Ο Δρ. Μπράιαν Χούκερ είναι επιστημονικός διευθυντής της Children’s Health Defense.
Η Children’s Health Defense είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός των ΗΠΑ.
Η αποστολή της είναι να προστατεύει την υγεία των παιδιών σε όλο τον κόσμο, να αποκαλύπτει τις αιτίες των
προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν τα παιδιά και να φέρνει τους υπεύθυνους ενώπιον της δικαιοσύνης.
Ο Μπράιαν Χούκερ έδωσε διάλεξη στην Ελβετία στις 29 Απριλίου 2026, υπό τη συντονιστική
καθοδήγηση του παρουσιαστή του AUF1, Τόμας Έγκλινσκι.
Μέσα από μια προσωπική εμπειρία, ο Μπράιαν Χούκερ άρχισε πριν από 28 χρόνια να ασχολείται με το θέμα των
εμβολιασμών σε σχέση με τις χρόνιες παθήσεις των παιδιών.
Είχε ήδη διαπιστώσει τότε ότι ο αριθμός των παιδιών με χρόνιες παθήσεις είχε αυξηθεί σημαντικά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Σήμερα, ένα στα πέντε παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες πάσχει από αναπτυξιακή διαταραχή.
Οι επιστημονικές μελέτες που έχει διεξάγει, στις οποίες συγκρίνει εμβολιασμένα και μη εμβολιασμένα παιδιά όσον αφορά τις χρόνιες
παθήσεις, καθώς και παρόμοιες μελέτες των συναδέλφων του, απορρίπτονται συνολικά από τα
ιατρικά επιστημονικά περιοδικά για δημοσίευση.
Έτσι, τίθεται το ερώτημα:
Γιατί ακριβώς αυτές οι εκτενείς μελέτες για τα εμβόλια καταστέλλονται κατηγορηματικά από κορυφαίους ειδικούς του
κλάδου τους και οι δραματικές συσχετίσεις αποκρύπτονται;
Ποιος έχει συμφέρον να μην το μάθουν ούτε το ευρύ ιατρικό σώμα ούτε ο παγκόσμιος πληθυσμός;
Μάθετε περισσότερα στην ομιλία για το επιστημονικό έργο του Brian Hooker και τα
συγκλονιστικά αποτελέσματα των επιστημονικών του μελετών.
Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε. Είμαι ο επιστημονικός διευθυντής της Children's Health Defense.
Ξεκίνησα να εργάζομαι για τον Robert F. Kennedy Jr. περίπου το 2015.
Και τελικά, το 2021 προσλήφθηκε απευθείας από την Children's Health Defense.
Έχω ένα παιδί που υπέστη βλάβη λόγω εμβολιασμού.
Όταν ο γιος μου ήταν 15 μηνών, του έγιναν τρεις εμβολιασμοί, ενώ είχε ενεργή ωτίτιδα.
Στη συνέχεια, ανέπτυξε πολύ, πολύ γρήγορα διαταραχές της νευρολογικής ανάπτυξης. Του διαγνώστηκε αυτισμός.
Έτσι, πριν από 28 χρόνια διαπίστωσα ότι ο αριθμός των άρρωστων παιδιών στις Ηνωμένες Πολιτείες —και, στην
πραγματικότητα, σε όλο τον κόσμο— είχε αυξηθεί σημαντικά.
Σήμερα, ένα στα έξι παιδιά – πλέον ένα στα πέντε – στις Ηνωμένες Πολιτείες πάσχει από αναπτυξιακή διαταραχή.
Τουλάχιστον ένα από τα 31 παιδιά πάσχει από αυτισμό, έχει διαγνωστεί με αυτισμό.
Στην πολιτεία μου, την Καλιφόρνια, είναι ένα στα 19 παιδιά.
Στο Λος Άντζελες, στην κομητεία του Λος Άντζελες, ο αριθμός αυτός ανέρχεται πλέον σε ένα στα δέκα αγόρια.
Και αν έχετε δει την ταινία «Vaxxed», γνωρίζετε ότι – όπως ήταν αναμενόμενο – αφορά τρεις στους δέκα αφροαμερικανούς αγοριούς.
Συνεπώς, στο 30 % των αφροαμερικανών αγοριών της κομητείας του Λος Άντζελες διαγιγνώσκεται διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.
Όλοι αυτοί οι αριθμοί κρουσμάτων έχουν αυξηθεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Γνωρίζουμε επίσης ότι οι γιατροί του συμβατικού ιατρικού συστήματος, οι φαρμακολογικοί σύμβουλοι και οι εκπρόσωποι της
κυβέρνησης μας λένε πολύ συχνά ότι οι βλάβες από εμβολιασμό είναι σπάνιες, ότι συμβαίνουν μόνο σε ένα στα ένα εκατομμύριο άτομα.
Μόνο ένας στους ένα εκατομμύριο ανθρώπους παρουσιάζει αντίδραση στον εμβολιασμό. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια.
Γνωρίζουμε ότι το CDC ανέθεσε τη διεξαγωγή μιας μελέτης, και συγκεκριμένα το 2010.
Στη μελέτη αυτή εξέτασαν 1,4 εκατομμύρια εμβολιασμούς που πραγματοποιήθηκαν σε διάστημα τριών ετών.
Από αυτές, 35.000 ήταν δυνητικά σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες.
Για μένα, λοιπόν, δεν είναι ένας στους ένα εκατομμύριο, αλλά 35.000 στους ένα εκατομμύριο, που είναι ένας εντελώς
διαφορετικός αριθμός. Ή, αλλιώς, είναι περίπου το 2,6 %.
Και αν λάβουμε επίσης υπόψη ότι οι άνθρωποι λαμβάνουν περισσότερες από μία δόσεις εμβολίου – καθώς ο
αρχικός αυτός αριθμός αφορούσε μία μόνο δόση – η πιθανότητα εμφάνισης βλάβης από το εμβόλιο αυξάνεται στο 10 %.
Αυτό, λοιπόν, είναι πιθανώς σοβαρό.
