Για τους ανθρώπους που αγαπούν την ελευθερία, η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη:
Σε διάφορες χώρες του κόσμου παρατηρείται μια ολοένα και πιο αυστηρή επιτήρηση των ανθρώπων.
Ένα πρόσφατο παράδειγμα από το Ηνωμένο Βασίλειο:
Η βρετανική κυβέρνηση των Εργατικών, με πρωθυπουργό τον Κίρ Στάρμερ, άνοιξε τον δρόμο ώστε οι δήμοι να
μπορούν να εφαρμόσουν σε εθνικό επίπεδο το μοντέλο των λεγόμενων «πόλεων των 15 λεπτών».
Με το πρόσχημα της κλιματικής ουδετερότητας και της αποκαρβονικοποίησης, δηλαδή της μείωσης των εκπομπών
διοξειδίου του άνθρακα, η ελευθερία κίνησης του βρετανικού πληθυσμού μπορεί πλέον να περιοριστεί πολύ εύκολα.
Για την Οξφόρδη, το πρόγραμμα αναμένεται να ξεκινήσει ήδη φέτος: η πόλη θα χωριστεί σε έξι ζώνες των 15 λεπτών.
Μόνο για 100 ημέρες το χρόνο η κυκλοφορία μεταξύ των ζωνών είναι δωρεάν για τους κατοίκους.
Ένα σύστημα παρακολούθησης που αποτελείται από κάμερες, μπάρες και αυτόματη αναγνώριση πινακίδων κυκλοφορίας έχει ως
στόχο να διασφαλίσει ότι όλοι οι κάτοικοι τηρούν τους κανόνες. Σε αντίθετη περίπτωση, επιβάλλονται χρηματικά πρόστιμα.
Ό,τι παρουσιάζεται υπό το πρόσχημα της προστασίας του κλίματος ή του περιβάλλοντος δεν είναι τελικά τίποτα άλλο
παρά ένα κράτος παρακολούθησης που βασίζεται στην τεχνολογία!
Μια τέτοια δικτατορική μορφή διακυβέρνησης αποτελούσε εδώ και καιρό τον στόχο αυτοαποκαλούμενων επίδοξων κυρίαρχων του κόσμου.
Εδώ και δεκαετίες εργάζονται για τη δημιουργία μιας νέας μορφής διακυβέρνησης, της λεγόμενης τεχνοκρατίας.
Η ακόλουθη εκπομπή αποκαλύπτει τις κινητήριες δυνάμεις του τεχνοκρατικού κινήματος, τα
επικίνδυνα σχέδιά του και τις δόλιες μεθόδους του.
Ας ξεκινήσουμε από την αρχή, με την ίδρυση και τους στόχους του κινήματος της τεχνοκρατίας.
Ο Αμερικανός Χάουαρντ Σκοτ ίδρυσε το χειμώνα του 1918 τη λεγόμενη «Τεχνική Συμμαχία».
Τα μέλη της Τεχνικής Συμμαχίας μοιράζονταν την πεποίθηση ότι η δημοκρατία, η εθνική κυριαρχία και η οικονομία της αγοράς
είχαν αποτύχει και έπρεπε να αντικατασταθούν από μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση μηχανικών και τεχνικών εμπειρογνωμόνων.
Ζήτησαν να αναδιαμορφωθεί η κοινωνία σύμφωνα με τις αρχές της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Το νέο οικονομικό και νομισματικό σύστημά σας θα πρέπει να βασίζεται στην ελεγχόμενη
κατανομή και στην κατευθυνόμενη κατανάλωση ενέργειας.
Για το σκοπό αυτό, έχουν ήδη αναπτύξει «ενεργειακά πιστοποιητικά», τα οποία ονομάζονται επίσης «χάρτες κατανομής ενέργειας».
Σε αυτά θα πρέπει να αναγράφονται όλα τα προσωπικά στοιχεία κάθε πολίτη – δηλαδή η ηλικία, το φύλο, το επάγγελμα, ο τόπος
διαμονής, η κατανομή ενέργειας, η επισκόπηση των αγορών που έχουν πραγματοποιηθεί, καθώς και η
ημερομηνία έκδοσης και λήξης των πιστοποιητικών.
Τα ενεργειακά πιστοποιητικά αποτελούσαν το νέο νόμισμα.
Αυτό μοιάζει πολύ με έναν πρόδρομο της παγκόσμιας ηλεκτρονικής ταυτότητας (E-ID) που σχεδιάζεται για κάθε πολίτη, σε συνδυασμό
με ένα βασικό εισόδημα σε ψηφιακό νόμισμα της κεντρικής τράπεζας.
Αυτό το σύστημα θα πρέπει να καταργήσει τις εκλογές και την κομματική πολιτική και να τις αντικαταστήσει
με έναν κεντρικό έλεγχο της παραγωγής και των πόρων.
