat ze passen in een
disfunctionele, normopathische samenleving, of we behandelen ze menselijker, eerlijker, opener.
Dan hebben de kinderen een groot probleem om succesvol te zijn in een normopathische samenleving.
Dat is een moeilijke vondst.
Parents are faced with a dilemma.
Als ze hun kinderen aanpassen, hebben ze een betere kans om het systeem bij te houden.
Als ze hun kinderen open, eerlijk en kritisch opvoeden, wordt het voor hen vaak moeilijker.
Harder in een school, harder in de maatschappij.
Een tragische tegenstrijdigheid waarover gediscussieerd moet worden.
In het bijzonder hoe ouders echt met deze tweedeling moeten omgaan om uiteindelijk een vrije samenleving te bereiken.
Of de oplossing echt is
Ik van mijn kant durf te betwijfelen of het ligt aan het opvoeden van kinderen om oneerlijk te zijn en te handelen.
Dus we zien dat de wortel van het kwaad, conformisme, onderdanigheid en het onvermogen om voor je
rechten op te komen vaak in de kindertijd en jeugd ligt.
Als je nooit hebt geleerd om voor jezelf op te komen, zul je het ook moeilijk vinden om dat als volwassene te doen.
Dit alles oplossen is cruciaal als we een verlichte, verantwoordelijke en autonome samenleving willen.
Maar het is niet iets dat van de ene op de andere dag kan worden gedaan.
Wat echter onmiddellijk kan worden veranderd, is ons eigen gedrag ten opzichte van onze medemensen.
Nu.
En dat brengt ons bij een ander groot onderwerp.
Al diegenen die erin geslaagd zijn om uit de conformiteit te breken en zelfstandig, autonoom en moedig
door het leven te gaan, hebben een grote gave in zich.
Karakter, moed, persoonlijke verantwoordelijkheid, het vermogen om vragen te stellen en voor jezelf op te komen.
Met deze gave kunnen ze ook anderen helpen, degenen die nog niet uit hun huid kunnen
kruipen maar dat misschien wel willen.
Maar dit vereist gemeenschap, uitwisseling, ondersteuning en netwerken.
Omdat, zoals het gezegde luidt, we alleen samen sterk zijn. En ja, zo is het precies. Alleen sta je vaak stil.</b
Uit de Vrijheidsbarometer 2025 blijkt dat veel mensen zich alleen voelen.
Ze willen graag meer betrokken raken, maar het ontbreekt hen aan gemeenschap en samenhang.
En de enquête laat ook duidelijk zien dat velen het volgende herkennen.
De verdeeldheid, opzettelijk aangewakkerd door de media en de politiek, verhindert een
gemeenschappelijke impact voor gemeenschappelijke doelen.
Politicoloog en onderzoeker op het gebied van democratie professor Ulrike Guérot is hier ook duidelijk over.
Division is een principe om te voorkomen dat protestbewegingen precies dat bereiken, namelijk zich verenigen
rond één persoon en het protest in staat stellen om een meerderheid te winnen en in staat te zijn om te regeren.
Divisie is geen toeval.
Het is een oud principe van overheersing: verdeel en heers.
Er is iets dat al duizenden jaren wordt gebruikt.
Heden ten dage is het links versus rechts, gevaccineerd versus ongevaccineerd, vrouw versus man.
De verdeeldheid, de oppositie, is overal.
Vooraanstaande politici en hun media zaaien tweedracht, hitsen elkaar op, werken met
contactschuldgevoelens, verdelen de goeden in de slechten.
Het meest waarschijnlijk juist zodat de mensen zich niet kunnen verenigen, samen sterk zijn voor hogere
doelen die de velen daadwerkelijk zouden verenigen.
Vrede, vrijheid, een rechtvaardige wereld, een goed leven voor iedereen.
Om hier samen aan te werken zou een dialoog nodig zijn, maar dit wordt verhinderd.
In plaats daarvan raken we verstrikt in kleinzielige loopgravenoorlogen, zegt
communicatiedeskundige en psycholoog Dr Roman Braun.
Volgens hem moeten we al onze energie daar verspillen, in deze loopgravenoorlogen.
We worden verondersteld afgeleid te worden terwijl de echte machinaties die ons echt
kwaad doen op de achtergrond plaatsvinden.
Als mensen zich realiseren dat de tegenstander niet de andere burger is, maar de
mechanismen erachter, dan verandert er iets.
Dan is er weer ruimte voor echte actie.
Verdeling verzwakt.
Dit is niet alleen vandaag duidelijk, maar ook in de geschiedenis.
De historicus en filosoof professor David Engels wijst erop dat verzet altijd een gemeenschap nodig heeft.
