மழலையர் பள்ளி மீதான கட்டுப்பாடு மிக முக்கியமான அரசியல் நோக்கமாகும், ஏனெனில் அது இறுதியில் வளர்ந்து
பெரியவர்களாக ஆகப்போகும் மக்களை ஆள வழிவகுக்கிறது.
மக்களை என் பக்கம் ஈர்க்க எனது செய்தியை நான் எப்படி வடிவமைக்க வேண்டும்?
என் முதல் பதில் எப்போதும், 'விடு' என்பதுதான்.
செய்திகள் மூலம் மக்களைச் சென்றடைய முடியாது.
அவர்கள் அதைத் தாங்களாகவே கடந்து செல்ல வேண்டும்.
அவர்கள் தாங்களாகவே வலியை அனுபவிக்க வேண்டும்.
பிரிவினை என்பது, எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைச் சுற்றி ஒன்றிணைந்து, பெரும்பான்மை ஆதரவைப்
பெற்று அரசாங்கத்தை அமைக்கும் திறனைப் பெறுவதைத் தடுப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு உத்தியாகும்.
மக்கள் அடிப்படை முரண்பாடுகளில் தங்கள் கவனத்தை எவ்வளவு அதிகமாகச் செலுத்துகிறார்களோ, அவ்வளவு குறைவாக ஆற்றல் வீணடிக்கப்படும்
மற்றும் இந்தச் சிறுசிறு சண்டைகளால் ஏற்படும் துன்பமும் குறையும்.
சிலர் இங்கும் அங்கும் கைகோர்ப்பதன் மூலம், இதை உண்மையில் ஒப்பீட்டளவில் விரைவாகவும்,
தடையின்றிச் சுமுகமாகவும் செய்ய முடியும்.
மாற்றம் ஒரு எளிய கேள்வியில் தொடங்குகிறது.
நாம் என்ன செய்ய முடியும்?
இந்தக் கேள்விதான், நான் A-WEF உடன் இணைந்து நடத்திய 2025 சுதந்திர பாராமீட்டரின் மையமாக இருந்தது.
ஒரு இணையவழி கணக்கெடுப்பில், நம்பமுடியாத வகையில் 22,000 பேர் பங்கேற்றனர்.
தெளிவான பதிலைக் கொடுத்த 22,000 பேர்.
போதும் உனக்கு.
போதுமான அரசியல் தந்தைவாதம், போதுமான ஊடகத் தந்திரம், போதுமான பொலிவற்ற ஜனநாயகம்.
இதற்கு எதிராக நிற்கும் வலிமையான ஆசை இருக்கிறது, ஆனால் தடைகளும் அதே அளவு பெரியவை.
நாங்கள் உண்மையிலேயே தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறோம்.
அமைதியான போராட்டத்தை நசுக்குவது எது, விரக்தியை செயலாக மாற்றுவதற்கு என்ன தேவை?
அதனால் நான் தேடலைத் தொடர்ந்தேன், சில பதில்களைக் கண்டேன்.
அன்புள்ள பார்வையாளர்களே, நீங்கள் இப்போது நிபுணத்துவத்தின் செல்வத்தைக் கேட்கிறீர்கள்.
ஏழு புகழ்பெற்ற கல்வியாளர்களுடன் 10 மணி நேரத்திற்கும் மேலாக நடத்தப்பட்ட நேர்காணல்களின் சாராம்சம்.
வரலாற்றாசிரியர்கள் முதல் உளப்பகுப்பாய்வாளர்கள் மற்றும் தகவல் தொடர்பு விஞ்ஞானிகள் வரை.
தங்கள் துறைகளில் முன்னணி நிபுணர்கள், எங்கள் முக்கியக் கேள்விகளைப் பல்வேறு கண்ணோட்டங்களில் ஆராய்கிறார்கள்:
சௌகரியமற்ற கேள்விகளைக் கேட்டு, அதற்கு சமமாக சௌகரியமற்ற பதில்களைத் தரும் ஏழு துணிச்சலான நபர்கள்.
தற்போதைய நிலையைக் கேள்விக்குட்படுத்தி, தாங்களாகவே மாற்றத்திற்காக நிலை எடுத்து நிற்கும்வர்கள்.
அவர்கள் தங்கள் குரல்களை உயர்த்துகிறார்கள்.
மேலும், ஆழமான கலந்துரையாடல்கள் மூலம், ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்தை உருவாக்க நமது அனைத்து வளங்களையும்
எப்படி ஒருங்கிணைப்பது என்பதை நாம் கண்டறிந்துள்ளோம்.
பிளவு, ஊழல், பொய்கள் மற்றும் பிரச்சாரம், கொடுங்கோன்மை மற்றும் போர் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகவும், அமைதி, சுதந்திரம், மனிதம் மற்றும்
நேர்மைக்காகவும் நாம் எப்படி ஒன்றிணைந்து வலுவாக நிற்க முடியும்.
நாம் எப்போதும் ஒரே கருத்தைக் கொண்டிருக்காவிட்டாலும், நம்மை ஒன்றிணைக்கும் பொதுவான இலக்குகள் உள்ளன.
அன்பான பார்வையாளர்களே, உங்களுக்கும் சரியாக அப்படித்தான் உணர்வீர்கள்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அதிருப்தி எப்படி மாற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்பதைத்
தெரிந்துகொள்ளத்தான் நீங்கள் இதைப் பார்க்கிறீர்கள்.
என்ன தடைகள் உள்ளன, என்ன வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன, மற்றும் உதவ நீங்கள் என்ன செய்யலாம்.
மேலும் நான் உங்களுக்கு இதைச் சொல்ல முடியும்: உங்களையே இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டால், நீங்கள் ஏற்கனவே
முதல் பெரிய படியை எடுத்து வைத்துவிட்டீர்கள். ஏனென்றால் மாற்றம் உங்களிடமிருந்துதான் தொடங்குகிறது.
ஒரு தனிநபர், அவர்கள் அடிக்கடி உணர்வதை விட மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர்.
மழலையர் பள்ளி மீதான கட்டுப்பாடு மிக முக்கியமான அரசியல் நோக்கமாகும், ஏனெனில் அது
இறுதியில் வளர்ந்து வரும் மக்களை ஆள வழிவகுக்கிறது.
பெரும்பாலான மக்கள் தங்களிடமிருந்துவே அந்நியப்பட்டுவிடுகிறார்கள்.
அவர்கள் வளர்க்கப்படும் விதத்தினாலும், அவர்களது உறவுகளில் உள்ள பிரச்சனைகளாலும், தாங்கள் இருக்க வேண்டியவர்களாகவோ அல்லது தாங்கள்
ஆக விரும்பியவர்களாகவோ அவர்களால் இருக்க முடிவதில்லை; மாறாக, அவர்கள் இருக்கக்
கட்டாயப்படுத்தப்படுவதை மட்டுமே அவர்களால் இருக்க முடிகிறது.
இருப்பினும், இறுதியில், பெரும்பாலான குழந்தைகள் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்துவிடுகிறார்கள்.
தழுவல் என்பது ஒரு தப்பிப்பிழைக்கும் உத்தி: அப்படித்தான் டாக்டர் ஹான்ஸ்-ஜோச்சிம் மாஸ் அதை விவரிக்கிறார்.
மக்கள் பலர் மிகச் சிறு வயதிலேயே கற்றுக்கொள்வ ஒன்று.
எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்பவர்கள் அங்கீகாரம் பெறுகிறார்கள்.
இணங்கிப் போவோர் தனித்துத் தெரிவதில்லை.
மேலும் அதற்காக நீங்கள் அடிக்கடி வெகுமதி கூட பெறுகிறீர்கள்.
இந்த முறை நீண்ட காலத்திற்குச் செயல்படும்.
சிலர் வாழ்க்கையில் நன்றாகவே வாழ்கிறார்கள்.
ஏதேனும் ஒன்று மாறும்போது விஷயங்கள் சிக்கலாகின்றன.
உலகம் மேலும் நிச்சயமற்றதாக மாறும்போது, பழைய விதிகள் இனி பொருந்தாதபோது.
சமூகக் கலவரங்கள் ஒருவரின் உலகப் பார்வையை அசைக்கும்போது.
பழைய சமாளிக்கும் முறைகள் இனி பொருத்தமற்றதாக உணரும்போது.
அப்போது, அப்போது ஒரு நெருக்கடி ஏற்படலாம்.
இந்த நேரத்தில் உண்மையிலேயே ஏதாவது நடக்க வேண்டும்.
நாம் நமது உள்ளுக்குள் நோக்கி, நமது சொந்த வரலாற்றை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஆனால் அதுதான் பலரும் தவிர்ப்பது, ஏனெனில் அது வலிக்கிறது.
ஏனெனில் அது, ஒருவரின் சொந்த வாழ்க்கை கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் அனைத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
மாற்றத்தைச் செய்வதற்குப் பதிலாக, பலர் பெரியவர்களாக இருந்தாலும் கூட, சூழலுக்கு ஏற்பச் செல்கிறார்கள்.
அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்பதை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே உணர்ந்திருந்த போதிலும்.
தனது சிகிச்சைப் பணியின் அடிப்படையில், டாக்டர் மாஸ் கூறுவதாவது, சிலர் தங்களது உண்மையான இயல்பை பல ஆண்டுகளாக
அடக்கியும், தங்களுக்குத் தாங்களே பொய் சொல்லிக்கொண்டும் வருவதால், நோய்வாய்ப்படுகிறார்கள்.
இப்போது, உங்களில் பலருக்கு நன்கு தெரிந்த ஒன்று இதோ.
மக்கள் இந்தப் பழக்கத்தை உடைக்கத் தொடங்கும் போது, அவர்கள் பெரும்பாலும் உள்ளுக்குள் நன்றாக உணர்கிறார்கள்.
ஆனால் வெளிநாடுகளில் நிலைமை கடினமாகி வருகிறது.
உறவுகள் மாறும்.
மோதல்கள் அதிகரித்து வருகின்றன.