Τελικά, θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα βορειοαμερικανικό Technat: «The Technate of America».
Αυτό το Technat, σύμφωνα με την ιδέα, θα αποτελούσε μια «ανεξάρτητη, αυτοσυντηρούμενη γεωγραφική ενότητα».
Η κυβέρνηση θα είχε τότε τον έλεγχο όλων των πρώτων υλών, των επιχειρήσεων, των εργοστασίων και των
βιομηχανιών που βρίσκονται στο Τεχνατ, καθώς και πλήρη πρόσβαση στην περιουσία του πληθυσμού.
Ποιος ήταν όμως ο εμπνευστής της Τεχνικής Συμμαχίας;
Ας εξετάσουμε τον Χάουαρντ Σκοτ λίγο πιο προσεκτικά. Ήταν οραματιστής ή μάλλον μαριονέτα;
Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Χάουαρντ Σκοτ (1890-1970).
«Εμφανίστηκε» ξαφνικά το 1918 στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης.
Παρότι είχε μόνο απολυτήριο 9ης τάξης, ο Σκοτ θεωρούσε τον εαυτό του «μποέμ μηχανικό» .
Το 1933, ο Χάουαρντ Σκοτ ίδρυσε την Technocracy Incorporated, έναν οργανισμό τον οποίο διηύθυνε μέχρι το θάνατό του το 1970.
Μια μάρτυρας της εποχής αναφέρει ότι ο Χάουαρντ Σκοτ φέρεται να διέθετε μεγάλη φαντασία και να
ενεργούσε ως «προφήτης», όπως δείχνει το ακόλουθο απόσπασμα:
«Ο Χάουαρντ μου εξήγησε ότι γνώριζε ότι το είδος της κοινωνίας για την οποία αγωνιζόταν δεν μπορούσε ακόμα να δημιουργηθεί.»
«Θα πρέπει πρώτα να γίνουν πειράματα από την Αριστερά και πειράματα από τη Δεξιά, ...»
Πώς γνώριζε ο Σκοτ, γύρω στο 1920, τις μετέπειτα εξελίξεις της ιστορίας; Εκείνη την εποχή, αυτά ήταν ακόμα στο μέλλον.
Στο βιβλίο «Words and Wisdom of Howard Scott», ο Scott δήλωσε το 1961 σε μια ομιλία του τα εξής:
«…ένα από τα μεγάλα προβλήματα σε όλα αυτά είναι ότι οι υπολογιστές σας θα καταστήσουν περιττούς τους λογιστές και τους
μηχανικούς σας, και ότι θα καταστήσουν περιττούς επίσης τα στελέχη σας, καθώς και τους εργάτες και τους υπαλλήλους
σας, πράγμα που σημαίνει ακόμη περισσότερη εξουσία για όλους τους μηχανισμούς ελέγχου που ελέγχονται από υπολογιστές.»
Μήπως ο Σκοτ μπορούσε ήδη το 1961 να γνωρίζει πού θα καταλήξει η σημερινή εποχή;
Μήπως είχε κάποιους άγνωστους ευεργέτες που τον είχαν βάλει στη θέση αυτή;
Είχε το κίνημα της τεχνοκρατίας σχέσεις με την υψηλή χρηματοοικονομική;
Αποτελούμενο κυρίως από μηχανικούς και επιστήμονες, το κίνημα της τεχνοκρατίας ιδρύθηκε
στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Σύμφωνα με τον ειδικό σε θέματα τεχνοκρατίας Πάτρικ Γουντ, το Πανεπιστήμιο Κολούμπια ήταν ήδη από τότε ένα
«προοδευτικό κέντρο μελετών». Διατηρούσε στενούς δεσμούς με τη δυναστεία των Ροκφέλερ.
Έτσι, μεταξύ άλλων, η οικογένεια Ροκφέλερ κατάφερε, μεταξύ άλλων και μέσω του Πανεπιστημίου Κολούμπια, να
κυριαρχήσει και να αναδιαμορφώσει τον τομέα της ιατρικής:
Από τις φυσικές θεραπείες προς τη χημική φαρμακευτική βιομηχανία.
Από το 1910, οι Ροκφέλερ δημιούργησαν έτσι μια τεράστια αγορά για τα χημικά προϊόντα τους
με βάση το πετρέλαιο στον τομέα της ιατρικής.
Στο ίδιο αυτό Πανεπιστήμιο της Κολούμπια δραστηριοποιήθηκε από το 1959 και μια βασική προσωπικότητα των σημερινών ηγετών
του κόσμου: ο επιφανής στρατηγικός αναλυτής και στενός φίλος του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι.
