Dr. Brian Hooker is wetenschappelijk directeur van Children’s Health Defense.
Children’s Health Defense is een non-profitorganisatie uit de VS.
Hun missie is om de gezondheid van kinderen wereldwijd te beschermen, de oorzaken van gezondheidsschade
bij kinderen aan het licht te brengen en de verantwoordelijken ter verantwoording te roepen.
Brian Hooker heeft op 29 april 2026 in Zwitserland een lezing gehouden, onder leiding van AUF1-presentator Thomas Eglinski.
Naar aanleiding van een persoonlijke ervaring is Brian Hooker 28 jaar geleden begonnen zich te verdiepen in het onderwerp
vaccinatie in verband met chronische aandoeningen bij kinderen.
Hij had toen al vastgesteld dat het aantal chronisch zieke kinderen wereldwijd aanzienlijk was gestegen.
Tegenwoordig heeft één op de vijf kinderen in de Verenigde Staten een ontwikkelingsstoornis.
Zijn wetenschappelijke onderzoeken, waarin hij gevaccineerde en niet-gevaccineerde kinderen met elkaar vergelijkt wat betreft
chronische aandoeningen, evenals soortgelijke onderzoeken van zijn collega’s, worden door medische
vakbladen zonder meer geweigerd voor publicatie.
Daarom rijst de vraag:
Waarom worden juist deze uitgebreide vaccinonderzoeken door uiterst professionele autoriteiten op hun vakgebied categorisch
onderdrukt en worden de dramatische verbanden verzwegen?
Wie heeft er belang bij dat de artsengemeenschap en de wereldbevolking hier niets van te weten komen?
Kom tijdens de lezing meer te weten over het wetenschappelijk werk van Brian Hooker en de schokkende
resultaten van zijn wetenschappelijke onderzoeken.
Goed, laten we beginnen. Ik ben de wetenschappelijk directeur van Children's Health Defense.
Ik ben rond 2015 begonnen als medewerker van Robert F. Kennedy Jr.
En werd uiteindelijk in 2021 rechtstreeks bij Children's Health Defense in dienst genomen.
Ik heb een kind dat schade heeft opgelopen door een vaccinatie.
Toen mijn zoon 15 maanden oud was, kreeg hij drie vaccinaties terwijl hij een actieve oorontsteking had.
Vervolgens ontwikkelde hij heel, heel snel neurologische ontwikkelingsstoornissen. Bij hem werd autisme vastgesteld.
Ik heb dus 28 jaar geleden vastgesteld dat het aantal zieke kinderen in de Verenigde Staten, en
eigenlijk wereldwijd, aanzienlijk is gestegen.
Tegenwoordig heeft één op de zes kinderen – inmiddels is dat één op de vijf kinderen – in
de Verenigde Staten een ontwikkelingsstoornis.
Ten minste één van de 31 kinderen heeft autisme of heeft de diagnose autisme gekregen.
In mijn thuisstaat Californië is dat één op de 19 kinderen.
In Los Angeles, in Los Angeles County, is inmiddels één op de tien jongens.
En als u de film „Vaxxed“ hebt gezien, weet u dat het – zoals te verwachten was – drie
op de tien Afro-Amerikaanse jongens betreft.
Dit betekent dat bij 30 % van de Afro-Amerikaanse jongens in Los Angeles County een autismespectrumstoornis wordt vastgesteld.
Al deze cijfers zijn sinds het einde van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig gestegen.
We weten ook dat reguliere artsen, farmaceutische vertegenwoordigers en regeringsfunctionarissen ons
heel vaak vertellen dat vaccinatieschade zeldzaam is, dat het slechts bij één op de miljoen voorkomt.
Slechts één op de miljoen mensen zou een reactie op het vaccin krijgen. Maar dat klopt niet.
We weten dat het CDC in 2010 opdracht heeft gegeven voor een onderzoek.
In dit onderzoek hebben ze 1,4 miljoen vaccinaties geanalyseerd die over een periode van drie jaar zijn toegediend.
Daarvan waren er 35.000 potentieel ernstige bijwerkingen.
Voor mij is dat dus niet één op een miljoen, maar 35.000 op een miljoen, wat een heel ander getal is. Of het is ongeveer 2,6 %.