Zonder een gemeenschappelijk "wij" blijft protest ineffectief.
Hij spreekt over burgerlijke revoluties uit vervlogen tijden, die vandaag de dag nauwelijks
nog in deze vorm zullen bestaan, omdat ...
Zulke elementen van verzet, van revolutie, vereisen natuurlijk ook een overeenkomstige solidaire burgergemeenschap
of massa van mensen, of hoe je het ook moet noemen.
Het andere probleem is echter dat de meeste van deze mensen in Europa zichzelf niet meer herkennen, omdat ze zo
gefragmenteerd zijn door identiteitspolitiek en migratie dat er geen natuurlijke solidariteit meer is.
Als mensen zich niet meer verbonden voelen, wordt het moeilijk om samen ergens voor op te komen.
Als iedereen alleen voor zichzelf vecht, is er geen kracht voor verandering.
En dat is precies wat we vandaag de dag vaak meemaken.
Waarden zijn wat samenlevingen bijeenhoudt, wat ze sterk maakt en verenigt.
Waarden zijn ook wat mensen steunt, wat hen richting geeft en wat hen bereid maakt om risico's te nemen.
Professor Engels zegt duidelijk: Zonder hogere waarden die verder gaan dan het eigen leven en
persoonlijk geluk, zal bijna niemand opkomen voor doelen als vrede, vrijheid of rechtvaardigheid.
Zolang hij zelf tenminste niet direct wordt getroffen.
Hij ziet dit momenteel als een centraal probleem bij het protesteren tegen het huidige onrecht.
Veel mensen leven nog steeds te comfortabel om hun comfortzone te verlaten, vooral wanneer hun eigen
welzijn als het grootste goed wordt beschouwd.
Het ontbreekt dan juist aan de bereidheid om het op het spel te zetten voor overkoepelende doelen.
Voor de christelijke professor Engels ligt de oorzaak van dit gebrek vooral in een gebrek aan geloof.
Het probleem is dat in een maatschappij waarin er geen echte absolute waarheid meer is en waarin het eigen leven eigenlijk
heel materialistisch wordt gezien, waarin mensen niet meer in een waarheid geloven, niet meer in God geloven, niet meer in een
hiernamaals geloven, niet meer in absoluten geloven, maar eigenlijk alleen hun eigen kleine lokale
leventje als het belangrijkste en absolute zien.
In zo'n situatie hebben we natuurlijk weinig reden om daadwerkelijk de straat op te gaan, om iets op te
offeren, om comfort op te offeren, misschien om ons eigen leven op te offeren voor een hoger doel.
Natuurlijk kan een onrechtvaardig regime behoorlijk ver gaan voordat mensen de straat op gaan.
Tegelijkertijd is de solidariteit van mensen verbroken door massamigratie,
identiteitspolitiek en het uiteenvallen van gezinnen.
Zelfs de familie is nu versplinterd.
Dit betekent dat er eigenlijk nog maar heel weinig over is, tenminste van de kant van de Europeanen, dat op de een
of andere manier de moeite waard is om voor te vechten.
Zolang je leven redelijk comfortabel is, blijf je vaak zitten.
Comfort maakt je rustig. En dat is een deel van het probleem.
Professor Engels stelt het geloof in God centraal als hij het heeft over hogere waarden.
Mensen kunnen natuurlijk ook gesteund worden door andere, allesoverheersende waarden die hen motiveren en kracht geven.
Het is cruciaal dat we onze comfortzone alleen verlaten als we meer willen bereiken in deze
wereld dan alleen ons eigen geluk maximaliseren.
Sociaal wetenschapper Günter Roth wijst op een soortgelijke kern.
Hij zegt het nuchter: wie alleen maar afweegt of protest de moeite waard is, wordt zelden actief.
Maar velen zouden precies dat doen.
Ze beslissen of ze actie ondernemen puur op basis van een kosten-batenanalyse.
En het is vaak de moeite waard om stil te blijven staan.
En het is ook waar, zoals we weten uit experimenten met helpend gedrag: Hoe meer mensen kijken, hoe meer
mensen een probleem of ongeluk zien, hoe minder waarschijnlijk het is dat iemand zal helpen.</b
Hoe groter de kans dat iedereen op de anderen wacht.
Gelukkig zijn we oververzadigd en leven we ook in een extreem welvarende maatschappij.
Velen komen tot inkeer.
Anderen trekken zich terug.
Anderen emigreren.
Protest wordt uitgesteld of helemaal afgeblazen.
Politicoloog professor Ulrike Guérot ziet dit ook als een groot probleem.
