[CZY WYCHOWANO NAS NA NIEWOLNIKÓW?
Dominacja w przedszkolu jest największą troską polityczną, aby móc rządzić ludźmi, którzy następnie dorastają.
[CZY MOŻEMY ZMUSIĆ LUDZI DO OBUDZENIA SIĘ?
Jak muszę kształtować swój przekaz, aby ludzie się do niego przyłączyli?
Moją pierwszą reakcją jest zawsze, zapomnij o tym.
Nie można dotrzeć do ludzi poprzez wiadomości.
Muszą przejść przez własne doświadczenie.
Sami muszą doświadczyć bólu.
Podział jest zasadą zapobiegającą osiągnięciu przez ruchy protestu właśnie tego, a mianowicie zjednoczenia
się wokół jednej osoby i uczynienia protestu zdolnym do zdobycia większości i zdolnym do rządzenia.
Im bardziej ludzie skupiają się na zasadniczych konfliktach, tym mniej energii jest marnowanej i
cierpienia powodowanego przez te drobne wojny.
W rzeczywistości może to nastąpić stosunkowo szybko, a nawet płynnie, dzięki połączeniu sił przez kilka osób.
Zmiana zaczyna się od prostego pytania.
Co możemy zrobić?
To było właśnie pytanie będące w centrum Barometru Wolności 2025, który przeprowadziłem wspólnie z A-WEF.
Ankieta online, w której wzięło udział ponad 22 000 osób.
22 000 osób, które udzieliły jasnej odpowiedzi.
Mają już dość.
Dość politycznego paternalizmu, dość manipulacji medialnych, dość podważonej demokracji.
Chęć przeciwstawienia się temu jest wielka, ale blokady są równie wielkie.
Naprawdę chcemy wiedzieć.
Co paraliżuje pokojowe protesty i co jest potrzebne, aby ostatecznie przekształcić frustrację w ruch?
Kontynuowałem więc poszukiwania i znalazłem odpowiedzi..
Drodzy widzowie, za chwilę usłyszycie skoncentrowaną ekspertyzę.
Esencja ponad 10 godzin wywiadów z siedmioma uznanymi naukowcami.
Od historyków po psychoanalityków i badaczy komunikacji.
Wysokiej klasy eksperci w swoich dziedzinach, którzy rzucają światło na nasze kluczowe pytania z różnych punktów widzenia:</b
Siedmiu odważnych ludzi, którzy zadają niewygodne pytania i udzielają równie niewygodnych odpowiedzi.
Tych, którzy kwestionują i którzy sami dążą do zmian.
Podnoszą swoje głosy.
Wspólnie przeprowadziliśmy dogłębne dyskusje, aby ustalić, w jaki sposób możemy połączyć siły na rzecz lepszej przyszłości.
Jak możemy być silni razem przeciwko podziałom, korupcji, kłamstwom i propagandzie, przeciwko tyranii i wojnie.
I dla pokoju, wolności, człowieczeństwa i uczciwości.</b
Nawet jeśli nie zgadzamy się we wszystkim, istnieją wspólne cele, które nas jednoczą.</b
I tak właśnie będzie z wami, drodzy widzowie.</b
Ponieważ włączyłeś się również, aby dowiedzieć się, jak niezadowolenie może stać się zmianą.
Jakie są przeszkody, jakie możliwości i co sam możesz wnieść.
I mogę ci powiedzieć: jeśli zadajesz sobie te pytania, już zrobiłeś duży pierwszy
krok. Ponieważ zmiana zaczyna się od ciebie.
Jednostka jest znacznie potężniejsza, niż często o sobie myśli.
Rządzenie żłobkiem jest największą troską polityczną, aby móc rządzić ludźmi, którzy następnie dorastają.
Większość ludzi jest wyobcowana z samych siebie.
Przez wychowanie, przez błędy w relacjach, że nie mogą stać się takimi, jakimi zostali zaprojektowani, takimi,
jakimi chcą się rozwijać, ale takimi, jakimi muszą się stać.
W końcu jednak większości dzieci udaje się dostosować do oczekiwań.
Adaptacja jako strategia przetrwania, jak opisuje ją dr Hans-Joachim Maaz.
Coś, czego wiele osób uczy się bardzo wcześnie.
Ci, którzy spełniają oczekiwania, otrzymują uznanie.
Ten, kto się dostosowuje, nie wyróżnia się.
I często jesteś za to nawet nagradzany.
Ten wzór może działać przez długi czas.
Niektórzy ludzie dobrze sobie z tym radzą.
Staje się to problematyczne, gdy coś się zmienia.
Gdy świat staje się bardziej niepewny, gdy stare zasady przestają obowiązywać.
Gdy wstrząsy społeczne wstrząsają twoim własnym światopoglądem</b
Gdy stare zachowanie adaptacyjne przestaje być właściwe.
Wtedy może nastąpić kryzys.
W tym momencie coś powinno się wydarzyć.
Musisz spojrzeć do wewnątrz i uczciwie skonfrontować się z własną historią.
Ale to jest dokładnie to, czego wiele osób unika, ponieważ boli.
Ponieważ kwestionuje wszystko, na czym zbudowałeś swoje życie.</b
Zamiast coś zmienić, wielu pozostaje konformistami - nawet jako dorośli.
Nawet jeśli już dawno zdali sobie sprawę, że są niezadowoleni.
W swojej pracy terapeutycznej dr Maaz donosi, że niektórzy ludzie chorują nawet dlatego, że
przez lata naginali i okłamywali samych siebie.
A teraz coś, co wielu może znać.