Το CDC αρνήθηκε, κατά κάποιον τρόπο, να συνεχίσει τη χρηματοδότηση της μελέτης και η χρηματοδότησή της δεν ανανεώθηκε.
Αυτό θα είχε ενεργοποιήσει αυτόματα το σύστημα αναφοράς παρενεργειών μας.
Όμως, αντί να στρέψουν το βλέμμα τους προς το μέλλον και να κατανοήσουν πραγματικά τις βλάβες που
προκαλούν τα εμβόλια, επέλεξαν να μην το κάνουν.
Τι συμβαίνει όταν συγκρίνουμε τα εμβολιασμένα με τα μη εμβολιασμένα παιδιά;
Γνωρίζουμε ήδη ότι το CDC απλά δεν ήθελε να μάθει αυτές τις πληροφορίες.
Διακόψαν κάθε επαφή με αυτούς τους ερευνητές. Δεν απάντησαν ούτε στα email τους ούτε στα τηλεφωνήματά τους.
Όμως, το 2017 άρχισα να μελετώ τα αποτελέσματα σε εμβολιασμένα και μη εμβολιασμένα παιδιά.
Αν ένα παιδί λάβει έστω και έναν εμβολιασμό, θεωρείται εμβολιασμένο. Αν ένα παιδί δεν λάβει
κανέναν εμβολιασμό, θεωρείται μη εμβολιασμένο.
Έτσι, στις επόμενες διαφάνειες κάνουμε διάκριση μεταξύ εμβολιασμένων και μη εμβολιασμένων παιδιών.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, απαραίτητα για παιδιά που έχουν εμβολιαστεί πλήρως, αλλά αρκεί να έχουν ήδη λάβει μία ή περισσότερες
δόσεις εμβολίου για να θεωρούνται εμβολιασμένα παιδιά.
Αν ρίξουμε μια ματιά εδώ: Πρόκειται για μια μελέτη που διεξήχθη το 2017 από έναν καλό συνάδελφό μου, τον Anthony Mawson.
Οι κόκκινες ράβδοι αντιπροσωπεύουν τα εμβολιασμένα παιδιά. Οι μπλε ράβδοι αντιπροσωπεύουν τα μη εμβολιασμένα παιδιά.
Και όπως μπορείτε να δείτε, η αλλεργική ρινίτιδα, δηλαδή οι ρινικές αλλεργίες, εμφανίζεται 30
φορές συχνότερα στην ομάδα των εμβολιασμένων.
Και, σε γενικές γραμμές, επρόκειτο για παιδιά που είχαν εμβολιαστεί εν μέρει.
Σε αυτό το δείγμα, τυχαία, τα παιδιά αυτά παρακολουθούσαν μαθήματα στο σπίτι.
Αν εξετάσουμε τις υπόλοιπες παθήσεις που μελετήσαμε, πρόκειται, σε γενικές γραμμές, για αυτοάνοσες παθήσεις ή
αναπτυξιακές διαταραχές, οι οποίες εμφανίζονταν 3,9 έως περίπου 5 φορές συχνότερα στα εμβολιασμένα παιδιά.
Μου δίνει κουράγιο το γεγονός ότι έρχονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι.
Όσο περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται σε αυτό το μικρό δωμάτιο, τόσο πιο ζεστά γίνεται, αλλά οι
οικογένειες που ιδρώνουν μαζί, μένουν ενωμένες.
Στην ίδια μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν τις πραγματικές λοιμώξεις σε εμβολιασμένα παιδιά, σε σύγκριση με τα μη εμβολιασμένα.
Και διαπίστωσαν ότι η συχνότητα εμφάνισης πνευμονιών ήταν περίπου 5 φορές μεγαλύτερη.
Πρόκειται για περιπτώσεις πνευμονίας, οι οποίες συνήθως απαιτούσαν νοσηλεία.
Επιπλέον, περίπου το 20 % του συνόλου των εμβολιασμένων παιδιών έπασχε από χρόνιες ωτίτιδες, ενώ το ποσοστό
αυτό ήταν μικρότερο του 6 % στα μη εμβολιασμένα παιδιά.
Γνωρίζουμε ότι δεν γεννιούνται όλα τα μωρά ίδια. Εντάξει, μερικά μωρά γεννιούνται λιγότερο υγιή από άλλα.
Στην περίπτωση αυτή, οι ερευνητές μελέτησαν τις πρόωρες γεννήσεις. Πρόκειται, λοιπόν, για πρόωρα νεογνά.
Και συνέκριναν τα εμβολιασμένα παιδιά με τα μη εμβολιασμένα.
Επομένως, αν είχαν εμβολιαστεί και ήταν πρόωρα γεννημένα, ο κίνδυνος να εμφανίσουν μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή – δηλαδή
αυτισμό, τικ, ADHD, διαταραχή του φάσματος του αυτισμού ή σύνδρομο Άσπεργκερ – ήταν 14,5 φορές υψηλότερο σε
σύγκριση με τα παιδιά που γεννήθηκαν στην κανονική ημερομηνία τοκετού και δεν είχαν εμβολιαστεί.
Στην ίδια ομάδα ατόμων, η πιθανότητα να διαγνωσθούν με αυτή την πάθηση ήταν 2,7 φορές υψηλότερη στα παιδιά που
γεννήθηκαν εντός του κανονικού χρόνου και είχαν εμβολιαστεί, σε σύγκριση με τα μη εμβολιασμένα.
Εντάξει, για να μπορέσουμε να δημοσιεύσουμε αυτού του είδους την έρευνα στην καθιερωμένη
επιστημονική ή ιατρική βιβλιογραφία, χρειαζόμαστε επαφές.
Πρόκειται για μια πολύ, πολύ δύσκολη διαδικασία. Το ονομάζουμε «αθλητισμό επαφής».
Το παρόν επιστημονικό άρθρο έγινε για πρώτη φορά δεκτό προς δημοσίευση στο περιοδικό «Frontiers in Public Health».