Ze heeft het over terugtrekken en vluchten als het belangrijkste probleem als het
gaat om de vraag: Wie staat er eigenlijk op?
Ik denk dat het grotere probleem in plaats van protest en de ineffectiviteit van protest
bijna deze tendens naar privatisering is.
Ik ben uitgeput, ik kan niet doorgaan, het heeft geen zin. We komen nergens.
Ja, veel mensen zijn ontmoedigd. Velen emigreren uit angst voor wat komen gaat.</b
Anderen brengen hun protesten naar het buitenland omdat ze thuis persoonlijke gevolgen vrezen.
Deze angst voor individuele nadelen weerhoudt veel mensen er over het algemeen van om zich in het openbaar te
uiten of op wat voor manier dan ook betrokken te raken.
Een probleem dat communicatiewetenschapper Michael Meyen ook aankaart.</b
Mayen zegt het duidelijk.
Het wordt gelabeld. Er wordt een etiket geplakt op degenen die protesteren of gewoon kritische vragen stellen.
Ze worden verguisd en gekleineerd. Zodat we niet achter de volgende waarheid komen:
Ja precies, we zijn met velen.
Veel meer dan we denken.
Want degenen die opstaan tegen onrecht, die waarschuwen en wijzen op leugens, worden opzettelijk onderdrukt.
Dit zorgt ervoor dat hun aantal kleiner lijkt, hun invloed zwakker en hun waarde lager dan het in werkelijkheid is.
Maar deze perceptie komt minder overeen met de werkelijkheid dan met het resultaat van succesvolle propaganda.
<Vooral jonge mensen worden hierdoor afgeschrikt.
Diegenen die nog veel te verliezen hebben en er daarom voor terugschrikken om de kant van de zweren of
rechtsextremisten of welke andere termen er ook zijn.
Communicatiewetenschapper Michael Meyen maakt het duidelijk: er is potentieel voor protest.</b
Het is ook niet klein, maar het is ongelijk verdeeld.
We weten ruwweg dat dit protestpotentieel een derde van de bevolking is.
We weten ook waar dit protestpotentieel is gevestigd of woont.
Het is meestal een oudere klantenkring, een meer landelijke klantenkring. Liever geen succesvolle
ondernemers. Niemand die nog afhankelijk is van het gratis ontvangen van iets van de staat.
Bij twijfel riskeren jongeren alles.
Dit weten we uit de geschiedenis van de revolutie.
Het waren altijd jonge mensen die voor verandering zorgden, omdat ze bereid waren
veel te riskeren voor een heel lang leven.
Dit is moeilijker bij oudere mensen.
Het is veel moeilijker op het platteland.
Het is vooral moeilijk als je je realiseert dat de macht - waar wordt bepaald hoe de werkelijkheid moet worden
geïnterpreteerd - nu in de universiteitssteden ligt, in de grote steden, en niet daar
waar meer mogelijkheden voor protest zijn.
En bovendien zou de herinterpretatie van de geschiedenis jongeren ontmoedigen.
Als we in het verleden kijken, zien we dat alles wat vóór 1933 gebeurde nu wordt bestempeld als de prehistorie van het
nationaal-socialisme in het duistere verleden van Duitsland.
Dit maakt het moeilijk om te verwijzen naar positieve dingen uit de eeuwen, de jaren daarvoor.
De Duitsers, bijvoorbeeld, krijgen voortdurend te horen dat een dergelijke-en-zo'n revolutie nutteloos is.
Elke revolutie in Duitsland is mislukt.
Helemaal niet waar als je de dingen van dichterbij bekijkt.
Als je kijkt naar de langetermijneffecten van de revolutie van 1848, als je kijkt naar de revolutie van 1918, de zeemansopstand;
als je kijkt naar de revolutie van '89 in de DDR.
In het verhaal, in de verhalen over deze revolutie, worden de belangrijke dingen echter onderdrukt.</b
Als mij niet verteld wordt, schijnen de revoluties aanvankelijk te zijn mislukt omdat de revolutionairen niet bereid
waren hun toevlucht te nemen tot het laatste redmiddel - namelijk het simpelweg doden van hun tegenstanders -
maar zich in plaats daarvan richtten op onderhandelingen, op normale menselijke interactie.
Als me dat niet verteld wordt, dan begrijp ik niet waarom de revolutionairen van 1848 ofwel dood waren,
naar Amerika gevlucht of in onbeduidendheid verdwenen.
En dan is er nog iets.
Mensen wordt verteld dat alleen zij deel uitmaken van een gekke minderheid.
Dit werkt door simpelweg geen protest te tonen.
Dit voorkomt dat anderen meedoen. En het voorkomt ook dat er überhaupt een publieke discussie
over de bekritiseerde onderwerpen ontstaat.
