Dr Brian Hooker jest dyrektorem naukowym organizacji Children’s Health Defense.
Children’s Health Defense to amerykańska organizacja pożytku publicznego.
Jej misją jest ochrona zdrowia dzieci na całym świecie, ustalenie przyczyn problemów zdrowotnych u dzieci oraz
pociągnięcie odpowiedzialnych osób do odpowiedzialności.
29 kwietnia 2026 roku Brian Hooker wygłosił wykład w Szwajcarii, który poprowadził prezenter AUF1 Thomas Eglinski.
To właśnie osobiste doświadczenie sprawiło, że Brian Hooker 28 lat temu zaczął zgłębiać temat
szczepień w kontekście przewlekłych chorób dzieci.
Już wtedy zauważył, że na całym świecie znacznie wzrosła liczba dzieci cierpiących na choroby przewlekłe.
Obecnie jedno na pięć dzieci w Stanach Zjednoczonych cierpi na zaburzenia rozwoju.
Jego badania naukowe, w których porównuje on dzieci zaszczepione i niezaszczepione pod kątem chorób przewlekłych, a także
podobne badania przeprowadzone przez jego kolegów, są rutynowo odrzucane przez czasopisma medyczne i nie są publikowane.
W związku z tym nasuwa się pytanie:
Dlaczego właśnie te szeroko zakrojone badania nad szczepionkami są kategorycznie tłumione przez wysoce profesjonalnych autorytetów
w tej dziedzinie, a dramatyczne powiązania są przemilczane?
Kto ma interes w tym, by ogół lekarzy i ludność świata nie dowiedzieli się o tym?
Podczas wykładu dowiedzą się Państwo więcej o pracy naukowej Briana Hookera oraz o
wstrząsających wynikach jego badań naukowych.
No to zaczynamy. Jestem dyrektorem naukowym organizacji Children's Health Defense.
Zacząłem pracować jako współpracownik Roberta F. Kennedy’ego Jr. mniej więcej w 2015 roku.
W końcu w 2021 roku został zatrudniony bezpośrednio przez organizację Children's Health Defense.
Mam dziecko, które doznało uszczerbku na zdrowiu w wyniku szczepienia.
Kiedy mój syn miał 15 miesięcy, otrzymał trzy szczepionki, mimo że cierpiał na aktywne zapalenie ucha.
W rezultacie bardzo, bardzo szybko u niego pojawiły się zaburzenia rozwoju neurologicznego. Zdiagnozowano u niego autyzm.
Zauważyłem więc wtedy, 28 lat temu, że liczba chorych dzieci w Stanach Zjednoczonych, a
właściwie na całym świecie, znacznie wzrosła.
Obecnie jedno na sześcioro dzieci – a obecnie już jedno na pięcioro – w Stanach Zjednoczonych cierpi na zaburzenia rozwoju.
Co najmniej jedno z 31 dzieci cierpi na autyzm lub ma zdiagnozowany autyzm.
W moim rodzinnym stanie Kalifornii jest to jedno na 19 dzieci.
W Los Angeles, w hrabstwie Los Angeles, odsetek ten wynosi obecnie jednego na dziesięciu chłopców.
A jeśli obejrzeli Państwo film „Vaxxed”, to wiedzą Państwo, że – jak można było się spodziewać – problem ten
dotyczy trzech na dziesięciu afroamerykańskich chłopców.
W związku z tym u 30 % afroamerykańskich chłopców w hrabstwie Los Angeles rozpoznaje się zaburzenia ze spektrum autyzmu.
Wszystkie te wskaźniki wzrosły od końca lat 80. i początku lat 90.
Wiemy również, że lekarze głównego nurtu, przedstawiciele firm farmaceutycznych i przedstawiciele rządu bardzo
często mówią nam, że powikłania po szczepieniach są rzadkie, że zdarzają się tylko w jednym przypadku na milion.
Tylko jedna osoba na milion doświadcza reakcji poszczepiennej. Ale to nieprawda.
Wiemy, że CDC zleciło przeprowadzenie badania w 2010 roku.
W ramach tego badania przeanalizowano 1,4 miliona szczepień podanych w ciągu trzech lat.
Wśród nich odnotowano 35 000 potencjalnie poważnych skutków ubocznych.
Dla mnie to więc nie jest jeden na milion, ale 35 000 na milion, co stanowi zupełnie inną liczbę. Albo około 2,6 %.