தெளிவாகப் பார்க்கத் தொடங்கும் போது ஒருவர் செலுத்தும் விலை அதுவே பெரும்பாலும்.
இன்றைய விழிப்புணர்வு பெற்ற, பகுத்தறிவுள்ள பலரும் நேரடியாக அனுபவிக்க வேண்டியிருந்த ஒன்று.
மேலும் இந்த மோதலானது பெரியவர்களை மட்டுமல்ல, குழந்தைகளையும் பாதிக்கிறது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் நேர்மையாக இருக்க முயற்சிக்கும்போதும், அவர்கள்
தாங்களாகவே இருக்கவும், விஷயங்களை விமர்சனப்பூர்வமாகக் கேள்வி கேட்கவும் ஊக்குவிக்கும்போதும் என்ன நடக்கிறது?
இந்தக் குழந்தைகள் பின்னர் அடிக்கடி தங்களை ஒரு மோதலில் காண்கிறார்கள் என்கிறார் ஹான்ஸ்-ஜோஹாким மாஸ்.
வீட்டில் அவர்கள் அனுபவிப்பதற்கும், பள்ளி மற்றும் சமூகம் அவர்களிடமிருந்து எதிர்பார்ப்பதற்கும் இடையிலான ஒரு முரண்பாடு.
பெற்றோர்களாகிய நமக்கு அடிப்படையில் இரண்டு தேர்வுகளே உள்ளன: ஒன்று, நமது பிள்ளைகளை ஒரு செயலிழந்த, நோயுற்ற சமூகத்திற்குப்
பொருந்துமாறு வளர்ப்பது; அல்லது, அவர்களை அதிக மனிதநேயத்துடனும், நேர்மையுடனும், வெளிப்படைத்தன்மையுடனும் நடத்துவது.
பின்னர், நியூரோடைப்பிக்கல் சமூகத்தில் வெற்றி பெறுவதில் குழந்தைகள் ஒரு பெரிய சிக்கலை எதிர்கொள்கின்றனர்.
அது ஒரு கடுமையான தீர்ப்பு.
பெற்றோர்கள் ஒரு குழப்பத்தை எதிர்கொள்கின்றனர்.
உங்கள் பிள்ளைகளைச் சூழலுக்குப் பொருந்தும்படி நீங்கள் உருவாக்கினால், அவர்கள் இந்த அமைப்புடன்
ஒத்துப்போவதற்கான சிறந்த வாய்ப்பைப் பெறுவார்கள்.
உங்கள் பிள்ளைகளைத் திறந்த மனதுடனும், நேர்மையுடனும், விமர்சனப் பார்வையுடனும் வளர்த்தால், அது
அவர்களுக்குப் பல சமயங்களில் மிகவும் கடினமாக இருக்கும்.
பள்ளியில் கடுமை, சமூகத்தில் கடுமை.
ஒரு சோகமான முரண்பாடு, விவாதிக்கத் தகுந்தது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு சுதந்திரமான சமூகத்தை இறுதியில் அடைவதற்காக, பெற்றோர்கள்
இந்தச் சிக்கலை உண்மையில் எவ்வாறு கையாள வேண்டும்.
தீர்வு உண்மையிலேயே
என்னைப் பொறுத்தவரை, இது குழந்தைகளுக்கு நேர்மையற்றவர்களாகவும், பாசாங்கு செய்பவர்களாகவும் இருக்கக் கற்றுக் கொடுப்பதற்குச்
சமம் என்ற கருத்தை நான் நிச்சயமாகக் கேள்விக்குட்படுத்துவேன்.
எனவே, பிரச்சனையின் வேர்—ஒழுங்கமைப்பு, கீழ்ப்படிதல் மற்றும் தனது உரிமைகளுக்காக நிற்க இயலாமை—பெரும்பாலும்
குழந்தைப்பருவத்திலும் இளமைப்பருவத்திலும் அமைவதை நாம் காணலாம்.
தமக்காக நிற்கக் கற்றுக்கொள்ளாத எவருக்கும், ஒரு பெரியவராக அதைச் செய்வது கடினமாக இருக்கும்.
ஒளிமயமான, முதிர்ந்த மற்றும் தன்னம்பிக்கையான சமூகத்தை நாம் விரும்பினால், இந்த எல்லாப்
பிரச்சினைகளையும் தீர்ப்பது மிகவும் அவசியம்.
ஆனால் இது ஒரே இரவில் அடையக்கூடிய ஒன்றல்ல.
இருப்பினும், உடனடியாக மாற்றக்கூடியது நமது சக மனிதர்களிடம் நாம் காட்டும் நடத்தையே.
இப்போதே
அது நம்மை மற்றொரு முக்கியமான தலைப்புக்குக் கொண்டுவருகிறது.
ஒழுங்குமுறையிலிருந்து விடுபட்டு, தங்களுக்குத் தாங்களே பொறுப்பேற்று, தைரியத்துடன் சுதந்திரமாக
வாழ்க்கையை வாழும் அனைவரிடமும் ஒரு பெரிய வரம் உள்ளது.
தெளிவு, தைரியம், தனிப்பட்ட பொறுப்பு, விஷயங்களைக் கேள்வி கேட்கும் திறன் மற்றும் தன்னைத் தானே நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் திறன்.
இந்தப் பரிசு மூலம், நீங்கள் மற்றவர்களுக்கும் உதவலாம் – இன்னும் தங்கள் வசதியான எல்லைக்கு வெளியே
வர முடியாத, ஆனால் வர விரும்பக்கூடியவர்களுக்கும்.
ஆனால் இதற்கு சமூக உணர்வு, உரையாடல், ஆதரவு மற்றும் வலையமைப்புகள் தேவை.
சொல்லப்படுவது போல, நாம் ஒன்றிணைந்தால் மட்டுமே வலிமையானவர்கள். ஆம், அதுதான் உண்மை. தனியாக
இருக்கும்போது, நீங்கள் அடிக்கடி சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள்.
2025 சுதந்திர பாரோமீட்டர், பல மக்கள் தனிமையாக உணர்வதைக் காட்டுகிறது.
அவர்கள் மேலும் ஈடுபட விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அவர்களுக்கு சமூக உணர்வும் ஒற்றுமையும் இல்லை.
மேலும், பலர் பின்வருவனவற்றை அங்கீகரிக்கின்றனர் என்பதையும் இந்தக் கணக்கெடுப்பு தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
ஊடகங்களாலும் அரசியல்வாதிகளாலும் வேண்டுமென்றே தூண்டப்பட்ட இந்தப் பிரிவினை, நமது பொதுவான
இலக்குகளை அடைய நாம் ஒன்றிணைவதைத் தடுக்கிறது.
அரசியல் அறிஞர் மற்றும் ஜனநாயக ஆய்வாளர் பேராசிரியர் உல்ரிக் கெரோட்டிற்கும், இது தெளிவாகிறது.
பிரிவினை என்பது, எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைச் சுற்றி ஒன்றிணைந்து, பெரும்பான்மை ஆதரவைப்
பெற்று அரசாங்கத்தை அமைக்கும் திறனைப் பெறுவதைத் தடுப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு உத்தியாகும்.
பிரிவு ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு அல்ல.
இது ஆட்சியின் ஒரு பண்டைய காலத் தத்துவம்: பிரித்தாள்க, ஆண்டாள்க.
பல ஆயிரமாண்டு காலமாகப் பயன்பாட்டில் இருந்து வரும் ஒன்று.
இன்று இடதுசாரிக்கும் வலதுசாரிக்கும், தடுப்பூசி போட்டவர்களுக்கும் போடாதவர்களுக்கும், பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் இடையே மோதல்.
எல்லா இடங்களிலும் பிரிவினை மற்றும் மோதல்கள் தூண்டப்படுகின்றன.
முன்னணி அரசியல்வாதிகளும் அவர்களின் ஊடகங்களும் கருத்து வேறுபாட்டை விதைத்து, மக்களை ஒருவருக்கொருவர் எதிராகத் தூண்டி,
தொடர்பு மூலம் குற்றம் சாட்டும் கொள்கையைப் பயன்படுத்தி, மக்களை நல்லவர்கள் மற்றும் கெட்டவர்கள் எனப் பிரிக்கின்றனர்.
பெரும்பாலும் சரியாக அந்தக் காரணத்திற்காகவே: மக்களை ஒன்றுபட்டு, உண்மையில் அவர்களை ஒன்றிணைக்கும் உயர்ந்த
இலக்குகளுக்காக ஒன்றாக வலுவாக நடுவதிலிருந்து தடுப்பதற்காக.
அமைதி, சுதந்திரம், ஒரு நியாயமான உலகம், அனைவருக்கும் ஒரு நல்ல வாழ்க்கை.
இதை நாம் ஒன்றிணைந்து செய்ய, நமக்கு ஒரு உரையாடல் தேவை, ஆனால் அது தடுக்கப்படுகிறது.
அதற்குப் பதிலாக, நாம் அற்பமான சண்டைகளில் சிக்கிக்கொள்கிறோம் என்று தகவல் தொடர்பு நிபுணரும்
உளவியலாளருமான டாக்டர் ரோமன் பிரவுன் கூறுகிறார்.
அவருக்கு ஏற்ப, நமது முழு வலிமையும் இந்தப் பதுங்குகுழிப் போர்களில் வீணடிக்கப்பட உள்ளது.
நமக்கு உண்மையில் தீங்கு விளைவிக்கும் உண்மையான திட்டங்கள் திரைக்குப் பின்னால் நடைபெற்றுக்
கொண்டிருக்கும்போது, நாம் திசை திருப்பப்படுகிறோம்.
மக்கள் எதிரி தங்களின் சக குடிமக்கள் அல்ல, மாறாக அவர்களுக்குப் பின்னால் உள்ள அமைப்புகள்
என்பதை உணரும்போது, விஷயங்கள் மாறத் தொடங்குகின்றன.
அப்போது உண்மையான நடவடிக்கைகளுக்கு மீண்டும் இடமிருக்கும்.
