Voor mensen die van vrijheid houden, wordt het steeds benauwder:
In verschillende landen over de hele wereld wordt de controle op de bevolking steeds strenger.
Een recent voorbeeld uit het Verenigd Koninkrijk:
De Britse Labour-regering onder leiding van premier Keir Starmer heeft de weg vrijgemaakt zodat gemeenten het concept van de
zogenaamde ‘15-minutensteden’ in het hele land kunnen invoeren.
Onder het mom van klimaatneutraliteit en decarbonisatie, oftewel het terugdringen van de CO₂-uitstoot, kan de bewegingsvrijheid
van de Britse bevolking nu heel eenvoudig worden ingeperkt.
Voor Oxford gaat het al dit jaar van start: de stad wordt ingedeeld in zes zones van 15 minuten.
Het verkeer tussen de zones is slechts 100 dagen per jaar gratis voor de inwoners.
Een bewakingssysteem bestaande uit camera’s, slagbomen en automatische kentekenherkenning moet ervoor zorgen dat
elke inwoner zich hieraan houdt. Anders dreigen er boetes.
Wat zich voordoet onder het mom van klimaat- of milieubescherming, is uiteindelijk niets anders dan een
surveillancestaat die gebruikmaakt van technologie!
Zo’n dictatoriaal regeringsstelsel was al lang het doel van zelfbenoemde, zelfverklaarde wereldheersers.
Al decennia lang werken ze aan een nieuwe regeringsvorm, de zogenaamde technocratie.
In de volgende uitzending worden de drijvende krachten achter de technocratische beweging, hun gevaarlijke
plannen en hun perfide methoden aan het licht gebracht.
Laten we bij het begin beginnen, met de oprichting en de doelstellingen van de technocratiebeweging.
De Amerikaan Howard Scott richtte in de winter van 1918 de zogenaamde Technische Alliantie op.
De leden van de Technische Alliantie waren ervan overtuigd dat democratie, nationale soevereiniteit en markteconomie
hadden gefaald en moesten worden vervangen door een niet-gekozen bewind van ingenieurs en technische deskundigen.
Ze eisten dat de samenleving volgens de principes van wetenschap en techniek zou worden hervormd.
Hun nieuwe economische en monetaire systeem zou gebaseerd moeten zijn op een gecontroleerde
verdeling en een gestuurd verbruik van energie.
Daartoe hebben ze al „energiecertificaten“ ontwikkeld, ook wel „energieverdelingskaarten“ genoemd.
Deze zouden moeten worden voorzien van alle persoonlijke gegevens van elke burger – dus zijn of haar leeftijd, geslacht, beroep,
woonplaats, een energietoewijzing, een overzicht van gedane aankopen en de uitgifte- en vervaldatum van de certificaten.
De energiecertificaten vormden de nieuwe valuta.
Dat klinkt helemaal als een voorloper van de wereldwijd beoogde e-ID voor elke burger, gekoppeld
aan een basisinkomen in digitaal centralebankgeld.
Dit systeem zou verkiezingen en partijpolitiek moeten afschaffen en vervangen door een
gecentraliseerde controle op de productie en de hulpbronnen.
Uiteindelijk zou er een Noord-Amerikaans Technat moeten ontstaan: „The Technate of America“.
Dit Technat zou, zo luidt het idee, een „onafhankelijke, zelfvoorzienende geografische eenheid“ vormen.
De regering zou dan de controle hebben over alle grondstoffen, bedrijven, fabrieken en industrieën in het Technat, en
volledige toegang hebben tot het eigendom van de bevolking.
Maar wie was de initiatiefnemer van de Technische Alliantie?
Laten we Howard Scott eens wat nader onder de loep nemen. Was hij een visionair of eerder een marionet?
Er is weinig bekend over de vroege jaren van Howard Scott (1890-1970).
Hij ‘dook’ in 1918 plotseling op in Greenwich Village in New York.
Hoewel hij slechts een diploma van de 9e klas had, beschouwde Scott zichzelf als een ‘bohemien-ingenieur’ .
In 1933 richtte Howard Scott Technocracy Incorporated op, een organisatie die hij tot aan zijn dood in 1970 leidde.
Een ooggetuige vertelt dat Howard Scott een grote verbeeldingskracht zou hebben gehad en zich als
„profeet“ gedroeg, zoals uit het volgende citaat blijkt:
„Howard legde me uit dat hij wist dat het soort samenleving waarvoor hij zich inzette, nog niet kon ontstaan.