Μόλις έγινε δεκτό και δημοσιεύτηκε μόνο η περίληψη του άρθρου, προκάλεσε μεγάλη αναταραχή.
Μόνο η περίληψη σημείωσε 80.000 λήψεις το πρώτο Σαββατοκύριακο που η εργασία αυτή παρουσιάστηκε στον ιστότοπο του περιοδικού.
Τελικά, το άρθρο αποσύρθηκε από το περιοδικό «Frontiers in Pediatrics» εκείνο το απόγευμα, το
απόγευμα της Δευτέρας μετά το Σαββατοκύριακο.
Είπαν: «Δεν αποσύραμε το άρθρο. Δεν είχαμε ακόμη ολοκληρώσει την αξιολόγηση».
Ναι, έτσι είναι. Δεν είχαμε ολοκληρώσει ακόμα τον έλεγχο. Και τον ελέγξαμε ξανά.
«Και αυτή τη φορά αποφασίσαμε να απορρίψουμε το άρθρο.»
Ευτυχώς, αυτό το άρθρο αναδημοσιεύτηκε.
Δημοσιεύθηκε σε ένα πιο ανεξάρτητο επιστημονικό περιοδικό.
Ωστόσο, η όλη διαδικασία κατέληξε με την προσωρινή απομάκρυνση του πρώτου συγγραφέα, Anthony
Mawson, από το πανεπιστήμιό του εκείνη την περίοδο.
Τουλάχιστον, λοιπόν, η μελέτη δημοσιεύθηκε.
Το 2020 συνεργάστηκα με τον δημοσιογράφο ειδικευμένο σε θέματα ιατρικής Νιλ Μίλερ, ενώ είχαμε
ξεκινήσει αυτή τη μελέτη ήδη στις αρχές του 2018.
Εξετάσαμε παιδιά που εμβολιάστηκαν κατά το πρώτο έτος της ζωής τους, σε σύγκριση με παιδιά που
δεν εμβολιάστηκαν κατά το πρώτο έτος της ζωής τους.
Επομένως, εκείνη τη στιγμή εξετάζαμε μόνο τους εμβολιασμούς των βρεφών, οι οποίοι ανέρχονταν σε περίπου
24 εμβολιασμούς — τη διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων.
Όμως, όπως και στη μελέτη του Mawson, τα περισσότερα από τα εμβολιασμένα παιδιά μας δεν
είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο εμβολιασμού τους.
Κατά μέσο όρο, λοιπόν, έλαβαν 8 έως 9 εμβολιασμούς κατά το πρώτο έτος της ζωής τους.
Αν εξετάσουμε μόνο το πρώτο έτος της ζωής, κατά το οποίο ο εμβολιασμός είναι ιδιαίτερα εντατικός, με έως και 6 ή 7
εμβολιασμούς ταυτόχρονα, οι αναπτυξιακές καθυστερήσεις ήταν διπλάσιες, ενώ το άσθμα εμφανίστηκε 4,5
φορές συχνότερα στην ομάδα των εμβολιασμένων σε σύγκριση με την ομάδα των μη εμβολιασμένων.
Λάβετε υπόψη ότι αυτές οι κόκκινες γραμμές αντιπροσωπεύουν παιδιά που έχουν εμβολιαστεί μόνο εν μέρει.
Επίσης, οι ωτίτιδες εμφανίστηκαν δύο φορές πιο συχνά στην ομάδα των εμβολιασμένων σε σύγκριση με την ομάδα των μη εμβολιασμένων.
Και όταν ασχοληθήκαμε με τις γαστρεντερικές παθήσεις, παρατηρήσαμε κάτι που έμοιαζε πολύ με τις αναπτυξιακές καθυστερήσεις.
Αυτό το βρήκα πολύ ενδιαφέρον:
Τα εμβολιασμένα παιδιά παρουσίασαν 2,5 φορές περισσότερες γαστρεντερικές παθήσεις σε σύγκριση με τα μη εμβολιασμένα παιδιά.
Ήταν πραγματικά δύσκολο να δημοσιεύσω αυτό το επιστημονικό άρθρο.
Εντάξει, λοιπόν, υποβάλαμε αυτό το άρθρο σε πέντε διαφορετικά έγκριτα ιατρικά
περιοδικά με διαδικασία αξιολόγησης από ομότιμους.
Θα περίμενε κανείς, λοιπόν, ότι τουλάχιστον ένα από τα περιοδικά θα τα εξέταζε και δεν θα τα απέρριπτε απλά χωρίς εξαίρεση.
Ωστόσο, είναι χαρακτηριστικό ότι απέρριψαν την εργασία εντός 24 ωρών από την υποβολή της.
Πράγματι, ένας κριτής έγραψε: «Ο Μπράιαν Χούκερ είναι αντίθετος στους εμβολιασμούς, τελεία
και παύλα, απορρίπτω αυτό το επιστημονικό άρθρο».
Ήταν, λοιπόν, επίθεση εναντίον μου, όχι εναντίον της δουλειάς.
Τελικά βρήκαμε το περιοδικό «SAGE Open Medicine».
Και συνήθως τα επιστημονικά περιοδικά εξετάζουν ένα άρθρο μία φορά και στη συνέχεια το αποδέχονται ή το απορρίπτουν.
Εντάξει, σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν τέσσερις διαφορετικοί κριτές, οι οποίοι εξέτασαν το άρθρο τρεις φορές
ξεχωριστά σε διάστημα 11 μηνών και κάθε φορά διατύπωσαν σχόλια.
Η συγγραφή αυτού του άρθρου διήρκεσε, λοιπόν, περισσότερο από μια εγκυμοσύνη.
Το άρθρο τελικά έγινε δεκτό από τον εκδοτικό οίκο SAGE και δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2020,
ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για την πανδημία.
Και έχει προβληθεί ή κατεβαστεί περίπου 300.000 φορές. Είναι ένα πολύ, πολύ δημοφιλές άρθρο.
Περίπου κάθε πέντε με έξι μήνες λαμβάνω ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από το περιοδικό, στο οποίο κάποιος
διαμαρτύρεται για το άρθρο και ζητά να αφαιρεθεί.