Voor politicologe Ulrike Guérot is het daarom duidelijk dat protest alleen effectief kan zijn als het zichtbaar is.</b
Dit is echter vaak niet het geval.
Met name niet als protest het heersende regime niet bevalt.
Het is dus vaak niet omdat er te weinig protest is.
Het probleem ligt voornamelijk ergens anders.
Met andere woorden, ik denk dat we eigenlijk veel protest hebben.
Het probleem is dat het protest nergens toe leidt.
Het protest lijkt niet op de een of andere manier te worden verwoord, dat de wetgeving wordt veranderd, dat er ontslag wordt
genomen, dat het vertrouwen wordt hersteld. Met andere woorden, dat er op de een of andere manier maatregelen
worden genomen waar mensen dan ook zicht op hebben: Het protest heeft zijn vruchten afgeworpen.
Dat wil zeggen, mijn vraag is niet of we genoeg demonstreren.
Mijn vraag is: waar is het protest?
Dat is mijn eerste vraag. En het lijkt nergens heen te gaan.
En de tweede vraag is: Welk protest is vandaag het goede protest?
Omdat we in feite een landschap van meningen hebben dat fundamenteel verdeeld is. En in dit opzicht maken
we al onderscheid tussen goede en slechte protesten.
Als we bijvoorbeeld protesten hebben zoals vorig jaar - iedereen tegen rechts - dan is dat goed
protest. Het wordt overal getoond, in alle media.</b
Maar als er, zoals onlangs in Den Haag bijvoorbeeld, echt, echt grote protesten waren tegen Gaza, tegen de
genocide in de Gazastrook, dan wordt dat niet getoond.
We hebben ook de vraag: Welk protest wordt er getoond?
In de afgelopen jaren hebben we een situatie gehad waarin protesteren als verstoring van de openbare
orde bij wijze van spreken ook bij wet verboden is.
En daarom wordt het protest steeds stiller.
De situatie in de wetenschap, het veld waarin kennis wordt gecreëerd, is vergelijkbaar met die van protest.
Kennis op basis waarvan politiek, geneeskunde en uiteindelijk de hele maatschappij beslissingen nemen.
Maar ook hier zijn alleen bepaalde verhalen toegestaan.
Verschillende onderzoeksbenaderingen worden vaak in diskrediet gebracht door framings als extreemrechts of
dubieus, waardoor ze bij voorbaat onbetrouwbaar zijn.
Maar er zijn hier ook collega's die zeggen, nee, we hebben de controverse-eis niet langer nodig voor
sommige dingen, bijvoorbeeld klimaatverandering, ja.
En dat vond ik heel interessant, want deze collega over klimaatverandering zei toen dat hij eerst
de feiten wilde analyseren om te laten zien dat dit helemaal niet controversieel is.
Dus, naïef als ik ben, dacht ik: Oké, hij gaat daar wat klimaatgegevens of klimaatcorrelaties presenteren.
Maar dat deed hij helemaal niet.
Hij nam een studie die aantoont dat klimaatverandering in Europa vooral in twijfel wordt getrokken door radicaal-rechtse
of extreem-rechtse partijen, om het zo maar te zeggen.
En daarom, omdat ze ongrondwettelijk zijn, moeten ze niet worden aangepakt.
Dus als zoiets zelfs maar serieus wordt genomen als een wetenschappelijke
verklaring, dan hebben we een echt probleem.
Velen houden zich in. Velen zeggen liever niets. Om verschillende redenen:
Dit kan voorzichtigheid zijn, of angst, of onzekerheid, of gewoon een gebrek aan opties.
Ulrike Guérot heeft een soortgelijke mening.</b
Ze zegt ook dat het zo niet verder kan.
Het protest moet luider worden. En het moet groter worden.
Want alleen dan hebben we een kans dat het gezien wordt.
Met andere woorden, waar we het over hebben is dat burgers hun ongenoegen willen uiten en dat dit
ongenoegen zich vertaalt in politieke verandering.
En dat gebeurt gewoon niet meer. Noch via online protest, noch via analoog protest.
Nu is de vraag of dit nog wel de juiste vorm van protest is.
Het antwoord is eigenlijk nee.
En de vraag zou zijn: Waar zou je het protest dan kunnen beginnen?
Natuurlijk zouden andere radicale vormen van protest kunnen werken.
Ik zeg algemene staking.
Bijvoorbeeld dat we geen oorlog willen.
Andere vormen van protest zouden natuurlijk kunnen zijn om je op individueel niveau
terug te trekken, om het zo maar te zeggen.
Het enige dat ik kan zeggen is dat ze erg duur zijn.