Kiedy ludzie zaczynają uwalniać ten wzorzec, często czują się lepiej w środku.
Ale staje się to trudniejsze na zewnątrz.
Relacje się zmieniają.
Pojawiają się napięcia.
Jest to bardzo często cena, którą płacisz, gdy zaczynasz widzieć wyraźnie.
Coś, czego wielu krytycznych ludzi, którzy dziś się obudzili, musiało doświadczyć z pierwszej ręki.
Konflikt ten dotyka nie tylko dorosłych, ale także dzieci.</b
Bo co się dzieje, gdy rodzice starają się być uczciwi wobec swoich dzieci, gdy zachęcają je do
bycia sobą i krytycznego kwestionowania rzeczy?
Dlatego te dzieci często kończą w konflikcie, mówi Hans-Joachim Maaz..
Konflikt między tym, czego doświadczają w domu, a tym, czego oczekuje od nich szkoła i społeczeństwo.
Zasadniczo, jako rodzice, mamy tylko szansę wychować nasze dzieci w taki sposób, aby pasowały do dysfunkcyjnego,
normopatycznego społeczeństwa lub traktować je bardziej humanitarnie, bardziej uczciwie, bardziej otwarcie.
Wówczas dzieci mają poważny problem z osiągnięciem sukcesu w normopatycznym społeczeństwie.
To trudne odkrycie.
Rodzice stają przed dylematem.
Jeśli dostosują swoje dzieci, mają większą szansę na nadążenie za systemem.
<Jeśli wychowują swoje dzieci otwarcie, uczciwie i krytycznie, często staje się to dla nich trudniejsze.
Trudniej w szkole, trudniej w społeczeństwie.
Tragiczna sprzeczność, którą należy omówić.
W szczególności, jak rodzice powinni radzić sobie z tą dychotomią, aby ostatecznie osiągnąć wolne społeczeństwo.
Czy rozwiązanie jest naprawdę
Ja ze swojej strony śmiem wątpić, że polega to na uczeniu dzieci nieuczciwości i działania.
Widzimy więc, że źródło zła, konformizmu, podporządkowania i niezdolności do obrony
własnych praw często leży w dzieciństwie i młodości.
Jeśli nigdy nie nauczyłeś się stawać w swojej obronie, trudno będzie ci to robić jako dorosły.
Rozwiązanie tego wszystkiego jest kluczowe, jeśli chcemy oświeconego, odpowiedzialnego i autonomicznego społeczeństwa.
Ale nie jest to coś, co można zrobić z dnia na dzień.
To, co jednak można zmienić natychmiast, to nasze własne zachowanie wobec bliźnich.
Teraz.
I to prowadzi nas do kolejnego ważnego tematu.
.
Wszyscy ci, którym udało się wyrwać z konformizmu i przejść przez życie niezależnie,
autonomicznie i odważnie, mają w sobie wielki dar.
Przejrzystość, odwaga, osobista odpowiedzialność, umiejętność zadawania pytań i stawania w swojej obronie.
Dzięki temu darowi mogą również pomagać innym, tym, którzy nie mogą jeszcze wyjść ze swojej skóry, ale być może chcą.
Ale to wymaga społeczności, wymiany, wsparcia i sieci.
Ponieważ, jak mówi przysłowie, tylko razem jesteśmy silni. I tak właśnie jest. W pojedynkę często stoimy w miejscu.
Barometr Wolności 2025 pokazuje, że wiele osób czuje się samotnych.
Chcieliby się bardziej zaangażować, ale brakuje im społeczności i spójności.
Badanie wyraźnie pokazuje również, że wiele osób dostrzega następujące kwestie.
Podział, celowo podsycany przez media i politykę, uniemożliwia wspólny wpływ na wspólne cele.
Politolog i badaczka demokracji, profesor Ulrike Guérot, również ma co do tego jasność.
Podział jest zasadą zapobiegającą osiągnięciu przez ruchy protestu właśnie tego, a mianowicie zjednoczenia
się wokół jednej osoby i uczynienia protestu zdolnym do zdobycia większości i zdolnym do rządzenia.
Dywizja to nie przypadek.
To stara zasada dominacji: dziel i rządź.
Coś, co było używane przez kilka tysiącleci.
Dziś to lewica kontra prawica, zaszczepieni kontra niezaszczepieni, kobieta kontra mężczyzna.
Podział, opozycja, jest wszędzie.
Przywódczy politycy i ich media sieją niezgodę, podburzają przeciwko sobie, pracują z
poczuciem winy, dzieląc dobrych na złych.
Najprawdopodobniej właśnie po to, aby ludzie nie mogli się zjednoczyć, być silni razem dla
wyższych celów, które faktycznie zjednoczyłyby wielu.
Pokój, wolność, sprawiedliwy świat, dobre życie dla wszystkich.
Aby wspólnie nad tym pracować, potrzebny byłby dialog, ale jest to uniemożliwiane.
Zamiast tego dajemy się wciągnąć w drobną wojnę okopową, mówi ekspert ds. komunikacji i psycholog dr Roman Braun.
Według niego, cała nasza energia powinna być marnowana tam, w tych okopowych wojnach.
Mamy być rozproszeni, podczas gdy prawdziwe machinacje, które naprawdę nam szkodzą, dzieją się w tle.
Kiedy ludzie zdadzą sobie sprawę, że przeciwnikiem nie jest inny obywatel, ale
mechanizmy, które za nim stoją, wtedy coś się zmieni.
Wtedy znów będzie miejsce na prawdziwe działanie.
Dywizja słabnie.
Jest to widoczne nie tylko dzisiaj, ale także w historii.