A jeśli weźmie się jeszcze pod uwagę, że ludzie otrzymują więcej niż jedną dawkę szczepionki – ta pierwotna liczba
odnosiła się bowiem do pojedynczej dawki – prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań poszczepiennych wzrasta do 10 %.
To więc może być poważna sprawa.
CDC w zasadzie odmówiło dalszego finansowania badania i nie przedłużono jego trwania.
To automatycznie uruchomiłoby nasz system zgłaszania działań niepożądanych.
Jednak zamiast spojrzeć w przyszłość i naprawdę zrozumieć skutki uboczne szczepień, zrezygnowali z tego.
Co się stanie, jeśli porównamy dzieci zaszczepione i niezaszczepione?
Wiemy już, że CDC po prostu nie chciało uzyskać tych informacji.
Zerwali wszelkie kontakty z tymi naukowcami. Nie odpowiadali ani na ich e-maile, ani na telefony.
Jednak w 2017 roku zacząłem analizować wyniki dzieci zaszczepionych i niezaszczepionych.
Jeśli dziecko otrzyma choćby jedną dawkę szczepionki, uznaje się je za zaszczepione. Jeśli dziecko nie otrzyma
żadnej dawki szczepionki, uznaje się je za niezaszczepione.
W kolejnych slajdach rozróżniamy zatem dzieci zaszczepione i niezaszczepione.
Nie chodzi więc koniecznie o dzieci w pełni zaszczepione, ale już jedna lub więcej dawek
szczepionki sprawia, że są one uznawane za zaszczepione.
Jeśli przyjrzymy się temu: jest to badanie przeprowadzone w 2017 roku przez mojego dobrego kolegę, Anthony’ego Mawsona.
Czerwone słupki oznaczają dzieci zaszczepione. Niebieskie słupki oznaczają dzieci niezaszczepione.
Jak widać, alergiczny nieżyt nosa, czyli alergie nosowe, występują w grupie zaszczepionej 30 razy częściej.
Ogólnie rzecz biorąc, były to dzieci częściowo zaszczepione.
W tej próbie przypadkowo znalazły się dzieci uczące się w domu.
Jeśli przyjrzymy się pozostałym schorzeniom, które badaliśmy, to w ujęciu ogólnym były to choroby
autoimmunologiczne lub zaburzenia rozwoju, które występowały u zaszczepionych dzieci od 3,9 do około 5 razy częściej.
To dodaje mi otuchy, gdy widzę, że przybywa coraz więcej ludzi.
Im więcej osób znajduje się w tym małym pomieszczeniu, tym robi się w nim cieplej, ale
rodziny, które razem się pocą, trzymają się razem.
W tym samym badaniu naukowcy przeanalizowali rzeczywiste przypadki zakażeń u dzieci
zaszczepionych w porównaniu z dziećmi niezaszczepionymi.
Stwierdzili też, że zapalenie płuc występowało około 5 razy częściej.
Były to przypadki zapalenia płuc, które zazwyczaj wymagały hospitalizacji.
Ponadto około 20 % wszystkich zaszczepionych dzieci cierpiało na przewlekłe zapalenie ucha, podczas gdy wśród
dzieci niezaszczepionych odsetek ten wynosił mniej niż 6 %.
Wiemy, że nie wszystkie dzieci rodzą się takie same. No cóż, niektóre dzieci przychodzą
na świat w gorszym stanie zdrowia niż inne.
W tym przypadku naukowcy badali przypadki przedwczesnych porodów. Chodziło więc o dzieci urodzone przedwcześnie.
Porównali też dzieci zaszczepione z niezaszczepionymi.
Jeśli więc były zaszczepione i urodziły się przedwcześnie, ryzyko wystąpienia u nich zaburzeń rozwoju neurologicznego – czyli
autyzmu, tiki, ADHD, zaburzenia ze spektrum autyzmu lub zespół Aspergera – było 14,5 razy wyższe niż w
przypadku dzieci urodzonych o czasie i niezaszczepionych.
W tej samej grupie osób prawdopodobieństwo otrzymania tej diagnozy było 2,7 razy większe wśród dzieci urodzonych w
terminie i zaszczepionych niż wśród dzieci niezaszczepionych.
No dobrze, żeby móc opublikować tego rodzaju badania w uznanej literaturze naukowej lub medycznej, potrzebujemy kontaktów.
To bardzo, bardzo trudny proces. Nazywamy to sportem kontaktowym.
Ten artykuł naukowy został po raz pierwszy przyjęty do publikacji w czasopiśmie „Frontiers in Public Health”.