Αυτός δίδασκε εκεί ως καθηγητής Πολιτικών Επιστημών.
Ο Μπρζεζίνσκι διατηρούσε στενές σχέσεις όχι μόνο με τους Ροκφέλερ, αλλά και με τον απόγονο της δυναστείας των Ρότσιλντ,
τον Έντμοντ Αδόλφο ντε Ρότσιλντ – μια δυναστεία της υψηλής χρηματοοικονομικής ελίτ, όπως και οι
Ροκφέλερ, η οποία βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας της μασονίας. Περισσότερα για αυτό αργότερα.
Ο Brzeziński εξέδωσε το 1970 το βιβλίο «Μεταξύ δύο εποχών: Ο ρόλος της Αμερικής στην τεχνητρονική εποχή».
Σε αυτό το βιβλίο αποκαλύπτεται ως τεχνοκράτης με όλη τη σημασία του όρου. Το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει τους τεχνοκρατικούς
στόχους για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυριαρχίας.
Ποιους επικίνδυνους στόχους επιδίωκαν ο Μπρεζίνσκι και οι συνεργάτες του;
Στο φυλλάδιό τους «Technocracy in Plain Terms», που εκδόθηκε το 1939, οι πρώτοι τεχνοκράτες έγραφαν ήδη: «Η τεχνοκρατία
σημαίνει [...] μια νέα μορφή ελέγχου, η οποία ασκείται και διευθύνεται από μια ηπειρωτική αρχή ελέγχου, […]»
Τι αξιώσεις προβάλλουν για την τεχνοκρατία;:
«Πρόκειται για μια νέα μέθοδο διαχείρισης της κοινωνίας, (…) Μόνο η τεχνοκρατία μπορεί να το επιτύχει αυτό –
τον επιστημονικό έλεγχο όλων των κοινωνικών λειτουργιών.»
«Η τεχνοκρατία είναι η επιστήμη της κοινωνικής μηχανικής…»
Ως «κοινωνική μηχανική» ορίζονται οι μέθοδοι χειραγώγησης που έχουν ως στόχο να
προκαλέσουν συγκεκριμένες συμπεριφορές σε άτομα.
Σύμφωνα με την Technocracy Inc., το τελικό προϊόν είναι «ένα ηπειρωτικό σύστημα ανθρώπινης προετοιμασίας». Αυτό
σημαίνει την εκμάθηση προτύπων ερεθίσματος-αντίδρασης.
Συνεπώς, η ιδέα ήταν να «εκπαιδευθεί» σκόπιμα ο τεχνοκράτης πολίτης μέσω ενός συστήματος ανταμοιβών και τιμωριών.
Οι προσπάθειες που γίνονται στην Κίνα για τη δημιουργία ενός συστήματος κοινωνικής πίστωσης κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση:
η συμπεριφορά που είναι επιθυμητή από πολιτική άποψη, δηλαδή η συμμόρφωση, επιβραβεύεται, ενώ η μη συμμόρφωση τιμωρείται.
Ο Ζμπίγκνιεφ Μπρζεζίνσκι γράφει λίγο αργότερα στο βιβλίο του του 1970 «Μεταξύ δύο εποχών»:
«Η τεχνοηλεκτρονική εποχή χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή ανάδυση μιας κοινωνίας που υπόκειται σε αυστηρότερο έλεγχο.»
«Μια τέτοια κοινωνία θα κυβερνιόταν από μια ελίτ που δεν θα δεσμευόταν από τις παραδοσιακές αξίες.»
Πώς ελέγχει η ελίτ τους πολίτες; Ο Μπρεζίνσκι εξηγεί:
«Χωρίς τους περιορισμούς των παραδοσιακών φιλελεύθερων αξιών, αυτή η ελίτ δεν θα δίσταζε να επιτύχει τους πολιτικούς της
στόχους, χρησιμοποιώντας τις πιο σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη συμπεριφορά του κοινού και να
διατηρήσει την κοινωνία υπό αυστηρή παρακολούθηση και έλεγχο.»
Στο άρθρο του «America in the Technetronic Age» του 1968, ο Brzeziński έγραψε:
«Όπως έχω ήδη επισημάνει, σύντομα θα είναι δυνατό να ασκείται σχεδόν πλήρης παρακολούθηση κάθε πολίτη και να τηρούνται
ενημερωμένα, πλήρη αρχεία, τα οποία, εκτός από τα συνήθη δεδομένα, θα περιέχουν ακόμη και άκρως προσωπικές πληροφορίες
σχετικά με την υγεία ή την προσωπική συμπεριφορά του πολίτη.»
«Τα αρχεία αυτά θα είναι στη διάθεση των αρχών για άμεση πρόσβαση.»