"Er zouden eerst experimenten van links en experimenten van rechts moeten plaatsvinden, ...”
Hoe wist Scott rond 1920 al hoe de geschiedenis zich verder zou ontvouwen? Dat lag toen immers nog in de toekomst.
In het boek „Words and Wisdom of Howard Scott“ zei Scott in 1961 in een toespraak het volgende:
„…een van de grote problemen bij dit alles is dat jullie computers jullie boekhouders en ingenieurs overbodig zullen
maken, en dat ze ook jullie leidinggevenden, arbeiders en bedienden overbodig zullen maken, wat dus nog meer macht
betekent voor alle computergestuurde controlemechanismen.”
Kon Scott in 1961 al weten hoe de situatie er vandaag de dag uit zou zien?
Had hij misschien onbekende weldoeners die hem aan die positie hadden geholpen?
Had de technocratiebeweging banden met de haute finance?
De technocratiebeweging, die voornamelijk bestond uit ingenieurs en wetenschappers,
ontstond in aan de Columbia University in New York.
Volgens technocratie-expert Patrick Wood was Columbia University toen al een „vooruitstrevende denktank“. De universiteit
onderhield nauwe banden met de Rockefeller-dynastie.
Zo vond onder andere vanuit de Columbia-universiteit de verovering en hervorming van de
medische sector door de familie Rockefeller plaats:
Van natuurlijke geneesmiddelen naar de chemische farmaceutische industrie.
Vanaf 1910 creëerden de Rockefellers hiermee een gigantische afzetmarkt voor hun chemische, op
aardolie gebaseerde producten in de medische sector.
Aan diezelfde Columbia University was vanaf 1959 ook een sleutelfiguur van de huidige wereldleiders
werkzaam: de invloedrijke mondiale strateeg en naaste vriend van David Rockefeller, Zbigniew Brzeziński.
Hij gaf daar les als hoogleraar politieke wetenschappen.
Brzeziński had niet alleen nauwe banden met de Rockefellers, maar ook met Edmond Adolphe de Rothschild, een telg uit de
Rothschild-dynastie – net als de Rockefellers een dynastie uit de wereld van de haute finance, die helemaal bovenaan in de
hiërarchie van de vrijmetselarij staat. Daarover later meer.
Brzeziński publiceerde in 1970 het boek „Tussen twee tijdperken: de rol van Amerika in het technetronische tijdperk“.
Hierin ontpopt hij zich als een door en door technocraat. Dit boek onthult de technocratische
doelstellingen om wereldheerschappij te vestigen.
Welke gevaarlijke doelstellingen streefden Brzeziński & Co. na?
In hun pamflet „Technocracy in Plain Terms”, dat in 1939 verscheen, schreven de vroege technocraten al: „Technocratie staat
voor [...] een nieuwe vorm van controle, die wordt uitgeoefend en geleid door een continentale controle-instantie, […]“
Welke aanspraak maken zij op de technocratie?:
„Het gaat om een nieuwe manier van samenlevingsbestuur, (…) Alleen de technocratie kan dit realiseren – de
wetenschappelijke controle van alle maatschappelijke functies.“
„Technocratie is de wetenschap van social engineering …“
Onder social engineering verstaat men manipulatietechnieken die tot doel hebben bij personen bepaald gedrag uit te lokken.
Volgens Technocracy Inc. zou het eindproduct „een continentaal systeem voor menselijke conditionering” zijn.
Daarmee wordt het aanleren van prikkel-reactiepatronen bedoeld.
Het was dus de bedoeling om de technocratische burger opzettelijk te ‘dresseren’ door
middel van een systeem van beloningen en straffen.
Initiatieven in China voor een sociaal kredietsysteem gaan in dezelfde richting: politiek gewenst, dus aangepast
gedrag wordt beloond en afwijkend gedrag wordt bestraft.
Zbigniew Brzeziński schrijft iets later in zijn boek uit 1970, „Tussen twee tijdperken“:
„Het technetronische tijdperk wordt gekenmerkt door de geleidelijke opkomst van een sterker gecontroleerde samenleving.
"Zo’n samenleving zou worden gedomineerd door een elite die niet gebonden is aan traditionele waarden."
