[BİZ KÖLE OLMAK İÇİN Mİ YETİŞTİRİLDİK?
Kreşin hakimiyeti, daha sonra büyüyecek olan insanlara hükmedebilmek için en büyük siyasi kaygıdır.
[İNSANLARI UYANMAYA ZORLAYABİLİR MİYİZ?
İnsanların katılması için mesajımı nasıl şekillendirmeliyim?
Benim ilk cevabım her zaman "unut gitsin" olur.
İnsanlara mesajlarla ulaşamazsınız.
Onlar kendi deneyimlerini yaşamak zorundadırlar.
Acıyı kendileri deneyimlemek zorundadırlar.
Bölünme, protesto hareketlerinin tam da bunu başarmasını, yani tek bir kişi etrafında birleşmesini ve
protestoyu çoğunluğu kazanabilecek ve yönetebilecek hale getirmesini engelleyen bir ilkedir.
İnsanlar temel çatışmalara ne kadar çok odaklanırsa, bu önemsiz savaşlarda o kadar az enerji harcanır ve acı çekilir.
Bu aslında birkaç kişinin güçlerini birleştirmesiyle nispeten hızlı ve hatta sorunsuz bir şekilde gerçekleşebilir.
Değişim basit bir soruyla başlar.
Ne yapabiliriz?
A-WEF ile birlikte yürüttüğüm Özgürlük Barometresi 2025'in merkezinde yer alan soru tam da buydu.
22.000'den fazla kişinin katıldığı çevrimiçi bir anket.
22.000 kişi net bir cevap verdi.
Yeter artık.
Yeter bu kadar siyasi paternalizm, yeter bu kadar medya manipülasyonu, yeter bu kadar zayıflatılmış demokrasi.
Buna karşı durma iradesi büyük ama ablukalar da bir o kadar büyük.
Gerçekten bilmek istiyoruz.
Barışçıl protestoları felç eden nedir ve hayal kırıklığını nihayet harekete dönüştürmek için ne gereklidir?
Bu yüzden araştırmama devam ettim ve cevapları buldum.
Sevgili izleyiciler, yoğunlaştırılmış uzmanlığı duymak üzeresiniz.
Yedi tanınmış akademisyenle yapılan 10 saatten fazla röportajın özü.
Tarihçilerden psikanalistlere ve iletişim bilimcilere.
Kilit sorularımıza farklı açılardan ışık tutan, alanında yüksek kalibreli uzmanlar:</b
Rahatsız edici sorular soran ve aynı derecede rahatsız edici cevaplar veren yedi cesur insan.
Sorgulayanlar ve değişim için kendilerini savunanlar.
Seslerini yükseltirler.
Birlikte daha iyi bir gelecek için güçlerimizi nasıl birleştirebileceğimize dair derinlemesine görüşmeler yaptık.
Bölünmeye, yolsuzluğa, yalanlara ve propagandaya, tiranlığa ve savaşa karşı birlikte nasıl güçlü
olabiliriz? Ve barış, özgürlük, insanlık ve dürüstlük için.</b
Her konuda aynı fikirde olmasak bile, bizi birleştiren ortak hedefler var.</b
Ve bu sizin için de aynen böyle olacak sevgili izleyiciler.</b
Çünkü siz de memnuniyetsizliğin nasıl değişime dönüşebileceğini öğrenmeye başladınız.
Ne gibi engeller var, ne gibi fırsatlar var ve siz kendiniz ne gibi katkılarda bulunabilirsiniz.
Ve size şunu söyleyebilirim: Eğer kendinize bu soruları soruyorsanız, zaten büyük bir ilk adım
atmışsınız demektir. Çünkü değişim kendinizle başlar.</b
Birey, genellikle kendisinin düşündüğünden çok daha güçlüdür.
Kreşi yönetmek, daha sonra büyüyecek olan insanları yönetebilmek için en büyük siyasi kaygıdır.
Çoğu insan kendine yabancılaşmıştır.
Yetiştirilme tarzı, ilişki hataları yoluyla, tasarlandıkları gibi, gelişmek istedikleri
gibi değil, olmaları gerektiği gibi olurlar.
Ancak sonunda, çoğu çocuk beklentilere uyum sağlamayı başarır.
Dr. Hans-Joachim Maaz'ın tanımladığı gibi bir hayatta kalma stratejisi olarak adaptasyon.
Birçok insanın çok erken öğrendiği bir şey.
Beklentileri karşılayanlar takdir edilir.
Uyum sağlayan öne çıkmaz.
Ve hatta çoğu zaman bunun için ödüllendirilirsiniz.
Bu model uzun süre çalışabilir.
Bazı insanlar bununla hayatlarını iyi bir şekilde sürdürürler.
Bir şeyler değiştiğinde sorunlu hale gelir.
Dünya daha belirsiz hale geldiğinde, eski kurallar artık geçerli olmadığında.
Toplumsal çalkantılar kendi dünya görüşünüzü sarstığında</b
Eski adaptasyon davranışı artık doğru gelmediğinde.
O zaman bir kriz meydana gelebilir.
Bu noktada gerçekten bir şeyler olmalı.
İçinize bakmalı ve kendi geçmişinizle dürüstçe yüzleşmelisiniz.
Ama bu, birçok insanın acı verdiği için kaçındığı şeydir.
Çünkü hayatınızı üzerine inşa ettiğiniz her şeyi sorgulamanıza neden olur.</b
Birçoğu değişiklik yapmak yerine konformist kalmaya devam ediyor - yetişkinler olarak bile.
Memnuniyetsiz olduklarını çoktan fark etmiş olsalar bile.
Dr. Maaz, terapötik çalışmalarından yola çıkarak, bazı insanların yıllarca kendilerine yalan
söyledikleri için hastalandıklarını bildirmektedir.
Ve şimdi birçok kişinin aşina olabileceği bir şey geliyor.
İnsanlar bu kalıbı serbest bırakmaya başladıklarında, genellikle kendilerini daha iyi hissederler.