Gdy tylko artykuł został przyjęty do publikacji, a opublikowano jedynie jego streszczenie, wywołał on ogromne poruszenie.
Tylko w pierwszy weekend, w którym artykuł ten został opublikowany na stronie internetowej
czasopisma, odnotowano 80 000 pobrań samego streszczenia.
Ostatecznie artykuł został usunięty z czasopisma „Frontiers in Pediatrics” tego popołudnia, w poniedziałek po weekendzie.
Powiedzieli: „Nie wycofaliśmy tego artykułu. Nie zakończyliśmy jeszcze jego recenzji”.
Tak, to prawda. Nie zakończyliśmy jeszcze tej weryfikacji. I sprawdziliśmy to jeszcze raz.
„I tym razem postanowiliśmy odrzucić ten artykuł”.
Na szczęście ten artykuł został ponownie opublikowany.
Artykuł ten został opublikowany w bardziej niezależnym czasopiśmie branżowym.
Jednak cały ten proces zakończył się tym, że pierwszy autor, Anthony Mawson, został wówczas zawieszony przez swoją uczelnię.
Przynajmniej badanie zostało opublikowane.
W 2020 roku nawiązałem współpracę z dziennikarzem medycznym Neilem Millerem, a badania
te rozpoczęliśmy już na początku 2018 roku.
Przeanalizowaliśmy grupę dzieci, które zostały zaszczepione w pierwszym roku życia, porównując ją z grupą
dzieci, które nie zostały zaszczepione w pierwszym roku życia.
W tym momencie braliśmy więc pod uwagę wyłącznie szczepienia niemowląt, co stanowiło około 24
szczepień – czyli różnicę między obiema grupami.
Jednak podobnie jak w badaniu Mawsona, większość naszych zaszczepionych dzieci nie miała kompletnej serii szczepień.
Średnio otrzymali więc od 8 do 9 szczepień w pierwszym roku życia.
Jeśli weźmie się pod uwagę wyłącznie pierwszy rok życia, w którym szczepienia są szczególnie intensywne – podaje się nawet 6 lub 7
szczepionek naraz – to opóźnienia w rozwoju występowały dwukrotnie częściej, a astma pojawiała się w grupie
zaszczepionej 4,5 razy częściej niż w grupie niezaszczepionej.
Należy pamiętać, że te czerwone słupki przedstawiają dzieci tylko częściowo zaszczepione.
Również zapalenia ucha występowały w grupie zaszczepionej dwukrotnie częściej niż w grupie niezaszczepionej.
A kiedy zajęliśmy się chorobami układu pokarmowego, zaobserwowaliśmy coś, co
bardzo przypominało opóźnienia w rozwoju.
To wydało mi się bardzo interesujące:
U dzieci zaszczepionych odnotowano 2,5 razy więcej zachorowań na choroby żołądkowo-jelitowe niż u dzieci niezaszczepionych.
Opublikowanie tego artykułu naukowego było naprawdę trudne.
No dobrze, więc przesłaliśmy ten artykuł do pięciu różnych renomowanych czasopism medycznych z recenzją naukową.
Można by więc pomyśleć, że przynajmniej jedno z czasopism je sprawdziłoby, a nie odrzucało je od razu bez wyjątku.
Co jednak znamienne, odrzucili tę pracę w ciągu 24 godzin od jej złożenia.
W rzeczywistości jeden z recenzentów napisał: „Brian Hooker jest przeciwnikiem szczepień, kropka; odrzucam ten artykuł naukowy”.
Był to więc atak skierowany przeciwko mnie, a nie przeciwko mojej pracy.
W końcu znaleźliśmy czasopismo „SAGE Open Medicine”.
Zazwyczaj czasopisma naukowe recenzują artykuł tylko raz, a następnie go przyjmują lub odrzucają.
No dobrze, w tym przypadku artykuł był trzykrotnie i niezależnie recenzowany przez czterech różnych recenzentów w
ciągu 11 miesięcy, a za każdym razem zgłaszali oni swoje uwagi.
Powstanie tego artykułu trwało więc dłużej niż ciąża.
Artykuł został ostatecznie przyjęty przez wydawnictwo SAGE i opublikowany w maju 2020
roku, dokładnie w momencie wybuchu pandemii.
Został on wyświetlony lub pobrany około 300 000 razy. To bardzo, bardzo popularny artykuł.
Mniej więcej co pięć do sześciu miesięcy otrzymuję e-mail od redakcji czasopisma, w którym ktoś
skarży się na artykuł i domaga się jego usunięcia.