பிளவு பலவீனமடைகிறது.
இது இன்றைக்கு மட்டுமல்ல, வரலாறு முழுவதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
வரலாற்றாசிரியரும் தத்துவஞானியுமான பேராசிரியர் டேவிட் எங்கிள்ஸ், எதிர்ப்பு எப்போதும் ஒரு சமூக
உணர்வைக் கோருகிறது என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
'நாம்' என்ற உணர்வு இல்லாமல் போராட்டம் பயனற்றது.
அவர் கடந்த காலத்தின் பிரபலமான புரட்சிகளைப் பற்றிப் பேசுகிறார், அவை இன்று அந்த வடிவத்தில் நிகழ வாய்ப்பில்லை, ஏனெனில் …
எதிர்ப்பு மற்றும் புரட்சியின் அத்தகைய கூறுகளுக்கு இயல்பாகவே ஒற்றுமையின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு குடிமைச்
சமூகம் அல்லது மக்கள் இயக்கம் தேவைப்படுகிறது – அல்லது நீங்கள் அதை எப்படி வேண்டுமானாலும் அழைக்கலாம்.
இருப்பினும், மற்றொரு சிக்கல் என்னவென்றால், ஐரோப்பாவில் உள்ள இதே மக்கள் தங்களை இனி அடையாளம் கண்டுகொள்வதில்லை, ஏனெனில்
அடையாள அரசியல் மற்றும் இடம்பெயர்வு ஆகியவை அவர்களை மிகவும் துண்டாக்கிவிட்டன, அதனால் இனி எந்த இயற்கையான ஒற்றுமையும் இல்லை.
மக்கள் தங்களுக்குள் ஒரு தொடர்பை உணராதபோது, ஒன்றாக இணைந்து ஒரு விஷயத்திற்காகக் குரல் கொடுப்பது கடினமாகிவிடுகிறது.
அனைவரும் தமக்காக மட்டுமே போராடினால், மாற்றத்திற்கான வலிமை எஞ்சியிருக்காது.
இன்றைய நாளில் நாம் அடிக்கடி காண்பது exactly அதுதான்.
மதிப்புகளே சமூகங்களை ஒன்றிணைத்து, அவற்றை வலிமையாக்கி, ஒன்றாக இணைக்கின்றன.
மதிப்புகளே மக்களைத் தாங்கிப் பிடித்து, அவர்களுக்கு வழிகாட்டி, இடர்களை ஏற்க அவர்களைத் தூண்டுகின்றன.
பேராசிரியர் எங்கெல்ஸ் தெளிவாகக் கூறுகிறார்: ஒருவரின் சொந்த வாழ்க்கை மற்றும் தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியைத் தாண்டிய உயர்ந்த
விழுமியங்கள் இல்லாமல், அமைதி, சுதந்திரம் அல்லது நீதி போன்ற காரணங்களுக்காக யாரும் அரிதாகவே நிற்க முன்வருவார்கள்.
குறைந்தபட்சம், தனக்கு நேரடியாகப் பாதிப்பு இல்லாத வரை.
தற்போதைய அநீதிகளுக்கு எதிராகப் போராடுவதில் இது ஒரு முக்கியப் பிரச்சனையாக இருப்பதாக அவர் தற்போது கருதுகிறார்.
பலரும் தங்கள் நல்வாழ்வையே தங்களின் மிகப்பெரிய சொத்தாகக் கருதும்போது, தங்கள் வசதியான எல்லையைத்
தாண்டி வெளியேற மிகவும் சௌகரியமாக வாழ்கின்றனர்.
உயரிய இலக்குகளுக்காக இடர் ஏற்கும் மனநிலை, இதுபோன்ற நேரங்களில்தான் இல்லாமல் போகிறது.
கிறிஸ்தவரான பேராசிரியர் எங்கெல்ஸின் பார்வையில், இந்தக் குறைபாட்டின் மூல காரணம் முதன்மையாக விசுவாசமின்மையே.
பிரச்சினை என்னவென்றால், உண்மையான நித்திய சத்தியம் எதுவும் இல்லாத, ஒருவரின் சொந்த வாழ்க்கை மிகவும் பௌதீகப் பார்வையில்
பார்க்கப்படும், மக்கள் சத்தியத்தையோ கடவுளையோ நம்புவதை நிறுத்திவிட்ட ஒரு சமூகத்தில், மறுவாழ்வு, அல்லது எந்தவொரு
நித்தியமான விஷயத்திலும் நம்பிக்கை கொள்ளாத ஒரு சமூகத்தில், மக்கள் தங்களது இந்த பூமியിലെ சொந்த சிறிய
வாழ்க்கையை மட்டுமே மிக முக்கியமான மற்றும் நித்தியமான விஷயமாகக் கருதுகிறார்கள் என்பதே பிரச்சனை.
அத்தகைய சூழ்நிலையில், நாம் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவதற்கோ, தியாகங்கள் செய்வதற்கோ, நமது வசதிகளைத் துறப்பதற்கோ,
அல்லது ஒரு உயர்ந்த நோக்கத்திற்காக நமது உயிரைக் கூட தியாகம் செய்வதற்கோ உண்மையில் எந்தக் காரணமும் இருப்பதில்லை.
நிச்சயமாக, மக்கள் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவதற்கு முன்பு, ஒரு அநீதியான ஆட்சி பல விஷயங்களைச் சமாளித்துவிட முடியும்.
மேலும், மக்கள் இடம்பெயர்வு, அடையாள அரசியல் மற்றும் குடும்ப அமைப்பின் சிதைவு ஆகியவற்றால்
மக்களிடையே உள்ள ஒற்றுமையும் சிதைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த நாட்களில் குடும்பம் கூட சிதறுண்டுவிட்டது.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், உண்மையில் போராடுவதற்குரிய விஷயங்கள் மிகக் குறைவாகவே
மீதமுள்ளன – குறைந்தபட்சம் ஐரோப்பியர்களின் பார்வையில்.
ஒருவரின் சொந்த வாழ்க்கை நியாயமான முறையில் வசதியாக இருக்கும் வரை, அவர் பெரும்பாலும் அங்கேயே தங்கிவிடுகிறார்.
சௌகரியம் தன்னிறைவைத் தருகிறது. அதுவே பிரச்சனையின் ஒரு முக்கியப் பகுதியாகும்.
உயர் விழுமியங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, பேராசிரியர் எங்கெல்ஸ் கடவுள் நம்பிக்கையை மையத்தில் வைக்கிறார்.
நிச்சயமாக, மக்களை ஊக்குவித்து, அவர்களுக்கு வலிமையைக் கொடுக்கும் மற்ற, உயர்ந்த மதிப்புகளாலும் அவர்கள் வழிநடத்தப்படலாம்.
முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், வெறுமனே நமது சொந்த மகிழ்ச்சியை அதிகரிப்பதை விட, உலகில் ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்த விரும்பினால்
மட்டுமே நாம் நமது வசதியான எல்லையிலிருந்து வெளியேற வேண்டும்.
சமூக விஞ்ஞானி குந்தர் ரோத் இதேபோன்ற ஒரு மையத்தைக் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
அவர் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார்: போராடுவது பயனுள்ளதா என்று வெறுமனே weigh up செய்பவர்கள், அரிதாகவே நடவடிக்கை எடுக்கிறார்கள்.
ஆனால் பலர் அதைத்தான் செய்வார்கள்.
அவர்கள், செலவு-பயன் பகுப்பாய்வின் அடிப்படையில் மட்டுமே நடவடிக்கை எடுப்பதா வேண்டாமா என்று முடிவு செய்கிறார்கள்.
மற்றும் அப்போதுதான் உங்கள் நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நிற்பது பெரும்பாலும் சிறந்ததாகும்.
மேலும், உதவும் நடத்தை குறித்த சோதனைகளிலிருந்து நாம் அறிந்தபடி, எவ்வளவு அதிகமான மக்கள் பார்க்கிறார்களோ, எவ்வளவு
அதிகமான மக்கள் ஒரு சிக்கலையும் விபத்தையும் காண்கிறார்களோ, அவ்வளவு குறைவாகவே யாராவது உதவுவதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது.
எல்லோரும் மற்றவர்களுக்காகக் காத்திருப்பதற்கான நிகழ்தகவு அதிகமாகிறது.
சோகமான உண்மை என்னவென்றால், நாம் அளவுக்கு அதிகமாக செல்லம் கொடுக்கப்படுகிறோம், மேலும் நாம்
ஒரு மிகவும் செல்வந்த சமூகத்தில்தான் வாழ்கிறோம்.
பலர் அதை சகித்துக்கொள்கிறார்கள்.
மற்றவர்கள் பின்வாங்குகிறார்கள்.
மற்றவர்கள் இன்னும் வெளியேறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஆர்ப்பாட்டம் ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ளது அல்லது முற்றிலும் ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளது.
அரசியல் அறிஞர் பேராசிரியர் உல்ரிக் கெரோட் அவர்களும் இதை ஒரு பெரிய பிரச்சனையாகக் கருதுகிறார்.
யார் உண்மையில் எழுந்து நிற்கிறார்கள் என்ற கேள்விக்கு வரும்போது, விலகுவதும் தப்பி ஓடுவதும்
தான் முக்கியமான பிரச்சினை என்று அவள் கூறுகிறாள்.
எதிர்ப்பு மற்றும் எதிர்ப்பின் செயல்திறன் இல்லாததை விட, ஒரு பெரிய பிரச்சினை தனியார்மயமாக்கல்
நோக்கிய இந்தப் போக்கே என்று நான் நம்புகிறேன்.
நான் மிகவும் சோர்ந்துவிட்டேன், என்னால் இனிமேலும் தொடர முடியாது, எதுவும் இனி உதவவில்லை. நாம் எங்கும் செல்லவில்லை.
ஆம், பலர் மனச்சோர்வடைந்துள்ளனர். எதிர்காலம் என்னவாக இருக்குமோ என்ற அச்சத்தில் பலர் நாட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள்.