Ama dışarıda daha da zorlaşıyor.
İlişkiler değişiyor.
Gerilimler ortaya çıkar.
Bu genellikle net görmeye başladığınızda ödediğiniz bedeldir.
Bugün uyanan kritik insanların çoğunun ilk elden deneyimlemek zorunda kaldığı bir şey.
Ve bu çatışma sadece yetişkinleri değil, çocukları da etkiliyor.</b
Çünkü ebeveynler çocuklarına karşı dürüst olmaya çalıştıklarında, onları kendileri olmaya ve olayları
eleştirel bir şekilde sorgulamaya teşvik ettiklerinde ne olur?
Hans-Joachim Maaz, O zaman bu çocuklar genellikle çatışmaların içinde yer alıyor, diyor.
Evde yaşadıkları ile okulun ve toplumun onlardan bekledikleri arasında bir çatışma.
Temel olarak, ebeveynler olarak çocuklarımızı sadece işlevsiz, normopatik bir topluma uyum sağlayacak
şekilde yetiştirme şansına sahibiz ya da onlara daha insancıl, daha dürüst, daha açık davranırız.
O zaman çocuklar normopatik bir toplumda başarıya ulaşmada büyük bir sorun yaşarlar.
Bu zor bir bulgu.
Ebeveynler bir ikilemle karşı karşıyadır.
Çocuklarını adapte ederlerse, sisteme ayak uydurma şansları daha yüksek olur.
Çocuklarını açık, dürüst ve eleştirel bir şekilde yetiştirirlerse, bu onlar için genellikle daha zor olur.
Okulda daha zor, toplumda daha zor.
Trajik bir çelişki ve tartışılması gereken bir çelişki.
Özellikle de, nihai olarak özgür bir topluma ulaşmak için ebeveynlerin bu ikilemle
gerçekten nasıl başa çıkmaları gerektiği.
Çözümün gerçekten olup olmadığı
Ben, kendi adıma, çocukları dürüst olmamak ve hareket etmek üzere eğitmenin yattığından şüphe duymaya cüret ediyorum.
Böylece kötülüğün, uysallığın, boyun eğmenin ve haklarını savunamamanın kökeninin
genellikle çocuklukta ve gençlikte yattığını görüyoruz.
Kendiniz için ayağa kalkmayı hiç öğrenmediyseniz, bir yetişkin olarak da bunu yapmakta zorlanacaksınız.
Aydınlanmış, sorumlu ve özerk bir toplum istiyorsak tüm bunların çözüme kavuşturulması hayati önem taşımaktadır.
Ama bu bir gecede yapılabilecek bir şey değil.
Ancak hemen değiştirilebilecek olan şey, hemcinslerimize karşı kendi davranışlarımızdır.
Şimdi.
Bu da bizi başka bir büyük konuya getiriyor.
Uyumluluğun dışına çıkmayı başaran ve hayatını bağımsız, özerk ve cesur bir şekilde sürdüren
herkes, içlerinde büyük bir armağana sahiptir.
Açıklık, cesaret, kişisel sorumluluk, sorgulama ve kendini savunabilme becerisi.
Bu yetenekle, henüz derilerinden çıkamayan ama belki de çıkmak isteyen başkalarına da yardım edebilirler.
Ancak bunun için topluluk, değişim, destek ve ağlar gerekir.
Çünkü, ne demişler, sadece birlikte güçlüyüz. Ve evet, tam olarak böyle. Yalnızken genellikle hareketsiz kalırsınız.
Özgürlük Barometresi 2025, birçok insanın kendini yalnız hissettiğini gösteriyor.
Daha fazla dahil olmak istiyorlar, ancak topluluk ve uyum eksikliği yaşıyorlar.
Anket ayrıca birçok kişinin aşağıdakileri kabul ettiğini açıkça göstermektedir.
Medya ve siyaset tarafından kasıtlı olarak körüklenen bölünme, ortak hedefler için ortak bir etki yaratılmasını engelliyor.
Siyaset bilimci ve demokrasi araştırmacısı Profesör Ulrike Guérot da bu konuda nettir.
Bölünme, protesto hareketlerinin tam da bunu başarmasını, yani tek bir kişi etrafında birleşmesini ve
protestoyu çoğunluğu kazanabilecek ve yönetebilecek hale getirmesini engelleyen bir ilkedir.
Bölüm tesadüf değildir.
Bu eski bir tahakküm ilkesidir: böl ve yönet.
Birkaç bin yıldır kullanılan bir şey.
Bugün sağa karşı sol, aşılanmışa karşı aşılanmamış, kadına karşı erkek.
Bölünme, karşıtlık her yerde.
Lider politikacılar ve onların medyası nifak tohumları ekiyor, ortalığı birbirine karşı kışkırtıyor, temas
suçluluğu ile çalışıyor, iyileri kötülere ayırıyor.
Büyük olasılıkla tam da bu yüzden insanlar birleşemiyor, aslında birçok kişiyi birleştirecek daha
yüksek hedefler için birlikte güçlü olamıyor.
Barış, özgürlük, adil bir dünya, herkes için iyi bir yaşam.
Bu konuda birlikte çalışabilmek için bir diyaloğa ihtiyaç vardır, ancak bu engellenmektedir.
İletişim uzmanı ve psikolog Dr. Roman Braun, bunun yerine küçük siper savaşlarına kapıldığımızı söylüyor.
Ona göre, tüm enerjimiz orada, bu siper savaşlarında harcanmalıdır.
Bize gerçekten zarar veren gerçek entrikalar arka planda gerçekleşirken dikkatimizin dağılması gerekiyor.
İnsanlar rakibin diğer vatandaş değil, onun arkasındaki mekanizmalar olduğunu anladığında bir şeyler değişir.
O zaman gerçek eylem için yeniden yer açılacaktır.
Bölünme zayıflar.
Bu sadece bugün değil, tarihte de açıkça görülmektedir.