Στη συνέχεια, ο Brzeziński έγραψε στο άρθρο:
«Η εξουσία θα περάσει στα χέρια εκείνων που ελέγχουν τις πληροφορίες και μπορούν να τις συσχετίσουν πιο γρήγορα.»
Μέχρι εδώ μπορούμε να πούμε: Οι τεχνοκράτες, καθώς και ο Μπρεζίνσκι και οι «φίλοι» του, επιδίωκαν ανοιχτά να
οικοδομήσουν μια κοινωνία στην οποία οι πολίτες θα υπόκεινται σε συνεχή και συνειδητή χειραγώγηση, έλεγχο και καθοδήγηση.
Και όλα αυτά με τη χρήση των πιο πρόσφατων ψυχολογικών ευρημάτων και της πιο σύγχρονης τεχνολογίας.
Πώς είναι δυνατόν η υλοποίηση τέτοιων σχεδίων να έχει προχωρήσει ήδη τόσο πολύ και να γίνεται ήδη δημόσια
συζήτηση για την καθιέρωση των «πόλεων των 15 λεπτών»;!
Αν λάβουμε υπόψη τις σχέσεις των Brzeziński, Rockefeller και Rothschild με την υψηλού
βαθμού μασονία, η απάντηση είναι προφανής.
Είστε μέρος μιας παγκόσμιας συνωμοσίας. Αυτό παραδέχεται με αυτοπεποίθηση ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ στις αναμνήσεις του:
«Κάποιοι πιστεύουν μάλιστα ότι αποτελούμε μέρος μιας μυστικής συνωμοσίας που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα των Ηνωμένων
Πολιτειών και χαρακτηρίζουν την οικογένειά μου και εμένα ως διεθνιστές, ως συνωμότες με άλλους σε όλο τον κόσμο, με
σκοπό τη δημιουργία μιας πιο ενοποιημένης, παγκόσμιας, πολιτικής και οικονομικής δομής – ενός ενιαίου κόσμου, αν θέλετε.»
«Αν αυτή είναι η κατηγορία, τότε ομολογώ την ενοχή μου και είμαι περήφανος γι’ αυτό.»
Σε τι συνίσταται η μυστική συνωμοσία; Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ λέει σχετικά:
«Δεν θα ήταν ποτέ δυνατό για εμάς να καταρτίσουμε ένα σχέδιο για τον κόσμο, αν κατά τη
διάρκεια αυτών των ετών βρισκόμασταν στο προσκήνιο».
Όμως ο κόσμος βαδίζει σε μια πολύπλοκη και προμελετημένη πορεία προς την παγκόσμια κυβέρνηση.
«Η υπερεθνική κυριαρχία μιας διανοητικής ελίτ και των παγκόσμιων τραπεζιτών είναι σίγουρα
προτιμότερη από την εθνική κυριαρχία των τελευταίων αιώνων.»
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι και οι συνεργάτες τους αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στην οικοδόμηση
αυτού του «ενιαίου κόσμου» υπό την κυριαρχία μιας παρασιτικής «ελίτ» και των «παγκόσμιων τραπεζιτών».
Ο Brzeziński και οι συνεργάτες του ίδρυσαν προς το σκοπό αυτό πολλές οργανώσεις και ιδρύματα, τα οποία εν τω
μεταξύ εκτείνονται, σαν ιστός αράχνης, σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτές οι οργανώσεις —είτε πρόκειται για τράπεζες, πανεπιστήμια, κέντρα μελετών είτε για οργανισμούς παγκόσμιας
εμβέλειας, όπως τα Ηνωμένα Έθνη— ελέγχουν πλέον σχεδόν κάθε τομέα της ζωής στον κόσμο μας.
Ο Μπρζεζίνσκι ήταν, μεταξύ άλλων, βασικό στέλεχος της Τριμερούς Επιτροπής, του Ατλαντικού
Συμβουλίου και του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.
Πρόκειται για ιδρύματα των Ελευθεροτεκτόνων, τα οποία λειτουργούν ως κόμβοι δικτύωσής τους.
Εθελοντές συνεργάτες του Kla.TV έχουν καταγράψει στον ιστότοπο vetopedia.org γνωστούς οργανισμούς
και τη σχέση τους με την Υψηλού Βαθμού Μασονία.
Έτσι γίνεται γρήγορα εμφανές ότι πράγματι υπάρχει μια συνωμοσία – συγκεκριμένα, μια συνωμοσία των Μασόνων υψηλού
βαθμού με στόχο να κατέχουν και να ελέγχουν ολόκληρο τον κόσμο.
Και ο Ζμπίγκνιεφ Μπρζεζίνσκι και ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ ανήκαν στους Μασόνες υψηλού βαθμού:
Ο Μπρζεζίνσκι ίδρυσε το 1967 τη μασονική Στοά «Lux ad Orientem» (Φως προς την Ανατολή) και το 2004 τη Στοά «Maat».