Historyk i filozof, profesor David Engels, zauważa, że opór zawsze potrzebuje wspólnoty.
Bez wspólnego "my" protest pozostaje nieskuteczny.
Mówi o rewolucjach obywatelskich z minionych czasów, które dziś raczej nie będą istnieć w tej formie, ponieważ ....
Takie elementy oporu, rewolucji, naturalnie wymagają również odpowiednio solidarnej społeczności
obywatelskiej lub masy ludzi, czy jakkolwiek to nazwać.
Innym problemem jest jednak to, że większość tych ludzi w Europie już się nie rozpoznaje, ponieważ są tak
podzieleni przez politykę tożsamości i migrację, że nie ma już żadnej naturalnej solidarności.
Kiedy ludzie nie czują się już połączeni, trudno jest stanąć w obronie czegoś razem.
Jeśli każdy walczy tylko o siebie, nie ma siły na zmiany.
I właśnie tego często dziś doświadczamy.
.
Wartości są tym, co trzyma społeczeństwa razem, co czyni je silnymi i jednoczy je.
Wartości są również tym, co podtrzymuje ludzi, co nadaje im kierunek i co sprawia, że są skłonni podejmować ryzyko.
Profesor Engels mówi jasno: bez wyższych wartości, które wykraczają poza własne życie i osobiste szczęście, mało kto
będzie bronił takich celów jak pokój, wolność czy sprawiedliwość.
Przynajmniej dopóki sam nie zostanie bezpośrednio dotknięty.
<Obecnie uważa to za główny problem, jeśli chodzi o protestowanie przeciwko obecnej niesprawiedliwości.
Wielu ludzi wciąż żyje zbyt wygodnie, by opuścić swoją strefę komfortu, zwłaszcza gdy ich
własny dobrobyt uważany jest za największe dobro.
Właśnie wtedy brakuje gotowości do zaryzykowania dla nadrzędnych celów.
<Dla chrześcijańskiego profesora Engelsa przyczyna tego braku leży przede wszystkim w braku wiary.
Problem polega na tym, że w społeczeństwie, w którym nie ma już żadnej prawdziwej prawdy absolutnej i w którym własne życie
jest faktycznie postrzegane w bardzo materialistyczny sposób, w którym ludzie nie wierzą już w prawdę, nie wierzą już w Boga, nie
wierzą już w życie pozagrobowe, nie wierzą już w absoluty, ale faktycznie postrzegają tylko swoje małe
lokalne życie jako najważniejszą i absolutną rzecz.
W takiej sytuacji naturalnie mamy niewiele powodów, by faktycznie wyjść na ulice, poświęcić coś, poświęcić
wygodę, być może poświęcić własne życie dla wyższego celu.
Oczywiście niesprawiedliwy reżim może zajść dość daleko, zanim ludzie wyjdą na ulice.
W tym samym czasie solidarność ludzi została rozbita przez masową migrację, politykę tożsamości i dezintegrację rodziny.
Nawet rodzina jest teraz podzielona.
Oznacza to, że w rzeczywistości pozostało bardzo niewiele, przynajmniej ze strony Europejczyków, o co warto walczyć.
Dopóki twoje życie jest w miarę wygodne, często zostajesz w miejscu.
Komfort sprawia, że jesteś spokojny. I to jest część problemu.
Profesor Engels stawia wiarę w Boga w centrum, gdy mówi o wyższych wartościach.
Ludzi mogą oczywiście wspierać także inne, nadrzędne wartości, które ich motywują i dają im siłę.
Ważne jest, abyśmy opuszczali naszą strefę komfortu tylko wtedy, gdy chcemy osiągnąć na tym świecie coś
więcej niż tylko maksymalizację własnego szczęścia.
Naukowiec społeczny Günter Roth wskazuje na podobny rdzeń.
<Ujmuje to trzeźwo: ci, którzy tylko rozważają, czy protest jest wart zachodu, rzadko stają się aktywni.
Ale wielu zrobiłoby dokładnie to.
Decydują, czy podjąć działania w oparciu wyłącznie o analizę kosztów i korzyści.
I często bardziej opłaca się pozostać w miejscu.
I jest to również prawdą, jak wiemy z eksperymentów dotyczących zachowań pomocowych: Im więcej ludzi
ogląda, im więcej ludzi widzi problem lub wypadek, tym mniej prawdopodobne jest, że ktoś pomoże.</b
Im większe prawdopodobieństwo, że wszyscy czekają na innych.
Niestety, jesteśmy przesyceni i żyjemy w niezwykle zamożnym społeczeństwie.
Wielu się pogodziło.
Inni się wycofują.
Inni emigrują.
Protest zostaje przełożony lub całkowicie zaniechany.
Politolog, profesor Ulrike Guérot, również postrzega to jako poważny problem.
Mówi o wycofywaniu się i ucieczce jako głównym problemie, jeśli chodzi o pytanie: Kto tak naprawdę wstaje?
Myślę, że większym problemem zamiast protestów i ich nieskuteczności jest tendencja do prywatyzacji.
Jestem wyczerpany, nie mogę kontynuować, to nie ma sensu. Nigdzie nie dojdziemy.
Tak, wielu ludzi jest zniechęconych. Wielu emigruje ze strachu przed tym, co ma nadejść.
Inni przenoszą swoje protesty za granicę, ponieważ obawiają się osobistych konsekwencji w kraju.
Ten strach przed indywidualnymi wadami generalnie powstrzymuje wiele osób przed wyrażaniem siebie
publicznie lub angażowaniem się w jakikolwiek sposób.
Problem ten porusza również Michael Meyen, naukowiec zajmujący się komunikacją.