Tarihçi ve filozof Profesör David Engels, direnişin her zaman topluluğa ihtiyaç duyduğuna işaret ediyor.
Ortak bir "biz" olmadan protesto etkisiz kalır.
Geçmiş zamanların sivil devrimlerinden bahsediyor, bugün bu biçimde var olmaları çok zor çünkü ...
Bu tür direniş, devrim unsurları doğal olarak aynı zamanda dayanışmacı bir sivil topluluk ya da halk
kitlesi ya da adına ne derseniz deyin, gerektirir.
Ancak diğer sorun, Avrupa'daki bu insanların çoğunun artık kendilerini tanımıyor olmalarıdır, çünkü kimlik
politikaları ve göç nedeniyle o kadar parçalanmışlardır ki artık doğal bir dayanışma söz konusu değildir.
İnsanlar artık birbirlerine bağlı hissetmediklerinde, birlikte bir şeyler için ayağa kalkmak zorlaşır.
Eğer herkes sadece kendisi için savaşırsa, değişim için hiçbir güç kalmaz.
Ve bugün sıklıkla yaşadığımız şey de tam olarak budur.
Değerler toplumları bir arada tutan, onları güçlü kılan ve birleştiren şeydir.
Değerler aynı zamanda insanları ayakta tutan, onlara yön veren ve risk almaya istekli kılan şeydir.
Profesör Engels açıkça şunu söylüyor: Kişinin kendi hayatının ve kişisel mutluluğunun ötesine geçen daha yüksek
değerler olmadan, hiç kimse barış, özgürlük veya adalet gibi hedefler için ayağa kalkmayacaktır.
En azından kendisi doğrudan etkilenmediği sürece.
Mevcut adaletsizliğe karşı protesto söz konusu olduğunda bunu şu anda temel bir sorun olarak görüyor.
Birçok insan hala konfor alanından çıkamayacak kadar rahat yaşamaktadır, özellikle de kendi
refahları en büyük iyilik olarak kabul edildiğinde.
İşte tam da bu noktada, kapsayıcı hedefler uğruna risk alma isteği eksik kalmaktadır.
Hıristiyan Profesör Engels'e göre bu eksikliğin nedeni her şeyden önce inanç eksikliğidir.
Sorun şu ki, artık gerçek bir mutlak hakikatin olmadığı ve kişinin kendi yaşamının aslında çok materyalist bir şekilde
görüldüğü bir toplumda, insanlar artık bir hakikate inanmıyor, artık Tanrı'ya inanmıyor, artık öbür dünyaya inanmıyor,
artık mutlaklara inanmıyor, ama aslında sadece kendi küçük yerel yaşamlarını en önemli ve mutlak şey olarak görüyorlar.
Böyle bir durumda, doğal olarak sokaklara dökülmek, bir şeyleri feda etmek, konforu feda etmek, belki
de daha yüksek bir amaç uğruna kendi hayatlarımızı feda etmek için çok az nedenimiz var.
Elbette, adaletsiz bir rejim, insanlar sokaklara dökülmeden önce oldukça ileri gidebilir.
Aynı zamanda, insanların dayanışması kitlesel göç, kimlik politikaları ve ailelerin parçalanması ile parçalanmıştır.
Aile bile artık parçalanmış durumda.
Bu da, en azından Avrupalılar açısından, uğruna savaşmaya değecek çok az şeyin kaldığı anlamına gelmektedir.
Hayatınız makul ölçüde rahat olduğu sürece, genellikle olduğunuz yerde kalırsınız.
Rahatlık sizi sakinleştirir. Ve bu da sorunun bir parçası.
Profesör Engels, yüksek değerlerden bahsederken Tanrı'ya olan inancı merkeze yerleştirir.
İnsanlar elbette kendilerini motive eden ve onlara güç veren başka, öncelikli değerlerle de desteklenebilirler.
Bu dünyada sadece kendi mutluluğumuzu maksimize etmekten daha fazlasını başarmak istiyorsak,
konfor alanımızı terk etmemiz çok önemlidir.
Sosyal bilimci Günter Roth da benzer bir çekirdeğe işaret ediyor.
Akılcı bir şekilde ifade ediyor: sadece protestoya değip değmeyeceğini tartanlar nadiren aktif olurlar.
Ama çoğu kişi tam olarak bunu yapacaktır.
Tamamen maliyet-fayda analizine dayalı olarak harekete geçip geçmemeye karar verirler.
Ve hareketsiz kalmak çoğu zaman daha faydalıdır.
Yardım etme davranışı üzerine yapılan deneylerden de bildiğimiz gibi bu aynı zamanda doğrudur: Ne kadar çok
insan izlerse, ne kadar çok insan bir sorun ya da kaza görürse, birinin yardım etme olasılığı o kadar azalır.</b
Herkesin diğerlerini bekleme olasılığı o kadar yüksektir.
Ne yazık ki aşırı doymuş durumdayız ve aynı zamanda son derece varlıklı bir toplumda yaşıyoruz.
Birçok kişi anlaşmaya vardı.
Diğerleri geri çekiliyor.
Diğerleri göç eder.
Protesto ertelenir veya tamamen terk edilir.
Siyaset bilimci Profesör Ulrike Guérot da bunu büyük bir sorun olarak görmektedir.
Kim gerçekten ayağa kalkıyor sorusu söz konusu olduğunda, geri çekilme ve kaçıştan temel sorun olarak bahsediyor.
Bence protesto ve protestonun etkisizliği yerine daha büyük sorun neredeyse özelleştirmeye yönelik bu eğilimdir.
Ben tükendim, devam edemem, faydası yok. Hiçbir yere varamıyoruz.
Evet, pek çok insanın cesareti kırılmış durumda. Pek çok kişi başına geleceklerden korktuğu için göç ediyor.</b
Diğerleri ise protestolarını yurt dışına taşıyor çünkü evlerinde kişisel sonuçlarından korkuyorlar.