தங்கள் சொந்த நாட்டில் தனிப்பட்ட பாதிப்புகள் ஏற்படும் என்று அஞ்சி மற்றவர்கள் தங்கள்
போராட்டங்களை வெளிநாடுகளுக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
தனிப்பட்ட விளைவுகளுக்கான இந்த அச்சம் பொதுவாக பலரைப் பேசுவதிலிருந்தோ அல்லது எந்த
வகையிலும் ஈடுபடுவதிலிருந்தோ தடுக்கிறது.
தொடர்பு அறிஞர் மைக்கேல் மயெனாலும் எழுப்பப்பட்ட ஒரு பிரச்சினை.
மயென் அதைத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.
மக்கள் முத்திரை குத்தப்படுகிறார்கள். எதிர்ப்பு தெரிவிப்பவர்கள் அல்லது விமர்சனக் கேள்விகளைக்
கேட்பவர்கள் மீது ஒரு முத்திரை குத்தப்படுகிறது.
அவர்கள் அவதூறாகப் பேசப்பட்டு, இழிவுபடுத்தப்படுகிறார்கள். அதனால் நாம் பின்வரும் உண்மையைக் கண்டுபிடிக்காமல் இருக்கிறோம்:
ஆம், சரியாக, எங்களைப் போன்றவர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறோம்.
நாம் உணர்வதை விட மிக அதிகம்.
அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்பவர்களும், எச்சரிக்கை மணி ஒலிப்பவர்களும், பொய்களை
அம்பலப்படுத்துபவர்களும் வேண்டுமென்றே அடக்கப்படுகிறார்கள்.
இது அவர்களின் எண்ணிக்கையைச் சிறியதாகவும், செல்வாக்கை பலவீனமாகவும், மதிப்பை உண்மையில்
இருப்பதை விடக் குறைவாகவும் தோற்றமளிக்கச் செய்கிறது.
இருப்பினும், இந்தக் கண்ணோட்டம் யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிப்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு மட்டுமே; இது
உண்மையில், வெற்றிகரமான பிரச்சாரத்தின் விளைவாகும்.
குறிப்பாக இளைஞர்கள் இதனால் வெறுப்படைகிறார்கள்.
இன்னும் அதிகமாக இழக்க வேண்டியிருப்பதால், சதி கோட்பாட்டாளர்கள், தீவிர வலதுசாரிகள், அல்லது அவர்கள் எப்படி
அழைக்கப்பட்டாலும் சரி, அவர்களுடன் சேர்வதைத் தவிர்ப்பவர்கள்.
தொடர்பியல் அறிஞர் மைக்கேல் மயென் தெளிவுபடுத்துகிறார்: போராட்டத்திற்கு வாய்ப்பு உள்ளது.
அது சிறியதும் அல்ல, ஆனால் அது சமமாகப் பரவவில்லை.
இந்த எதிர்ப்புக்கான சாத்தியம் மக்கள்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கைக் குறிக்கிறது என்பதை நாம் ஏறக்குறைய அறிவோம்.
எதிர்ப்புக்கான இந்த சாத்தியக்கூறு எங்கே இருக்கிறது என்பதும் நமக்குத் தெரியும்.
பெரும்பாலும் இவர்கள் வயதான, கிராமப்புற வாடிக்கையாளர்கள். அவ்வளவாக வெற்றிபெறாத தொழில்முனைவோர். இலவசமாக எதையும் அரசாங்கம்
தந்துவிடும் என்று இன்னும் நம்பியிருப்பவர்கள் யாரும் இல்லை.
சந்தேகம் வரும்போது, இளைஞர்கள் எல்லாவற்றையும் பணயம் வைக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள்.
புரட்சிகளின் வரலாற்றிலிருந்து இதை நாம் அறிவோம்.
மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியவர்கள் எப்போதும் இளைஞர்களே, ஏனெனில் தங்களுக்கு முன்னால் இருந்த வாழ்க்கைக்காக
அவர்கள் எவ்வளவு பெரிய இடர்களை எடுக்கவும் தயாராக இருந்தனர்.
வயதானவர்களுக்கு இது மிகவும் கடினம்.
கிராமப்புறங்களில் இது மிகவும் கடினம்.
யதார்த்தம் எவ்வாறு விளக்கப்பட வேண்டும் என்பது குறித்த முடிவுகள் எடுக்கப்படும் அதிகாரம், இன்று பல்கலைக்கழக நகரங்களிலும் பெரிய
நகரங்களிலுமே உள்ளது; போராட்டத்திற்கான சாத்தியம் அதிகம் உள்ள இடங்களில் இல்லை என்பதை
நீங்கள் உணரும்போது, அது குறிப்பாக கடினமாகிறது.
மேலும், வரலாற்றை மறுவ്യാக்கியல் செய்வது இளைஞர்களை ஊக்கமிழக்கச் செய்யும்.
திரும்பிப் பார்க்கையில், 1933-க்கு முன்பு நடந்த அனைத்தும் இப்போது ஜெர்மனியின் இருண்ட கடந்த காலத்தில்
நாஜிக்கிசையின் முன்னோட்டம் என்று முத்திரையிடப்பட்டுள்ளன.
இது, முந்தைய நூற்றாண்டுகள் மற்றும் ஆண்டுகளின் நேர்மறையான அம்சங்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்வதைக் கடினமாக்குகிறது.
உதாரணமாக, ஜெர்மானியர்களிடம் புரட்சி என்பது இதுதான் அல்லது அதுதான் என்றும், அது எதையும்
சாதிப்பதில்லை என்றும் தொடர்ந்து சொல்லப்படுகிறது.
ஜெர்மனியில் ஒவ்வொரு புரட்சியும் தோல்வியடைந்துள்ளது.
உண்மைகளை உற்று நோக்கினால் அது முற்றிலும் உண்மையல்ல.
1848 புரட்சியின் நீண்டகாலத் தாக்கத்தைப் பார்த்தால், 1918 புரட்சியையும் மாலுமிகளின் கலகத்தையும்
பார்த்தால்; ஜி.டி.ஆர்-இல் நடந்த 1989 புரட்சியைப் பார்த்தால்.
இருப்பினும், இந்தப் புரட்சியின் கணக்குகளும் விவரிப்புகளும் முக்கியமான விவரங்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் கடந்து செல்கின்றன.
விளங்கப்படுத்தப்பட்ட வரையில், புரட்சியாளர்கள் தங்கள் எதிரிகளைக் கொல்வதென்ற இறுதி நடவடிக்கையை எடுக்கத் தயாராக இல்லாததாலும்,
மாறாக பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் சாதாரண மனிதப் பரிமாற்றங்களை நம்பியதாலும், புரட்சிகள் ஆரம்பத்தில் தோல்வியடைந்ததாகத் தோன்றியது.
யாராவது இதை எனக்கு விளக்காத வரை, 1848-ஆம் ஆண்டின் புரட்சியாளர்கள் ஏன் இறந்துவிட்டார்கள், அமெரிக்காவிற்கு தப்பி ஓடிவிட்டார்கள்,
அல்லது மறக்கப்பட்டனர் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.
மேலும் ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்.
மக்கள் தாங்கள் மட்டுமே ஒரு பைத்தியக்கார சிறுபான்மையின் பகுதி என்று சொல்லப்படுகிறார்கள்.
எதிர்ப்பைக் காட்டாமல் இருப்பதன் மூலம் இது செயல்படுகிறது.
இது மற்றவர்கள் இதில் இணைவதைத் தடுக்கிறது. விமர்சிக்கப்படும் பிரச்சினைகள் குறித்து எந்தவொரு
பொது விவாதமும் முதலில் நடைபெறுவதை இது தடுக்கிறது.
அரசியல் அறிஞர் உல்ரிக் கெரோட் கருத்துப்படி, ஒன்று தெளிவாகிறது: போராட்டம் கண்ணுக்குத்
தெரிந்தால் மட்டுமே அது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
இருப்பினும், இது பெரும்பாலும் அப்படியல்ல.
ஆளும் ஆட்சி எதிர்ப்பைப் பற்றிக் குறைவாக மதிப்பிடும்போது, குறிப்பாகவே இல்லை.
எனவே, பெரும்பாலும் எதிர்ப்பு மிகவும் குறைவாக இருக்கிறது என்பது உண்மையல்ல.
பிரச்சனை வேறு எதிலோ இருக்கிறது.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், உண்மையில் ஒரு பெரிய எதிர்ப்பு இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்.
பிரச்சனை என்னவென்றால், இந்தப் போராட்டம் எங்கும் செல்லவில்லை.
இந்தப் போராட்டம் சட்டத்தில் மாற்றங்கள், ராஜினாமக்கள் அல்லது நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பது போன்ற எந்தவொரு உறுதியான நடவடிக்கையையும்
நோக்கிச் செல்வது போல் தெரியவில்லை. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இந்தப் போராட்டம் உண்மையில் எதையாவது
சாதித்துவிட்டது என்பதை மக்கள் காண அனுமதிக்கும் எந்தவொரு உறுதியான நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படுவது போல் தெரியவில்லை.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாம் போதுமான அளவு போராடுகிறோமா என்பது என் கேள்வி அல்ல.
என் கேள்வி என்னவென்றால்: போராட்டங்கள் எங்கே?
அதுதான் என் முதல் கேள்வி. அது எங்கும் இட்டுச் செல்வதாகத் தெரியவில்லை.
மற்றும் இரண்டாவது கேள்வி என்னவென்றால்: இன்று ஒரு நியாயமான போராட்டம் என்பது எது?
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்மிடம் அடிப்படையில் பிளவுபட்ட ஒரு பொதுப் பேச்சு உள்ளது. அந்த வகையில், நாம் ஏற்கனவே நல்ல
மற்றும் கெட்ட போராட்ட வடிவங்களுக்கு இடையே வேறுபடுத்துகிறோம்.
அதனால், உதாரணமாக, கடந்த ஆண்டு போல ஒரு போராட்டம் நடந்தால் – அதாவது தீவிர வலதுசாரிகளுக்கு எதிராக அனைவரும் போராடினால் –
அது ஒரு நல்ல போராட்டம். அது எல்லா ஊடகங்களிலும் காட்டப்படும்.