Mayen stawia sprawę jasno.
Jest etykietowany. Przykleja się etykietę tym, którzy protestują lub po prostu krytycznie kwestionują.
<Są oczerniani i umniejszani. Abyśmy nie odkryli następującej prawdy:
.
Tak, dokładnie, jest nas wielu.
Dużo więcej niż nam się wydaje.
Ponieważ ci, którzy sprzeciwiają się niesprawiedliwości, którzy ostrzegają i
wskazują na kłamstwa, są celowo powstrzymywani.
Sprawia to, że ich liczba wydaje się mniejsza, ich wpływ słabszy, a ich wartość niższa niż w rzeczywistości.
Jednak takie postrzeganie odpowiada nie tyle rzeczywistości, co wynikowi skutecznej propagandy.
Zniechęca to zwłaszcza młodych ludzi.
Tych, którzy wciąż mają wiele do stracenia i dlatego unikają stawania po stronie
przeklinających, prawicowych ekstremistów lub innych etykietek.
Naukowiec ds. komunikacji Michael Meyen mówi jasno: istnieje potencjał do protestów.</b
Nie jest też mały, ale jest nierównomiernie rozłożony.
Wiemy z grubsza, że ten potencjał protestu to jedna trzecia populacji.
Wiemy również, gdzie ten potencjał protestacyjny ma siedzibę lub mieszka.
Zwykle jest to starsza klientela, bardziej wiejska klientela. Raczej nie odnoszący sukcesów przedsiębiorcy. Nikt, kto nadal jest
uzależniony od otrzymywania czegokolwiek za darmo od państwa.
W razie wątpliwości młodzi ludzie ryzykują wszystko.
Wiemy to z historii rewolucji.
To zawsze młodzi ludzie wprowadzali zmiany, ponieważ byli gotowi wiele zaryzykować dla bardzo długiego życia.
Jest to trudniejsze w przypadku osób starszych.
Na wsi jest o wiele trudniej.
Jest to szczególnie trudne, gdy zdamy sobie sprawę, że władza - gdzie określa się, jak należy interpretować rzeczywistość -
znajduje się obecnie w miastach uniwersyteckich, w dużych miastach, a nie tam, gdzie istnieje większy potencjał protestu.
Co więcej, reinterpretacja historii zniechęciłaby młodych ludzi.
Jeśli spojrzymy w przeszłość, zobaczymy, że wszystko, co wydarzyło się przed 1933 r., jest obecnie określane jako
prehistoria narodowego socjalizmu w mrocznej przeszłości Niemiec.
To utrudnia odwoływanie się do pozytywnych rzeczy sprzed wieków, sprzed lat.
Na przykład Niemcom ciągle mówi się, że taka a taka rewolucja jest bezużyteczna.
Każda rewolucja w Niemczech zawiodła.
Nieprawda, jeśli przyjrzeć się bliżej.
Jeśli spojrzeć na długoterminowe skutki rewolucji 1848 r., jeśli spojrzeć na rewolucję 1918 r., powstanie
marynarzy; jeśli spojrzeć na rewolucję '89 w NRD.
W narracji, w narracjach o tej rewolucji, ważne rzeczy są jednak tłumione.</b
Jeśli nie powiedziano mi, że rewolucje najwyraźniej zawiodły w pierwszej kolejności dlatego, że rewolucjoniści nie byli
przygotowani na uciekanie się do ostateczności - a mianowicie po prostu zabijania swoich przeciwników - ale zamiast
tego wybrali negocjacje, normalną ludzką interakcję.
Jeśli mi tego nie powiedziano, to nie rozumiem, dlaczego rewolucjoniści z 1848 r. albo zginęli, albo
uciekli do Ameryki, albo zniknęli w nieistotnym miejscu.
A potem jest coś jeszcze.
Ludziom mówi się, że sami są częścią szalonej mniejszości.
Działa to po prostu poprzez nieokazywanie protestu.
Uniemożliwia to innym przyłączenie się. Zapobiega to również powstaniu publicznego dyskursu na krytykowane tematy.
<Dla politolog Ulrike Guérot jest zatem jasne, że protest może być skuteczny tylko wtedy, gdy jest widoczny.
Jednak często tak nie jest.
Szczególnie nie wtedy, gdy protest nie podoba się rządzącemu reżimowi.
Często dzieje się tak nie dlatego, że jest zbyt mało protestów.
Problem leży przede wszystkim gdzie indziej.
Innymi słowy, myślę, że faktycznie mamy wiele protestów.
Problem polega na tym, że protest zmierza donikąd.
Protest nie wydaje się być w jakiś sposób wyartykułowany, aby zmienić ustawodawstwo, złożyć rezygnację, przywrócić
zaufanie. Innymi słowy, że w jakiś sposób podejmowane są środki, które ludzie mogą zobaczyć: Protest przyniósł owoce.
Oznacza to, że moje pytanie nie dotyczy tego, czy demonstrujemy wystarczająco dużo.
Moje pytanie brzmi: gdzie jest protest?
To moje pierwsze pytanie. I wydaje się, że nigdzie się nie wybiera.
A drugie pytanie brzmi: który protest jest dziś dobrym protestem?
Ponieważ zasadniczo mamy krajobraz opinii, który jest fundamentalnie podzielony. I pod tym
względem już rozróżniamy dobre i złe protesty.
Na przykład, kiedy mamy protesty takie jak w zeszłym roku - wszyscy przeciwko prawicy - to jest to dobry
protest. Jest pokazywany wszędzie, we wszystkich mediach.