Μαζί με τον μεγαλοεπενδυτή Ντέιβιντ Ροκφέλερ, τον παγκόσμιο στρατηγικό Χένρι Κίσινγκερ, καθώς και έναν απόγονο της
δυναστείας των Ρότσιλντ, τον Έντμοντ Αδόλφο ντε Ρότσιλντ, ο Μπρεζίνσκι ίδρυσε το 1968 τη μασονική Στοά «Three Eyes».
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ ήταν επίσης μέλος της «Στοάς του Όρου».
Οι Ρότσιλντ και οι Ροκφέλερ βρίσκονται, μαζί με τους Γουίντσορ – δηλαδή τη βρετανική βασιλική
οικογένεια – στην κορυφή της μασονικής πυραμίδας:
Οι μασόνοι αυτού του ορόφου αναγνωρίζουν ανοιχτά τον Σατανά ως «Θεό αυτού του κόσμου».
Αυτά όσον αφορά το δίκτυο και τους σκοπούς του.
Φυσικά, είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς αυτά τα σχέδια για την παγκόσμια κυριαρχία σε έναν πληθυσμό που αγαπά την ελευθερία.
Οι Μασόνοι υψηλού βαθμού αναζήτησαν και βρήκαν, επομένως, έναν τρόπο να οδηγήσουν σταδιακά
τον παγκόσμιο πληθυσμό προς την τεχνοκρατία.
Χρησιμοποιώντας τη βιωσιμότητα ως παραπλάνηση και επιχειρηματικό μοντέλο, εκμεταλλεύονται
την επιθυμία των ανθρώπων για έναν υγιή πλανήτη.
Διότι όλοι θα συμφωνήσουν ότι η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι, με την καταστροφή της Γης.
Ωστόσο, η μόνη λύση που προτείνεται είναι πάντα η «βιωσιμότητα».
Μέσω αυτού του όρου, που έχει πολύ θετική χροιά, οι προσπάθειες διάσωσης των ανθρώπων οδηγήθηκαν εξ
αρχής σε λάθος κατεύθυνση. Περισσότερα για αυτό σε λίγο.
Η αειφορία έχει επίσης τις ρίζες της σε μια ιδέα των πρώτων τεχνοκρατών.
Ο Πάτρικ Γουντ περιγράφει τη σχέση μεταξύ τεχνοκρατίας και «βιώσιμης ανάπτυξης» ως εξής:
«Είναι αλήθεια ότι ο όρος «βιώσιμη ανάπτυξη» δεν επινοήθηκε από τους αρχικούς τεχνοκράτες [...].
Το γεγονός είναι ότι η αειφόρος ανάπτυξη είναι, από εννοιολογική άποψη, ταυτόσημη με την
«ισορροπημένη επιβάρυνση» της τεχνοκρατίας.
Με λίγα λόγια, η καρδιά της τεχνοκρατίας είναι η βιώσιμη ανάπτυξη.
«Ζητά μια κοινωνία που θα έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε οι ανάγκες της ανθρωπότητας να βρίσκονται
σε τέλεια ισορροπία με τους φυσικούς πόρους.»
Η «τέλεια ισορροπία» μεταξύ των ανθρώπινων αναγκών και των φυσικών πόρων είναι ακριβώς και ο ορισμός της αειφορίας.
Η σχέση μεταξύ τεχνοκρατίας και βιωσιμότητας γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν εξετάσει κανείς πιο
προσεκτικά τον συνιδρυτή της Technocracy Inc.:
Μάριον Κινγκ Χάμπερτ (1903-1989). Ο Χάμπερτ εργάστηκε για την Amerada Petroleum Company, δίδαξε στο
Πανεπιστήμιο Κολούμπια και κατείχε διευθυντική θέση στην εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου Shell.
Το 1974, στο πλαίσιο της «Θεωρίας του Peak Oil» , προέβλεψε ότι, υπό αμετάβλητες συνθήκες παραγωγής, τα
παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου θα εξαντληθούν το 1995.
Αν και αυτή η πρόβλεψη δεν επαληθεύτηκε, προκάλεσε ωστόσο φόβο και τρόμο στον πληθυσμό και έδωσε στους μεγιστάνες του πετρελαίου
αφορμές για αυξήσεις των τιμών του πετρελαίου και για πολέμους.
Με τις προβλέψεις του, ο Χάμπερτ, για παράδειγμα, έπαιξε ακριβώς το παιχνίδι των Ροκφέλερ, καθώς η δυναστεία
των Ροκφέλερ ελέγχει από το 1891 το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου.