Je moet heel toegewijd zijn. Je moet veel onderzoek doen om te kunnen zeggen: ik ga er niet heen,
ik betaal er niet voor. Ik ga er niet meer heen.
Ik weet het niet, ik koop niet bij Amazon. Ik betaal nu alleen contant.
Dat kun je natuurlijk allemaal doen. En dit zijn heel specifieke persoonlijke ontkenningsstrategieën.
Maar de echte vraag is hoe lang je het volhoudt.
In dit opzicht denk ik dat dit de vormen van protest zijn: Demonstraties, algemene
staking, individueel protest op kleine schaal.
Hoe kunnen we zoveel mogelijk mensen laten meedoen?
Velen geloven dat de juiste boodschap gewoon op de juiste manier gecommuniceerd moet worden, dat het gebrek aan bereidheid
om deel te nemen vooral een communicatieprobleem is.
Valse indicatie, zegt Michael Meyen.
Het ging over iets heel anders.
Dit is een vraag die mij als mediaonderzoeker bijna altijd als allereerste wordt gesteld.</b
Hoe moet ik mijn boodschap vormgeven zodat mensen meedoen?
Mijn eerste reactie is altijd: Vergeet het.
Je krijgt mensen niet door de boodschappen, ze moeten door hun eigen ervaring.
Ze moeten zelf pijn ervaren, ze moeten zich realiseren dat er iets moet veranderen zodat ze zich beter voelen.
Met alleen communicatieboodschappen krijg je mensen niet zover dat ze dingen doen
waarvan je zelf vindt dat ze moeten gebeuren.
Dit is een probleem.
Het is ook een probleem omdat we weten dat de levenscyclus een bepaalde tijd vereist
voordat je zulke ervaringen kunt hebben.
Tot je je realiseert dat je een muur hebt geraakt, dat je niet verder kunt.</b
In mijn onderzoek heb ik altijd gevraagd wat ertoe leidt dat de ene persoon aan de kant van het protest belandt en de
andere persoon, in geval van twijfel, de Antifa financiert of met oma's tegen rechts of dergelijke groepen staat.
En het is altijd een ervaring die botst met het verhaal dat wordt verspreid via de staatsmedia of andere
educatieve kanalen, universiteiten, scholen, centra voor volwasseneneducatie en musea.
Het moet een persoonlijke ervaring zijn.
Dat kost tijd, vooral als je jong bent, als je nog steeds probeert binnen te komen.
Ik zou jonge mensen helemaal niet veroordelen.
Ze moeten eerst hun eigen leven opbouwen.
Ze moeten zich ook aanpassen.
Ze moeten proberen in een positie te komen.
En dan, op een gegeven moment, zullen ze zich realiseren dat dingen misschien ook niet voor hen werken.
Je moet geduld hebben en minder werken aan het ontwerp van de berichten.
Deze verplichte vaccinatie zou iets zijn geweest dat in het lichaam terecht zou zijn gekomen.
En de mensen stonden klaar, ongeacht de communicatie, elke maandag - zelfs als het weer niet goed was.
Dus mensen moeten letterlijk voor de keel gaan, zegt Michael Meyen.
Veel meer dan een klein kneepje in de portemonnee.
Het moet echt iets zijn dat je eigen bestaan, je eigen leven bedreigt.
Alleen dan zijn veel mensen bereid om hun comfortzone te verlaten.
Het enige probleem is dat het dan vaak al te laat is.
David Engels is ook sceptisch als het gaat om wijdverspreid verzet onder de bevolking.
De burgers zijn te lethargisch.
Velen wilden geen actieve rol spelen in het vormgeven van dingen, maar lieten ze liever gebeuren.
De geschiedenis leert ons dat uiteindelijk enkelen opnieuw het lot van velen zullen bepalen.
Op het einde zal een andere elite zegevieren en verandering teweegbrengen.
Volgens professor Engels moeten we afstappen van het idee van fundamentele democratische
verandering aan de basis op grote schaal.
De historicus noemt ook het tijdperk van het coronavirus als voorbeeld.
Anders dan Michael Meyen, echter, als negatief voorbeeld.
David Engels zegt dat het systeem over het algemeen relatief goed weg is gekomen met zijn autoritaire aanpak.
Zelfs als er weerstand was, was die beperkt in verhouding tot de totale bevolking.
Een enkeling zou openlijk in opstand zijn gekomen.
Het gezegde luidt: strategie verslaat massa.
Het gaat er niet per se om steeds meer mensen te bereiken of steeds meer nieuwe mensen te motiveren.
Veel belangrijker is iets anders.