Ale kiedy, jak na przykład ostatnio w Hadze, miały miejsce naprawdę duże protesty przeciwko Gazie,
przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy, to nie jest to pokazane.
Mamy również pytanie: Który protest zostanie pokazany?
W ostatnich latach mieliśmy do czynienia z sytuacją, w której protestowanie jako zakłócanie porządku publicznego
jest również, że tak powiem, zabronione przez prawo.
I dlatego protest staje się coraz cichszy.
Sytuacja w nauce, dziedzinie, w której tworzona jest wiedza, jest podobna do sytuacji protestu.
Wiedza, na podstawie której polityka, medycyna i ostatecznie społeczeństwo jako całość podejmują decyzje.
Ale i tutaj dozwolone są tylko pewne narracje.
Różne podejścia badawcze są często dyskredytowane przez sformułowania takie jak prawicowy ekstremista lub
wątpliwy, co czyni je niewiarygodnymi od samego początku.
Ale są tu też koledzy, którzy mówią: nie, nie potrzebujemy już wymogu kontrowersji w
przypadku niektórych rzeczy, np. zmian klimatu, tak.
Uznałem to za dość interesujące, ponieważ ten kolega zajmujący się zmianami klimatu powiedział, że
najpierw chciałby przeanalizować fakty, aby pokazać, że nie jest to wcale kontrowersyjne.
Więc teraz, naiwny jak ja, pomyślałem: Okej, przedstawi jakieś dane klimatyczne lub korelacje klimatyczne.
Ale wcale tego nie zrobił.
Przeprowadził badanie, które pokazuje, że w Europie zmiany klimatyczne są kwestionowane głównie przez
partie radykalnie prawicowe lub skrajnie prawicowe.
I dlatego, ponieważ są niezgodne z konstytucją, nie powinny być rozpatrywane.
Jeśli więc coś takiego jest nawet traktowane poważnie jako stwierdzenie naukowe, to mamy prawdziwy problem.
Wielu się powstrzymuje. Wielu woli nic nie mówić. Z różnych powodów:
Może to być ostrożność, strach, niepewność lub po prostu brak opcji.
Ulrike Guérot ma bardzo podobny pogląd.</b
Mówi też, że tak dalej być nie może.
Protest musi stać się głośniejszy. I musi stać się większy.
Bo tylko wtedy mielibyśmy szansę, że zostanie to zauważone.
Innymi słowy, mówimy o tym, że obywatele chcą wyrazić swoje niezadowolenie i że to
niezadowolenie przekłada się na zmiany polityczne.
A to po prostu już się nie zdarza. Ani poprzez protesty online, ani poprzez protesty analogowe.
Teraz pytanie brzmi, czy jest to nadal właściwa forma protestu.
Odpowiedź brzmi: nie.
I pytanie brzmiałoby: Gdzie w takim razie można by rozpocząć protest?
Oczywiście inne radykalne formy protestu mogłyby zadziałać.
Mówię o strajku generalnym.
Na przykład, że nie chcemy iść na wojnę.
Inną formą protestu może być oczywiście wycofanie się z rzeczy na poziomie indywidualnym.
Jedyne co mogę powiedzieć, to że są bardzo drogie.
Musisz być bardzo zaangażowany. Musisz przeprowadzić wiele badań, aby powiedzieć: Nie
pójdę tam, nie zapłacę za to. Więcej tam nie pójdę.
Nie wiem, nie kupuję w Amazonie. Teraz płacę tylko gotówką.
Oczywiście można to wszystko zrobić. I są to bardzo specyficzne osobiste strategie zaprzeczania.
Ale wtedy prawdziwym pytaniem jest, jak długo możesz to utrzymać.
Pod tym względem uważam, że są to formy protestu: Demonstracje, strajk
generalny, indywidualne protesty na małą skalę.
Jak możemy zachęcić jak najwięcej osób do udziału?
Wiele osób uważa, że wystarczy tylko prawidłowo przekazać wiadomość, że brak chęci uczestnictwa
jest przede wszystkim problemem komunikacyjnym.
Fałszywe wskazanie, mówi Michael Meyen.
Chodziło o coś zupełnie innego.
To jest pytanie, które jest prawie zawsze pierwszą rzeczą, o którą jestem pytany jako badacz mediów.</b
Jak muszę ukształtować swój przekaz, aby ludzie się do niego przyłączyli?
Moją pierwszą reakcją jest zawsze: Zapomnij.
Nie dotrzesz do ludzi poprzez wiadomości, oni muszą przejść przez własne doświadczenie.
Muszą sami doświadczyć bólu, muszą zdać sobie sprawę, że coś musi się zmienić, aby poczuli się lepiej.
Nie nakłonisz ludzi do robienia rzeczy, które sam uważasz za konieczne do zrobienia za pomocą samych komunikatów.
To jest problem.
Jest to również problem, ponieważ wiemy, że cykl życia wymaga pewnej ilości czasu,
zanim będzie można mieć takie doświadczenia.
<Dopóki nie zdasz sobie sprawy, że uderzyłeś w ścianę, że nie możesz iść dalej.
W moich badaniach zawsze pytałem, co prowadzi do tego, że jedna osoba kończy po stronie protestów, a druga,
w razie wątpliwości, finansuje Antifę lub stoi z babciami przeciwko prawicy lub podobnym grupom.
I zawsze jest to doświadczenie, które kłóci się z narracją rozpowszechnianą przez państwowe media lub
inne kanały edukacyjne, uniwersytety, szkoły, ośrodki kształcenia dorosłych i muzea..
To musi być osobiste doświadczenie.
To wymaga czasu, zwłaszcza gdy jesteś młody, gdy wciąż próbujesz się dostać.
