Według doniesień medialnych misja Artemis II była załogowym lotem wokół Księżyca, zorganizowanym przez NASA we
współpracy z europejską i kanadyjską agencją kosmiczną.
Rozpoczął się on na początku kwietnia 2026 roku.
Po spektakularnym locie wokół Księżyca, czterech astronautów Artemis wylądowało bezpiecznie swoją
kapsułą na Oceanie Spokojnym w nocy 11 kwietnia 2026 roku.
Mówi się, że czterech astronautów w statku kosmicznym Orion i załoga naziemna przetestowali systemy i przepływy
pracy w ramach przygotowań do przyszłych załogowych lądowań na Księżycu w ramach programu Artemis.
Oficjalnie mówi się, że będzie to pierwszy załogowy lot na Księżyc od czasu Apollo 17 w 1972 roku.
Ale jak dokładnie było na Apollo 17?
Specjaliści od mediów odkryli przytłaczające dowody na fałszowanie obrazów NASA.
Zwrócili uwagę, że telewizyjne obrazy i zdjęcia lądowania na Księżycu są pełne błędów, sztuczek i nieścisłości.
Wiele obrazów zawierało również elementy wygenerowane komputerowo - krótko mówiąc, wszystko wyglądało na fałszywe!
Znów pojawia się wiele nieścisłości odnośnie rzekomego „opłynięcia Księżyca” w kwietniu 2026 r.
Czy NASA opowiada nam kolejną bajkę?
Spójrzcie na przykład na te dwa zdjęcia globu rzekomo wykonane przez sondę Orion.
Jedno, jasne zdjęcie z 2 kwietnia i drugie, ciemne, z 3 kwietnia mają na celu pokazanie nocnej strony Ziemi.
Pomimo różnych pór dnia, formacje chmur są niemal identyczne, co oznacza, że przynajmniej jeden obraz musiał zostać przetworzony.
Nie ma również jednoznacznego wyjaśnienia, dlaczego oświetlenie miast jest widoczne na kolorowym obrazie
Ziemi, który powinien być wykonany w świetle dziennym.
W filmach NASA o misji Artemis II widzimy dalsze „wskazówki” manipulacji obrazem.
Na przykład, obiekt wydaje się przechodzić przez głowę astronauty Jeremy'ego Hansena.
Albo czerwona kropka na obiekcie tajemniczo znika.
Rzućmy okiem na kilka błędów wideo, które dowodzą, że używają CGI - a dokładniej "rozszerzonej rzeczywistości
wirtualnej" - do tworzenia wszystkich pływających obiektów, z którymi załoga wchodzi w interakcje na statku kosmicznym.
Ciągle bawią się pluszakami, jedzeniem, mikrofonem i innymi przedmiotami, żeby przekonać publiczność, że naprawdę unoszą się
w przestrzeni, a nie są po prostu zawieszeni na linach w studiu.
Ale spójrz na tę torbę z jedzeniem obracającą się obok twarzy astronauty.
Możesz zobaczyć, jak krawędź ociera się o jego czoło, powodując błąd obrazu, a torba przelatuje
przez nią, zamiast realistycznie dotykać jego twarzy.
Kierunek torby nie zmienia się, gdy dotyka jego głowy, po prostu unosi się, jakby jej tam nie było.
Teraz zwróć uwagę na czerwoną kropkę na białej torbie.
Podczas gdy torba powoli się obraca, czerwona kropka nie obraca się razem z nią.
Na kilku oddzielnych klatkach czerwony punkt pozostaje dokładnie w tym samym kształcie i położeniu, nie
poruszając się ani nie obracając wraz z resztą torby.
Następnie, gdy torba nadal się obraca, czerwony punkt nagle znika całkowicie.
Torba obraca się jeszcze przez kilka obrotów, ale czerwonej kropki nigdzie nie widać. A potem, po kilku
kolejnych obrotach, czerwona kropka w tajemniczy i niewytłumaczalny sposób pojawia się ponownie.
Dzieje się tak, ponieważ są to obiekty cyfrowe, a nie fizyczne, z którymi wchodzą w interakcję za pomocą
technologii zwanej "rozszerzoną rzeczywistością wirtualną".
Czerwona kropka na opakowaniu wydaje się nie obracać razem z opakowaniem i ostatecznie znika całkowicie..
Amatorska replika tej sceny pokazuje, jak łatwo można symulować "nieważkość" w takich sekwencjach wideo.
Nadal uważam, że ten facet bije wszystko, co robi NASA.
To znaczy, robi to za pomocą telefonu komórkowego na TikTok.
To może być takie proste.
Bo ludzie widzą, co się dzieje na ISS albo na Artemidzie i mówią: „Nie da się czegoś takiego sfałszować. Jesteś szalony!”
Myślisz, że oni po prostu wykonują lot paraboliczny, który trwa tylko 20 sekund i tak dalej.
Facet nie wykonuje lotu parabolicznego, tylko bawi się ziemniakami i balonami z wodą na swoim podwórku.
W innym filmie można zobaczyć entuzjastycznych ludzi rzekomo robiących zdjęcia astronautom Artemis.
Co dziwne, astronauci nie istnieją na wyświetlaczach swoich telefonów komórkowych.
Która rzeczywistość jest teraz prawdziwa?
To, czego nie rozumiem, to dlaczego czterech astronautów wychodzi na zewnątrz, aby ludzie mogli
robić im zdjęcia, a potem tak naprawdę ich tam nie ma.