Diegenen die vandaag al bereid zijn om voor een betere toekomst te vechten, moeten zich beter verenigen.
Ze moeten een duidelijkere strategie volgen en beter in staat zijn om samen op te treden.
David Engels spreekt de visie van Ulrike Guérot op één punt dus duidelijk tegen.
Ze zegt: protestbewegingen moeten groter en vooral zichtbaarder worden.
Michael Meyen wijst er echter op dat het extreem moeilijk is om mensen te motiveren om te protesteren, vooral via berichten.
De beslissende factor is uiteindelijk je eigen ervaring.
Waar zijn de overeenkomsten?
Waar kunnen we op bouwen?
Het eerste punt is duidelijk:</b
Verandering begint bij onszelf, bij het individu.
Veel mensen hebben echter nooit geleerd om verantwoordelijkheid te nemen.
Ze hebben geleerd aan verwachtingen te voldoen, conflicten te vermijden en zich aan te passen.
En toch - er is een groot potentieel in onze landen, want ze bestaan.
Mensen met hogere waarden.
Mensen die een zelfbepaald leven leiden, die verantwoordelijkheid nemen en die bruggen bouwen.
En hier ben ik met David Engels.
We hebben de massa niet nodig.
Er is geen tekort aan mensen.
Er is een gebrek aan verbinding.
Verandering begint niet bij de massa.
Het begint bij het individu.
De vraag is dus: wat kan het individu concreet doen?
Hier en nu.
Dit is precies waar de vooruitzichten over gaan.
[OUTLOOK: WAT TE DOEN?
Veel mensen willen iets doen.
De wil is er.
Wat vaak ontbreekt is richting.
De eerste stap is dus niet om te vragen hoe we meer mensen erbij kunnen betrekken, maar eerder wat ze
daadwerkelijk kunnen doen: Wat kunnen degenen die al bereid zijn om te doen daadwerkelijk doen?
Ik stelde de talrijke geïnterviewden in de loop van deze documentaire dezelfde vraag.</b
En het resultaat waren vijf concrete maatregelen die iedereen onmiddellijk kan implementeren.
Maatregel 1:
Gemeenschappen opbouwen en netwerken
Naast geduld is mijn tweede advies eigenlijk netwerken.
Dit is een belangrijk punt.
De milieus hebben elkaar gevonden. De protestmilieus hebben elkaar gevonden.
Er zijn groepen over de hele Duitstalige wereld die regelmatig bij elkaar komen, die
aan inhoud werken, die bij elkaar zijn gekomen.
Al is het alleen maar omdat ze bezig zijn met voeding, omdat ze nadenken over hoe ze hun tuin kunnen
inrichten zodat ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien.
Het is essentieel om deze structuren in leven te houden om klaar te staan wanneer zich een kans voordoet om datgene te
realiseren wat voor veel mensen centraal staat in hun leven: democratie en de mogelijkheid om inspraak te
hebben in de omstandigheden waaronder ze leven.
Wat we moeten doen is van onderaf opbouwen.
Dit is fundamenteel, dat we niet al onze kaarten op de politiek moeten zetten, maar: We moeten eerst deze
veerkrachtige burgermaatschappij van onderaf opnieuw opbouwen, die zich ook tegen de politiek kan verdedigen.
Maatregel 2: Spreek je uit De tweede concrete maatregel die iedereen onmiddellijk kan uitvoeren is: Spreek je uit.
Verspreid informatie en steun onafhankelijke media, want informatie is alles.
Informatie is de sleutel.
Je hoeft alleen maar te kijken naar wat de andere kant doet om informatie te controleren.
Wie vandaag kan definiëren, wie vandaag kan bepalen wat we allemaal als
werkelijkheid waarnemen, heeft macht, kan heersen.
Dus we moeten onze medemensen helpen om uit de zeepbellen te komen die zijn geproduceerd door de
bewustzijnsindustrie, die op vele manieren worden ondersteund, als je kijkt naar dit hele NGO-complex.
Dus mensen die betaald worden met belastinggeld om boodschappen kracht bij te zetten, om boodschappen
over te brengen die ze in de staatsmedia vinden.
Als je het zo bekijkt, is dat de manier.
Dus als je het niet tegengaat, heb je geen kans om in vrijheid te leven.
Ik vond het heel spannend dat 'je mening geven' een belangrijke vorm van protest is. En dat is ook echt zo.
Als je uitgaat van de communicatietheorie, in het bijzonder Elisabeth Nolle-Neumanns theorie van de zwijgspiraal, dan is dit
een manier om processen van standaardisatie te doorbreken.
Deze theorie van de zwijgspiraal zegt dat mensen een angst voor isolatie hebben, dat dit onze grootste
angst is, om buitengesloten te worden van de vereniging.