Μέχρι σήμερα, έξι χρόνια αργότερα, εξακολουθούν να μας στηρίζουν.
Αυτό αποτέλεσε ένα σημαντικό ορόσημο, καθώς δεν πρόκειται απλώς για ένα σημαντικό άρθρο σε ένα σημαντικό περιοδικό, αλλά και
επειδή το περιοδικό αυτό έχει καταχωριστεί στο Εθνικό Βιβλιοθήκη Ιατρικής (National Library of Medicine) του Εθνικού Ινστιτούτου
Υγείας των ΗΠΑ – Οι υποστηρικτές των εμβολίων, οι επιστήμονες, οι ηγέτες, οι γιατροί, όποιοι κι
αν είναι, προσπαθούν συνεχώς να το αφαιρέσουν.
Δεν αποθαρρυνθήκαμε, ξεκινήσαμε μια νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε το 2021.
Διπλασιάσαμε το μέγεθος της κοόρτης μας – δηλαδή της ομάδας των παιδιών που εξετάσαμε – σε σχέση με την αρχική μελέτη.
Τώρα συγκρίνουμε τους πλήρως εμβολιασμένους ασθενείς, που ακολούθησαν το πρόγραμμα εμβολιασμού, με τους
πλήρως μη εμβολιασμένους ασθενείς, και όταν το κάνουμε αυτό, οι κόκκινες ράβδοι μας γίνονται μεγαλύτερες.
Εξετάζονται, λοιπόν, οι αλλεργίες, οι γαστρεντερικές παθήσεις, το άσθμα, ο αυτισμός, η ΔΕΠΥ και οι χρόνιες ωτίτιδες.
Μερικές από αυτές τις διαφορές: Οι χρόνιες ωτίτιδες εμφανίζονται σχεδόν 28 φορές συχνότερα στην ομάδα των
εμβολιασμένων, δηλαδή στην ομάδα που έχει ολοκληρώσει τον εμβολιασμό, σε σύγκριση με την ομάδα των μη εμβολιασμένων.
ΔΕΠΥ: Ένα στα δέκα παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει διαγνωστεί με ΔΕΠΥ, με τη συχνότητα να είναι 20 φορές μεγαλύτερη στην ομάδα
των εμβολιασμένων σε σύγκριση με την ομάδα των μη εμβολιασμένων.
Έχουμε επίσης αποκτήσει μερικές ενδιαφέρουσες γνώσεις σχετικά με τον αυτισμό.
Όταν παρατηρήσαμε τα παιδιά, είτε θηλάζονταν είτε όχι, και είτε είχαν εμβολιαστεί είτε
όχι, διαπιστώσαμε κάτι πολύ, πολύ ενδιαφέρον.
Ο μικρότερος κίνδυνος παρατηρήθηκε στα μη εμβολιασμένα παιδιά.
Αυτό ίσχυε για όλους τους εμβολιασμούς, ανεξάρτητα από το αν είχαν γίνει πριν ή μετά τον πρώτο χρόνο ζωής.
Δεν έλαβαν, λοιπόν, κανένα εμβόλιο.
Όταν θηλάζονταν, ο κίνδυνος για αυτές ήταν ο μικρότερος.
Στα παιδιά που δεν είχαν εμβολιαστεί, αλλά ταΐζονταν με μπιμπερό ή με βρεφική τροφή, η πιθανότητα να
διαγνωσθούν με αυτισμό ήταν 2,5 φορές μεγαλύτερη.
Αν είχαν εμβολιαστεί και θηλάζονταν – δηλαδή το αντίθετο – η πιθανότητα να διαγνωσθούν με αυτισμό ήταν 6,7 φορές μεγαλύτερη.
Και τελικά, οι χειρότερα επηρεασμένοι – με 12,5 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο – ήταν εκείνοι που είχαν εμβολιαστεί.
Πρόκειται για παιδιά που έχουν εμβολιαστεί πλήρως και δεν θηλάστηκαν.
Και ορίσαμε τον όρο «θηλασμένο»: για να θεωρηθεί ένα παιδί θηλασμένο, έπρεπε να έχει λάβει τακτικά μητρικό γάλα για
διάστημα τουλάχιστον έξι μηνών. Πριν από τα δεύτερα γενέθλιά του.
Φυσικά, γνωρίζω ότι τα παιδιά μερικές φορές γεννιούνται σε δύσκολες καταστάσεις.
Κατανοώ το ζήτημα της δυνατότητας να θηλάζει κανείς με συνέπεια.
Επιπλέον, θέλουμε να λάβουμε υπόψη τη σύγκριση μεταξύ εμβολιασμένων και μη εμβολιασμένων παιδιών, καθώς και τον τρόπο
γέννησης, δηλαδή αν ήταν φυσιολογικός τοκετός ή καισαρική τομή.
Και σε αυτό το σημείο καταλαβαίνω ότι υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, στις
οποίες η κατάσταση είναι πολύ, πολύ δύσκολη.
Η απόφαση να προχωρήσει μια οικογένεια σε καισαρική τομή είναι πολύ δύσκολη.
Το πιο σημαντικό για την υγεία είναι να έχεις ένα υγιές, ζωντανό παιδί.
Το καταλαβαίνω απόλυτα.
Ωστόσο, ο μικρότερος κίνδυνος παρατηρείται και πάλι στα μη εμβολιασμένα παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά.
Σε περίπτωση καισαρικής τομής, η πιθανότητα διάγνωσης αυτισμού είναι 4,6 φορές μεγαλύτερη.
Και αυτή είναι η υπόθεση της υγιεινής.
Κατά τον κολπικό τοκετό λαμβάνει χώρα εκτεταμένη αποικιοποίηση με μικροοργανισμούς ζωτικής σημασίας.
Σε περίπτωση καισαρικής τομής, αυτά δεν ξαναγεμίζουν.
Έχει λοιπόν αποδειχθεί ότι αυτό είναι πολύ, πολύ σημαντικό.
Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις κατά τη διάρκεια μιας καισαρικής τομής για την εμφύτευση ενός εμβρύου.
Στην αντίστροφη περίπτωση, δηλαδή όταν το παιδί εμβολιάζεται μετά από φυσιολογικό
τοκετό, διαπιστώσαμε 9,2 φορές υψηλότερο κίνδυνο.
Και μετά το χειρότερο, ένα από τα χειρότερα αποτελέσματα που παρατηρήσαμε στη μελέτη, όπως στην περίπτωση
του γιου μου: εμβολιασμένος και γεννημένος με καισαρική τομή, με 18,7 φορές υψηλότερο κίνδυνο.
Αυτό το ειδικό επιστημονικό άρθρο δημοσιεύθηκε το 2021 στο «Journal of Translational Science».
Θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικές άλλες δημοσιεύσεις, προτού επιστρέψω στη δική μου έρευνα.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα μιας μελέτης των James Lyons-Weiler και Δρ. Paul Thomas.
Κυκλοφόρησε το 2020.
Και βλέπει κανείς κάτι πολύ, πολύ παρόμοιο.
Εξέτασαν τις πραγματικές επισκέψεις σε γιατρούς.
Πόσες επισκέψεις στο ιατρείο του Δρ. Τόμας είχαν αυτά τα παιδιά όταν ήταν εμβολιασμένα
(κόκκινο) σε σύγκριση με τα μη εμβολιασμένα (μπλε);
Και διαγνώστηκαν αυτές οι συγκεκριμένες παθήσεις κατά τη διάρκεια αυτών των επισκέψεων στον γιατρό;
Και πάλι είδαμε κάτι πολύ, πολύ παρόμοιο.
Όμως παρατηρείτε ότι λείπει ο αυτισμός.
Και πράγματι, στο ιατρείο του Δρ. Τόμας, δεδομένου ότι αυτές οι κόκκινες γραμμές αντιπροσώπευαν συνήθως παιδιά που
είχαν εμβολιαστεί εν μέρει, δεν υπήρχαν αρκετά παιδιά με αυτισμό για να καταρτιστούν στατιστικά στοιχεία.
Το ποσοστό των περιπτώσεων αυτισμού στο ιατρείο του ήταν περίπου 1 στα 250.
Η δημοσίευση αυτής της έρευνας είναι επικίνδυνη. Είναι πολύ, πολύ δύσκολη.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το επιστημονικό άρθρο δημοσιεύθηκε το 2020 σε ένα πολύ έγκριτο επιστημονικό περιοδικό, το International
Journal of Environmental Research and Public Health.
Σχεδόν αμέσως μετά τη δημοσίευση του επιστημονικού άρθρου, αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης
ιατρικού επαγγέλματος από τον Δρ. Paul Thomas.
Η αναστολή ήταν άμεση· δεν μπορούσε πλέον να ασκεί το επάγγελμα του γιατρού στην πολιτεία του Όρεγκον.
Ακολούθησε μία μόνο ανώνυμη καταγγελία προς το περιοδικό.
Το επιστημονικό άρθρο καταργήθηκε το 2021.
Ήμουν ένας από τους αρχικούς κριτές της εργασίας.
Η εφημερίδα μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Α, σκεφτήκαμε να αφαιρέσουμε το άρθρο.
Φοβόμαστε ότι προέρχεται από το ιατρείο ενός μεμονωμένου γιατρού.
«Και πιστεύουμε ότι τα μη εμβολιασμένα παιδιά διαφέρουν πάρα πολύ από τα εμβολιασμένα παιδιά, ώστε
να είναι δυνατή η διεξαγωγή μιας έγκυρης μελέτης.»
Και κατατάσσουν αυτά τα παιδιά, αυτούς τους ενήλικες, τους ανθρώπους που αμφισβητούν την ασφάλεια και
την αποτελεσματικότητα των εμβολίων, σε μια κατηγορία.
Λένε: «Είσαι διαφορετικός, είσαι περίεργος, πηγαίνεις πιο σπάνια στο γιατρό, μένεις στο
σπίτι ακόμα και αν έχεις εγκεφαλική αιμορραγία».
Προβάλλουν τέτοιου είδους παράλογους ισχυρισμούς για να δυσφημίσουν αυτού του είδους τις μελέτες.
Αυτό ακριβώς έκαναν.
Λοιπόν, το περιοδικό μου τηλεφώνησε και είπα: «Γεια σας.
Ξέρετε, έκανα μια ανασκόπηση της μελέτης.
«Στηρίζω την κριτική μου και, τυχαία, γνωρίζω ότι οι ασθενείς του Δρ. Τόμας είναι πολύ, πολύ ικανοποιημένοι μαζί του.»
Εκεί αναφερόταν σε διαφορές στη συμπεριφορά όσον αφορά την υγεία, πράγμα που σημαίνει ότι τα μη εμβολιασμένα
παιδιά δεν πηγαίνουν στον γιατρό, κάτι που σίγουρα δεν ίσχυε.
Η άδεια άσκησης του Δρ. Τόμας αποκαταστάθηκε, λοιπόν, υπό πολύ αυστηρούς όρους.
Δεν του επιτρεπόταν να μιλήσει για τα εμβόλια.
Του αφαίρεσαν τα δικαιώματα που του εξασφάλιζε η Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος.
Είχε το δικαίωμα να θεραπεύει μόνο συγκεκριμένους ασθενείς και δεν μπορούσε να συμμετέχει στη λήψη σημαντικών αποφάσεων.
Έχει υποβάλει αγωγή σε ομοσπονδιακό δικαστήριο κατά του Ιατρικού Συλλόγου του Όρεγκον.
Του εύχομαι κάθε επιτυχία σε αυτό.
Τότε ένιωθα πολύ, πολύ περήφανος που ο Δρ. Lyons-Weiler, ο ερευνητής και πρώτος συγγραφέας αυτής της δημοσίευσης, αντέδρασε.