Οι θεωρίες και οι προβλέψεις του Χάμπερτ οδήγησαν σε αιτήματα για μια «πράσινη» οικονομία και για μια ενεργειακή μετάβαση.
Από τότε, ο ίδιος θεωρείται ο ιδρυτής του κινήματος για την οικολογική βιωσιμότητα.
Αλλά ποιο είναι το «αγκάθι» σε όλη αυτή την ιστορία της βιωσιμότητας;
Η ετήσια έκθεση του Ιδρύματος Ροκφέλερ για το 1969 κατέδειξε την ύπουλη ιδεολογία που κρύβεται πίσω από την υποτιθέμενη έλλειψη
πόρων και την έννοια της αειφορίας που απορρέει από αυτήν:
Στην έκθεση αυτή διαπιστώνεται ότι ο άνθρωπος θα κατέστρεφε ο ίδιος το περιβάλλον του σε τεράστιο βαθμό.
Έτσι, συλλαμβάνουν αμέσως ολόκληρη την ανθρωπότητα για την καταστροφή του περιβάλλοντος και τους προκαλούν
αισθήματα ενοχής, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι φταίνε οι ίδιοι για την καταστροφή του φυσικού τους περιβάλλοντος.
Δεν πρόκειται μήπως για μια ύπουλη μαζική χειραγώγηση, με σκοπό να κατευθύνει τους ανθρώπους προς μια νέα ατζέντα βιωσιμότητας;
Γιατί, άλλωστε, μέχρι σήμερα δεν έχουν διερευνηθεί και δεν έχουν λογοδοτήσει οι μεγαλύτεροι υπαίτιοι και οι αδίστακτοι
επωφελούμενοι από την καταστροφή του περιβάλλοντος —οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και οι μέτοχοί τους—;
Πώς είναι δυνατόν οι μεγαλύτεροι μέτοχοι εταιρειών εξόρυξης και πρώτων υλών κ.λπ., οι οποίες προκαλούν τεράστια περιβαλλοντική
καταστροφή και εκμεταλλεύονται τους φυσικούς πόρους, να μην θεωρούνται υπεύθυνοι, αλλά η περιβαλλοντική
καταστροφή να καταγγέλλεται μέσω της ιδεολογίας της αειφορίας και να μετακυλίεται σε όλους;
Γιατί οι μεγάλες εταιρείες όπλων δεν λογοδοτούν για τη μαζική καταστροφή του περιβάλλοντος που
προκαλούν, με σοβαρές συνέπειες για κάθε μορφή ζωής;
Όπως είναι γνωστό, ο πόλεμος είναι ένας από τους μεγαλύτερους καταστροφείς του φυσικού περιβάλλοντος!
Γιατί οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας με τα γιγαντιαία κέντρα επεξεργασίας δεδομένων
τους δεν υπόκεινται σε πιο ενδελεχή έλεγχο;
Οι ενεργειακές τους ανάγκες ξεπερνούν κατά πολύ αυτές των απλών ανθρώπων. Ακόμη και ένα μόνο κέντρο επεξεργασίας
δεδομένων καταναλώνει τόση ενέργεια όσο μια μεγάλη πόλη.
Γιατί δεν συζητείται δημόσια η ατελείωτη ανάγκη σε πόρους για κάθε είδους τεχνολογία αιχμής, όπως για
παράδειγμα η κατασκευή ρομπότ ή οι δεκάδες χιλιάδες δορυφόροι του τεχνοκράτη Έλον Μασκ στο διάστημα;
Για τον σκοπό αυτό, ολόκληρες περιοχές καταστρέφονται.
Γιατί ο mainstream Τύπος δεν ασχολείται με όλες αυτές τις παρεμβάσεις του στρατού στις καιρικές
συνθήκες και τη συνακόλουθη περιβαλλοντική ρύπανση;
Αντ’ αυτού, ακούμε ξανά και ξανά τις υποκριτικές ομιλίες για τη «βιωσιμότητα».
Ας επιστρέψουμε στη δυναστεία των Ροκφέλερ. Πώς κατάφερε αυτή η οικογένεια να ενσωματώσει την «ιδεολογία της αειφορίας» ως
βάση στις έννοιες της «πράσινης» οικονομίας, της κλιματικής πολιτικής, της Ατζέντας 21 του ΟΗΕ και της Ατζέντας 2030;
Η οικογένεια στράφηκε στα διάφορα οικογενειακά της ιδρύματα, όπως για παράδειγμα το Ίδρυμα Ροκφέλερ ή το Ταμείο της Οικογένειας
Ροκφέλερ, τα οποία, υπό το πρόσχημα της φιλανθρωπίας, παρείχαν οικονομική υποστήριξη σε
παράγοντες και οργανώσεις παρακάμπτοντας το κράτος.