ஆனால், உதாரணமாக, சமீபத்தில் ஹேக்கில் நடந்ததைப் போல, காசாவுக்கு எதிராகவும், காசாப் பகுதியில் நடக்கும்
இனப்படுகொலைக்கு எதிராகவும் உண்மையிலேயே மிக, மிகப் பெரிய போராட்டங்கள் நடந்தபோது, அது காட்டப்படுவதில்லை.
எங்களுக்கு இந்தக் கேள்வியும் இருக்கிறது: எந்தப் போராட்டம் காட்டப்படுகிறது?
சமீபத்திய ஆண்டுகளில், எதிர்ப்புப் போராட்டம் பொது ஒழுங்கைக் குலைக்கும் ஒரு செயலாகக் கருதப்பட்டு,
சட்டப்படி தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு சூழ்நிலையை நாம் காண்கிறோம்.
அதனால்தான் இந்தப் போராட்டம் படிப்படியாக அடங்கி வருகிறது.
அறிவு உருவாக்கப்படும் துறையான கல்வித்துறையிலும் நிலைமை இதேபோல்தான் உள்ளது.
அரசியல், மருத்துவம் மற்றும் இறுதியாக, ஒட்டுமொத்த சமூகமும் தங்களின் முடிவுகளை எதன் அடிப்படையில் எடுக்கின்றன என்பது பற்றிய அறிவு.
ஆனால் இங்கும், சில குறிப்பிட்ட கதைகள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகின்றன.
மாற்று ஆராய்ச்சி அணுகுமுறைகள் 'வலதுசாரி' அல்லது 'நம்பத்தகாதவை' என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு அவதூறாக்கப்படுவது அசாதாரணமானதல்ல,
இதன் மூலம் அவற்றின் நம்பகத்தன்மை ஆரம்பத்திலேயே குறைக்கப்படுகிறது.
இருப்பினும், இங்கு சில சக ஊழியர்களும் உள்ளனர், அவர்கள், 'இல்லை, காலநிலை மாற்றம் போன்ற சில துறைகளில்,
விவாதத்தின் கொள்கை நமக்கு இனி தேவையில்லை' என்று கூறுகிறார்கள்.
மேலும் அது எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது, ஏனென்றால் காலநிலை மாற்றம் என்ற தலைப்பு வந்தபோது, அது சர்ச்சைக்குரியது அல்ல
என்பதைக் காட்ட, முதலில் அதை ஒரு உண்மைக்குரிய, பகுப்பாய்வு ரீதியான பார்வையை எடுக்க விரும்புவதாக இந்த சக ஊழியர் கூறினார்.
அதனால், என்னைப் போன்ற ஒரு அப்பாவித்தனமான நபராக, நான் நினைத்தேன்: சரி, அவர் இங்கே சில காலநிலைத் தரவுகளை
அல்லது காலநிலை தொடர்பான உண்மைகளை முன்வைக்கப் போகிறார்.
ஆனால் அவர் செய்யவில்லை.
ஐரோப்பாவில், காலநிலை மாற்றம் என்பது, சொல்லப்போனால், தீவிர வலதுசாரி அல்லது தீவிர வலதுசாரிப் கட்சிகளால்
முக்கியமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது என்று காட்டும் ஒரு ஆய்வை அவர் மேற்கோள் காட்டினார்.
அதனால்தான், அவை அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானவை என்பதால், அவற்றைக் கையாள வேண்டிய அவசியமில்லை.
அப்படிப்பட்ட ஒன்றை எந்த வகையிலும் ஒரு அறிவியல் கூற்றாகத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டால், நமக்கு ஒரு உண்மையான சிக்கல் இருக்கிறது.
பலர் தங்களைத் தடுத்துக் கொள்கிறார்கள். பலர் எதுவும் பேசாமல் இருப்பதை விரும்புகிறார்கள். பல்வேறு காரணங்களுக்காக:
இது எச்சரிக்கை, அல்லது பயம், அல்லது பாதுகாப்பின்மை, அல்லது வெறுமனே வாய்ப்புகள் இல்லாதது ஆகியவற்றின் காரணமாக இருக்கலாம்.
உல்ரிக் கெரோட் இதேபோன்ற ஒரு கருத்தையே கொண்டுள்ளார்.
அவளும், இப்படி எல்லாம் தொடர முடியாது என்கிறாள்.
எதிர்ப்பு இன்னும் உரக்க ஒலிக்க வேண்டும். மேலும் அது இன்னும் பெரிதாக வளர வேண்டும்.
ஏனெனில் அப்போதுதான் அது உண்மையில் பார்க்கப்படுவதற்கான வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைக்கும்.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், குடிமக்கள் தங்கள் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார்கள்,
மேலும் அந்த அதிருப்தி அரசியல் மாற்றமாக மாறுகிறது.
இப்போது அது நடப்பதே இல்லை. ஆன்லைன் போராட்டங்கள் மூலமாகவோ அல்லது நேரடிப் போராட்டங்கள் மூலமாகவோ அல்ல.
இப்போது கேள்வி என்னவென்றால், இது இன்னும் சரியான போராட்ட வடிவமாக இருக்கிறதா என்பதுதான்.
பதில் உண்மையில் இல்லை.
மற்றும் கேள்வி என்னவென்றால்: அப்படியானால், இந்த எதிர்ப்பு எங்கு செலுத்தப்பட வேண்டும்?
நிச்சயமாக, மற்ற தீவிரமான எதிர்ப்பு வடிவங்களும் பலனளிக்கக்கூடும்.
நான் இதை ஒரு பொது வேலைநிறுத்தம் என்று சொல்வேன்.
உதாரணமாக, நாம் போருக்குச் செல்ல விரும்பவில்லை.
நிச்சயமாக, மற்ற எதிர்ப்பு வடிவங்கள், ஒரு தனிப்பட்ட மட்டத்தில், சொல்லப்போனால், விஷயங்களிலிருந்து விலகுவதை உள்ளடக்கக்கூடும்.
என்னால் சொல்ல முடிந்தது எல்லாம், அவை மிகவும் உழைப்புச் செறிவுள்ளவை என்பதுதான்.
நீங்கள் உண்மையிலேயே அர்ப்பணிப்புடன் இருக்க வேண்டும். 'நான் இதில் உடன்படவில்லை, நான் இதற்காகப் பணம் செலுத்தப் போவதில்லை.
நான் இனி அங்கு செல்லப் போவதில்லை' என்று நீங்கள் சொல்வதற்கு முன்பு, நீங்கள் நிறைய ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும்.
எனக்குத் தெரியாது, நான் அமேசானில் பொருட்கள் வாங்குவதில்லை. இப்போதெல்லாம் நான் ரொக்கமாகத்தான் பணம் செலுத்துகிறேன்.
சரி, நிச்சயமாக உங்களால் அதையெல்லாம் செய்ய முடியும். மேலும், அவை மறுப்பதற்கான மிகவும் குறிப்பிட்ட தனிப்பட்ட உத்திகளாகும்.
ஆனால் உண்மையான கேள்வி என்னவென்றால், அதை உங்களால் எவ்வளவு காலம் தொடர முடியும் என்பதுதான்.
அந்த வகையில், இவைதான் எதிர்ப்பு வடிவங்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்: ஆர்ப்பாட்டங்கள், பொது
வேலைநிறுத்தங்கள், மற்றும் சிறிய அளவிலான தனிநபர் எதிர்ப்புகள்.
முடிந்தவரை அதிகமான மக்களை இதில் ஈடுபட நாம் எப்படி ஊக்குவிக்க முடியும்?
சரியான செய்தியைத் திறம்படத் தெரிவிப்பதே போதுமானது என்றும், பங்கேற்பதற்கான விருப்பமின்மை என்பது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக
ஒரு தகவல் தொடர்புப் பிரச்சனையே என்றும் பலர் நம்புகிறார்கள்.
சான்ஸே இல்லை என்கிறார் மைக்கேல் மையன்.
அது முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒன்றைப் பற்றியதாக இருக்கும்.
ஒரு ஊடக ஆய்வாளராக, இந்தக் கேள்வியே எனக்கு ஏறக்குறைய எப்போதும் முதலில் கேட்கப்படுகிறது.
மக்களை என் பக்கம் ஈர்க்க, என் செய்தியை நான் எப்படி அமைப்பது?
என் முதல் பதில் எப்போதும்: விட்டுவிடு.
செய்திகள் மூலம் மக்களைச் சென்றடைய முடியாது; அவர்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவங்கள் வழியாகவே செல்ல வேண்டும்.
அவர்கள் தாங்களாகவே வலியை அனுபவிக்க வேண்டும்; தாங்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டுமென்றால்,
விஷயங்கள் மாற வேண்டும் என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும்.
நீங்களே செய்ய வேண்டும் என்று நம்பும் காரியங்களைச் செய்ய மக்களை வற்புறுத்த, நீங்கள் வெறுமனே செய்திகளைப் பயன்படுத்த முடியாது.
அது ஒரு பிரச்சனை.
அதுவும் ஒரு பிரச்சனையாகும், ஏனெனில் அத்தகைய அனுபவத்தைப் பெறுவதற்கு வாழ்க்கைச் சுழற்சிக்கு ஒரு
குறிப்பிட்ட காலம் தேவைப்படும் என்பதை நாம் அறிவோம்.
நீங்கள் ஒரு செங்கல் சுவரை மோதிவிட்டீர்கள், அதனால் இனிமேல் முன்னேற முடியாது என்பதை உணரும் வரை.
என் ஆய்வில், ஒருவர் போராட்ட இயக்கத்தில் சேரத் தூண்டுவது எது, அதே சமயம் மற்றொருவர் உதாரணமாக, ஆன்டிஃபாவுக்கு நிதியுதவி செய்யவோ அல்லது
'வலதுசாரிகளுக்கு எதிரான பாட்டிகள்' அல்லது அது போன்ற குழுக்களில் சேரவோ தூண்டுவது எது என்று நான் எப்போதும் கேட்டு வருகிறேன்.