Hoe houdt de elite de burgers in haar greep? Brzeziński legt uit:
„Zonder de beperkingen van traditionele liberale waarden zou deze elite niet aarzelen om haar politieke doelen te bereiken door
gebruik te maken van de nieuwste moderne technieken om het gedrag van het publiek te beïnvloeden en de
samenleving onder streng toezicht en controle te houden.“
In zijn artikel „America in the Technetronic Age“ uit 1968 schreef Brzeziński:
„Zoals ik al heb opgemerkt, zal het binnenkort mogelijk zijn om bijna elke burger volledig te monitoren en actuele, volledige
dossiers bij te houden die naast de gebruikelijke gegevens zelfs zeer persoonlijke informatie bevatten over
de gezondheid of het persoonlijke gedrag van de burger.
Deze dossiers zullen voor de autoriteiten onmiddellijk beschikbaar zijn.”
Verder schreef Brzeziński in het artikel:
„De macht zal in handen komen van degenen die de informatie beheersen en deze het
snelst met elkaar in verband kunnen brengen.“
Tot nu toe kan men zeggen: de technocraten, evenals Brzeziński en „zijn vrienden”, streefden er openlijk naar een
samenleving op te bouwen waarin de burgers voortdurend bewust worden gemanipuleerd, gecontroleerd en gestuurd.
En dat alles met behulp van de nieuwste psychologische inzichten en de modernste technologie.
Hoe komt het dat de uitvoering van dergelijke plannen vandaag de dag al zo ver gevorderd is en dat er nu al in het openbaar
wordt gedebatteerd over de invoering van ‘15-minutensteden’?!
Als men kijkt naar de banden tussen Brzeziński, Rockefeller en Rothschild en de hoge graden van
de vrijmetselarij, ligt het antwoord voor de hand.
U maakt deel uit van een wereldwijde samenzwering. Dat geeft David Rockefeller zelfverzekerd toe in zijn memoires:
„Sommigen geloven zelfs dat we deel uitmaken van een geheime samenzwering die tegen de belangen van de Verenigde Staten werkt,
en bestempelen mijn familie en mij als internationalisten, als samenzweerders met anderen over de hele wereld om een
sterker geïntegreerde, mondiale, politieke en economische structuur op te bouwen – één wereld, zo u wilt.
"Als dat de aanklacht is, dan beken ik schuld en ben ik daar trots op."
Waaruit bestaat de geheime samenzwering? David Rockefeller hierover:
„Het zou voor ons nooit mogelijk zijn geweest om een plan voor de wereld te ontwikkelen als we
al die jaren in de schijnwerpers hadden gestaan.
Maar de wereld is op weg naar een wereldregering via een complex en zorgvuldig uitgestippeld traject.
"De supranationale soevereiniteit van een intellectuele elite en de wereldbankiers verdient zeker de voorkeur
boven de nationale soevereiniteit van de afgelopen eeuwen."
David Rockefeller, Zbigniew Brzeziński & Co. waren hun hele leven bezig met het opbouwen van deze „één wereld“ onder de
heerschappij van een parasitaire „elite“ en „wereldbankiers“.
Brzeziński & Co. hebben daartoe talrijke organisaties en instellingen opgericht, die zich inmiddels
als een spinnenweb over de hele wereld uitstrekken.
Deze instellingen – of het nu gaat om banken, universiteiten, denktanks of wereldwijd opererende organisaties
zoals de Verenigde Naties – hebben inmiddels bijna elk aspect van het leven op onze wereld in hun greep.
Brzeziński was onder meer een sleutelfiguur in de Trilaterale Commissie, de Atlantic
Council en de Council on Foreign Relations.
Dat zijn door de vrijmetselaars opgerichte instellingen die als hun knooppunten fungeren.
Vrijwilligers van Kla.TV hebben op de website vetopedia.org bekende instellingen en hun band
met de hooggraadvrijmetselarij gedocumenteerd.
Zo wordt al snel duidelijk dat er inderdaad sprake is van een samenzwering – namelijk een samenzwering
van hooggeplaatste vrijmetselaars om de hele wereld in bezit te nemen en te beheersen.
Ook Zbigniew Brzeziński en David Rockefeller behoorden tot de hooggeplaatste vrijmetselaars:
Brzeziński richtte in 1967 de vrijmetselaarsloge „Lux ad Orientem“ (Licht naar het Oosten) op en in 2004 de loge „Maat“.