Do dziś, sześć lat później, wciąż trzymają się nas.
Był to ważny kamień milowy, ponieważ nie chodzi tu tylko o ważny artykuł w ważnym czasopiśmie, ale także o to, że czasopismo to
zostało zindeksowane w National Library of Medicine amerykańskiego Narodowego Instytutu Zdrowia – zwolennicy
szczepień, naukowcy, osoby na stanowiskach kierowniczych, lekarze – ktokolwiek by to nie był – nieustannie próbują to usunąć.
Nie daliśmy się zniechęcić i rozpoczęliśmy nowe badanie, którego wyniki opublikowano w 2021 roku.
Powiększyliśmy naszą kohortę – czyli grupę badanych dzieci – do dwukrotności wielkości z pierwotnego badania.
Porównajmy teraz pacjentów w pełni zaszczepionych, którzy przestrzegali harmonogramu szczepień, z
pacjentami w ogóle niezaszczepionymi – a gdy to zrobimy, nasze czerwone słupki staną się większe.
Rozważa się zatem alergie, choroby żołądkowo-jelitowe, astmę, autyzm, ADHD oraz przewlekłe zapalenia ucha.
Oto niektóre z tych różnic: przewlekłe zapalenia ucha występują w grupie zaszczepionej – czyli w grupie, która
otrzymała pełną serię szczepień – prawie 28 razy częściej niż w grupie niezaszczepionej.
ADHD: U jednego na dziesięć dzieci w Stanach Zjednoczonych zdiagnozowano ADHD; zaburzenie to występuje 20 razy
częściej w grupie zaszczepionej niż w grupie niezaszczepionej.
Zebraliśmy również kilka interesujących spostrzeżeń na temat autyzmu.
Kiedy przyjrzeliśmy się dzieciom – zarówno tym karmionym piersią, jak i tym, które nie były karmione piersią, oraz
tym zaszczepionym i tym, które nie były zaszczepione – zauważyliśmy coś bardzo, bardzo interesującego.
Najmniejsze ryzyko dotyczyło dzieci niezaszczepionych.
Dotyczyło to wszystkich szczepień, niezależnie od tego, czy zostały one podane
przed, czy po ukończeniu pierwszego roku życia.
Nie otrzymali więc żadnych szczepień.
Jeśli były karmione piersią, ryzyko było u nich najmniejsze.
W przypadku dzieci niezaszczepionych, które jednak były karmione butelką lub preparatami dla niemowląt, prawdopodobieństwo
otrzymania diagnozy autyzmu było 2,5 razy większe.
Jeśli dzieci zostały zaszczepione i karmione piersią – czyli w sytuacji odwrotnej – prawdopodobieństwo
otrzymania diagnozy autyzmu było 6,7 razy większe.
I w końcu najgorzej wypadli – z 12,5-krotnym ryzykiem – ci, którzy zostali zaszczepieni.
Są to dzieci w pełni zaszczepione, które nie były karmione piersią.
Zdefiniowaliśmy pojęcie „karmione piersią” w następujący sposób: aby dziecko uznano za karmione piersią, musiało
regularnie otrzymywać mleko matki przez okres co najmniej sześciu miesięcy. Przed ukończeniem drugiego roku życia.
Oczywiście wiem, że dzieci czasami rodzą się w trudnych sytuacjach.
Rozumiem, że chodzi o możliwość konsekwentnego karmienia piersią.
Ponadto chcemy uwzględnić porównanie między dziećmi zaszczepionymi a niezaszczepionymi oraz sposób porodu
– czy był to poród naturalny, czy cesarskie cięcie.
Również w tym przypadku zdaję sobie sprawę, że istnieją pewne sytuacje nadzwyczajne, w których jest to bardzo, bardzo trudne.
Decyzja o porodzie przez cesarskie cięcie jest dla rodziny bardzo trudna.
Najważniejsze dla zdrowia jest posiadanie zdrowego, pełnego życia dziecka.
Całkowicie to rozumiem.
Jednak najmniejsze ryzyko dotyczy ponownie dzieci niezaszczepionych, które urodziły się w sposób naturalny.
W przypadku cesarskiego cięcia prawdopodobieństwo rozpoznania autyzmu jest 4,6 razy większe.
I to właśnie jest hipoteza higieniczna.
Podczas porodu drogami natury dochodzi do rozległego zasiedlenia organizmu przez mikroorganizmy niezbędne do życia.