En als je er dan ook nog rekening mee houdt dat mensen meer dan één vaccinatie krijgen – dat oorspronkelijke
cijfer had namelijk betrekking op één enkele vaccinatie – stijgt de kans op vaccinatieschade tot 10 %.
Dat is dus mogelijk ernstig.
De CDC weigerde min of meer om de studie verder te financieren en deze werd niet verlengd.
Dat zou automatisch ons meldingssysteem voor bijwerkingen in gang hebben gezet.
Maar in plaats van naar de toekomst te kijken en de schade door vaccinaties echt te begrijpen, hebben ze daarvan afgezien.
Wat gebeurt er als we gevaccineerde en niet-gevaccineerde kinderen met elkaar vergelijken?
We weten al dat het CDC deze informatie simpelweg niet wilde weten.
Ze verbraken elk contact met deze onderzoekers. Ze beantwoordden noch hun e-mails, noch hun telefoontjes.
Maar in 2017 ben ik begonnen met het onderzoeken van de resultaten van gevaccineerde en niet-gevaccineerde kinderen.
Als een kind één vaccinatie krijgt, wordt het als gevaccineerd beschouwd. Als een kind geen vaccinaties
krijgt, wordt het als niet-gevaccineerd beschouwd.
In de volgende dia’s maken we dus onderscheid tussen gevaccineerde en niet-gevaccineerde kinderen.
Het gaat dus niet per se om volledig gevaccineerde kinderen; al na één of meerdere vaccinaties
worden ze als gevaccineerde kinderen beschouwd.
Als we hier eens naar kijken: dit is een onderzoek dat in 2017 is uitgevoerd door een goede collega van mij, Anthony Mawson.
De rode balken geven de gevaccineerde kinderen weer. De blauwe balken geven de niet-gevaccineerde kinderen weer.
En u kunt zien dat allergische rhinitis, oftewel neusallergieën, in de gevaccineerde
groep over de hele linie 30 keer vaker voorkomt.
En over het algemeen ging het daarbij om kinderen die gedeeltelijk waren gevaccineerd.
In deze steekproef waren dit toevallig kinderen die thuis onderwijs kregen.
Als we vervolgens kijken naar de overige aandoeningen die we hebben onderzocht, ging het over het algemeen om
auto-immuunziekten of ontwikkelingsstoornissen, die bij de gevaccineerde kinderen 3,9 tot ongeveer 5 keer vaker voorkwamen.
Het geeft me moed om te zien dat er steeds meer mensen komen.
Hoe meer mensen er in deze kleine ruimte zijn, hoe warmer het wordt, maar gezinnen die samen zweten, blijven bij elkaar.
In hetzelfde onderzoek hebben de onderzoekers het aantal daadwerkelijke infecties bij gevaccineerde
kinderen vergeleken met dat bij niet-gevaccineerde kinderen.
En ze stelden vast dat longontstekingen ongeveer vijf keer zo vaak voorkwamen.
Het ging hierbij om longontstekingen, die doorgaans een ziekenhuisopname vereisten.
Bovendien had ongeveer 20 % van alle gevaccineerde kinderen last van chronische oorontstekingen, terwijl dit
bij de niet-gevaccineerde kinderen minder dan 6 % was.
We weten dat niet alle baby’s op dezelfde manier ter wereld komen. Oké, sommige baby’s worden minder gezond geboren dan andere.
In dit geval deden de onderzoekers onderzoek naar vroeggeboorten. Het ging dus om premature baby’s.
En ze vergeleken gevaccineerde kinderen met niet-gevaccineerde kinderen.
Als ze dus gevaccineerd en te vroeg geboren waren, was hun risico op het ontwikkelen van een neurologische ontwikkelingsstoornis –
dus autisme, tics, ADHD, een autismespectrumstoornis of het syndroom van Asperger – 14,5 keer hoger dan
bij op tijd geboren en niet-gevaccineerde kinderen.
Binnen dezelfde groep personen was de kans op deze diagnose bij kinderen die op de uitgerekende datum waren geboren en
waren ingeënt 2,7 keer zo groot als bij niet-ingeënte kinderen.
Oké, om dit soort onderzoek in de gevestigde wetenschappelijke of medische vakliteratuur te
kunnen publiceren, hebben we contacten nodig.