மேலும், அது அரசு ஊடகங்கள் அல்லது பல்கலைக்கழகங்கள், பள்ளிகள், வயது வந்தோருக்கான கல்வி மையங்கள் மற்றும்
அருங்காட்சியகங்கள் போன்ற பிற கல்வி வழிகள் மூலம் பரப்பப்படும் கதையாடலுடன் முரண்படும் ஒரு அனுபவமாக எப்போதும் இருக்கிறது.
அது ஒரு தனிப்பட்ட அனுபவமாக இருக்க வேண்டும்.
இதற்கு நேரம் எடுக்கும், குறிப்பாக நீங்கள் இளமையாக இருந்து, இன்னும் ஒரு வாய்ப்பைப் பெற முயற்சிக்கும்போது.
நான் இளைஞர்களைச் சிறிதும் மதிப்பிட மாட்டேன்.
முதலில் அவர்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைச் சரிசெய்து கொள்ள வேண்டும்.
அதனால் அவர்கள் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய மற்றொரு காரணம் அது.
அவர்கள் ஒரு நிலைக்கு வர முயற்சிக்க வேண்டும்.
பின்னர், ஒரு கட்டத்தில், ஒருவேளை தங்களுக்கும் விஷயங்கள் தேக்கமடைந்துவிட்டன என்பதை அவர்கள் உணர்வார்கள்.
நீங்கள் பொறுமையாக இருந்து, செய்திகளின் வடிவமைப்பைச் செம்மைப்படுத்தக் குறைவான நேரத்தைச் செலவிட வேண்டும்.
இந்த கட்டாயத் தடுப்பூசி உடலுக்குள் செல்லக்கூடிய ஒன்றாக இருந்திருக்கும்.
மேலும், வானிலை எப்படி இருந்தாலும், ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் தவறாமல் வரத் தயாராக இருந்தவர்களும் இருந்தனர்.
எனவே அது உண்மையிலேயே மக்களின் வலியைத் தாக்கும் இடத்தில் தாக்க வேண்டும், என்கிறார் மைக்கேல் மெய்ன்.
இது பர்ஸை கொஞ்சம் சுருக்குவதை விட மிக அதிகம்.
அது உண்மையிலேயே ஒருவரின் இருப்பிற்கே, உயிரிற்கே அச்சுறுத்தலாக இருக்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் பலரும் தங்கள் வசதியான எல்லையைத் தாண்டிச் செல்லத் தயாராகிறார்கள்.
பிரச்சனை என்னவென்றால், அதற்குள் பெரும்பாலும் மிகவும் தாமதமாகிவிடும்.
பரவலான பொதுமக்களின் எதிர்ப்பைப் பொறுத்தவரை டேவிட் எங்கிள்ஸும் சந்தேகத்தில் உள்ளார்.
குடிமக்கள் மிகவும் சோம்பேறியாக இருக்கிறார்கள்.
பலரும் நிகழ்வுகளை வடிவமைப்பதில் தீவிரமாக ஈடுபட விரும்பவில்லை, மாறாக விஷயங்கள் இயல்பாக நடக்க அனுமதிக்கவே விரும்பினர்.
இறுதியில், வரலாறு நமக்குக் கற்பிப்பது போல, மீண்டும் ஒருமுறை சிலரே பலரின் தலைவிதியைத் தீர்மானிப்பார்கள்.
இறுதியில், மாற்றத்தை முன்னெடுத்துச் செல்ல ஒரு வேறுபட்ட மேட்டுக்குடி உருவாகும்.
பேராசிரியர் எங்கெல்ஸின் கருத்துப்படி, நாம் பரந்த அளவில் அடிப்படையான, அடிமட்ட ஜனநாயக மாற்றம் என்ற கருத்தை கைவிட வேண்டும்.
வரலாற்றாசிரியர் கோவிட்-19 பெருந்தொற்றையும் ஒரு உதாரணமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
இருப்பினும், மைக்கேல் மையன் எதிர்மறையான உதாரணமாகச் செயல்படுகிறார்.
டேவிட் எங்கிள்ஸ் கூறுகையில், அதன் சர்வாதிகார அணுகுமுறை இருந்தபோதிலும், ஒட்டுமொத்தமாக இந்த அமைப்பு
ஒப்பீட்டளவில் நன்றாகச் செயல்பட்டுள்ளது என்கிறார்.
சில எதிர்ப்புகள் இருந்தபோதிலும், அது மொத்த மக்கள்தொகையைப் பொறுத்தவரை வரையறுக்கப்பட்டதாகவே இருந்தது.
உண்மையில் மிகச் சிலரே வெளிப்படையாகக் கலகம் செய்திருப்பார்கள்.
சொல்வது போல்: உத்தி வெறும் எண்ணிக்கையை வெல்லும்.
இது மேலும் மேலும் பலரைச் சென்றடைவதோ, அல்லது தொடர்ந்து புதியவர்களை ஊக்குவிப்பதோ அவசியமில்லை.
வேறு ஒன்று மிகவும் முக்கியமானது.
இன்று ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்திற்காகப் போராடத் தயாராக இருப்பவர்கள், தங்கள் பலங்களை இன்னும் திறம்பட ஒன்றிணைக்க வேண்டும்.
அவர்கள் ஒரு தெளிவான உத்தியைக் கையாண்டு, மிகவும் திறம்பட ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும்.
எனவே டேவிட் எங்கிள்ஸ், உல்ரிக் கெரோட்டின் ஒரு கருத்துடன் தெளிவாக உடன்படவில்லை.
அவர் கூறுகிறார்: போராட்ட இயக்கங்கள் வளர வேண்டும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவை மேலும் வெளிப்படையாகத் தெரிய வேண்டும்.
இருப்பினும், மைக்கேல் மையன் இங்கு சுட்டிக்காட்டுவது என்னவென்றால், மக்களைப் போராடத்
தூண்டுவது, குறிப்பாகச் செய்திகள் மூலம், மிகவும் கடினம்.
இறுதியில், உங்கள் சொந்த அனுபவம்தான் முக்கியம்.
இவை அனைத்திலும் பொதுவானது என்ன?
நாம் எதன் மீது கட்டமைக்க முடியும்?
முதல் புள்ளி தெளிவாக உள்ளது:
மாற்றம் நம்மிடமிருந்து, நம்மில் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் தொடங்குகிறது.
இருப்பினும், பலர் பொறுப்பேற்கக் கற்றுக்கொண்டதில்லை.
அவர்கள் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்யவும், மோதல்களைத் தவிர்க்கவும், இணங்கிப் போகவும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஆனாலும் – நமது நாடுகளில் பெரும் சாத்தியம் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது, ஏனெனில் அவை இருக்கின்றன.
உயர் மதிப்புகளைக் கொண்ட மக்கள்
சுயமாகத் தீர்மானித்து வாழும், பொறுப்பேற்கும், பாலங்களைக் கட்டும் மக்கள்.
மற்றும் நான் இப்போது டேவிட் எங்கிள்ஸுடன் இருக்கிறேன்.
நமக்குப் பெரும்பான்மையினர் தேவையில்லை.
மக்கள் பற்றாக்குறை இல்லை.
எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.
மாற்றம் மக்களிடமிருந்து தொடங்குவதில்லை.
இது தனிநபரிடமிருந்து தொடங்குகிறது.
ஆகவே கேள்வி என்னவென்றால்: தனிநபர்கள் உண்மையில் என்ன செய்ய முடியும்?
இங்கும் இப்போதும்.
அதுதான் கண்ணோட்டத்தின் சாராம்சம்.
பலர் ஏதாவது செய்ய விரும்புகிறார்கள்.
உள்ளம் இருக்கிறது.
பெரும்பாலும் விடுபடுவது திசைதான்.
எனவே, முதல் கேள்வி 'நாம் எப்படி இன்னும் பலரை இதில் ஈடுபடுத்தலாம்?' என்பது அல்ல, மாறாக: 'ஏற்கனவே
அவ்வாறு செய்யத் தயாராக இருப்பவர்கள், உண்மையில் என்னென்ன குறிப்பிட்ட நடவடிக்கைகளை எடுக்க முடியும்?' என்பதே.
இந்த ஆவணப்படத்திற்காக நான் நேர்காணல் செய்த பலரிடமும் அதே கேள்வியைக் கேட்டேன்.
இதன் விளைவாக, யார் வேண்டுமானாலும் உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய ஐந்து குறிப்பிட்ட நடவடிக்கைகள் உருவாகின.
நடவடிக்கை 1:
சமூகங்களை உருவாக்கி மற்றவர்களுடன் இணையுங்கள்
பொறுமைக்கு மேலாக, எனது இரண்டாவது அறிவுரை உண்மையில் வலையமைப்பு செய்வதாகும்.
அது ஒரு முக்கியமான புள்ளி.
குழுக்கள் ஒன்றிணைந்துள்ளன. போராட்டக் குழுக்கள் ஒன்றிணைந்துள்ளன.
ஜெர்மன் பேசும் உலகம் முழுவதும், தவறாமல் கூடி, ஆக்கப்பூர்வமான பணிகளில் ஈடுபட்டு, ஒன்றிணைந்துள்ள குழுக்கள் உள்ளன.
குறைந்தபட்சம் அவர்கள் ஊட்டச்சத்து மீது ஆர்வம் காட்டுவதாலோ, அல்லது தாங்கள் தன்னிறைவு அடையக்கூடிய வகையில்
தங்கள் தோட்டத்தை எப்படி வடிவமைப்பது என்று சிந்திப்பதாலோ.
பலருக்கும் மையமான ஒன்றான, தாங்கள் வாழும் நிலைமைகள் குறித்துக் கருத்துத் தெரிவிக்கும் திறனை நடைமுறைக்குக்
கொண்டுவர ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது நாம் தயாராக இருக்க, இந்த அமைப்புகளை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பது அவசியம்.