W ogóle nie oceniałbym młodych ludzi.
Muszą najpierw zbudować własne życie.
Muszą się również dostosować.
Muszą spróbować zająć pozycję.
A potem w pewnym momencie zdadzą sobie sprawę, że im też może się nie udać.
Musisz być cierpliwy i mniej pracować nad wyglądem wiadomości.
To obowiązkowe szczepienie byłoby czymś, co dostałoby się do organizmu.
I ludzie byli gotowi, niezależnie od komunikacji, w każdy poniedziałek - nawet gdy pogoda nie dopisywała.
Więc ludzie dosłownie muszą iść na szyję, mówi Michael Meyen..
Dużo więcej niż tylko lekkie uszczypnięcie w portfel.
To naprawdę musi być coś, co zagraża twojemu własnemu istnieniu, twojemu własnemu życiu.
Tylko wtedy wiele osób jest gotowych opuścić swoją strefę komfortu.
Jedynym problemem jest to, że wtedy często może być już za późno.
David Engels jest również sceptyczny, jeśli chodzi o powszechny opór wśród ludności.
Obywatele są zbyt ospali.
Wielu nie chciało odgrywać aktywnej roli w kształtowaniu rzeczy, ale wolało pozwolić im się wydarzyć.</b
W końcu, jak uczy nas historia, kilku ponownie zadecyduje o losie wielu.
W końcu inna elita zwycięży i doprowadzi do zmian.
<Zdaniem profesora Engelsa musimy odejść od idei fundamentalnych, oddolnych zmian demokratycznych na dużą skalę.
Historyk przytacza również erę koronawirusa jako przykład.
Inny niż Michael Meyen, jako negatywny przykład.
David Engels twierdzi, że ogólnie rzecz biorąc, system stosunkowo dobrze
poradził sobie ze swoim autorytarnym podejściem.
Nawet jeśli istniał opór, był on ograniczony w stosunku do całej populacji.
Tylko nieliczni zbuntowaliby się otwarcie.
Powiedzenie mówi: strategia bije masę.
Niekoniecznie chodzi o to, by docierać do coraz większej liczby osób lub motywować coraz więcej nowych.
Dużo ważniejsze jest coś innego.
Ci, którzy już dziś są gotowi do walki o lepszą przyszłość, powinni zjednoczyć się bardziej efektywnie.
Muszą realizować jaśniejszą strategię i stać się bardziej zdolni do wspólnego działania.
David Engels wyraźnie zaprzecza zatem poglądowi Ulrike Guérot w jednym punkcie.
Mówi: ruchy protestacyjne muszą stać się większe, a przede wszystkim bardziej widoczne.
Michael Meyen zwraca jednak uwagę, że motywowanie ludzi do protestów jest niezwykle trudne, zwłaszcza poprzez wiadomości.
W ostatecznym rozrachunku decydującym czynnikiem jest własne doświadczenie.
Gdzie są podobieństwa?
Na czym możemy się oprzeć? </b
Pierwszy punkt jest jasny:</b
Zmiana zaczyna się od nas samych, od jednostki.
Jednak wielu ludzi nigdy nie nauczyło się brać na siebie odpowiedzialności.
Nauczyli się spełniać oczekiwania, unikać konfliktów i dostosowywać się.
A jednak - w naszych krajach jest wielki potencjał, bo on istnieje..
Ludzie z wyższymi wartościami.
Ludzie, którzy prowadzą samodzielne życie, biorą na siebie odpowiedzialność i budują mosty.
I oto jestem z Davidem Engelsem.
Nie potrzebujemy mas.
Ludzi nie brakuje.
Brak połączenia.
Zmiany nie zaczynają się od mas.
Zaczyna się od jednostki.
Więc pytanie brzmi: co konkretnie może zrobić jednostka?
Tutaj i teraz.
Dokładnie na tym polega perspektywa.
[OUTLOOK: CO ROBIĆ?
Wielu ludzi chce coś zrobić.
Wola jest tam.
Często brakuje kierunku.
Pierwszym krokiem nie jest więc pytanie, w jaki sposób możemy zaangażować więcej osób, ale raczej co mogą one faktycznie
zrobić: Co mogą zrobić ci, którzy już są chętni do działania?
Zadałem to samo pytanie licznym rozmówcom w trakcie realizacji tego dokumentu.
A rezultatem było pięć konkretnych środków, które każdy może wdrożyć natychmiast.
Środek 1:
Buduj społeczności i sieć
Oprócz cierpliwości, moją drugą radą jest networking.
To ważny punkt.
Środowiska się odnalazły. Środowiska protestu odnalazły się nawzajem.
Istnieją grupy w całym niemieckojęzycznym świecie, które spotykają się regularnie,
które pracują nad treścią, które się połączyły.
Nawet jeśli tylko dlatego, że troszczą się o odżywianie, ponieważ myślą o tym, jak
zorganizować swój ogród, aby mogli się utrzymać.
Niezbędne jest utrzymanie tych struktur przy życiu, aby być gotowym, gdy nadarzy się okazja do realizacji
tego, co jest kluczowe dla życia wielu ludzi: prawa do decydowania o warunkach, w jakich żyją.
To, co musimy zrobić, to budować od dołu do góry.
To fundamentalne, że nie możemy stawiać wszystkiego na politykę, ale: Musimy najpierw odbudować to
odporne obywatelskie społeczeństwo obywatelskie od dołu, które może się również przed nim bronić.
Działanie 2: Mów, co myślisz Drugim konkretnym działaniem, które każdy może natychmiast wdrożyć, jest: Mów, co myślisz.