Bireysel dezavantajlardan duyulan bu korku, genellikle pek çok insanın kendisini kamuya açık bir şekilde ifade etmesini veya
herhangi bir şekilde katılım göstermesini engellemektedir.
İletişim bilimci Michael Meyen'in de ele aldığı bir sorun.</b
Mayen bunu açıkça ifade ediyor.
Etiketleniyor. Protesto eden ya da sadece eleştirel bir şekilde sorgulayanlara bir etiket yapıştırılıyor.
Onlar kötüleniyor ve küçümseniyor. Böylece şu gerçeği öğrenemeyiz:
Evet kesinlikle, bizden çok var.
Düşündüğümüzden çok daha fazlası.
Çünkü adaletsizliğe karşı duranlar, uyaranlar ve yalanlara dikkat çekenler kasıtlı olarak bastırılıyor.
Bu, sayılarının daha az, etkilerinin daha zayıf ve değerlerinin gerçekte olduğundan daha düşük görünmesine neden olur.
Ancak bu algı gerçeklikten ziyade başarılı bir propagandanın sonucudur.
Özellikle gençler bu durumdan rahatsız oluyor.
Hala kaybedecek çok şeyi olan ve bu nedenle küfür edenlerin, aşırı sağcıların ya da diğer
etiketlerin yanında yer almaktan kaçınanlar.
İletişim bilimci Michael Meyen bunu açıkça ortaya koyuyor: protesto potansiyeli var.</b
Küçük de değil ama dengesiz dağılmış.
Bu protesto potansiyelinin kabaca nüfusun üçte biri olduğunu biliyoruz.
Bu protesto potansiyelinin nerede yerleşik olduğunu ya da yaşadığını da biliyoruz.
Daha yaşlı bir müşteri kitlesi, daha kırsal bir müşteri kitlesi olma eğilimindedir. Başarılı girişimciler değil. Hala
devletten ücretsiz bir şey almaya bağımlı olan hiç kimse yok.
Şüpheye düştüklerinde gençler her şeyi riske atar.
Bunu devrim tarihinden biliyoruz.
Değişimi sağlayanlar her zaman gençler olmuştur, çünkü çok uzun bir yaşam için çok şeyi riske atmaya hazırdırlar.
Bu yaşlı insanlar için daha zordur.
Taşrada bu çok daha zor.
İktidarın -gerçekliğin nasıl yorumlanacağının belirlendiği yer- artık protesto potansiyelinin daha fazla olduğu
yerlerde değil, üniversite şehirlerinde, büyük şehirlerde olduğunu fark ettiğinizde bu özellikle zordur.
Bunun da ötesinde, tarihin yeniden yorumlanması gençlerin cesaretini kıracaktır.
Geçmişe baktığımızda, 1933'ten önce yaşanan her şeyin bugün Almanya'nın karanlık geçmişinde Nasyonal
Sosyalizmin tarih öncesi olarak etiketlendiğini görüyoruz.
Bu da yüzyıllar öncesinden, yıllar öncesinden olumlu şeylere atıfta bulunmayı zorlaştırıyor.
Örneğin Almanlara sürekli olarak falanca devrimin faydasız olduğu söyleniyor.
Almanya'daki her devrim başarısız oldu.
Olaylara daha yakından bakarsanız hiç de doğru olmadığını görürsünüz.
1848 devriminin uzun vadeli etkilerine bakarsanız, 1918 devrimine, denizcilerin ayaklanmasına
bakarsanız; Doğu Almanya'daki '89 devrimine bakarsanız.
Anlatıda, bu devrimle ilgili anlatılarda, önemli şeyler bastırılmıştır.</b
Eğer yanlış bilmiyorsam, devrimler ilk başlarda başarısız olmuş gibi görünüyor çünkü devrimciler son çareye - yani
muhaliflerini öldürmeye - başvurmaya hazır değillerdi, bunun yerine müzakerelere, normal insan etkileşimine odaklandılar.
Eğer bana bu söylenmediyse, 1848 devrimcilerinin neden öldüğünü, Amerika'ya kaçtığını ya da
önemsizleşerek ortadan kaybolduğunu anlamıyorum.
Ve sonra başka bir şey daha var.
İnsanlara sadece kendilerinin çılgın bir azınlığın parçası oldukları söylenir.
Bu sadece protesto göstermeyerek işe yarar.
Bu da başkalarının katılmasını engelliyor. Ayrıca eleştirilen konular hakkında kamusal
bir söylemin ortaya çıkmasını da engeller.
Siyaset bilimci Ulrike Guérot'a göre bu nedenle protestonun ancak görünür olması halinde etkili olabileceği açıktır.</b
Ancak, durum genellikle böyle değildir.
Özellikle de protestolar iktidardaki rejimin hoşuna gitmediğinde.
Bu nedenle genellikle çok az protesto olduğu için değildir.
Sorun öncelikle başka bir yerde yatıyor.
Başka bir deyişle, aslında çok fazla protestoya sahip olduğumuzu düşünüyorum.
Sorun şu ki, protesto hiçbir yere gitmiyor.
Protesto, mevzuatın değiştirildiği, istifaların yapıldığı, güvenin yeniden tesis edildiği bir şekilde dile getirilmiş
gibi görünmüyor. Başka bir deyişle, bir şekilde insanların da görebileceği önlemler alınıyor: Protesto meyvesini verdi.
Yani, benim sorum yeterince gösteri yapıp yapmadığımız değil.
Benim sorum şu: Protesto nerede?
Bu benim ilk sorum. Ve bir yere varacak gibi görünmüyor.
İkinci soru ise şudur: Bugün hangi protesto iyi protestodur?
Çünkü temelde bölünmüş bir fikir ortamına sahibiz. Ve bu açıdan iyi ve kötü protestolar arasında zaten ayrım yapıyoruz.