Dat is een heel, heel moeilijk proces. We noemen dat contactsport.
Dit wetenschappelijke artikel is voor het eerst geaccepteerd voor publicatie in het tijdschrift „Frontiers in Public Health“.
Zodra het was geaccepteerd en alleen de samenvatting van het artikel was gepubliceerd, zorgde het al voor veel opschudding.
Alleen al van de samenvatting werden er in het eerste weekend, waarin dit artikel op de website van het
tijdschrift werd gepubliceerd, 80.000 keer gedownload.
Uiteindelijk werd het artikel die maandagmiddag, na het weekend, uit ‘Frontiers in Pediatrics’ verwijderd.
Ze zeiden: „We hebben het artikel niet ingetrokken. We waren nog niet klaar met de beoordeling.”
Ja, dat klopt. We waren nog niet klaar met de controle. En we hebben het nog een keer gecontroleerd.
"En deze keer hebben we besloten het artikel af te wijzen."
Gelukkig is dit artikel opnieuw gepubliceerd.
Het is gepubliceerd in een onafhankelijker vakblad.
Maar het hele proces liep erop uit dat de eerste auteur, Anthony Mawson, op dat moment door zijn universiteit werd geschorst.
Het onderzoek is in ieder geval gepubliceerd.
In 2020 kwam ik in contact met de medische journalist Neil Miller, en we waren al begin 2018 met dit onderzoek begonnen.
We hebben kinderen onderzocht die in hun eerste levensjaar waren ingeënt, en deze vergeleken met
kinderen die in hun eerste levensjaar niet waren ingeënt.
We keken op dat moment dus alleen naar vaccinaties voor zuigelingen, wat neerkomt op ongeveer 24
vaccinaties – het verschil tussen de twee groepen.
Maar net als bij het Mawson-onderzoek waren de meeste van onze gevaccineerde kinderen niet volledig gevaccineerd.
Gemiddeld kregen ze dus 8 tot 9 vaccinaties in hun eerste levensjaar.
Als men alleen kijkt naar het eerste levensjaar, waarin bijzonder intensief wordt gevaccineerd – met wel 6 of 7 vaccinaties
tegelijk –, kwamen ontwikkelingsachterstanden daar twee keer zo vaak voor, en kwam astma in de gevaccineerde
groep 4,5 keer vaker voor dan in de niet-gevaccineerde groep.
Houd er rekening mee dat deze rode balken alleen gedeeltelijk gevaccineerde kinderen weergeven.
Ook oorontstekingen kwamen in de gevaccineerde groep twee keer zo vaak voor als in de niet-gevaccineerde groep.
En toen we ons vervolgens gingen verdiepen in maag- en darmziekten, zagen we iets dat
sterk leek op ontwikkelingsachterstanden.
Dat vond ik erg interessant:
Gevaccineerde kinderen hadden 2,5 keer zoveel maag- en darmklachten als niet-gevaccineerde kinderen.
Het was echt moeilijk om dit wetenschappelijke artikel te publiceren.
Oké, dus we hebben dit artikel ingediend bij vijf verschillende gerenommeerde medische vakbladen met peer review.
Je zou dus denken dat ten minste één van de tijdschriften ze zou beoordelen en ze niet zomaar in hun geheel zou afwijzen.
Maar veelzeggend genoeg hebben ze het werk binnen 24 uur na indiening afgewezen.
Een recensent schreef zelfs: „Brian Hooker is een vaccinatie-tegenstander, punt uit,
ik wijs dit wetenschappelijke artikel af.“
Het was dus een aanval op mij, geen aanval op het werk.
Uiteindelijk vonden we het tijdschrift „SAGE Open Medicine“.
En doorgaans beoordelen wetenschappelijke tijdschriften een artikel één keer en nemen
ze het vervolgens aan of wijzen ze het af.
Oké, in dit geval waren er vier verschillende beoordelaars die het artikel gedurende een periode van 11
maanden driemaal afzonderlijk hebben beoordeeld en telkens opmerkingen hebben gemaakt.
Het tot stand komen van dit artikel heeft dus langer geduurd dan een zwangerschap.
Het artikel werd uiteindelijk door SAGE geaccepteerd en in mei 2020 gepubliceerd, net op tijd voor de pandemie.