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα, τα οποία όμως αντιπροσωπεύουν μόνο ένα μικρό μέρος των πολυάριθμων
οικονομικών συνεισφορών που προσέφεραν οι Ροκφέλερ.
Πρώτον: Το 1969, το Ίδρυμα Ροκφέλερ διέθεσε 2,1 εκατομμύρια δολάρια σε νέα ερευνητικά και εκπαιδευτικά
προγράμματα, με σκοπό να προωθήσει την ιδεολογία του σχετικά με την υποτιθέμενη «ανθρωπογενή» περιβαλλοντική καταστροφή.
Δεύτερον: Το 1974, το Rockefeller Brothers Fund χορήγησε 500.000 δολάρια για την ίδρυση του «Οργανισμού Περιβαλλοντικής
Έρευνας για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη», του Worldwatch Institute.
Τρίτον: Το Rockefeller Family Fund ίδρυσε το 1987 την Environmental Grantmakers Association . Ο
οργανισμός αυτός συντονίζει τα κεφάλαια των ιδρυμάτων και τα διανέμει σε οργανώσεις περιβαλλοντικών ακτιβιστών.
Ο ιστότοπος influencewatch.org επισημαίνει ότι η EGA έχει εξελιχθεί σε «ένα ισχυρό συγκρότημα ιδρυμάτων που
καθορίζουν την ατζέντα», το οποίο σήμερα υποστηρίζει μεγάλο αριθμό οργανώσεων περιβαλλοντικών ακτιβιστών.
Οι περιβαλλοντολόγοι που υποστηρίχθηκαν με αυτόν τον τρόπο από τους Ροκφέλερ κατάφεραν τα τελευταία 50 χρόνια να
προκαλέσουν επιδέξια τόσο ατομικά όσο και συλλογικά αισθήματα ενοχής για τις περιβαλλοντικές καταστροφές.
Για παράδειγμα, προειδοποίησαν ότι η Γη θα πληγεί σύντομα από μια εποχή παγετώνων.
Αργότερα ισχυρίστηκαν ότι η χρήση κινητήρων εσωτερικής καύσης και η παραγωγή υπερβολικών ποσοτήτων διοξειδίου του άνθρακα
θα οδηγούσαν σε επικίνδυνη αύξηση της θερμοκρασίας της Γης.
Τέταρτον: Με πρωτοβουλία των Ροκφέλερ ιδρύθηκαν επίσης κέντρα μελετών και παγκόσμιοι
οργανισμοί – π.χ. ο «Club of Rome» ή τα Ηνωμένα Έθνη.
Το 1939, το Ίδρυμα Ροκφέλερ χρηματοδότησε με 350.000 δολάρια μελέτες που οδήγησαν,
μεταξύ άλλων, στην ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών.
Όποιος ξοδεύει τόσα χρήματα για την ίδρυση του ΟΗΕ, φυσικά και περιμένει να αποκομίσει κάποιο όφελος από αυτό: Ο Οργανισμός
Ηνωμένων Εθνών έθεσε σε εφαρμογή την Ατζέντα 21 το 1992.
Σκοπός της Ατζέντας 21 είναι να επιβάλει την ιδεολογία της αειφορίας σε όλους τους τομείς.
Η συνέχεια της Ατζέντας 21 είναι η Ατζέντα 2030. Ο διαφωτιστής Tim Gielen σχολιάζει σχετικά:
«Το 2015, ο ΟΗΕ παρουσίασε την αμφιλεγόμενη Ατζέντα 2030, η οποία είναι σχεδόν πανομοιότυπη με το Great Reset του Κλάους Σβάμπ.
Με τα δικά τους λόγια, ο ΟΗΕ και ο Σβάμπ θέλουν να εξασφαλίσουν ότι μέχρι το 2030 δεν θα υπάρχει πλέον φτώχεια,
πείνα, ρύπανση του περιβάλλοντος ούτε ασθένειες στον πλανήτη.
Ακούγεται σαν ένα ελκυστικό σχέδιο, μέχρι να διαβάσει κανείς τα ψιλά γράμματα.
«Η ιδέα είναι, δηλαδή, ότι η Ατζέντα 2030 θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί από εμάς, τους πολίτες.»
Σε αυτό το σημείο αξίζει να υπενθυμίσουμε τον στόχο των τεχνοκρατών: Προκειμένου να εγκαθιδρύσουν μια τεχνοκρατία,
σχεδίαζαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε όλες τις πρώτες ύλες, τις επιχειρήσεις, τα εργοστάσια, τις
βιομηχανίες, ναι, ακόμη και σε όλη την περιουσία των πολιτών.
Η ατζέντα για τη βιωσιμότητα το καθιστά εφικτό.