Örneğin, geçen yılki gibi protestolar olduğunda - herkes sağa karşı - o zaman bu iyi bir
protestodur. Her yerde, tüm medyada gösterilir.</b
Ancak, örneğin yakın zamanda Lahey'de olduğu gibi, Gazze'ye karşı, Gazze Şeridi'ndeki soykırıma karşı
gerçekten çok büyük protestolar olduğunda, bu gösterilmiyor.
Bir de şu soru var: Hangi protesto gösterilecek?
Son yıllarda kamu düzenini bozan protestoların da tabiri caizse kanunen yasaklandığı bir durumla karşı karşıyayız.
Ve işte bu yüzden protestolar giderek sessizleşiyor.
Bilginin üretildiği alan olan bilimdeki durum da protestodakine benziyor.
Siyasetin, tıbbın ve nihayetinde bir bütün olarak toplumun temelinde karar verdiği bilgi.
Ancak burada da sadece belirli anlatılara izin verilmektedir.
Farklı araştırma yaklaşımları genellikle aşırı sağcı veya şüpheli gibi çerçevelerle itibarsızlaştırılmakta,
böylece daha baştan güvenilmez hale getirilmektedir.
Ancak burada, hayır, iklim değişikliği gibi bazı konularda artık tartışma şartına
ihtiyacımız yok diyen meslektaşlarımız da var.
Bunu oldukça ilginç buldum, çünkü iklim değişikliği konusundaki bu meslektaşım daha sonra bunun hiç
de tartışmalı olmadığını göstermek için önce gerçekleri analiz etmek istediğini söyledi.
Şimdi, ne kadar saf olsam da, şöyle düşündüm: Tamam, orada bazı iklim verileri veya iklim korelasyonları sunacak.
Ama hiç de öyle değildi.
Avrupa'da iklim değişikliğinin daha çok radikal sağcı ya da aşırı sağcı partiler tarafından
sorgulandığını gösteren bir araştırmayı ele aldı.
Bu nedenle, anayasaya aykırı oldukları için ele alınmamalıdırlar.
Eğer böyle bir şey bilimsel bir açıklama olarak ciddiye alınıyorsa, o zaman gerçek bir sorunumuz var demektir.
Pek çok kişi kendini tutuyor. Birçoğu hiçbir şey söylememeyi tercih ediyor. Çeşitli nedenlerden dolayı:
Bu ihtiyat, korku, güvensizlik ya da sadece seçenek eksikliği olabilir.
Ulrike Guérot da benzer bir görüşe sahiptir.</b
Ayrıca bu şekilde devam edemeyeceğini söylüyor.
Protesto daha yüksek sesle yapılmalı. Ve daha da büyümesi gerekiyor.
Çünkü ancak o zaman görülme şansımız olur.
Başka bir deyişle, bahsettiğimiz şey vatandaşların hoşnutsuzluklarını ifade etmek istemeleri ve
bu hoşnutsuzluğun siyasi değişime dönüşmesidir.
Ve bu artık basitçe gerçekleşmiyor. Ne çevrimiçi protesto ne de analog protesto yoluyla.
Şimdi asıl soru, bunun hala doğru bir protesto biçimi olup olmadığıdır.
Cevap aslında hayır.
Ve soru şu olurdu: O zaman protestoya nereden başlayabilirsiniz?
Elbette başka radikal protesto biçimleri de işe yarayabilir.
Genel grev diyeceğim.
Örneğin, savaşa girmek istemediğimizi.
Diğer protesto biçimleri elbette bireysel düzeyde olaylardan geri çekilmek olabilir, tabiri caizse.
Söyleyebileceğim tek şey çok pahalı oldukları.
Çok kararlı olmalısınız. Şunu söylemek için çok fazla araştırma yapmanız gerekiyor: Oraya gitmeyeceğim,
bunun için para ödemeyeceğim. Artık oraya gitmeyeceğim.
Bilmiyorum, Amazon'dan alışveriş yapmıyorum. Artık sadece nakit ödeme yapıyorum.
Yani elbette tüm bunları yapabilirsiniz. Ve bunlar çok özel kişisel inkar stratejileridir.
Ama asıl soru bunu ne kadar sürdürebileceğinizdir.
Bu bağlamda, protesto biçimlerinin bunlar olduğunu düşünüyorum: Gösteriler, genel
grev, küçük ölçekli bireysel protestolar.
Mümkün olduğunca çok insanın katılımını nasıl sağlayabiliriz?
Birçoğu, doğru mesajın doğru bir şekilde iletilmesi gerektiğine, katılım konusundaki isteksizliğin
öncelikle bir iletişim sorunu olduğuna inanmaktadır.
Yanlış gösterge, diyor Michael Meyen.
Bu tamamen farklı bir şey hakkındaydı.
Bu, bir medya araştırmacısı olarak bana neredeyse her zaman sorulan ilk sorudur.</b
İnsanların katılması için mesajımı nasıl şekillendirmeliyim?
Benim ilk cevabım her zaman: Unut gitsin olur.
İnsanlara mesajlarla ulaşamazsınız, kendi deneyimlerinden geçmeleri gerekir.
Kendileri acı çekmeli, kendilerini daha iyi hissetmeleri için bir şeylerin değişmesi gerektiğini fark etmelidirler.
İnsanlara yapılması gerektiğine inandığınız şeyleri sadece iletişim mesajlarıyla yaptıramazsınız.
Bu bir sorun.
Bu aynı zamanda bir sorun çünkü yaşam döngüsünün bu tür deneyimler yaşamadan önce
belirli bir süre gerektirdiğini biliyoruz.
Bir duvara çarptığınızı, daha fazla ilerleyemeyeceğinizi fark edene kadar.</b
Araştırmalarımda her zaman, bir kişinin protestocu tarafta yer almasına ve diğer kişinin, şüphe durumunda, Antifa'yı
finanse etmesine ya da sağa veya benzer gruplara karşı ninelerle birlikte durmasına neyin yol açtığını sordum.