En het is zo’n 300.000 keer bekeken of gedownload. Het is een heel, heel populair artikel.
Ongeveer elke vijf à zes maanden krijg ik een e-mail van het tijdschrift waarin iemand een klacht
indient over het artikel en eist dat het wordt verwijderd.
Tot op heden, zes jaar later, blijven ze ons nog steeds trouw.
Dat was een belangrijke mijlpaal, want het gaat niet alleen om een belangrijk artikel in een belangrijk tijdschrift, maar het
tijdschrift werd ook opgenomen in de National Library of Medicine van de Amerikaanse National Institutes of Health –
voorstanders van vaccinatie, wetenschappers, leidinggevenden, artsen, wie dan ook, proberen dit keer op keer te verwijderen.
We lieten ons niet van de wijs brengen en begonnen aan een nieuw onderzoek, dat in 2021 werd gepubliceerd.
We hebben onze cohort – dat wil zeggen de groep onderzochte kinderen – verdubbeld ten opzichte van de oorspronkelijke studie.
Laten we nu volledig gevaccineerde patiënten, die het vaccinatieschema hebben gevolgd, vergelijken
met volledig niet-gevaccineerde patiënten; als we dat doen, worden onze rode balken groter.
Er wordt dus gekeken naar allergieën, maag- en darmziekten, astma, autisme, ADHD en chronische oorontstekingen.
Enkele van deze verschillen: chronische oorontstekingen komen in de gevaccineerde groep – de groep die de
volledige vaccinatie heeft ondergaan – bijna 28 keer vaker voor dan in de niet-gevaccineerde groep.
ADHD: Een op de tien kinderen in de Verenigde Staten heeft de diagnose ADHD; dit komt 20 keer vaker voor bij de
gevaccineerde groep dan bij de niet-gevaccineerde groep.
We hebben ook een aantal interessante inzichten opgedaan over autisme.
Toen we keken naar de kinderen die al dan niet borstvoeding kregen en al dan niet waren
ingeënt, ontdekten we iets heel, heel interessants.
Het risico was het kleinst bij niet-gevaccineerde kinderen.
Dit gold voor alle vaccinaties, ongeacht of ze vóór of na de eerste verjaardag werden toegediend.
Ze hebben dus helemaal geen vaccinaties gekregen.
Als ze borstvoeding hadden gekregen, was hun risico het laagst.
Bij de niet-gevaccineerde kinderen die wel met de fles of met babyvoeding werden gevoed, was de
kans op een diagnose van autisme 2,5 keer zo groot.
Als ze waren ingeënt en borstvoeding hadden gekregen – dus het tegenovergestelde – was de kans
op een diagnose van autisme 6,7 keer zo groot.
En uiteindelijk kwamen degenen die waren gevaccineerd het slechtst uit de bus – met een 12,5 keer zo groot risico.
Dit zijn volledig gevaccineerde kinderen die geen borstvoeding hebben gekregen.
En we hebben het begrip ‘borstvoeding’ als volgt gedefinieerd: om als ‘borstvoeding gekregen’ te worden beschouwd, moet een
kind gedurende een periode van ten minste zes maanden regelmatig moedermelk hebben gekregen. Vóór zijn tweede verjaardag.
Ik weet natuurlijk dat kinderen soms in moeilijke omstandigheden ter wereld komen.
Ik heb er begrip voor wat betreft de mogelijkheid om consequent borstvoeding te geven.
Daarnaast willen we rekening houden met een vergelijking tussen gevaccineerde en niet-gevaccineerde kinderen en met de
bevalling: of het een normale bevalling was of een keizersnede.
Ook hier besef ik dat er bepaalde noodsituaties zijn waarin het heel, heel moeilijk is.
Het is voor een gezin een heel moeilijke beslissing om te kiezen voor een keizersnede.
Het allerbelangrijkste voor de gezondheid is om een gezond, levend kind te hebben.
Dat begrijp ik volkomen.
Maar het risico is weer het kleinst bij niet-gevaccineerde kinderen die via een normale bevalling ter wereld zijn gekomen.
Bij een keizersnede is de kans op de diagnose autisme 4,6 keer zo groot.
En dat is de hygiënehypothese.
Bij een vaginale bevalling vindt er een uitgebreide kolonisatie plaats met microben die van levensbelang zijn.