W przypadku cesarskiego cięcia nie są one ponownie uzupełniane.
Okazało się więc, że jest to bardzo, bardzo ważne.
W przypadku cesarskiego cięcia istnieją alternatywne metody zaszczepienia płodu.
W odwrotnej sytuacji, gdy dziecko jest szczepione podczas porodu naturalnego, zaobserwowaliśmy 9,2-krotnie wyższe ryzyko.
A potem najgorsze – jeden z najgorszych wyników, jakie zaobserwowaliśmy w badaniu, podobnie jak w
przypadku mojego syna: zaszczepiony i urodzony przez cesarskie cięcie, z 18,7-krotnie wyższym ryzykiem.
Ten specjalistyczny artykuł został opublikowany w 2021 roku w czasopiśmie „Journal of Translational Science”.
Zanim powrócę do moich własnych badań, chciałbym omówić kilka innych publikacji.
Oto wyniki badania przeprowadzonego przez Jamesa Lyonsa-Weilera i dr Paula Thomasa.
Została opublikowana w 2020 roku.
I widać coś bardzo, bardzo podobnego.
Przeanalizowali faktyczne wizyty u lekarza.
Ile wizyt lekarskich odbyły te dzieci w gabinecie dr Thomasa po szczepieniu (kolor czerwony) w
porównaniu z dziećmi nieszczepionymi (kolor niebieski)?
Czy podczas tych wizyt u lekarza zdiagnozowano te konkretne schorzenia?
I znowu zobaczyliśmy coś bardzo, bardzo podobnego.
Zauważają Państwo jednak, że brakuje tu autyzmu.
I rzeczywiście, w gabinecie dr Thomasa – ponieważ te czerwone paski zazwyczaj odpowiadały dzieciom częściowo
zaszczepionym – nie było wystarczającej liczby dzieci z autyzmem, by sporządzić statystyki.
Wskaźnik występowania autyzmu w jego gabinecie wynosił około 1 na 250.
Opublikowanie wyników tych badań jest niebezpieczne. Jest to bardzo, bardzo trudne.
W tym konkretnym przypadku artykuł naukowy został opublikowany w 2020 roku w bardzo renomowanym czasopiśmie naukowym „International
Journal of Environmental Research and Public Health”.
Niemal natychmiast po wydrukowaniu i opublikowaniu artykułu naukowego dr Paul Thomasowi
cofnięto prawo do wykonywania zawodu lekarza.
Było to natychmiastowe zawieszenie w wykonywaniu zawodu – nie mógł już wykonywać zawodu lekarza w stanie Oregon.
Następnie do czasopisma wpłynęła jedna anonimowa skarga.
Artykuł specjalistyczny został usunięty w 2021 roku.
Byłem jednym z pierwotnych recenzentów tej pracy.
Zadzwonili do mnie z redakcji i powiedzieli: „Och, zastanawialiśmy się nad usunięciem tego artykułu”.
Obawiamy się, że pochodzi on z praktyki jednego lekarza.
„Uważamy natomiast, że dzieci niezaszczepione zbytnio różnią się od dzieci zaszczepionych, by
można było przeprowadzić miarodajne badanie”.
I wrzucają te dzieci, tych dorosłych, czyli ludzi, którzy podważają bezpieczeństwo i
skuteczność szczepionek, do jednej szuflady.
Mówią: „Jesteś inny, jesteś dziwny, rzadziej chodzisz do lekarza, zostajesz w domu, nawet jeśli masz krwotok mózgowy”.
Wypowiadają takie absurdalne twierdzenia, aby zdyskredytować tego rodzaju badania.
Właśnie to zrobili.
Więc zadzwonili do mnie z redakcji, a ja powiedziałem: „Cześć”.
Wie pan, przejrzałem to badanie.
„Podtrzymuję swoją recenzję i tak się składa, że wiem, iż pacjenci dr Thomasa są z niego bardzo, bardzo zadowoleni”.
Chodziło tam o różnice w zachowaniach związanych z dbałością o zdrowie, co oznacza, że dzieci niezaszczepione
nie chodzą do lekarza, co zdecydowanie nie miało miejsca.
Licencja dr Thomasa została zatem przywrócona pod bardzo surowymi warunkami.
Nie wolno mu było mówić o szczepionkach.
Odebrano mu prawa wynikające z pierwszej poprawki do konstytucji.
Mógł leczyć tylko określonych pacjentów i nie miał prawa uczestniczyć w podejmowaniu ważnych decyzji.