Ve her zaman devlet medyası veya diğer eğitim kanalları, üniversiteler, okullar, yetişkin eğitim merkezleri ve müzeler
aracılığıyla yayılan anlatıyla çatışan bir deneyimdir.
Kişisel bir deneyim olmalı.
Bu zaman alır, özellikle de gençken, hala girmeye çalışıyorken.
Ben olsam gençleri hiç yargılamazdım.
Önce kendi hayatlarını inşa etmeleri gerekiyor.
Ayrıca uyum sağlamak zorundalar.
Pozisyon almaya çalışmak zorundalar.
Ve sonra, bir noktada, işlerin kendileri için de yolunda gitmeyebileceğini fark edeceklerdir.
Sabırlı olmanız ve mesajların tasarımı üzerinde daha az çalışmanız gerekir.
Bu zorunlu aşı vücuda giren bir şey olurdu.
Ve insanlar, iletişimden bağımsız olarak, her Pazartesi - hava iyi olmasa bile- hazırdı.
Michael Meyen, bu yüzden insanların kelimenin tam anlamıyla şahdamarlarına ulaşmaları gerektiğini söylüyor.
Cüzdana küçük bir çimdik atmaktan çok daha fazlası.
Bu gerçekten kendi varlığınızı, kendi hayatınızı tehdit eden bir şey olmalı.
Ancak o zaman birçok insan konfor alanını terk etmeye hazır olur.
Tek sorun, o zamana kadar genellikle çok geç olabileceğidir.
David Engels de halk arasında yaygın bir direniş söz konusu olduğunda şüphecidir.
Vatandaşlar çok uyuşuk.
Birçoğu olayların şekillendirilmesinde aktif bir rol oynamak istemedi, ancak bunların olmasına izin vermeyi tercih etti.</b
Sonunda, tarih bize öğretiyor ki, birkaç kişi bir kez daha birçok kişinin kaderini belirleyecek.
Sonunda, başka bir elit kesim galip gelecek ve değişimi yönlendirecektir.
Profesör Engels'e göre, büyük ölçekte köklü, tabandan gelen demokratik değişim fikrinden uzaklaşmamız gerekiyor.
Tarihçi, koronavirüs dönemini de örnek olarak gösteriyor.
Ancak olumsuz bir örnek olarak Michael Meyen dışında.
David Engels, sistemin genel olarak otoriter yaklaşımından nispeten kurtulduğunu söylüyor.
Direniş olsa bile, genel nüfusa oranla sınırlı kalmıştır.
Sadece birkaçı açıkça isyan edebilirdi.
Derler ki: Strateji kitleyi yener.
İlla daha fazla insana ulaşmak ya da daha fazla yeni insanı motive etmek gerekmiyor.
Çok daha önemli olan başka bir şey var.
Bugün daha iyi bir gelecek için mücadele etmeye hazır olanların daha iyi birleşmesi gerekiyor.
Daha net bir strateji izlemeleri ve birlikte hareket etme konusunda daha yetenekli hale gelmeleri gerekiyor.
David Engels böylece Ulrike Guérot'nun görüşüyle bir noktada açıkça çelişmektedir.
Diyor ki: protesto hareketlerinin daha büyük ve her şeyden önce daha görünür hale gelmesi gerekiyor.
Michael Meyen ise insanları protestoya motive etmenin, özellikle de mesajlar
yoluyla, son derece zor olduğuna dikkat çekiyor.
Sonunda, belirleyici faktör kendi deneyiminizdir.
Benzerlikler nerede?
Neyin üzerine inşa edebiliriz? </b
İlk nokta açıktır:</b
Değişim kendimizle, bireyle başlar.
Ancak, pek çok insan sorumluluk almayı asla öğrenememiştir.
Beklentileri karşılamayı, çatışmalardan kaçınmayı ve uyum sağlamayı öğrendiler.
Ve yine de - ülkelerimizde büyük bir potansiyel var, çünkü varlar.
Daha yüksek değerlere sahip insanlar.
Kendi kaderini tayin eden hayatlar yaşayan, sorumluluk alan ve köprüler kuran insanlar.
Ve işte David Engels ile birlikteyim.
Kitlelere ihtiyacımız yok.
İnsan sıkıntısı yok.
Bağlantı eksikliği var.
Değişim kitlelerle başlamaz.
Birey ile başlar.
Soru şu: Birey somut olarak ne yapabilir?
Şimdi ve burada.
Görünüm tam olarak bununla ilgilidir.
[GENEL BAKIŞ: NE YAPMALI?
Birçok insan bir şeyler yapmak istiyor.
İrade orada.
Genellikle eksik olan şey yöndür.
Yani ilk adım, daha fazla insanı nasıl dahil edebileceğimizi sormak değil, gerçekte ne yapabileceklerini
sormaktır: Zaten yapmaya istekli olanlar gerçekten ne yapabilir?
Bu belgesel sırasında görüştüğüm çok sayıda kişiye aynı soruyu sordum.</b
Ve sonuçta herkesin hemen uygulayabileceği beş somut önlem ortaya çıktı.
Ölçü 1:
Topluluklar oluşturun ve ağ kurun
Sabrın yanı sıra, ikinci tavsiyem aslında ağ kurmaktır.
Bu önemli bir nokta.
Çevreler birbirini buldu. Protesto ortamları birbirlerini buldular.
Almanca konuşulan dünyanın her yerinde düzenli olarak toplanan, içerik üzerinde çalışan ve bir araya gelen gruplar var.
Sadece beslenmeyle ilgilendikleri için bile olsa, çünkü kendi geçimlerini sağlayabilmek için
bahçelerini nasıl düzenleyebileceklerini düşünüyorlar.
Birçok insanın hayatının merkezinde yer alan demokrasi ve yaşadıkları koşullar üzerinde söz sahibi olma
hakkını hayata geçirme fırsatı doğduğunda hazır olabilmek için bu yapıları canlı tutmak elzemdir.
Yapmamız gereken şey aşağıdan yukarıya doğru inşa etmektir.