Bij een keizersnede worden deze niet opnieuw aangevuld.
Het is dus gebleken dat dit heel, heel belangrijk is.
Bij een keizersnede zijn er alternatieven om een ongeboren kind te koloniseren.
In het omgekeerde geval, wanneer het kind bij een normale bevalling wordt ingeënt, zagen we een 9,2 keer hoger risico.
En dan het ergste: een van de slechtste resultaten die we in het onderzoek zagen, net als bij mijn zoon: gevaccineerd en
via een keizersnede geboren, met een 18,7 keer hoger risico.
Dit specifieke vakartikel is in 2021 gepubliceerd in het „Journal of Translational Science“.
Ik wil eerst even ingaan op enkele andere publicaties, voordat ik terugkom op mijn eigen onderzoek.
Dit zijn de resultaten van een onderzoek door James Lyons-Weiler en dr. Paul Thomas.
Het werd in 2020 gepubliceerd.
En je ziet iets dat er heel, heel erg op lijkt.
Ze hebben de daadwerkelijke doktersbezoeken onderzocht.
Hoeveel bezoeken aan de dokter hadden deze kinderen in de praktijk van dr. Thomas afgelegd toen ze waren ingeënt
(rood) in vergelijking met de niet-ingeënte kinderen (blauw)?
En zijn deze specifieke aandoeningen tijdens deze doktersbezoeken vastgesteld?
En weer zagen we iets dat er heel, heel erg op leek.
Maar u merkt dat autisme ontbreekt.
En inderdaad waren er in de praktijk van dr. Thomas – aangezien deze rode balken doorgaans aangaven dat de
kinderen gedeeltelijk waren ingeënt – niet genoeg autistische kinderen om statistieken op te stellen.
Het percentage kinderen met autisme in zijn praktijk bedroeg ongeveer 1 op 250.
Het is gevaarlijk om dit onderzoek te publiceren. Het is heel, heel moeilijk.
In dit specifieke geval werd het wetenschappelijke artikel in 2020 gepubliceerd in een zeer
gerenommeerd vakblad, het International Journal of Environmental Research and Public Health.
Vrijwel onmiddellijk nadat het wetenschappelijke artikel was afgedrukt en gepubliceerd, werd de
artsenvergunning van dr. Paul Thomas ingetrokken.
Het betrof een onmiddellijke schorsing; hij mocht in de staat Oregon niet langer als arts werkzaam zijn.
Daarna volgde één anonieme klacht bij het tijdschrift.
Het vakartikel is in 2021 verwijderd.
Ik was een van de oorspronkelijke beoordelaars van het proefschrift.
De krant belde me op en zei: „O, we hebben overwogen om het artikel te verwijderen.
We vrezen dat het afkomstig is uit de praktijk van één enkele arts.
"En wij zijn van mening dat niet-gevaccineerde kinderen te veel verschillen van gevaccineerde
kinderen om een geldig onderzoek uit te voeren."
En ze stoppen deze kinderen, deze volwassenen, de mensen die de veiligheid en
doeltreffendheid van vaccins in twijfel trekken, in een hokje.
Ze zeggen: Je bent anders, je bent vreemd, je gaat minder vaak naar de dokter, je blijft thuis als je een hersenbloeding hebt.
Ze komen met zulke absurde beweringen om dit soort onderzoeken in diskrediet te brengen.
Dat is precies wat ze hebben gedaan.
Het tijdschrift belde me dus op en ik zei: „Hallo.
Weet u, ik heb het onderzoek bekeken.
"Ik sta achter mijn recensie en ik weet toevallig dat de patiënten van dr. Thomas heel, heel tevreden over hem zijn."
Het ging daarbij om verschillen in gezondheidsbewust gedrag, wat inhoudt dat niet-gevaccineerde kinderen niet
naar de dokter gaan, wat absoluut niet het geval was.
De vergunning van dr. Thomas werd dus onder zeer strenge voorwaarden hersteld.
Hij mocht niet over vaccins praten.
Zijn rechten uit het Eerste Amendement werden hem ontnomen.
Hij mocht alleen bepaalde patiënten behandelen en had geen inspraak bij belangrijke beslissingen.