Złożył pozew federalny przeciwko Izbie Lekarskiej stanu Oregon.
Życzę mu w tym powodzenia.
Wtedy byłem bardzo, bardzo dumny z tego, że dr Lyons-Weiler, badacz i pierwszy autor tej publikacji, nie dał się zbić z tropu.
W rzeczywistości przeprowadził on wraz z innym lekarzem analizę tych samych danych i wykazał, że rodzice, którzy
otrzymali formularz zgody oraz jasne odpowiedzi od swojego pediatry, dr Thomasa, rzeczywiście chętnie chodzili do lekarza.
Wyobraźcie sobie: dostaje się jasne odpowiedzi, więc wraca się tam ponownie.
W ten sposób podzielili oni praktykę na trzy grupy: o wysokim, średnim i niskim stopniu korzystania z usług zdrowotnych.
Gdy poziom korzystania z opieki jest wysoki, często udają się do lekarza. Gdy poziom korzystania z
opieki jest niski, nie udają się do lekarza tak często.
A poza tym jest jeszcze grupa pośrednia.
Grupa zaszczepiona to zatem niebieska linia, a raczej niebieska krzywa.
A grupa osób niezaszczepionych to żółta linia.
Przepraszam za słabą czytelność slajdu.
Stwierdzili oni, że dzieci niezaszczepione zdecydowanie częściej zgłaszały się do lekarza, niezależnie od tego, czy
korzystały z usług zdrowotnych w dużym, czy średnim stopniu.
Podobnie było w przypadku najniższego poziomu korzystania z usług zdrowotnych.
Innymi słowy: dzieci niezaszczepione nie chodzą rzadziej do lekarza, jeśli zgłaszają
się do niego i otrzymują jasne odpowiedzi.
Chcą, aby ich dziecko zostało zbadane. Ufają swojemu lekarzowi. Łączą ich dobre relacje.
I właśnie dlatego chodzą tam co najmniej tak samo często jak zwykle.
Chciałbym teraz omówić badanie opublikowane w 2022 roku przez „Centers for Disease Control”.
Rzeczywiście odkryto związek między adiuwantem w postaci soli glinu zawartego w szczepionkach a przewlekłą astmą.
W badaniu uwzględniono szczepienia wykonane przed ukończeniem 24. miesiąca życia, a następnie astmę
zdiagnozowaną w okresie od 24 miesięcy do pięciu lat.
W ten sposób odkryto, że jeśli dziecko miało wyprysk – wyprysk jest objawem choroby autoimmunologicznej.
Jeśli więc dziecko cierpiało na egzemę i otrzymało najwyższą możliwą dawkę glinu zawartą w szczepionkach,
ryzyko wystąpienia astmy było o 63 procent wyższe.
Schorzenie to określa się mianem astmy wczesnodziecięcej lub dziecięcej.
Choroba jest diagnozowana bardzo, bardzo wcześnie, a nie w określonym przedziale czasowym.
To kolejny objaw choroby autoimmunologicznej.
Jeśli cierpieli na egzemę, ryzyko było u nich większe, zwłaszcza jeśli otrzymali najwyższą dawkę szczepionki.
Jednak CDC nigdy nie uwzględni grupy kontrolnej o zerowej ekspozycji, więc okazuje się, że niebieskawy
słupek przedstawia tutaj wysoką zawartość glinu, a pomarańczowy słupek zawiera tylko nieco mniej glinu.
To oszustwo, tak właśnie się to nazywa; powinni byli uwzględnić grupę o zerowej ekspozycji; gdyby naprawdę przeprowadzili badanie
kontrolowane, zauważylibyśmy tam znacznie wyraźniejszą różnicę.
Gdyby natomiast przeanalizowano dzieci bez egzemy, to i tak wykazywałyby one wyższe ryzyko zachorowania na astmę.
Jeśli dziecko ma objawy przypominające egzemę – czyli coś, co najwyraźniej ma podłoże autoimmunologiczne –
warto zrezygnować z harmonogramu szczepień lub go odłożyć.
Dzieci te zostały zaszczepione przed ukończeniem 24. miesiąca życia, a wyniki wskazywały na wzrost zachorowań na astmę.
Jeśli przyjrzeć się bliżej wynikom tego badania: pierwsze dwa lata życia – to było ogromne ustępstwo – CDC nigdy
nie staje po stronie tych, którzy twierdzą, że szczepionki powodują cokolwiek innego niż szczęście i radość.