Samen met de topfinancier David Rockefeller, de mondiale strateeg Henry Kissinger en een telg uit de
Rothschild-dynastie, Edmond Adolphe de Rothschild, richtte Brzeziński in 1968 de loge „Three Eyes“ op.
David Rockefeller was bovendien lid van de „Horus-loge“.
De Rothschilds en de Rockefellers staan samen met de Windsors – dat wil zeggen het Britse
koningshuis – helemaal bovenaan de vrijmetselaarspiramide:
De vrijmetselaars op deze verdieping erkennen Satan openlijk als de „god van deze wereld“.
Tot zover het netwerk en zijn bedoelingen.
Het is natuurlijk moeilijk om deze plannen voor wereldheerschappij aan een vrijheidslievende wereldbevolking duidelijk te maken.
De hooggeplaatste vrijmetselaars zochten en vonden daarom een manier om de wereldbevolking stap voor
stap in de richting van een technocratie te leiden.
Door duurzaamheid te misbruiken als misleiding en bedrijfsmodel, spelen ze in op het
verlangen van mensen naar een gezonde planeet.
Want iedereen zal het ermee eens zijn dat het zo niet verder kan gaan met de vernietiging van de aarde.
De enige oplossing die wordt aangeboden, is echter altijd ‘duurzaamheid’.
Door deze zeer positief geladen term werden de reddingspogingen van de mensen vanaf het begin op
het verkeerde spoor gezet. Daarover straks meer.
Duurzaamheid vindt ook zijn oorsprong in een idee van de vroege technocraten.
Patrick Wood schetst het verband tussen technocratie en „duurzame ontwikkeling“ als volgt:
„Het klopt weliswaar dat de term ‘duurzame ontwikkeling’ niet door de oorspronkelijke technocraten is bedacht [...].
Het is een feit dat duurzame ontwikkeling conceptueel identiek is aan de „evenwichtige last“ van de technocratie.
Kortom, de hartslag van de technocratie is duurzame ontwikkeling.
"Zij pleit voor een weloverwogen samenleving waarin de behoeften van de mensheid in perfect
evenwicht staan met de hulpbronnen van de natuur."
Het „perfecte evenwicht” tussen menselijke behoeften en natuurlijke hulpbronnen is
precies ook de definitie van duurzaamheid.
Het verband tussen technocratie en duurzaamheid wordt nog duidelijker als men de
medeoprichter van Technocracy Inc. nader bekijkt:
Marion King Hubbert (1903-1989). Hubbert werkte voor de Amerada Petroleum Company, gaf les aan de Columbia
University en bekleedde een leidinggevende functie bij het aardolie- en aardgasbedrijf Shell.
In 1974 voorspelde hij in zijn „Peak Oil Theory“ dat de wereldwijde oliereserves, bij ongewijzigde
productieomstandigheden, in 1995 uitgeput zouden zijn.
Hoewel deze voorspelling niet uitkwam, zaaide ze toch angst en paniek onder de bevolking en gaf ze de
oliemagnaten redenen voor oliepijsstijgingen en oorlogen.
Met zijn voorspellingen speelde Hubbert bijvoorbeeld de Rockefellers volledig in de kaart, want de
Rockefeller-dynastie controleert al sinds 1891 het grootste deel van de wereldmarkt voor aardolie.
De theorieën en voorspellingen van Hubbert leidden tot oproepen tot een „groene“ economie en een energietransitie.
Sindsdien wordt hij beschouwd als de grondlegger van de beweging voor ecologische duurzaamheid.
Maar wat is er nu eigenlijk het addertje onder het gras bij dat hele duurzaamheidsverhaal?
Het jaarverslag van de Rockefeller Foundation uit 1969 bracht de verraderlijke ideologie aan het licht die
schuilgaat achter het vermeende tekort aan hulpbronnen en het daaruit voortvloeiende duurzaamheidsconcept:
In dit rapport wordt vastgesteld dat de mens zijn eigen leefomgeving op enorme schaal zou vernietigen.
Men neemt dus meteen de hele mensheid in hechtenis vanwege de vernietiging van het milieu en wekt bij hen
het schuldgevoel op dat zij zelf schuldig zijn aan de vernietiging van hun leefomgeving.
Is dat niet een perfide vorm van massamanipulatie om de mensen vervolgens in de richting
van een nieuwe duurzaamheidsagenda te sturen?