Hij heeft een federale rechtszaak aangespannen tegen de artsenkamer van Oregon.
Ik wens hem daar veel succes mee.
Destijds was ik heel, heel trots dat dr. Lyons-Weiler, de onderzoeker en eerste auteur van deze publicatie, terugvocht.
Hij voerde inderdaad samen met een andere arts een analyse uit van dezelfde gegevens en toonde aan dat ouders die een
toestemmingsformulier hadden ontvangen en duidelijke antwoorden kregen van hun kinderarts, dr.
Thomas, daadwerkelijk graag naar de dokter gingen.
Stel je eens voor: je krijgt duidelijke antwoorden, dus ga je er weer heen.
En zo hebben ze de praktijk in drie groepen ingedeeld: hoog, gemiddeld en laag gebruik van gezondheidszorg.
Als ze veel gebruik maken van de gezondheidszorg, gaan ze vaak naar de dokter. Als ze weinig gebruik maken van
de gezondheidszorg, gaan ze niet zo vaak naar de dokter.
En dan is er nog de groep die daar tussenin zit.
De gevaccineerde groep wordt dus weergegeven door de blauwe lijn, oftewel de blauwe curve.
En de niet-gevaccineerde groep wordt weergegeven door de gele lijn.
Mijn excuses voor de slechte leesbaarheid van de dia.
En ze stelden vast dat de niet-gevaccineerde kinderen over de hele linie vaker naar de dokter gingen, ongeacht of
ze veel of gemiddeld gebruik maakten van gezondheidszorg.
En bij het laagste gebruik van gezondheidszorg was het precies hetzelfde.
Met andere woorden: niet-gevaccineerde kinderen gaan niet minder vaak naar de dokter als ze hun
arts raadplegen en duidelijke antwoorden krijgen.
Ze willen hun baby laten onderzoeken. Ze vertrouwen hun arts. Ze hebben een goede band.
En daarom gaan ze minstens net zo vaak als gewoonlijk.
Nu wil ik ingaan op een onderzoek dat in 2022 door de „Centers for Disease Control“ is gepubliceerd.
Er is inderdaad een verband ontdekt tussen het in vaccins aanwezige aluminiumzout-adjuvans en aanhoudende astma.
Er werd gekeken naar vaccinaties die vóór de leeftijd van 24 maanden waren toegediend en vervolgens naar astma dat
tussen de leeftijd van 24 maanden en vijf jaar was vastgesteld.
Daarbij bleek dat als het kind eczeem had – eczeem is een teken van een auto-immuunziekte.
Als het kind dus eczeem had en de hoogst mogelijke dosis aluminium via vaccins kreeg
toegediend, was het risico op astma 63 procent hoger.
Dit wordt astma bij zuigelingen of kinderen genoemd.
De diagnose wordt heel erg vroeg gesteld, en niet binnen een bepaalde periode.
Dat is nog een teken van een auto-immuunziekte.
Als ze eczeem hadden, liepen ze een groter risico, vooral als ze de hoogste dosis van het vaccin kregen.
Maar de CDC zal nooit een controlegroep met nulblootstelling meenemen, dus blijkt dat de blauwachtige balk
hier een hoog aluminiumgehalte weergeeft, en dat de oranje balk slechts iets minder aluminium bevat.
Dat is bedrog, dat noemt men bedrog; ze hadden een groep zonder blootstelling moeten opnemen; we zouden daar
een veel duidelijker verschil zien als ze echt een gecontroleerde studie hadden uitgevoerd.
Als ze nu naar kinderen zonder eczeem hadden gekeken, zouden die nog steeds een hoger risico op astma hebben gehad.
Als je een kind hebt dat last heeft van bijvoorbeeld eczeem – iets wat duidelijk auto-immuun is –, is het verstandig om
het vaccinatieschema achterwege te laten of uit te stellen.
Deze kinderen werden vóór de leeftijd van 24 maanden ingeënt, en de resultaten leidden tot meer astma.
Als je deze studie nog eens nader bekijkt: de eerste twee levensjaren – het was een enorme concessie – het CDC
kiest nooit de kant van degenen die beweren dat vaccins iets anders veroorzaken dan geluk en zonneschijn.
Ze gaven echter toe dat het bij het hardnekkige astma ging om drie diagnoses van ernstig
astma bij kinderen tussen de twee en vijf jaar.