Przyznali jednak, że w przypadku uporczywej astmy chodziło o trzy przypadki ciężkiej
astmy u dzieci w wieku od dwóch do pięciu lat.
Więc przyznali się do tego.
Co dziwne, to właśnie dr Frank DiStefano – a jest to interesujący badacz – przyczynił się do zatuszowania
związku między szczepionkami a autyzmem, co doprowadziło do powstania filmu „Vaxxed”.
Był również zamieszany w tuszowanie sprawy dotyczącej weteranów z Wietnamu i substancji Agent Orange.
Miał więc za sobą przeszłość, w której być może nie zawsze traktował prawdę zbyt poważnie, ale
opublikował swoją pracę, a następnie przeszedł na emeryturę.
To były więc jego ostatnie słowa.
No to co, gotowi na jeszcze więcej wykresów słupkowych?
Teraz przejdźmy do sedna sprawy – oto suche fakty, prawdziwe i bezkompromisowe dane dotyczące badań
porównujących osoby zaszczepione z niezaszczepionymi.
Chciałbym pokazać bardzo, bardzo wyraźny kontrast i robię to nie bez powodu.
Chciałbym, aby ludzie naprawdę zrozumieli, że tego rodzaju analiza – analiza przeprowadzana wyłącznie przez niezależnych
badaczy – nie pochodzi z uniwersytetów finansowanych przez państwo, ani też
bezpośrednio z CDC czy „National Institutes of Health”.
To są niezależni naukowcy, a to jest wynik ich pracy.
A jeśli to opublikujemy, nie mamy nic do zyskania, wręcz przeciwnie – możemy stracić źródło utrzymania, zostać oskarżeni,
stracić uprawnienia lekarskie i tak dalej, i tak dalej.
Pod wieloma względami nie sprawia mi więc przyjemności wskazywanie skali szkód, narażając przy tym na
szwank moje źródło utrzymania i dobrobyt mojej rodziny.
Jeśli jednak przyjrzeć się badaniu dr. Mawsona, który ponownie wykorzystał bazę danych programu Medicaid stanu Floryda:
Chodzi o zaburzenia ze spektrum autyzmu, zespół nadpobudliwości ruchowej, ADHD, padaczkę, napady, zaburzenia uczenia
się, encefalopatię, drgawki oraz co najmniej jedno z czterech wymienionych zaburzeń rozwoju neurologicznego.
Ryzyko wynosi zatem od ponad 2 %, przez ponad 2,5 %, aż do prawie 7 % w przypadku zaburzeń uczenia się.
Ponadto badał on jednocześnie przypadki przedwczesnych porodów i wszystkie te czynniki ryzyka wzrastają – w przypadku
przedwczesnych porodów obserwujemy więc wyższy wskaźnik.
W związku z tym w organizacji „Children’s Health Defense” zintensyfikowaliśmy nasze działania.
Współpracujemy bezpośrednio ze wspaniałymi lekarzami, którzy pragną pozostać anonimowi i którzy w swoich gabinetach
leczą zarówno dzieci zaszczepione, jak i niezaszczepione.
Według ostatnich danych mamy dziesięciu różnych lekarzy, z których wykorzystaliśmy dane w formie zanonimizowanej – są to
wyłącznie bardzo, bardzo bezpieczne gabinety lekarskie; przechowujemy te dane w sposób bardzo, bardzo
bezpieczny i nigdy nie ujawniamy niczego, co mogłoby pozwolić na identyfikację pacjentów.
Widzieliśmy też, jak liczba ta wzrosła do ponad – to już nieaktualne –; obecnie mamy ponad 100 000 pacjentów.
Właściwie nie musielibyśmy tego robić, ponieważ CDC dysponuje własną bazą danych, która
obejmuje nie 100 000, ale trzy miliony dzieci.
Jednak nie ujawniają tych danych, nie przekazują ich nawet – i mówię to z niechęcią – nie przekazują tych danych
nawet ministrowi Kennedy’emu, nieustannie próbują je ukryć.
W różnych miejscach i pomimo różnych przeszkód prawnych, ale w tej kohorcie mamy 4 000 pacjentów całkowicie niezaszczepionych i
obserwowaliśmy ich od urodzenia przez co najmniej cztery lata.
Najstarsze dzieci w tej grupie mają od 13 do 15 lat.
Najmłodsze dziecko ma cztery lata, bo chcemy, żeby postawiono mu diagnozę opóźnienia
rozwoju, autyzmu, tików czy czegokolwiek innego.
Pozostali członkowie grupy to głównie dzieci częściowo zaszczepione.