Want waarom zijn de grootste veroorzakers en meedogenloze profiteurs van milieubeschadiging – de grote
multinationale concerns en hun aandeelhouders – tot nu toe niet onderzocht en ter verantwoording geroepen?
Hoe kan het dat de grootste aandeelhouders van mijnbouw- en grondstoffenbedrijven enz., die het milieu op enorme schaal
vernietigen en hulpbronnen uitbuiten, niet aansprakelijk worden gesteld, maar dat de milieuvernietiging juist
aan de kaak wordt gesteld via de duurzaamheidsideologie en op iedereen wordt afgewenteld?
Waarom worden grote wapenbedrijven niet ter verantwoording geroepen voor de enorme milieuschade die ze
aanrichten, met ernstige gevolgen voor al het leven?
Zoals bekend is oorlog een van de grootste verwoesters van leefgebieden!
Waarom worden de grote techbedrijven met hun gigantische datacenters niet grondiger onder de loep genomen?
Hun energiebehoefte is ontzettend veel groter dan die van gewone mensen. Alleen al één
datacenter verbruikt evenveel energie als een grote stad.
Waarom wordt er in het openbaar niet gediscussieerd over de oneindige behoefte aan hulpbronnen voor allerlei soorten hightech,
zoals bijvoorbeeld de bouw van robots of de tienduizenden satellieten van de technocraat Elon Musk in de ruimte?
Daarvoor worden hele streken verwoest.
Waarom besteedt de reguliere pers geen aandacht aan al die weersmanipulaties door het leger
en de daarmee gepaard gaande milieuvervuiling?
In plaats daarvan horen we steeds weer dat schijnheilige gepraat over „duurzaamheid“.
Laten we terugkomen op de Rockefeller-dynastie. Hoe is deze familie erin geslaagd om de „duurzame ideologie“ als
basis te verankeren in de concepten van de „groene“ economie, het klimaatbeleid, Agenda 21 van de VN en Agenda 2030?
De familie deed een beroep op haar verschillende familiestichtingen, zoals de Rockefeller Foundation of het
Rockefeller Family Fund, die zich naar buiten toe voorden als filantropische instellingen, maar achter de
schermen actoren en organisaties financieel ondersteunden, zonder tussenkomst van de staat.
Hieronder volgen enkele voorbeelden, die echter slechts een klein deel vormen van de vele
financiële bijdragen die de Rockefellers hebben geleverd.
Ten eerste: De Rockefeller Foundation investeerde in 1969 2,1 miljoen dollar in nieuwe onderzoeks- en
opleidingsprogramma’s om haar ideologie van de zogenaamd „door de mens veroorzaakte“ milieuschade te bevorderen.
Ten tweede: het Rockefeller Brothers Fund steunde in 1974 met 500.000 dollar de oprichting van de „milieuonderzoeksorganisatie
voor duurzame ontwikkeling”, het Worldwatch Institute.
Ten derde: Het Rockefeller Family Fund heeft in 1987 de Environmental Grantmakers Association opgericht. Deze
organisatie coördineert de middelen van stichtingen en geeft deze door aan milieuactivistenorganisaties.
De website influencewatch.org stelt vast dat de EGA is uitgegroeid tot „een machtig consortium van
stichtingen die de agenda bepalen“, dat tegenwoordig een groot aantal milieuactivistenorganisaties ondersteunt.
De milieuactivisten die op deze manier door de Rockefellers werden gesteund, hebben de afgelopen 50 jaar op
slimme wijze zowel individuele als collectieve schuldgevoelens over de milieuschade aangewakkerd.
Ze sloegen bijvoorbeeld alarm dat de aarde binnenkort door een ijstijd zou worden getroffen.
Later beweerden ze dat het rijden met verbrandingsmotoren en de uitstoot van te veel kooldioxide zou leiden
tot een gevaarlijke stijging van de temperatuur op aarde.
Ten vierde: Op initiatief van de Rockefellers werden ook denktanks en mondiale organisaties opgericht –
bijvoorbeeld de Club van Rome of de Verenigde Naties.
De Rockefeller-stichting financierde in 1939 onderzoeken met 350.000 dollar, die onder andere
leidden tot de oprichting van de Verenigde Naties.
Wie zoveel geld uitgeeft aan de oprichting van de VN, verwacht daar natuurlijk ook iets voor terug: de
Verenigde Naties hebben in 1992 Agenda 21 in het leven geroepen.