Bu çok önemlidir, tüm kartlarımızı siyasete oynamamalıyız, ancak: Öncelikle, kendini ona karşı da savunabilecek bu
dirençli sivil toplumu aşağıdan yeniden inşa etmeliyiz.
Tedbir 2: Fikrinizi söyleyin Herkesin hemen uygulayabileceği ikinci somut tedbir şudur: Fikrinizi söyleyin.
Bilgiyi yaygınlaştırın ve bağımsız medyayı destekleyin, çünkü bilgi her şeydir.
Bilgi anahtardır.
Sadece diğer tarafın bilgiyi kontrol etmek için neler yaptığına bakmanız yeterli.
Bugünü kim tanımlayabilirse, bugün hepimizin gerçeklik olarak algıladığı şeyi kim
belirleyebilirse, güce sahip olur, hükmedebilir.
Dolayısıyla, tüm bu STK kompleksine bakarsanız, bilinç endüstrisi tarafından üretilen ve birçok
yönden desteklenen balonlardan çıkmaları için insan dostlarımıza yardım etmeliyiz.
Yani vergi mükelleflerinin parasıyla, mesajları güçlendirmek, devlet medyasında buldukları
mesajları insanlara iletmek için maaş alan insanlar.
Eğer bakarsanız, gidilecek yol budur.
Eğer buna karşı koymazsanız, o zaman özgürlük içinde yaşama şansınız yoktur.
'Fikrini söylemenin' önemli bir protesto biçimi olduğunu çok heyecan verici buldum. Ve bu aslında doğru.
Eğer iletişim teorisini, özellikle de Elisabeth Nolle-Neumann'ın sessizlik sarmalı teorisini ele alırsanız, bu
standartlaştırma süreçlerini parçalamanın bir yoludur.
Bu sessizlik sarmalı teorisi, insanların izolasyon korkusuna sahip olduğunu, bunun en büyük korkumuz
olduğunu, birliktelikten dışlanmaktan korktuğumuzu söyler.
Eğer önde gelen medya uzun bir süre boyunca tutarlı bir şekilde haber yaparsa ve ben buna katılmazsam, o zaman bu
teoriye göre bir noktada kamuoyu önünde konuşmayı bırakacağım çünkü dernekten dışlanmaktan endişe etmem gerekecek.
Ama sokakta, tezgahların başında duran ve farklı görüşlere sahip insanlar görüyorum.
Dinliyorum - aniden bardaki komşu masadan başka bir şey duydum.
Tren kompartımanında insanlar oldukça farklı konuşuyorlardı.
Kumsalda Kontrafunk havlusu ile oturan biri vardı.
Belli ki sonuçta karşıt pozisyonlar var.
Bu da aksi takdirde fikirlerini söylemeye cesaret edemeyecek insanları cesaretlendirir.
Bu nedenle, bu ankete katılan insanlar tarafından bunun açıkça fark edilmiş olmasını çok heyecan verici buluyorum.
Tedbir 3: Kendi ve ortak hedeflerin tanımlanması Ne yazık ki, üçüncü somut tedbir genellikle göz ardı edilmektedir.
Aynı zamanda, bu çok önemlidir.
Kolay olmasa bile.
Bu, kendi hedeflerinizi ve ortak hedeflerinizi tanımlamakla ilgilidir.
Çünkü nereye gitmek istediğimizi, ne için savaştığımızı ve her zaman neye karşı olmadığımızı
bilmezsek, o zaman her şey kaosla sonuçlanır.
Açık hedefler olmadan strateji olmaz, kaynaklar bir havuzda toplanmaz ve neden katılmalıyım
diye soranlara ikna edici bir cevap verilemez.
Neyi savunduğunuzu söyleyemezseniz, kimseyi yanınıza alamazsınız.
Yani düşünmek ve hissetmekten eyleme geçmek için bir eşik vardır.
Sık sık yolculuğun ödül olduğunu söyleriz ve bu neredeyse doğrudur.
Yani bir yol hakkında fikir sahibi olmak için bir hedefe ihtiyacımız var.
Hedefe ulaştığımda, bilirim ki, ah, yol budur.
Ve sonra yola çıkacak cesarete sahip olmak için yola ihtiyacımız var.
Yol hakkında bir fikre ihtiyacımız var.
Böylece hedeften yola geliyorum ve yoldan ayrılışa geliyorum.
Ve hiçbir yolu yok.
İnsanlar hiçbir yol görmüyor.
<Bir çıkış yolu aradığını söylüyorlar, değil mi?
İşte buradayız. Bu yüzden yolu arıyoruz.
Ve eğer yol açık değilse, yola çıkmama gerek yok.
Kalkmama gerek yok.
Ayrıca soru, hedefin net olup olmadığıdır.
Hedefler de net olmalıdır.
Bu da önemli bir noktadır.
Kolay ulaşılabilir - kolay ulaşılabilir değil, somut ulaşılabilir bir hedef olmalı.
Genel olarak açlığa veya yoksulluğa karşı değil, ama çok özel olarak.
Tedbir 4: Kendini yansıtma Her bireyin hemen uygulayabileceği dördüncü somut tedbir, pek popüler olmayan bir tedbirdir.
Kendiniz üzerine düşünmek için.
Birçok insanın duymaktan hoşlanmadığı bir şey.
Hemen bir tepki olacağını biliyorum.
Bütün bunların benimle ne ilgisi var?
Eğer kendime bakarak başlarsam, yaşadığım çatışmada ya da mutsuzlukta benim payım nedir, aslında bir şeyleri
değiştirmek için en iyi, ama belki de tek şansa sahibim.
Böylece, kendi payıma, kendimle ilgili farkındalıkla, kendimle ilgili farklı bir şey yapma,
değişme, kendimi geliştirme şansına sahibim.
Ben aslında kimsenin üzerinde böyle bir güce sahip değilim.
Önlem 5: Harekete geçin Şimdi herkesin hemen uygulayabileceği beşinci ve son önleme geçelim.