Als de toonaangevende media over een lange periode consistent rapporteren en ik ben het er niet mee eens, dan zal ik volgens
deze theorie op een gegeven moment stoppen met me publiekelijk uit te spreken, omdat ik me zorgen
moet maken dat ik uit de vereniging word gezet.
Maar op straat zie ik mensen bij kraampjes staan die een andere mening hebben.
Ik luister - ik hoorde plotseling iets anders vanaf de volgende tafel in de pub.
In de treincoupé praatten de mensen heel anders.
Er zat iemand op het strand met een Kontrafunk handdoek.
Het is dus duidelijk dat er toch tegengestelde standpunten zijn.
Dit moedigt mensen aan die anders niet voor hun mening durven uitkomen.
Dus ik vind het heel opwindend dat dit duidelijk is erkend door de mensen die hebben deelgenomen aan dit onderzoek.
Maatregel 3: Definieer eigen en gemeenschappelijke doelen Helaas wordt de derde
concrete maatregel vaak over het hoofd gezien.
Tegelijkertijd is het cruciaal.
Zelfs als het niet gemakkelijk is.
Het gaat om het definiëren van je eigen en gemeenschappelijke doelen.
Want als we niet weten waar we heen willen, waar we voor vechten en niet altijd tegen, dan eindigt alles in chaos.
Zonder duidelijke doelen is er geen strategie, geen bundeling van middelen en geen overtuigend
antwoord voor anderen die vragen: "Waarom zou ik meedoen?
Als je niet kunt zeggen waar je voor staat, kun je niemand met je meenemen.
Er is dus een drempel van denken en voelen naar handelen.
We zeggen vaak dat de reis de beloning is, en dat is bijna waar.
Dus we hebben een doel nodig om überhaupt een idee van een pad te krijgen.
Als ik het doel heb, weet ik, ah, dit is de weg.
En dan hebben we de weg nodig om te durven vertrekken.
We hebben een idee nodig van het pad.
Zo kom ik van het doel naar het pad en van het pad kom ik naar het vertrek.
En er is geen manier.
De mensen zien geen mogelijkheid.
Dus ze zeggen dat je een uitweg zoekt, toch?
Daar zijn we. Dus we zoeken de weg.
En als het pad niet duidelijk is, hoef ik niet op weg.
Ik hoef niet op te staan.
En de vraag is ook of het doel duidelijk is.
De doelen moeten ook duidelijk zijn.
Dit is ook een belangrijk punt.
Het moet een gemakkelijk haalbaar - niet gemakkelijk haalbaar, maar een concreet haalbaar doel zijn.
Niet tegen honger of armoede in het algemeen, maar heel specifiek.
Maatregel 4: Zelfreflectie De vierde concrete maatregel die elk individu onmiddellijk
kan uitvoeren, is er een die erg impopulair is.
Om over jezelf na te denken.
iets wat veel mensen niet graag horen.
Ik weet dat er een onmiddellijke reactie komt.
Wat heeft dit allemaal met mij te maken?
Als ik begin met naar mezelf te kijken, wat is mijn aandeel in het conflict of in het ongeluk dat ik
ervaar, heb ik eigenlijk de beste, maar misschien wel de enige kans om iets te veranderen.
Dus met het besef over mijn rol, over mezelf, heb ik een kans om iets anders met mezelf te
doen, te veranderen, mezelf te ontwikkelen.
Ik heb in principe deze macht over niemand.
Maatregel 5: Onderneem actie Laten we nu overgaan naar de vijfde en laatste maatregel
die iedereen onmiddellijk kan uitvoeren.
En dat is acteren, ja, acteren.
Maakt niet uit wat - maar begin ermee.
Omdat je zelfeffectiviteit ervaart door het zelf te doen.
Actie ondernemen geeft ons kracht en hoop omdat we kunnen zien hoe dingen in beweging komen.
We realiseren ons dat we als individuen een verschil kunnen maken. Ook al is het vaak maar op kleine schaal.
Maar elke bijdrage telt. Zelfs als het alleen maar gaat om het zijn van een rolmodel.
Onze vrijheid is veel meer dan eens in de vier of vijf jaar een kruisje zetten in een stemhokje.
Onze vrijheid ligt in het feit dat we elk moment volgens onze idealen moeten leven, met alle gevolgen van dien.
En dat betekent uiteindelijk
Een rolmodel worden.
Een rolmodel voor jezelf worden.
Een rolmodel worden voor zijn familie.
Een rolmodel worden voor de mensen om hem heen.