Η Ρόζα Κοίρε, συγγραφέας του βιβλίου «Behind the Green Mask», το συνοψίζει ως εξής:
«Η Ατζέντα 21 του ΟΗΕ/Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι το σχέδιο δράσης που εφαρμόζεται παγκοσμίως για την απογραφή και τον έλεγχο όλης της
γης, όλων των υδάτων, όλων των ορυκτών, όλων των φυτών, όλων των ζώων, όλων των κτιρίων, όλων των μέσων παραγωγής,
όλης της ενέργειας, όλης της εκπαίδευσης, όλων των πληροφοριών και όλων των ανθρώπων στον κόσμο.
«ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ.»
Σε αυτό ταιριάζει και το συχνά αναφερόμενο όραμα για το μέλλον του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic
Forum), εν συντομία WEF – της οργάνωσης που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των πιο ισχυρών και πλουσίων του κόσμου:
«Μέχρι το 2030 δεν θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι.»
Με αυτό, φυσικά, το WEF εννοεί τον παγκόσμιο πληθυσμό και όχι τους ομοίους του.
Τι σκοπό εξυπηρετεί, λοιπόν, τελικά η έννοια της αειφορίας;
Ο πρώην συμπρόεδρος της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ ,
Ottmar Edenhofer, έδωσε την απάντηση το 2010:
«Κατ’ αρχάς, οι βιομηχανικές χώρες έχουν ουσιαστικά στερήσει την παγκόσμια κοινότητα από τα δικαιώματά της.»
Πρέπει όμως να πούμε ξεκάθαρα ότι, με την κλιματική πολιτική, αναδιανέμουμε de facto τον πλούτο του κόσμου.
Πρέπει να απαλλαγούμε από την ψευδαίσθηση ότι η διεθνής κλιματική πολιτική είναι περιβαλλοντική πολιτική.
«Αυτό δεν έχει σχεδόν καμία σχέση πια με την περιβαλλοντική πολιτική — με προβλήματα όπως η
αποψίλωση των δασών ή το τρύπα του όζοντος.»
Εν κατακλείδι, πρέπει να σημειωθεί: Όταν γίνεται λόγος για βιωσιμότητα ή βιώσιμη ανάπτυξη – ανεξάρτητα από το αν αυτό
παρουσιάζεται στον πληθυσμό ως κλιματική πολιτική, πράσινη οικονομία, Ατζέντα 21 του ΟΗΕ ή Ατζέντα 2030 – στην πραγματικότητα
πρόκειται για τον απόλυτο έλεγχο των παγκόσμιων πόρων και για την αναδιανομή του πλούτου από τους φτωχούς προς τους πλούσιους.
Η αειφορία είναι ο τρόπος για να στερηθούν τα περιουσιακά τους δικαιώματα οι περισσότεροι άνθρωποι και να περιέλθουν όλοι οι
πόροι, όλη η γη, στα χέρια της υψηλής χρηματοοικονομικής ελίτ, προκειμένου στη συνέχεια να εγκαθιδρυθεί μια τεχνοκρατία.
Διότι, σύμφωνα με τον ειδικό σε θέματα τεχνοκρατίας Τζέσι Σμιθ, «η τεχνοκρατία και η τεχνολογία είναι το χέρι και το γάντι
της νέας τάξης πραγμάτων που εδραιώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο».
Αγαπητοί θεατές, όσο ύπουλο κι αν είναι το σχέδιό τους για την κατάκτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας, το οποίο έχει εκπονηθεί
και υλοποιείται από τους υψηλόβαθμους μασόνους, χρειάζεται πάντα ο λαός, ο οποίος μπορεί είτε να συμμετάσχει είτε να αρνηθεί.
Ο Καναδός ερευνητής στον τομέα της προπαγάνδας Τζέισον Κρίστοφ δήλωσε σε μια συνέντευξη:
«Αυτή η ομάδα, με την οποία έχουμε να κάνουμε, έχει διαβόητα χαμηλό δείκτη νοημοσύνης,
δεν έχει κανένα νέο κόλπο στο μανίκι της.»
Είναι πάντα τα ίδια παλιά κόλπα. Δεν είναι δημιουργικά.
Έχουν αδυναμίες. Και η μεγαλύτερη αδυναμία τους είναι ότι δεν έχουν τη δύναμη να μας κάνουν κακό με τη βία.
[...] Πρέπει να μας χειραγωγήσουν ψυχολογικά και να μας οδηγήσουν σε μια κατάσταση αδυναμίας,
στην οποία θα υποταχθούμε οικειοθελώς στη σκλαβιά.
[...] «Η μόνη εξουσία που έχουν είναι αυτή που τους δίνουμε εμείς, και αυτή μπορεί εύκολα να τους αφαιρεθεί.»