Ve bu oyunculuk, evet, oyunculuk.
Ne olursa olsun - ama onunla başlayın.
Çünkü kendiniz yaparak öz yeterlilik deneyimi yaşarsınız.
Harekete geçmek bize güç ve umut verir çünkü işlerin nasıl ilerlediğini görebiliriz.
Bireyler olarak bir fark yaratabileceğimizin farkındayız. Çoğu zaman sadece küçük ölçekte olsa bile.
Ama her katkı önemlidir. Sadece bir rol model olmakla ilgili olsa bile.
Özgürlüğümüz, her dört ya da beş yılda bir oy kabinine çarpı işareti koymaktan çok daha fazlasıdır.
Özgürlüğümüz, tüm sonuçlarıyla birlikte her an ideallerimize göre yaşamamız gerektiği gerçeğinde yatar.
Ve bu sonuçta şu anlama gelir
Bir rol model olmak için.
Kendiniz için bir rol model olmak.
Ailesinin önünde bir rol model olmak.
Çevresindekiler için bir rol model olmak.
Her eylemi, sabah aynaya baktığınızda evet, ideallerime göre yaşıyorum diyebileceğiniz şekilde uygulamak.
Evet, yaşadığım bu dünya belki de optimumun altında.
Distopik bile olabilir.
Belki de bu konuda çok risk alıyorumdur.
Ama ben bu özgürlüğü bireysel hayatımda yaşıyorum.
Bence ancak önemli sayıda insan rol model olmayı, günlük yaşamlarında istediklerini yaşamayı gerçekten
istediğinde, tüm toplum bir gün bu hale gelecektir, ancak o zaman ilerleme kaydedilebilir.
Ve bu elbette önemli bir adımdır.
Olduğumuz gibi olmalı ve olduğumuz gibi davranmalıyız.
Tarih veya genel olarak siyaset üzerinde herhangi bir etkisi olacağını umduğumuz için değil, buna inandığımız için.
İşte bu yüzden Etiam si omnes ego non, herkes bir şey yapsa da ben yapmayacağım tavrının
ihtiyacımız olan eylem ya da tavır olduğunu düşünüyorum.
İnancımızdan dolayı istediğimiz gibi davranmak.
Ve her şeyin başarısızlığa mahkum olduğunu bilsek bile, yine de bunu yapacak tek kişinin biz olduğumuzu bilsek bile.
İnançtan, çünkü bu bizim yolumuz, çünkü önemli olanın bir şekilde tarih kitaplarında
yazılacak bir şey olmadığına inanıyoruz.
Ve eğer gerçekten rol model olan vatandaşlarımız ve her şeyden önce toplumun olmasını istedikleri şeyi bizzat yaşayan
politikacılarımız varsa, o zaman değişim gerçekten mümkündür.
Ve artık milyonlara da ihtiyacı yok.
Genellikle tek gereken, birçok insanın kendine "bir gün ben de böyle olmak istiyorum, değişim mümkün"
diyebileceği gerçek bir rol model olabilen bir kişiliktir.
Yalnızca Orta Çağ'ı düşünün.
Bernard de Clairvaux ya da Aziz Benedict gibi insanlar neyi başaramadılar?
Kendi güçleriyle bir manastır kurmaya başlayarak, aslında Batı'nın tüm ruhani yeniden doğuşunu sağladılar ve
bu nedenle aynı şeyi yapmak isteyen nesiller ve yüzyıllar boyunca insanlar için rol model oldular.
Milyonlarca insanın hepsinin böyle olması gerekmez. İnanılmaz bir dönüşüm için genellikle
yalnızca bir kişi ya da küçük bir grup yeterlidir.
Ama dediğim gibi, bugün bu bile çok zor görünüyor.
Ama oraya gitmeliyiz.
Bu bireyi ilgilendiren bir konudur.
Evet, birey inanılmaz miktarda başarı elde edebilir.
Sadece olduğu, hareket ettiği, görüldüğü, başkalarıyla ilişki içinde olduğu gerçeğiyle.
Her birimizin aslında ne kadar çok şey başardığını kendimiz bile hayal edemeyiz.
Hayatımızda kaç kişi için rol model olduğumuzu bilmiyoruz. Ne kadar az söz çoğu zaman büyük gelişmelere yol açmıştır...
Evet, hayatımızda başka insanlara ihtiyacımız var. Ama hayır, dünyayı değiştirmek için ille de onlara ihtiyacımız yok.
Şimdi başlayabiliriz. Sadece kendimiz için.
O zaman David Goliath'a karşı.
Sonunda David'in kazanacağını biliyoruz.
Evet, David kazandı.
Ve Davut ve Golyat'ın hikayesine yakından bakarsanız, günümüzle bazı paralellikler görebiliriz.
David Golyat gibi savaşmaya çalışmadı.
Zırh giymedi. Bir kılıç almadı.
O göğüs göğüse çarpışmaya girmedi.
David bu sahada kaybedeceğini anladı.
Bu yüzden başka bir şey yaptı.
Elinden geleni, alışık olduğu şeyi kullandı. Sapanını, çevikliğini.
ve mesafesini korudu.
Sonra o anı yakaladı, tek bir anı.
Golyat'ın savunmasız olduğu tek noktayı hedef aldı.
Farkı yaratan da tam olarak buydu.
David tereddüt etmedi.
Daha iyi koşullar için beklemedi.
Fırsat kendini gösterdiğinde harekete geçti.
Ve belki de bugün bizim için belirleyici olan nokta tam olarak budur.</b
Değişim, güçlülerin kurallarına göre oynamak anlamına gelmez.
Kendi olanaklarınızın, kendi güçlü yönlerinizin farkına varmak ve doğru an geldiğinde
bunları kullanma cesaretine sahip olmak demektir.
Fırsatın kendisini zorlayamayız.
Ama hazırlıklı, açık ve uyanık olabiliriz. Böylece o geldiğinde tereddüt etmeyiz.</b