ஆகவே, நாம் செய்ய வேண்டியது, அடிமட்டத்திலிருந்து மேலே கட்டமைப்பதே ஆகும்.
நமது எல்லா முட்டைகளையும் அரசியல் கூடையில் வைப்பதை நாம் தவிர்ப்பது அவசியம், மாறாக: நாம் முதலில் இந்த மீள்திறன் கொண்ட குடிமைச்
சமூகத்தை அடிமட்டத்திலிருந்து புனரமைக்க வேண்டும், அது தன்னைத் தானே பாதுகாத்துக் கொள்ளும் திறன் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.
நடவடிக்கை 2: உங்கள் கருத்தைக் கூறுங்கள் அனைவரும் உடனடியாக எடுக்கக்கூடிய இரண்டாவது
நடைமுறைப் படி: உங்கள் கருத்தைக் கூறுங்கள்.
தகவலையே அனைத்தும். எனவே தகவலைப் பகிர்ந்து சுதந்திர ஊடகங்களுக்கு ஆதரவளியுங்கள்.
தகவல் தான் முக்கியம்.
தகவலைக் கட்டுப்படுத்த மறுபக்கം எவ்வளவு தூரம் செல்கிறது என்பதை நீங்கள் பார்த்தாலே போதும்.
இன்றைய நாளை வரையறுக்கக்கூடியவர், நாம் அனைவரும் யதார்த்தமாகக் கருதுவதை இன்றே தீர்மானிக்கக்கூடியவர்,
அதிகாரத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஆள முடியும்.
எனவே, இந்த முழு என்ஜிஓ வளாகத்தையும் நீங்கள் பார்த்தால், பல வழிகளில் ஆதரிக்கப்படும் இந்த விழிப்புணர்வுத்
தொழிலால் உருவாக்கப்பட்ட குமிழ்களிலிருந்து நமது சக மனிதர்கள் விடுவிக்கப்பட நாம் உதவ வேண்டும்.
அதாவது, அரசு ஊடகங்களில் காணப்படும் செய்திகளைப் பெரிதாக்கவும் பரப்பவும், வரி செலுத்துவோர் பணத்திலிருந்து ஊதியம் பெறும் நபர்கள்.
இதைப் பார்த்தால், அதுதான் முன்னோக்கிய வழி.
ஆகவே, நீங்கள் உங்களுக்காக நிற்காவிட்டால், சுதந்திரமாக வாழ முடியாது.
மனதில் உள்ளதை வெளிப்படையாகப் பேசுவது ஒரு முக்கியமான எதிர்ப்பு வடிவம் என்பது எனக்கு மிகவும்
சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. அது உண்மையிலேயே உண்மை.
நாம் தகவல் தொடர்புக் கோட்பாட்டை, குறிப்பாக எலிசபெத் நோல்-நியூமேனின் 'மௌனச் சுழல்' கோட்பாட்டைப் பார்த்தால், இது
ஒரேவிதமாக்கும் செயல்முறைகளை உடைப்பதற்கான ஒரு வழியை வழங்குகிறது.
இந்த 'மௌனச் சுழல்' கோட்பாடு, மக்கள் தனிமையைப் பயப்படுகிறார்கள் என்றும், குழுவிலிருந்து
விலக்கப்படுவதே நமது மிகப்பெரிய கவலை என்றும் கூறுகிறது.
முதன்மை ஊடகங்கள் நீண்ட காலத்திற்கு தொடர்ந்து ஒரே கதையைச் செய்தால், நான் அதனுடன் உடன்படாமல் போனால், இந்தக் கோட்பாட்டின்படி,
குழுவிலிருந்து விலக்கப்பட்டுவிடுவோமோ என்ற கவலையில், நான் இறுதியில் என் கருத்துக்களைப்
பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்துவதை நிறுத்திவிடுவேன்.
ஆனால் அங்கே தெருவில், நான் அதை மறுக்கும் மக்கள் கடைத்தளங்களில் நின்று கொண்டிருப்பதைக் காண்கிறேன்.
நான் கேட்கிறேன் – பபில் அடுத்த மேசையிலிருந்து திடீரென வேறு ஏதோ சத்தம் கேட்டது.
ரயில் பெட்டியில் மக்கள் மிகவும் மாறுபட்ட உரையாடல்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.
கான்ட்ராஃபங்க் துண்டுடன் ஒருவர் கடற்கரையில் அமர்ந்திருந்தார்.
ஆக, இறுதியில் தெளிவாக மாறுபட்ட கருத்துக்கள் உள்ளன.
இது, மற்றபடி தங்கள் மனதில் உள்ளதைக் கூறத் துணியாதவர்களை அவ்வாறு செய்ய ஊக்குவிக்கிறது.
சரி, இந்தக் கணக்கெடுப்பில் பங்கேற்ற மக்களால் இது தெளிவாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நான் கண்டறிந்தேன் – இன்னும்
கண்டறிந்து வருகிறேன் – அது எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.
நடவடிக்கை 3: தனிப்பட்ட மற்றும் பகிரப்பட்ட இலக்குகளை வரையறுத்தல் துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த மூன்றாவது
குறிப்பிட்ட நடவடிக்கை பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போகிறது.
ஆயினும் அது மிக முக்கியமானது.
எளிதாக இல்லாவிட்டாலும்
இது தனிப்பட்ட மற்றும் பகிரப்பட்ட இலக்குகளை வரையறுப்பது பற்றியது.
ஏனென்றால், நாம் எங்கே செல்கிறோம், எதற்காகப் போராடுகிறோம் – நாம் எதற்கு எதிராகப் போராடுகிறோம் என்பதை மட்டும் அல்ல – என்பது
நமக்குத் தெரியாவிட்டால், எல்லாம் குழப்பத்தில் முடிந்துவிடும்.
தெளிவான இலக்குகள் இல்லாமல், உத்தி இருக்காது, வளங்கள் திரட்டப்படாது, மேலும் 'நான் ஏன் இதில் ஈடுபட
வேண்டும்?' என்று கேட்பவர்களுக்கு நம்பத்தகுந்த பதிலுமிருக்காது.
நீங்கள் எதற்காக நிற்கிறீர்கள் என்று உங்களால் சொல்ல முடியாவிட்டால், உங்களால் யாரையும் ஊக்குவிக்க முடியாது.
எனவே, சிந்தனைக்கும் உணர்வுக்கும், உண்மையில் செயல்படுவதற்கும் இடையில் ஒருவிதமான எல்லைக்கோடு உள்ளது.
பயணமே இலக்கு என்று மக்கள் அடிக்கடி சொல்வார்கள், அது ஏறக்குறைய உண்மைதான்.
சரி, வழியைப் பற்றிய ஒரு யோசனை பெறவேனும் நமக்கு ஒரு சேருமிடம் தேவை.
என்னிடம் ஒரு இலக்கு இருக்கும்போது, ஆ, அதுதான் வழி என்று எனக்குத் தெரியும்.
மேலும், புறப்படத் துணிவூட்டும் பாதை நமக்குத் தேவை.
நமக்கு முன்னோக்கிய ஒரு பார்வை தேவை.
ஆகவே நான் இலக்கிலிருந்து பயணத்திற்கு நகர்கிறேன், பயணத்திலிருந்து புறப்படுவதை நோக்கி நகர்கிறேன்.
மற்றும் வழி இல்லை.
மக்கள் முன்னோக்கிச் செல்ல வழியைக் காணவில்லை.
அப்படியென்றால், நீங்கள் ஒரு வழியைத் தேடுகிறீர்கள் என்கிறீர்கள், சரிதானே?
இதோ நாங்கள் வந்துவிட்டோம். எனவே நாங்கள் எங்கள் வழியைக் கண்டறிய முயற்சிக்கிறோம்.
மேலும் பாதை தெளிவாக இல்லையென்றால், நான் புறப்பட வேண்டியதில்லை.
நான் எழுந்திருக்க வேண்டியதில்லை.
மேலும், இலக்கு தெளிவாக உள்ளதா என்பதும் ஒரு கேள்வியாகும்.
நோக்கங்களும் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
அதுவும் ஒரு முக்கியமான புள்ளி.
அது எளிதில் அடையக்கூடிய இலக்காக இருக்க வேண்டும் – அடைய முடியாத ஒன்றாக அல்லாமல், ஒரு
உறுதியான, அடையக்கூடிய இலக்காக இருக்க வேண்டும்.
பொதுவாகப் பசி அல்லது வறுமைக்கு எதிராக அல்ல, ஆனால் மிகவும் குறிப்பிட்ட விதத்தில்.
நடவடிக்கை 4: சுயபரிசோதனை அனைவரும் உடனடியாக செயல்படுத்தக்கூடிய நான்காவது குறிப்பிட்ட நடவடிக்கை மிகவும் பிரபலமற்ற ஒன்றாகும்.
தானைப் பற்றிச் சிந்தித்தல்.
பலரும் கேட்க விரும்பாத ஒன்று.
எதிர்வினை உடனடியாக வரும் என்பது எனக்குத் தெரியும்.
இதற்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?
நான் அனுபவிக்கும் மோதலிலோ அல்லது துரதிர்ஷ்டத்திலோ நான் என்ன பங்கு வகிக்கிறேன் என்பதைப் பார்க்க, என்னுள் நோக்கித்
தொடங்கும்போது, மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான சிறந்த – ஒருவேளை ஒரே – வாய்ப்பு எனக்கு உண்மையில் கிடைக்கிறது.
எனவே, இதில் எனது பங்கைப் புரிந்துகொள்வதன் மூலமும், என்னை நானே புரிந்துகொள்வதன் மூலமும், விஷயங்களைச் சற்று
வித்தியாசமாகச் செய்யவும், மாற்றம் அடையவும், வளரவும் எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.
உண்மையில் யார் மீதும் அந்த அளவிற்கு எனக்கு அதிகாரம் இல்லை.
நடவடிக்கை 5: நடவடிக்கை எடுங்கள் இப்போது நாம் ஐந்தாவது மற்றும் இறுதி நடவடிக்கைக்குச் செல்வோம், அதை
யார் வேண்டுமானாலும் உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்தலாம்.