To stanowiło podstawę moich wcześniejszych publikacji, ale powiększyliśmy tę grupę i będziemy ją dalej powiększać.
No cóż, po prostu żeby Państwu to pokazać: to najświeższa informacja, ta praca właśnie się ukazuje.
Przyjrzeliśmy się zaburzeniom rozwoju neurologicznego, przyjrzeliśmy się chorobom
autoimmunologicznym, a teraz przyjrzymy się infekcjom.
Szczepionki mają bowiem na celu utrzymanie Państwa zdrowia i zapobieganie infekcjom.
Jednak w tej kohorcie zauważyliśmy, że te nawracające infekcje zostały zdefiniowane jako co najmniej trzy różne
diagnozy – w okresie 12 miesięcy – w czasie, gdy dziecko było zarejestrowane w tej przychodni pediatrycznej:
Zapalenia ucha, choroby układu oddechowego, infekcje paciorkowcowe – wszystko to występowało znacznie, znacznie częściej.
A kiedy przyjrzeliśmy się liczbie podanych szczepień – uwzględniając osoby nieszczepione – to w pierwszym roku życia od
jednego do trzech szczepień, w pierwszym roku życia od czterech do sześciu, od sześciu do
dziewięciu, a następnie dziesięć lub więcej.
Widać zaś, że osobom niezaszczepionym ogólnie, a także niemal w każdym indywidualnym przypadku, jest znacznie lepiej.
Są to po prostu zdrowsze dzieci.
W przypadku dziesięciu lub więcej szczepień przeciwko chorobom układu oddechowego odnotowuje się niższy wskaźnik zachorowalności,
co naprawdę przypisywałbym temu, że dzieje się tak, gdy szczepi się zdrowe dziecko i po prostu kontynuuje się szczepienia.
Nazywamy to „efektem zdrowego szczepionkowicza”.
I właśnie takie informacje zazwyczaj widzimy.
Nie traktujemy tych informacji lekceważąco.
Chciałbym również wyrazić swoją gotowość:
Jeśli szczepionki okazują się skuteczne, jeśli zapewniają lepsze wyniki, chcemy dać im wszelkie możliwe zaufanie.
Naszym obowiązkiem jest jedynie zadbać o to, by postępować całkowicie uczciwie i
przedstawiać w naszych publikacjach wyłącznie prawdę.
Ogólnie rzecz biorąc, różnica jest więc bardzo, bardzo wyraźna, gdy porównujemy dzieci zaszczepione z niezaszczepionymi.
Zaszczepione dzieci cierpią w taki czy inny sposób.
Nie wiemy, o jakie konkretne zaburzenie mogłoby chodzić.
Wiemy jednak również, że istnieją technologie i narzędzia pozwalające przewidzieć te szczególne skutki uboczne szczepień.
Pominę tutaj kilka slajdów, aby przejść od razu do podsumowania.
Więc u nich występuje mniej przypadków opóźnień w rozwoju i diagnoz neurologicznych.
Rzadziej cierpią na astmę, zapalenie ucha, choroby autoimmunologiczne i alergie, infekcje dróg oddechowych oraz
infekcje wywołane przez paciorkowce i ogólnie są zdrowsi.
To więc nie budzi wątpliwości.
Nie stosujemy tu żadnych sztuczek i opieramy się na 11 niezależnych badaniach,
które wykazują bardzo, bardzo podobne wyniki.
Przedstawiłem Państwu wyniki badań Anthony’ego Mawsona z organizacji „Children’s Health
Defense”, a także Jamesa Lyonsa-Weilera i Paula Thomasa.
To więc tylko trzy z grup badawczych, które prowadzą tego typu badania, i we wszystkich przypadkach obserwujemy tego rodzaju
efekt, a jak Państwo wiedzą, jest to dla mnie oczywiście sprawa bardzo osobista, i jest to bardzo osobista
sprawa dla wielu osób, które pracują dla organizacji „Children’s Health Defense” i ją wspierają.
Ale powtórzę jeszcze raz: nie chodzi nam o to, by narzucać ludziom, co mają robić.
Chcemy edukować ludzi i zapewnić im dostęp do odpowiednich środków, które pozwolą im podjąć świadomą decyzję dotyczącą
wszelkich zabiegów, zwłaszcza tych przeprowadzanych we wczesnym dzieciństwie oraz w tych niezwykle wrażliwych fazach rozwoju.
Bardzo dziękuję.
Dr Brian Hooker, „Children’s Health Defense”