Πράγματι, σε συνεργασία με έναν άλλο γιατρό, πραγματοποίησε μια ανάλυση των ίδιων δεδομένων και απέδειξε ότι οι γονείς που έλαβαν
έντυπο συγκατάθεσης και σαφείς απαντήσεις από τον παιδίατρό τους, τον Δρ. Τόμας, πήγαιναν πράγματι με χαρά στον γιατρό.
Φανταστείτε το εξής: παίρνεις σαφείς απαντήσεις, οπότε επιστρέφεις εκεί.
Έτσι, χώρισαν το ιατρείο σε τρεις ομάδες: υψηλή, μέση και χαμηλή χρήση των υπηρεσιών υγείας.
Όταν η χρήση είναι υψηλή, πηγαίνουν συχνά στον γιατρό. Όταν η χρήση είναι χαμηλή, δεν πηγαίνουν τόσο συχνά στον γιατρό.
Και μετά υπάρχει και η ομάδα που βρίσκεται ανάμεσα στις δύο.
Η ομάδα των εμβολιασμένων αντιστοιχεί, λοιπόν, στη μπλε γραμμή ή στη μπλε καμπύλη.
Και η ομάδα των μη εμβολιασμένων είναι η κίτρινη γραμμή.
Ζητώ συγγνώμη για την κακή αναγνωσιμότητα της διαφάνειας.
Και διαπίστωσαν ότι τα μη εμβολιασμένα παιδιά επισκέπτονταν συστηματικά πιο συχνά τον γιατρό τους, ανεξάρτητα
από το αν είχαν υψηλή ή μέτρια χρήση των υπηρεσιών υγείας.
Και το ίδιο ίσχυε και στην περίπτωση της χαμηλότερης χρήσης των υπηρεσιών υγείας.
Με άλλα λόγια: τα μη εμβολιασμένα παιδιά δεν επισκέπτονται λιγότερο συχνά τον γιατρό, όταν
πηγαίνουν σε αυτόν και λαμβάνουν σαφείς απαντήσεις.
Θέλουν να εξετάσουν το μωρό τους. Εμπιστεύονται τον γιατρό τους. Έχουν καλή σχέση.
Και γι’ αυτό πηγαίνουν τουλάχιστον τόσο συχνά όσο συνήθως.
Τώρα θα ήθελα να αναφερθώ σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2022 από τα «Κέντρα Ελέγχου και
Πρόληψης Νοσημάτων» (Centers for Disease Control).
Πράγματι, διαπιστώθηκε μια συσχέτιση μεταξύ του ανοσοενισχυτικού άλατος αλουμινίου που
περιέχεται στα εμβόλια και του χρόνιου άσθματος.
Εξετάστηκαν οι εμβολιασμοί που έγιναν πριν από τον 24ο μήνα της ζωής και, στη συνέχεια, τα κρούσματα άσθματος
που διαγνώστηκαν μεταξύ του 24ου μήνα και των πέντε ετών.
Στην έρευνα αυτή διαπιστώθηκε ότι, όταν το παιδί έπασχε από έκζεμα – το έκζεμα αποτελεί ένδειξη αυτοάνοσης νόσου.
Επομένως, αν το παιδί έπασχε από έκζεμα και έλαβε τη μέγιστη δυνατή δόση αλουμινίου μέσω των εμβολίων, ο
κίνδυνος εμφάνισης άσθματος ήταν κατά 63 τοις εκατό υψηλότερος.
Αυτό ονομάζεται άσθμα της πρώιμης παιδικής ηλικίας ή παιδικό άσθμα.
Η διάγνωση γίνεται πολύ-πολύ νωρίς και όχι σε κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Αυτό αποτελεί ένα ακόμη σύμπτωμα αυτοάνοσης νόσου.
Εάν είχαν έκζεμα, ο κίνδυνος για αυτούς ήταν μεγαλύτερος, ειδικά όταν έλαβαν την υψηλότερη δόση του εμβολίου.
Όμως το CDC δεν θα συμπεριλάβει ποτέ μια ομάδα ελέγχου με μηδενική έκθεση, οπότε αποδεικνύεται ότι η μπλε ράβδος εδώ
αντιπροσωπεύει υψηλή περιεκτικότητα σε αλουμίνιο, ενώ η πορτοκαλί ράβδος περιέχει μόνο ελαφρώς λιγότερο αλουμίνιο.
Αυτό είναι απάτη, έτσι λέγεται απάτη· θα έπρεπε να είχαν συμπεριλάβει μια ομάδα μη έκθεσης· θα βλέπαμε εκεί μια πολύ πιο
σαφή διαφορά, αν είχαν πράγματι διεξάγει μια ελεγχόμενη μελέτη.
Αν είχαν εξετάσει παιδιά χωρίς έκζεμα, αυτά θα εξακολουθούσαν να παρουσιάζουν υψηλότερο κίνδυνο άσθματος.
Αν κάποιος έχει ένα παιδί που παρουσιάζει συμπτώματα όπως το έκζεμα – κάτι που είναι προφανώς αυτοάνοσο –, είναι σκόπιμο
να μην ακολουθήσει το πρόγραμμα εμβολιασμών ή να το αναβάλει.
Αυτά τα παιδιά εμβολιάστηκαν πριν από τον 24ο μήνα της ζωής τους, και τα αποτελέσματα
οδήγησαν σε αύξηση των περιπτώσεων άσθματος.
Αν αναλύσουμε ξανά αυτή τη μελέτη: τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής – ήταν μια τεράστια παραχώρηση – το CDC δεν τάσσεται
ποτέ στο πλευρό εκείνων που ισχυρίζονται ότι τα εμβόλια προκαλούν οτιδήποτε άλλο εκτός από ευτυχία και χαρά.
Παραδέχτηκαν, ωστόσο, ότι το επίμονο άσθμα αφορούσε τρεις διαγνώσεις σοβαρού άσθματος
σε παιδιά ηλικίας μεταξύ δύο και πέντε ετών.
Άρα το παραδέχτηκαν.