அதுதான் செயல், ஆம், செயல்.
எதுவாக இருந்தாலும் சரி – இப்போதே தொடங்குங்கள்.
ஒரு செயலைச் செய்வதன் மூலமே ஒருவர் தனது சுய-திறன் உணர்வை அனுபவிக்கிறார்.
நடவடிக்கை எடுப்பது நமக்கு வலிமையையும் நம்பிக்கையையும் தருகிறது, ஏனென்றால் விஷயங்கள் நடக்கத் தொடங்குவதை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.
தனிநபர்களாகிய நாம் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதைக் காணலாம். அது
பெரும்பாலும் ஒரு சிறிய அளவில் மட்டுமே இருந்தாலும் கூட.
ஆனால் ஒவ்வொரு பங்களிப்பும் கணக்கில் கொள்ளப்படும். அது ஒரு நல்ல உதாரணத்தை அமைப்பதாக இருந்தாலும் கூட.
நமது சுதந்திரம் என்பது, ஒவ்வொரு நான்கு அல்லது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்குச் சாவடியில்
ஒரு பெட்டியில் குறியிடுவதை விட மிகவும் மேலானது.
விளைவுகள் எப்படி இருந்தாலும், ஒவ்வொரு கணமும் நமது கொள்கைகளுக்கு ஏற்ப நாம் வாழ வேண்டும்
என்பதில்தான் நமது சுதந்திரம் அடங்கியுள்ளது.
இறுதியாக, அதன் பொருள் என்னவென்றால்
ஒரு முன்மாதிரியாக மாறுதல்
தனக்குத்தானே ஒரு முன்மாதிரியாக மாறுதல்.
தனது குடும்பத்திற்கு ஒரு முன்மாதிரியாக மாற.
தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக மாறுதல்.
ஒவ்வொரு செயலையும், காலையில் கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது, 'ஆம், நான் என் இலட்சியங்களுக்கு ஏற்ப வாழ்கிறேன்' என்று
உங்களால் உங்களுக்கே சொல்லிக்கொள்ளும் வகையில் செய்யுங்கள்.
ஆம், நான் வாழும் இந்த உலகம் ஒருவேளை கற்பனை செய்த அளவுக்குச் சிறப்பாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.
இது ஒருவேளை எதிர்காலக் கற்பனைக் குறுநாவலாகவும் இருக்கலாம்.
ஒருவேளை நான் இங்கு ஒரு பெரிய இடரை எடுக்கிறேன்.
ஆனால் நான் இந்த சுதந்திரத்தை என் அன்றாட வாழ்வில் வாழ்கிறேன்.
, போதுமான எண்ணிக்கையிலான மக்கள் தாங்களாகவே முன்மாதிரிகளாக மாற விரும்பும் போதும், ஒரு நாள் ஒட்டுமொத்த சமூகமும் எப்படி இருக்க
வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்களோ, அதை தங்கள் அன்றாட வாழ்வில் வாழும் போதும் மட்டுமே, அப்போதுதான்
விஷயங்கள் முன்னோக்கி நகரும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
மற்றும் அது, நிச்சயமாக, ஒரு முக்கியமான படியாகும்.
நாம் நாம்யாக இருக்க வேண்டும், நமக்கு உண்மையாக நடந்துகொள்ள வேண்டும்.
பொதுவாக வரலாறு அல்லது அரசியலில் இது எந்தவொரு தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தும் என்று நாங்கள் எதிர்பார்ப்பதால்
அல்ல, மாறாக நாங்கள் அதில் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதால்.
அதனால்தான், இந்த மனப்பான்மை—Etiam si omnes ego non, 'மற்றவர்கள் அனைவரும் செய்தாலும், நான் நிச்சயமாகச் செய்ய மாட்டேன்'—தான்
நமக்குத் தேவையான செயல் அல்லது மனப்பான்மை என்று நான் நம்புகிறேன்.
நம் மனப்பூர்வமான நம்பிக்கையின் பேரில், நாம் விரும்பியபடி நடந்துகொள்ளுதல்.
எல்லாம் தோல்வியில் முடியும் என்று தெரிந்தும், இதைச் செய்வது நாங்கள்தான் என்று தெரிந்தும், நாங்கள் அதைச் செய்கிறோம்.
உறுதியுடன், ஏனெனில் இதுவே எங்கள் வழி, ஏனெனில் முக்கியமானது என்பது ஒரு நாள் வரலாற்றுப்
புத்தகங்களில் தோன்றும் ஒன்றல்ல என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.
மேலும், இந்த மதிப்புகளைத் தன்னகத்தே கொண்ட குடிமக்களும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தாங்கள் காண விரும்பும் சமூகத்தைத் தங்களது
தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் பிரதிபலிக்கும் முன்மாதிரியாக விளங்கும் அரசியல்வாதிகளும் நம்மிடம் உண்மையிலேயே
இருந்தால், உண்மையான மாற்றம் நிச்சயமாக சாத்தியமே.
மேலும், நமக்கு இப்போது அவைகள் மில்லியன் கணக்கில் தேவையில்லை.
மாற்றம் சாத்தியமாக, ஒருவரின் முன்மாதிரியான சேவை மட்டும் போதும். அது, பலரை 'நானும் ஒரு நாள் அப்படி ஆக
வேண்டும்' என்று சொல்லத் தூண்டும் ஒருவராக இருக்க வேண்டும்.
நடுயுகத்தைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்.
கிளெர்வாக்கின் பெர்னார்ட் மற்றும் புனித பெனடிக்ட் போன்றவர்கள் சாதித்த அனைத்தையும் பாருங்கள்!
ஒரு மடத்தை நிறுவுவதில் முன்முயற்சி எடுத்ததன் மூலம், அவர்கள் மேற்கத்திய உலகின் ஆன்மீகப் பிறப்பைத் திறம்பட ஏற்படுத்தினர்,
அதன் மூலம் தங்கள் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற விரும்பிய தலைமுறைகளுக்கும் நூற்றாண்டுகளுக்கும் முன்மாதிரிகளாக ஆனார்.
கோடிக் கணக்கான மக்கள் அனைவரும் அப்படி மாற வேண்டியதில்லை. பெரும்பாலும், ஒரு நம்பமுடியாத மாற்றத்தை
ஏற்படுத்த ஒரு நபர் அல்லது ஒரு சிறிய குழு போதும்.
ஆனால் நான் சொன்னது போல், அது கூட இந்த நாட்களில் சாதிப்பது மிகவும் கடினமாகத் தெரிகிறது.
ஆனால் நாம் அங்குதான் செல்ல வேண்டும்.
அது தனிப்பட்ட நபரின் விஷயம்.
ஆம், ஒரு நபரால் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.
அவரது இருப்பின் காரணமாகவே, அவரது செயல்கள், பார்க்கப்படுவது, மற்றும் மற்றவர்களுடன் பழகுவது.
நம்மில் ஒவ்வொருவரும் உண்மையில் எவ்வளவு சாதிக்கிறோம் என்பதை நம்மால் கற்பனை செய்து பார்க்கக் கூட முடியாது.
நமது வாழ்வில் எத்தனை பேருக்கு நாங்கள் உத்வேகம் அளித்துள்ளோம் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. சில வார்த்தைகள்
எத்தனை முறை குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களுக்கு வழிவகுத்துள்ளன.
ஆம், நமது வாழ்வில் மற்றவர்கள் தேவை. ஆனால் இல்லை, உலகை மாற்ற அவர்களை நாம் அவசியமாகத் தேவையில்லை.
நாம் இப்போது தொடங்கலாம். நாம் இருவர் மட்டுமே.
எனவே இது தாவீதுக்கும் கோலியாத்துக்கும் இடையேயான போராட்டம்.
டேவிட் இறுதியில் வெற்றி பெறுவார் என்பது நமக்குத் தெரியும்.
ஆம், டேவிட் வெற்றி பெறுகிறார்.
மேலும், தாவீது மற்றும் கோலியாத்தின் கதையை நாம் உற்று நோக்கினால், நமது காலத்துடனான சில ஒற்றுமைகளைக் காணலாம்.
தாவீது கோலியாத்தைப்போலப் போராட முயலவில்லை.
அவன் எந்தக் கவசமும் அணியவில்லை. அவன் வாள் எடுக்கவில்லை.
அவர் நெருங்கிய சண்டையில் ஈடுபடவில்லை.
டேவிட் இந்தத் துறையில் தோற்றுவிடுவார் என்பதை உணர்ந்தார்.
அதனால் அவர் வேறு ஏதாவது செய்தார்.
அவனால் முடிந்ததையும், அவன் பழகியதையும் அவன் பயன்படுத்திக்கொண்டான். அவனது எறிதண்டு, அவனது சுறுசுறுப்பு.
மேலும் அவன் விலகியே இருந்தான்.
பின்னர் அவன் அந்த ஒரு கணத்தை, சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டான்.
கோலியாத்தின் பலவீனமான ஒரே இடத்தை அவர் துல்லியமாகக் குறிவைத்தார்.
அதுதான் உண்மையில் வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்தியது.
டேவிட் தயங்கவில்லை.
அவர் சிறந்த சூழ்நிலைகளுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை.
அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தபோது, அதை அவர் தவறவிடவில்லை.
ஒருவேளை, அதுவே இன்று நமக்கான முக்கியமான புள்ளி.
மாற்றம் என்பது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் விதிகளின்படி விளையாடுவதல்ல.
அதன் பொருள், உங்கள் சொந்தத் திறன்களையும் பலங்களையும் அங்கீகரித்து, சரியான நேரத்தில் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் தைரியம் கொண்டிருப்பது.
வாய்ப்பை நம்மால் கட்டாயப்படுத்த முடியாது.
ஆனால் நாம் தயாராகவும், தெளிவான மனதுடனும், விழிப்புடனும் இருக்க முடியும். அதனால் அவள் வரும்போது நாம் தயங்க மாட்டோம்.