Elke handeling op zo'n manier uitvoeren dat je jezelf 's ochtends in de spiegel kunt aankijken en
kunt zeggen: ja, ik leef volgens mijn idealen.
Ja, deze wereld waarin ik leef is misschien suboptimaal.
Het kan zelfs dystopisch zijn.
Misschien riskeer ik veel met dit.
Maar ik leef deze vrijheid in mijn individuele leven.
Ik denk dat alleen wanneer een aanzienlijk aantal mensen daadwerkelijk zelf een rolmodel wil worden, om te leven wat ze
willen in hun dagelijks leven, dat de hele samenleving dat op een dag zal worden, alleen dan kan er vooruitgang worden geboekt.
En dat is natuurlijk de belangrijkste stap.
We moeten zijn wie we zijn en ons gedragen zoals we zijn.
Niet omdat we hopen dat het enige invloed zal hebben op de geschiedenis of de politiek in
het algemeen, maar omdat we erin geloven.
En daarom denk ik dat deze houding van Etiam si omnes ego non, zelfs als iedereen iets doet, ga ik het toch niet
doen, de actie of de houding is die we nodig hebben.
Om ons te gedragen zoals we willen, uit overtuiging.
En zelfs als we weten dat alles gedoemd is te mislukken, zelfs als we weten dat we de enigen zijn die het toch doen.
Uit overtuiging, omdat het onze manier is, omdat we geloven dat wat belangrijk is niet op de een of andere manier
iets is dat in de geschiedenisboeken zal worden geschreven.
En als we dan daadwerkelijk burgers en vooral politici hebben die zelf rolmodellen zijn, die persoonlijk
zijn wat ze willen dat de samenleving wordt, dan is verandering daadwerkelijk mogelijk.
En het heeft de vele miljoenen nu ook niet nodig.
Het enige wat vaak nodig is, is een persoonlijkheid die echt een rolmodel kan zijn, waarbij veel mensen tegen zichzelf kunnen
zeggen: ooit wil ik zo zijn, dat verandering mogelijk is.
Denk alleen aan de Middeleeuwen.
Wat hebben mensen als Bernard de Clairvaux of Sint Benedictus niet bereikt?
Door op eigen kracht een klooster te stichten, brachten ze eigenlijk de hele spirituele wedergeboorte van het
Westen teweeg en waren ze dus rolmodellen voor generaties en eeuwen van mensen die hetzelfde wilden doen.
Er zijn geen miljoenen mensen nodig om allemaal zo te worden. Vaak is er maar één persoon of een
kleine groep nodig om ongelooflijk veel te veranderen.
Maar zelfs dat lijkt vandaag de dag erg moeilijk te zijn, zoals ik al zei.
Maar we moeten er wel komen.
Dit is een zaak voor het individu.
Ja, het individu kan een enorm verschil maken.
Alleen door het feit dat hij is, dat hij handelt, gezien wordt, in relatie staat met anderen.
We kunnen ons zelf niet eens voorstellen hoeveel ieder van ons eigenlijk bereikt.
We weten niet voor hoeveel mensen we in ons leven een rolmodel zijn geworden. Hoe weinig woorden
vaak tot grote ontwikkelingen hebben geleid.
Ja, we hebben andere mensen nodig in ons leven. Maar nee, we hebben ze niet per se nodig om de wereld te veranderen.
We kunnen nu beginnen. Alleen voor ons.
Dan is het David tegen Goliath.
We weten dat David uiteindelijk zal winnen.
Ja, David wint.
En als je goed kijkt naar het verhaal van David en Goliath, kunnen we enkele parallellen zien met onze tijd.
David probeerde niet te vechten als Goliath.
Hij trok geen wapenrusting aan. Hij nam geen zwaard.
Hij ging niet het gevecht aan.
David besefte dat hij op dit veld zou verliezen.
Dus deed hij iets anders.
Hij gebruikte wat hij kon, wat hij gewend was. Zijn katapult, zijn behendigheid.
En hij hield afstand.
Toen greep hij het moment, één enkele.
Hij richtte zich op de enige plek waar Goliath kwetsbaar was.
En dat is precies wat het verschil maakte.
David aarzelde niet.
Hij wachtte niet op betere omstandigheden.
Hij handelde toen de gelegenheid zich voordeed.
En misschien is dat juist het beslissende punt voor ons vandaag.</b
Verandering betekent niet spelen volgens de regels van de machtigen.
Het betekent je eigen mogelijkheden herkennen, je eigen sterke punten en de moed hebben om
ze te gebruiken wanneer het moment daar is.
We kunnen de kans zelf niet afdwingen.
Maar we kunnen voorbereid zijn, duidelijk, wakker. Zodat we niet aarzelen als ze komt.</b