Rozpowszechniaj informacje i wspieraj niezależne media, ponieważ informacja jest wszystkim.
Informacja jest kluczem.
Wystarczy spojrzeć na to, co robi druga strona, by kontrolować informacje.
Ktokolwiek może dziś zdefiniować, ktokolwiek może dziś określić to, co wszyscy
postrzegamy jako rzeczywistość, ma władzę, może rządzić.
Musimy więc pomóc naszym bliźnim wydostać się z baniek, które zostały wyprodukowane przez przemysł świadomości,
które są wspierane na wiele sposobów, jeśli spojrzeć na cały ten kompleks organizacji pozarządowych..
Tak więc ludzie, którzy są opłacani z pieniędzy podatników, aby wzmacniać wiadomości, aby przekazywać
ludziom wiadomości, które znajdują w mediach państwowych.
Jeśli się temu przyjrzeć, to jest to właściwa droga.
Jeśli więc nie przeciwdziałasz temu, nie masz szans na życie w wolności..
Znalazłem bardzo ekscytujące stwierdzenie, że "mówienie, co myślisz" jest ważną formą protestu. I to rzeczywiście prawda.
Jeśli weźmiemy pod uwagę teorię komunikacji, a zwłaszcza teorię spirali milczenia Elisabeth Nolle-Neumann,
to jest to sposób na przerwanie procesów standaryzacji.
Teoria spirali milczenia mówi, że ludzie mają lęk przed izolacją, że jest to nasz największy
strach, przed wykluczeniem ze stowarzyszenia..
Jeśli wiodące media konsekwentnie donoszą przez długi czas, a ja się z tym nie zgadzam, to w pewnym momencie, zgodnie z
tą teorią, przestanę wypowiadać się publicznie, ponieważ muszę się martwić, że zostanę wykluczony ze stowarzyszenia.
Ale na ulicy widzę ludzi stojących przy straganach, którzy mają inne zdanie..
Słucham - nagle usłyszałem coś innego z sąsiedniego stolika w pubie.
W przedziale pociągu ludzie rozmawiali zupełnie inaczej.
Na plaży siedział ktoś z ręcznikiem Kontrafunk.
Więc najwyraźniej istnieją jednak przeciwstawne stanowiska.
Zachęca to ludzi, którzy w przeciwnym razie nie odważyliby się wypowiedzieć swojego zdania.
<Uważam więc za bardzo ekscytujące, że zostało to oczywiście docenione przez osoby, które wzięły udział w tej ankiecie.
Działanie 3: Definiowanie własnych i wspólnych celów Niestety, trzecie konkretne działanie jest często pomijane.
Jednocześnie jest to kluczowe.
Nawet jeśli nie jest to łatwe.
Chodzi o zdefiniowanie własnych i wspólnych celów.
Bo jeśli nie wiemy, dokąd chcemy zmierzać, o co walczymy, a nie zawsze przeciwko czemu, to wszystko kończy się chaosem.
Bez jasnych celów nie ma strategii, nie ma łączenia zasobów i nie ma przekonującej odpowiedzi dla innych,
którzy pytają: "Dlaczego powinienem się przyłączyć?".
Jeśli nie możesz powiedzieć, za czym się opowiadasz, nie możesz nikogo zabrać ze sobą.
Istnieje więc próg od myślenia i odczuwania do działania.
Często mówimy, że podróż jest nagrodą i to prawie prawda.
Potrzebujemy więc celu, aby w ogóle mieć pojęcie o ścieżce.
<Kiedy mam cel, wiem, że to jest droga.
A potem potrzebujemy drogi, by mieć odwagę wyruszyć.
Potrzebujemy pomysłu na ścieżkę.
Więc przychodzę od celu do ścieżki, a ze ścieżki przychodzę do odejścia.
I nie ma na to sposobu.
Ludzie nie widzą sposobu.
Więc mówią, że szukasz wyjścia, prawda?
Tutaj jesteśmy. Więc szukamy drogi.
A jeśli ścieżka nie jest jasna, nie muszę wyruszać.
Nie muszę wstawać.
I jeszcze pytanie, czy cel jest jasny.
Cele również muszą być jasne.
To również ważny punkt.
Musi to być łatwo osiągalny - nie łatwo osiągalny, ale konkretny osiągalny cel.
Nie przeciwko głodowi czy ubóstwu w ogóle, ale bardzo konkretnie.
Środek 4: Autorefleksja Czwarty konkretny środek, który każda osoba może wdrożyć natychmiast, jest bardzo niepopularny.
Do refleksji nad sobą.
Coś, czego wiele osób nie lubi słyszeć.
Wiem, że nastąpi natychmiastowa reakcja.
Co to wszystko ma wspólnego ze mną?
Jeśli zacznę od spojrzenia na siebie, jaki jest mój udział w konflikcie lub w nieszczęściu, którego
doświadczam, to tak naprawdę mam najlepszą, ale być może jedyną szansę, by coś zmienić.
Dzięki uświadomieniu sobie swojej roli, siebie, mam szansę zrobić ze sobą coś innego, zmienić się, rozwinąć.
W zasadzie nie mam takiej władzy nad nikim.
Środek 5: Podejmij działanie Przejdźmy teraz do piątego i ostatniego środka, który każdy może wdrożyć natychmiast.
I to jest aktorstwo, tak, aktorstwo.
Nieważne co - ale zacznij od tego.
Ponieważ doświadczasz własnej skuteczności, robiąc to samemu.
Podejmowanie działań daje nam siłę i nadzieję, ponieważ widzimy, jak sprawy idą do przodu.