Παραδόξως, ήταν ο Δρ. Φρανκ ΝτιΣτεφάνο – ένας ενδιαφέρων ερευνητής – ο οποίος συνέβαλε στην απόκρυψη της
σχέσης μεταξύ εμβολίων και αυτισμού, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία της ταινίας «Vaxxed».
Συμμετείχε επίσης στην συγκάλυψη των γεγονότων που αφορούσαν τους βετεράνους του Βιετνάμ και την ουσία «Agent Orange».
Είχε, λοιπόν, ένα παρελθόν στο οποίο ίσως δεν ήταν και τόσο ακριβής όσον αφορά την αλήθεια, αλλά
δημοσίευσε την εργασία του και στη συνέχεια αποσύρθηκε.
Αυτή ήταν, λοιπόν, η τελευταία του λέξη.
Εντάξει, είστε έτοιμοι για ακόμα περισσότερα διαγράμματα ράβδων;
Τώρα θα μιλήσουμε ξεκάθαρα: αυτά είναι τα αδιάψευστα στοιχεία, η πραγματική, σκληρή αλήθεια όσον αφορά τις μελέτες
που συγκρίνουν τους εμβολιασμένους με τους μη εμβολιασμένους.
Θα ήθελα να επισημάνω μια πολύ, πολύ έντονη αντίθεση, και το κάνω αυτό για καλό λόγο.
Θα ήθελα οι άνθρωποι να καταλάβουν πραγματικά ότι αυτός ο τύπος ανάλυσης – η ανάλυση που πραγματοποιείται αποκλειστικά από
ανεξάρτητους ερευνητές – δεν προέρχεται από πανεπιστήμια που χρηματοδοτούνται από το κράτος, ούτε
απευθείας από το CDC ή τα «Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας».
Πρόκειται για ανεξάρτητους επιστήμονες, και αυτό είναι το αποτέλεσμα της εργασίας τους.
Και αν το δημοσιεύσουμε αυτό, δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε· αντίθετα, μπορεί να χάσουμε τα μέσα διαβίωσής
μας, να κατηγορηθούμε, να χάσουμε τις άδειες άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος και ούτω καθεξής.
Από πολλές απόψεις, λοιπόν, δεν μου δίνει καμία χαρά να επισημάνω το μέγεθος της ζημίας, διακινδυνεύοντας
παράλληλα τα προς το ζην και την ευημερία της οικογένειάς μου.
Αν όμως εξετάσει κανείς τη μελέτη του Δρ. Mawson, ο οποίος χρησιμοποίησε και πάλι τη
βάση δεδομένων του Medicaid της Φλόριντα:
Πρόκειται για διαταραχές του αυτισμού, το υπερκινητικό σύνδρομο, τη ΔΕΠΥ, την επιληψία, τις κρίσεις, τις μαθησιακές δυσκολίες,
την εγκεφαλοπάθεια, τις μυϊκές συσπάσεις και τουλάχιστον μία από τις τέσσερις προαναφερθείσες νευροαναπτυξιακές διαταραχές.
Οι κίνδυνοι κυμαίνονται, λοιπόν, από πάνω από 2 %, πάνω από 2,5 % έως και σχεδόν 7 % για τις μαθησιακές δυσκολίες.
Επιπλέον, μελέτησε παράλληλα τις πρόωρες γεννήσεις, και όλοι αυτοί οι κίνδυνοι αυξάνονται – στις
πρόωρες γεννήσεις, λοιπόν, παρατηρούμε υψηλότερο ποσοστό.
Ως εκ τούτου, εμείς στην οργάνωση «Children’s Health Defense» εντατικοποιήσαμε τις προσπάθειές μας.
Συνεργαζόμαστε απευθείας με εξαιρετικούς γιατρούς, οι οποίοι επιθυμούν να παραμείνουν ανώνυμοι και οι οποίοι περιθάλπουν στα
ιατρεία τους τόσο εμβολιασμένα όσο και μη εμβολιασμένα παιδιά.
Σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση, έχουμε δέκα διαφορετικούς γιατρούς, από τους οποίους έχουμε χρησιμοποιήσει ανώνυμα δεδομένα
– πρόκειται για ιατρεία που τηρούν πολύ, πολύ αυστηρά μέτρα ασφαλείας, φυλάσσουμε τα δεδομένα με πολύ, πολύ
μεγάλη ασφάλεια και δεν αποκαλύπτουμε ποτέ τίποτα που θα μπορούσε να ταυτοποιήσει τους ασθενείς.
Και είδαμε πώς ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί και πλέον ξεπερνά – αυτό είναι παλιά
πληροφορία –· έχουμε πλέον πάνω από 100.000 ασθενείς.
Στην πραγματικότητα, δεν θα χρειαζόταν να το κάνουμε αυτό, καθώς το CDC διαθέτει τη δική του βάση δεδομένων, η
οποία δεν περιλαμβάνει 100.000, αλλά τρία εκατομμύρια παιδιά.
Όμως δεν δημοσιοποιούν αυτά τα στοιχεία, δεν τα κοινοποιούν καν – και το λέω αυτό με βαριά καρδιά – δεν τα κοινοποιούν
καν στον υπουργό Κένεντι, προσπαθούν συνεχώς να τα αποκρύψουν.
Σε διάφορα μέρη και παρά τα διάφορα νομικά εμπόδια, σε αυτή την κοόρτη έχουμε 4.000 ασθενείς που δεν έχουν
εμβολιαστεί καθόλου, και τους παρακολουθήσαμε από τη γέννησή τους για μια περίοδο τουλάχιστον τεσσάρων ετών.
Τα μεγαλύτερα παιδιά αυτής της ομάδας είναι ηλικίας μεταξύ 13 και 15 ετών.
Η ελάχιστη ηλικία είναι τα τέσσερα χρόνια, επειδή θέλουμε να έχουμε διαγνώσεις για αναπτυξιακές
καθυστερήσεις, αυτισμό, τικ, ό,τι κι αν είναι.
Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας είναι κυρίως παιδιά που έχουν εμβολιαστεί εν μέρει.