Agenda 21 heeft tot doel de ideologie van duurzaamheid op alle gebieden door te voeren.
Het vervolg op Agenda 21 is Agenda 2030. Verlichter Tim Gielen zegt hierover:
„In 2015 presenteerde de VN haar omstreden Agenda 2030, die vrijwel identiek is aan Klaus Schwabs Great Reset.
In hun eigen woorden willen de VN en Schwab ervoor zorgen dat er tegen 2030 geen armoede, geen honger, geen
milieuvervuiling en geen ziekten meer op aarde zijn.
Dat klinkt als een aantrekkelijk plan, totdat je de kleine lettertjes leest.
Het idee is namelijk dat de Agenda 2030 door ons, de burgers, moet worden betaald.”
Laten we hier even stilstaan bij het doel van de technocraten: Om een technocratie te vestigen, waren zij van plan om controle
te krijgen over alle grondstoffen, bedrijven, fabrieken, industrieën, ja, zelfs over al het eigendom van de burgers.
De duurzaamheidsagenda maakt het mogelijk.
Rosa Koire, auteur van „Behind the Green Mask“, vat het als volgt samen:
„Agenda 21 van de VN/Duurzame Ontwikkeling is het wereldwijd geïmplementeerde actieplan voor het inventariseren en controleren
van alle land, al het water, alle mineralen, alle planten, alle dieren, alle bouwwerken, alle productiemiddelen, alle energie,
alle onderwijs, alle informatie en alle mensen op de wereld.
„INVENTARISATIE EN CONTROLE.”
Hier sluit ook de veel geciteerde toekomstvisie van het World Economic Forum, kortweg WEF – de lobbyorganisatie
van de machtigsten en rijksten ter wereld – bij aan:
„Tegen het jaar 2030 zullen jullie niets bezitten en gelukkig zijn.“
Daarmee bedoelt het WEF natuurlijk de wereldbevolking en niet zijn eigen gelijken.
Waar dient het concept van duurzaamheid uiteindelijk voor?
Ottmar Edenhofer, de voormalige medevoorzitter van het VN-Klimaatpanel , gaf in 2010 het antwoord:
„Om te beginnen hebben de industrielanden de wereldgemeenschap in feite onteigend.
Maar we moeten duidelijk stellen dat we met het klimaatbeleid de facto de rijkdom van de wereld herverdelen.
We moeten afstappen van de illusie dat internationaal klimaatbeleid hetzelfde is als milieubeleid.
"Dat heeft bijna niets meer te maken met milieubeleid – met problemen als ontbossing of het ozongat."
Tot slot valt het volgende vast te stellen: Als er sprake is van duurzaamheid of duurzame ontwikkeling – of men dit nu aan de
bevolking verkoopt als klimaatbeleid, groene economie, VN-Agenda 21 of Agenda 2030 – gaat het in feite om de
totale controle over de wereldwijde hulpbronnen en om de herverdeling van rijkdom van arm naar rijk.
Duurzaamheid is de manier om de meeste mensen te onteigenen en alle hulpbronnen, al het land, in handen van de haute finance
te brengen, om vervolgens een technocratie op te richten.
Want volgens technocratie-expert Jesse Smith zijn „technocratie en technologie als hand en handschoen van
de nieuwe orde die zich over de hele wereld vestigt”.
Geachte kijkers, hoe perfide hun plan om wereldheerschappij te verwerven ook is, en hoezeer het ook door hooggeplaatste
vrijmetselaars is uitgewerkt en wordt uitgevoerd, er is toch nog steeds de bevolking nodig,
die ofwel mee kan doen ofwel zich kan verzetten.
De Canadese propagandaonderzoeker Jason Christoff zei in een interview:
„Deze groep, waarmee we te maken hebben, heeft een notoir laag IQ; ze heeft geen nieuwe trucs in petto.
Het zijn altijd weer dezelfde oude trucjes. Ze zijn niet creatief.
Ze hebben zwakke punten. En hun grootste zwakte is dat ze niet de macht hebben om ons met geweld iets aan te doen.
[...] Ze moeten ons psychologisch manipuleren en ons in een staat van zwakte brengen, waarin
we ons vrijwillig in slavernij laten storten.
[...] De enige macht die ze hebben, is die welke wij hun geven, en die kan hun gemakkelijk worden ontnomen.”