U hebt het dus toegegeven.
Vreemd genoeg was het dr. Frank DiStefano – hij is een interessante onderzoeker – die heeft meegeholpen
om het verband tussen vaccins en autisme in de doofpot te stoppen, wat leidde tot de film „Vaxxed“.
Hij was ook betrokken bij het verdoezelen van de zaak rond de Vietnam-veteranen en de chemische stof Agent Orange.
Hij had dus een verleden waarin hij het misschien niet helemaal zo nauw had genomen met de waarheid, maar
hij publiceerde zijn werk en ging daarna met pensioen.
Dat was dus zijn laatste woord.
Oké, zijn jullie klaar voor nog meer staafdiagrammen?
Nu komt het er heel duidelijk op neer: dit zijn de harde feiten, de echte, schokkende resultaten van de
onderzoeken waarin gevaccineerden en niet-gevaccineerden met elkaar worden vergeleken.
Ik wil een heel, heel schril contrast laten zien, en daar heb ik een goede reden voor.
Ik wil dat mensen echt begrijpen dat dit soort analyses – de analyses die uitsluitend door onafhankelijke onderzoekers worden
uitgevoerd – niet afkomstig zijn van door de overheid gefinancierde universiteiten, noch rechtstreeks
van het CDC of de „National Institutes of Health“.
Dat zijn onafhankelijke wetenschappers, en dit is het resultaat van hun werk.
En als we dit openbaar maken, hebben we er niets bij te winnen; integendeel, we kunnen onze bron van
inkomsten kwijtraken, worden aangeklaagd, onze artsenvergunning verliezen, enzovoort, enzovoort.
In veel opzichten vind ik het dus geen pretje om de omvang van de schade aan te tonen en daarbij ook nog eens mijn levensonderhoud
en het welzijn van mijn gezin op het spel te zetten.
Maar als je kijkt naar het onderzoek van dr. Mawson, die opnieuw gebruik heeft gemaakt van de Medicaid-database van Florida:
Het gaat om autismespectrumstoornissen, het hyperkinetisch syndroom, ADHD, epilepsie, aanvallen, leerstoornissen,
encefalopathie, spiertrekkingen en ten minste één van de vier genoemde neurologische ontwikkelingsstoornissen.
De risico’s liggen dus tussen iets meer dan 2 %, iets meer dan 2,5 % en bijna 7 % voor leerstoornissen.
Daarnaast heeft hij tegelijkertijd vroeggeboorten onderzocht, en al deze risico’s nemen toe – bij
vroeggeboorten zien we dus een hoger percentage.
Daarop hebben we bij „Children’s Health Defense“ onze inspanningen opgevoerd.
We werken rechtstreeks samen met geweldige, anoniem blijvende artsen die in hun praktijken zowel
gevaccineerde als niet-gevaccineerde kinderen behandelen.
Volgens de laatste telling hebben we gegevens van tien verschillende artsen gebruikt, die we geanonimiseerd hebben – het
gaat hier om zeer, zeer betrouwbare artsenpraktijken; we bewaren de gegevens uiterst veilig en maken nooit iets bekend
waarmee de patiënten zouden kunnen worden geïdentificeerd.
En we hebben gezien hoe dit aantal is gestegen tot nu meer dan – dat is inmiddels
verouderd –; we hebben nu meer dan 100.000 patiënten.
Eigenlijk zouden we dat helemaal niet hoeven te doen, want de CDC beschikt over een eigen database
die niet 100.000, maar drie miljoen kinderen omvat.
Maar ze maken deze gegevens niet openbaar, ze geven ze zelfs niet – en ik zeg dit met tegenzin – ze geven deze
gegevens zelfs niet door aan minister Kennedy; ze proberen ze voortdurend te verbergen.
Op verschillende locaties en ondanks diverse juridische belemmeringen, maar in dit cohort hebben we 4.000 volledig
niet-gevaccineerde patiënten, en we hebben hen vanaf hun geboorte gedurende een periode van minimaal vier jaar gevolgd.
De oudste kinderen in deze groep zijn tussen de 13 en 15 jaar oud.
De jongste leeftijd is vier jaar, omdat we diagnoses willen hebben voor ontwikkelingsachterstanden, autisme, tics, noem maar op.