Zdajemy sobie sprawę, że jako jednostki możemy coś zmienić. Nawet jeśli często tylko na małą skalę.
Ale każdy wkład się liczy. Nawet jeśli chodzi tylko o bycie wzorem do naśladowania.
Nasza wolność to znacznie więcej niż postawienie krzyżyka w kabinie wyborczej raz na cztery lub pięć lat.
Nasza wolność polega na tym, że musimy żyć zgodnie z naszymi ideałami w każdej chwili, ze wszystkimi tego konsekwencjami.
A to ostatecznie oznacza
Stać się wzorem do naśladowania.
Stanie się dla siebie wzorem do naśladowania.
Stanie się wzorem do naśladowania dla swojej rodziny.
Bycie wzorem do naśladowania dla otaczających go osób.
Praktykowanie każdego działania w taki sposób, aby rano móc spojrzeć w lustro i
powiedzieć: tak, żyję zgodnie z moimi ideałami.
Tak, ten świat, w którym żyję, jest być może nieoptymalny.
Może być nawet dystopijny.
Może dużo ryzykuję z tym.
Ale żyję tą wolnością w moim indywidualnym życiu.
Myślę, że tylko wtedy, gdy znaczna liczba ludzi faktycznie będzie chciała stać się wzorem do naśladowania, żyć tak,
jak chcą w swoim codziennym życiu, że całe społeczeństwo stanie się pewnego dnia, tylko wtedy sprawy mogą pójść naprzód.
I to jest oczywiście ważny krok.
Powinniśmy być tym, kim jesteśmy i zachowywać się tak, jak się zachowujemy.
Nie dlatego, że mamy nadzieję, że będzie to miało jakikolwiek wpływ na historię lub
politykę w ogóle, ale dlatego, że w to wierzymy.
Dlatego uważam, że postawa Etiam si omnes ego non, nawet jeśli wszyscy inni coś robią, ja nadal nie zamierzam
tego robić, jest działaniem lub postawą, której potrzebujemy.
Zachowywać się tak, jak chcemy, z przekonania.
I nawet jeśli wiemy, że wszystko jest skazane na porażkę, nawet jeśli wiemy, że i tak jesteśmy jedynymi, którzy to zrobią.
Z przekonania, ponieważ jest to nasza droga, ponieważ wierzymy, że to, co jest ważne, nie jest w jakiś
sposób czymś, co zostanie zapisane w podręcznikach historii.
A jeśli mamy obywateli, a przede wszystkim polityków, którzy sami są wzorem do naśladowania, którzy
osobiście są tym, czym chcą, aby społeczeństwo się stało, wtedy zmiana jest rzeczywiście możliwa.
I nie potrzebuje też teraz wielu milionów.
Często wszystko, czego potrzeba, to osobowość, która naprawdę może być prawdziwym wzorem do naśladowania,
gdzie wielu ludzi może powiedzieć sobie: chcę być taki pewnego dnia, że zmiana jest możliwa.
Pomyśl tylko o średniowieczu.
Czego nie osiągnęli ludzie tacy jak Bernard de Clairvaux czy św. Benedykt?
Zakładając klasztor na własną rękę, w rzeczywistości doprowadzili do całego duchowego odrodzenia Zachodu
i dlatego byli wzorem do naśladowania dla pokoleń i stuleci ludzi, którzy chcieli zrobić to samo.
Nie potrzeba milionów ludzi, aby wszyscy stali się tacy. Często wystarczy jedna osoba lub
mała grupa, aby dokonać niesamowitej transformacji.
Ale nawet to wydaje się dziś bardzo trudne, jak już powiedziałem.
Ale musimy się tam dostać.
To kwestia indywidualna.
Tak, jednostka może zrobić ogromną różnicę.
Tylko przez fakt, że jest, że działa, jest widziany, jest w relacji z innymi.
Sami nie potrafimy sobie nawet wyobrazić, jak wiele każdy z nas faktycznie osiąga.
Nie wiemy, dla ilu osób w naszym życiu staliśmy się wzorem do naśladowania. Jak niewiele
słów często prowadziło do wielkich zmian.
Tak, potrzebujemy innych ludzi w naszym życiu. Ale nie, niekoniecznie potrzebujemy ich, aby zmienić świat.
Możemy zacząć teraz. Tylko dla nas.
W takim razie to Dawid przeciwko Goliatowi.
Wiemy, że David ostatecznie wygra.
Tak, David wygrywa.
A jeśli przyjrzymy się bliżej historii Dawida i Goliata, możemy dostrzec pewne podobieństwa do naszych czasów.
Dawid nie próbował walczyć jak Goliat.
Nie założył zbroi. Nie wziął miecza.
Nie wdawał się w walkę wręcz.
David zdawał sobie sprawę, że przegra na tym boisku.
Zrobił więc coś innego.
Użył tego, co mógł, do czego był przyzwyczajony. Swoją procę, swoją zwinność.
I zachował dystans.
Wtedy wykorzystał moment, jeden jedyny.
Wycelował w jeden punkt, w którym Goliat był bezbronny.
I właśnie to zrobiło różnicę.
David nie zawahał się.
Nie czekał na lepsze warunki.
Działał, gdy nadarzyła się okazja.
I być może to jest właśnie decydujący punkt dla nas dzisiaj.</b
Zmiana nie oznacza grania według zasad potężnych.
Oznacza to rozpoznanie własnych możliwości, własnych mocnych stron i odwagę do ich wykorzystania w odpowiednim momencie.
Nie możemy wymusić samej okazji.
Ale możemy być przygotowani, wyraźnie przebudzeni. Abyśmy nie zawahali się, gdy przyjdzie.</b