Αυτή ήταν η βάση για τις προηγούμενες δημοσιεύσεις μου, αλλά έχουμε διευρύνει την ομάδα και θα συνεχίσουμε να τη διευρύνουμε.
Λοιπόν, απλώς για να σας το δείξω: Είναι ολοκαίνουργιο, αυτή η εργασία μόλις δημοσιεύεται.
Εξετάσαμε τις νευροαναπτυξιακές διαταραχές, εξετάσαμε τις αυτοάνοσες παθήσεις, και τώρα θα εξετάσουμε τις λοιμώξεις.
Διότι τα εμβόλια έχουν σκοπό να σας διατηρήσουν υγιείς, να προλαμβάνουν τις λοιμώξεις.
Ωστόσο, παρατηρήσαμε σε αυτή την κοόρτη ότι αυτές οι επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις ορίστηκαν ως τουλάχιστον τρεις
διαφορετικές διαγνώσεις – σε διάστημα 12 μηνών – κατά τη διάρκεια των οποίων το παιδί ήταν
εγγεγραμμένο σε αυτό το παιδιατρικό ιατρείο:
Μολύνσεις στα αυτιά, ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος, λοιμώξεις από
στρεπτόκοκκους – όλα αυτά ήταν πολύ, πολύ πιο συχνά.
Και όταν εξετάσαμε τον αριθμό των εμβολίων που χορηγήθηκαν – προσθέτοντας και τους μη εμβολιασμένους – συγκεκριμένα κατά το
πρώτο έτος ζωής, ένα έως τρία εμβόλια, κατά το πρώτο έτος ζωής, τέσσερα έως έξι, έξι
έως εννέα και στη συνέχεια δέκα ή περισσότερα.
Και αυτό που παρατηρούμε είναι ότι οι μη εμβολιασμένοι, συνολικά και σχεδόν σε κάθε περίπτωση, είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση.
Είναι, λοιπόν, απλά πιο υγιή παιδιά.
Υπάρχει χαμηλότερο ποσοστό σε δέκα ή περισσότερες εμβολιαστικές δόσεις για αναπνευστικές παθήσεις, και αυτό θα το απέδιδα
πραγματικά στο γεγονός ότι αυτό συμβαίνει όταν εμβολιάζεις ένα υγιές παιδί και απλώς συνεχίζεις να το εμβολιάζεις.
Αυτό το ονομάζουμε «φαινόμενο του υγιούς εμβολιαζόμενου».
Και τέτοιου είδους πληροφορίες βλέπουμε συνήθως.
Δεν αντιμετωπίζουμε αυτές τις πληροφορίες με ελαφρότητα.
Και θα ήθελα επίσης να εκφράσω την προθυμία μου:
Αν τα εμβόλια αποδειχθούν αποτελεσματικά, αν τα εμβόλια προσφέρουν καλύτερα αποτελέσματα,
θέλουμε να τους δώσουμε κάθε δυνατή εμπιστοσύνη.
Είναι απλώς καθήκον μας να διασφαλίσουμε ότι είμαστε απολύτως δίκαιοι και ότι στις
δημοσιεύσεις μας παρουσιάζουμε απολύτως την αλήθεια.
Συνολικά, λοιπόν, η διαφορά είναι πολύ, πολύ εμφανής όταν συγκρίνουμε τα εμβολιασμένα με τα μη εμβολιασμένα παιδιά.
Τα εμβολιασμένα παιδιά υποφέρουν με κάποιον τρόπο.
Δεν γνωρίζουμε ποια συγκεκριμένη διαταραχή μπορεί να είναι.
Γνωρίζουμε όμως επίσης ότι η τεχνολογία και τα εργαλεία που απαιτούνται για την πρόβλεψη αυτών των
συγκεκριμένων βλαβών από τον εμβολιασμό είναι διαθέσιμα.
Θα παραλείψω μερικές διαφάνειες εδώ, για να περάσω κατευθείαν στο συμπέρασμα.
Επομένως, αυτά παρουσιάζουν λιγότερες αναπτυξιακές καθυστερήσεις και νευρολογικές διαγνώσεις.
Πάσχουν λιγότερο συχνά από άσθμα, ωτίτιδες, αυτοάνοσες παθήσεις και αλλεργίες, λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος καθώς και
λοιμώξεις από στρεπτόκοκκους και, συνολικά, είναι πιο υγιείς.
Αυτό είναι λοιπόν ξεκάθαρο.
Δεν προσπαθούμε να παραπλανήσουμε κανέναν, και βασιζόμαστε σε 11 ανεξάρτητες μελέτες, οι οποίες
παρουσιάζουν πολύ, πολύ παρόμοια αποτελέσματα.
Σας έδειξα τα αποτελέσματα του Anthony Mawson, της «Children’s Health Defense», καθώς
και των James Lyons-Weiler και Paul Thomas.
Αυτές είναι, λοιπόν, μόνο τρεις από τις ερευνητικές ομάδες που διεξάγουν αυτού του είδους τις μελέτες, και παρατηρούμε σε όλες
αυτό το είδος αποτελέσματος, και αυτό, όπως γνωρίζετε, είναι προφανώς ένα πολύ προσωπικό θέμα για μένα, και αποτελεί ένα
πολύ προσωπικό θέμα για πολλούς ανθρώπους που εργάζονται για την «Children’s Health Defense» και υποστηρίζουν τον οργανισμό.
Αλλά, για άλλη μια φορά: δεν είναι σκοπός μας να υπαγορεύουμε στους ανθρώπους τι πρέπει να κάνουν.
Θέλουμε να ενημερώσουμε τους ανθρώπους και να διασφαλίσουμε ότι διαθέτουν τα κατάλληλα μέσα για να λάβουν μια τεκμηριωμένη
απόφαση σχετικά με οποιαδήποτε επέμβαση, ιδίως όσον αφορά τις επεμβάσεις στην πρώιμη παιδική ηλικία και σε
αυτές τις πολύ, πολύ ευαίσθητες αναπτυξιακές φάσεις.
Ευχαριστώ πολύ.
Δρ. Μπράιαν Χούκερ, «Children’s Health Defense»