De rest van de groep bestaat voornamelijk uit kinderen die gedeeltelijk zijn gevaccineerd.
Dat vormde de basis voor mijn eerdere publicaties, maar we hebben de groep uitgebreid en zullen dat blijven doen.
Nou, gewoon om het u te laten zien: dit is gloednieuw, dit werk wordt op dit moment gepubliceerd.
We hebben gekeken naar neurologische ontwikkelingsstoornissen, we hebben gekeken naar
auto-immuunziekten, en nu gaan we kijken naar infecties.
Want vaccins zijn bedoeld om u gezond te houden; ze moeten infecties voorkomen.
Maar we zagen in deze cohort dat deze terugkerende infecties werden gedefinieerd als ten minste drie verschillende
diagnoses – over een periode van 12 maanden – waarin het kind bij deze kinderartspraktijk stond ingeschreven:
Oorontstekingen, aandoeningen van de luchtwegen, streptokokkeninfecties – dat kwam allemaal veel, veel vaker voor.
En toen we vervolgens keken naar het aantal toegediende vaccinaties – waarbij we de niet-gevaccineerden meereken – en wel
in het eerste levensjaar: één tot drie vaccinaties, in het eerste levensjaar: vier tot
zes, zes tot negen en vervolgens tien of meer.
En wat je ziet, is dat het met de niet-gevaccineerden over het algemeen en in bijna alle gevallen veel beter gaat.
Het zijn dus gewoon gezondere kinderen.
Bij tien of meer vaccinaties tegen aandoeningen van de luchtwegen is er een lagere waarde, en dat zou ik echt
toeschrijven aan het feit dat dit gebeurt wanneer je een gezond kind vaccineert en gewoon doorgaat met vaccineren.
Dat noemen we het ‘Healthy Vaccinee-effect’.
En dit soort informatie zien we doorgaans.
We nemen deze informatie zeer serieus.
En ik wil ook mijn bereidheid tot uiting brengen:
Als vaccins het beter doen, als vaccins betere resultaten opleveren, willen we ze alle vertrouwen schenken.
Het is gewoon onze plicht om ervoor te zorgen dat we volkomen eerlijk zijn en dat we in onze
publicaties uitsluitend de waarheid weergeven.
Over het geheel genomen is het dus heel, heel duidelijk als we gevaccineerde en
niet-gevaccineerde kinderen met elkaar vergelijken.
De gevaccineerde kinderen hebben op de een of andere manier last.
We weten niet om welke specifieke aandoening het zou kunnen gaan.
Maar we weten ook dat de technologie en de hulpmiddelen beschikbaar zijn om deze
specifieke vaccinatieschade te voorspellen.
Ik sla hier een paar dia’s over om meteen bij de conclusie te komen.
Zij vertonen dus minder ontwikkelingsachterstanden en neurologische diagnoses.
Ze hebben minder vaak last van astma, oorontstekingen, auto-immuunziekten en allergieën, luchtweginfecties en
streptokokkeninfecties, en zijn over het algemeen gezonder.
Dat is dus duidelijk.
We proberen hier niemand te misleiden, en we baseren ons op 11 onafhankelijke onderzoeken die
zeer, zeer vergelijkbare resultaten laten zien.
Ik heb u de bevindingen van Anthony Mawson van „Children’s Health Defense“ en van James Lyons-Weiler en Paul Thomas laten zien.
Dat zijn dus slechts drie van de onderzoeksgroepen die dit soort studies uitvoeren, en we zien overal dit soort effect, en dat is,
zoals u weet, duidelijk een zeer persoonlijke aangelegenheid voor mij, en het is een zeer persoonlijke
aangelegenheid voor veel mensen die voor „Children’s Health Defense“ werken en de organisatie steunen.
Maar nogmaals: het is niet onze bedoeling om mensen voor te schrijven wat ze moeten doen.
We willen mensen voorlichten en ervoor zorgen dat ze over de juiste middelen beschikken om een weloverwogen beslissing te
nemen over elke ingreep, met name over ingrepen in de vroege kinderjaren en in deze zeer, zeer gevoelige ontwikkelingsfasen.
Hartelijk dank.
Dr. Brian Hooker, „Children’s Health Defense“