To trochę dziwne, ale kiedy patrzysz na to, co ludzie tutaj fotografują, zdajesz sobie
sprawę, że na zdjęciach nie ma astronautów.
To jest w tym wszystkim najdziwniejsze.
Nie rozumiem, dlaczego tak miałoby być.
Można zauważyć, że stoi ona tuż przy ramieniu mężczyzny, ale on w jakiś sposób znajduje się dokładnie w środku jej kadru.
Nie wiem, czy to tylko super szerokokątny obiektyw, czy co się dzieje, ale nie widzę żadnych astronautów.
Mam pytania, ludzie.
Na tym zdjęciu nie ma astronautów.
Początkowo myślałem, że to może kwestia generacji sztucznej inteligencji, ale to trwa już stanowczo za długo.
Naszywki na tych osobach zawierają poprawne słowa.
Nie sądzę, żeby to była sztuczna inteligencja.
Nie chcę twierdzić, że mam całkowitą rację.
Może ta scena była jednak sztuczną inteligencją.
Bo szczerze mówiąc, sprawdziłem tę scenę i była trochę inna.
Nieco różni się od tego, co widzę tutaj.
Więc jeśli możesz udowodnić, że to jest fałszywe, że to jest sztuczna inteligencja, świetnie.
To właściwie byłaby odpowiedź na moje pytanie, ale teraz mam pytania.
Obserwatorzy podnieśli kwestię, czy kapsuła kosmiczna została jedynie zrzucona z samolotu i nigdy nie powróciła z kosmosu.
W momencie lądowania kapsuły, samolot NASA został zauważony tuż nad miejscem lądowania.
Przypuszczenia te potwierdza fakt, że podczas zanurzania się kapsuły w oceanie nie wytworzyła się para
wodna, choć według oficjalnych danych temperatura zewnętrznej kapsuły mogła osiągnąć ponad 2700°C.
Ktoś śledził loty, które odbywały się w rejonie, gdzie Artemis II wylądował w morzu.
I wtedy zauważył bardzo ciekawy samolot.
Wpisał więc: "Co to jest?" ... "NASA, samolot NASA".
Czy to samolot mógł zrzucić kapsułę do morza?
Wiem, że wiele osób uważa, że to naciągane, że to zmyślone.
Nie masz na to żadnego dowodu.
Kolejna dziwność: Trump mówi o dziewięciosekundowym opóźnieniu sygnałów radiowych z powodu rzekomo
ogromnej odległości między kapsułą kosmiczną a Ziemią.
Na filmie słychać kobietę mówiącą, że wyregulowała wentylatory i że załoga powinna
podnieść kciuki, jeśli wszystko jest w porządku.
Jednak astronauta może zobaczyć, jak podnosi kciuk, zanim kobieta skończy zdanie.
Oceń sam, jak reagują inni członkowie załogi.
Czy załoga była blisko, na Ziemi, a nie daleko w kosmosie?
Tutaj widać, że nie nadążają za tym, co powinni robić.
Powinni udawać, że opóźnienie wynosi około dziewięciu sekund, ponieważ są tak daleko.
Ale kiedy jesteś w studiu gdzieś na ziemi, nie ma takiego opóźnienia.
Można powiedzieć, że jest kilka usterek, gdy próbują zapamiętać to całe opóźnienie.
Rozmawiają ze sobą.
Kobieta mówi: "Wyregulowałam wentylatory.
Daj mi kciuk w górę, jeśli będzie dobrze".
A facet daje jej kciuka w górę, zanim jeszcze skończy zdanie.
I możesz zobaczyć tutaj Glovera - nie pamiętam jego imienia - trzymającego ręce przed twarzą, jak "O rany".
A potem nagle wszyscy dają mu kciuka w górę, a on mówi "O, hej!" w ten sposób:
"Hej, to pierwszy raz, kiedy daję kciuk w górę. To świetne uczucie".
Słuchaj, to jest „szaleństwo”.
„I dostosowaliśmy prędkość wentylatora”.
Podnieś kciuk, jeśli jesteś zadowolony.
O, spójrz na jego twarz.
Pokazują kciuk w górę.
A teraz on mówi: "Hej!", ten facet. "O, stary".
Sytuacja, w której ona prosi o kciuk w górę, a on robi to natychmiast, jest tego wyraźnym dowodem.
Pozwól mi przewinąć, abyś mógł zobaczyć, że rozmawiają normalnie.
Z jakiegoś powodu nie daje jej kciuka w górę, poza "odpowiedzią" dla pani:
„Jesteśmy trzy minuty przed planowanym czasem rozpoczęcia i dostosowaliśmy prędkość wentylatora”.
"O rany", powiedziała nawet kobieta, "kciuki w górę".
Coraz więcej ludzi nie ufa narracji NASA.
W rezultacie w sieci pojawiają się krytyczne komentarze i filmy dotyczące niespójności.
Następnie media publiczne, współpracując z tzw. „weryfikatorami faktów”, próbują zminimalizować te oczywiste błędy.
Na przykład szwajcarska korporacja nadawcza (SRF) w ramach swojego projektu „weryfikacji faktów” zajęła się
kwestią, dlaczego formacje chmur na zdjęciach Ziemi wykonanych przez Artemis zawsze wyglądają tak samo.
SRF zacytowało „eksperta”, którego odpowiedź brzmiała, że ​​„chmury poruszają się stosunkowo wolno po powierzchni Ziemi” i
„formacje chmur wyglądają podobnie w dłuższym okresie czasu”.
Czy czytelnicy powinni znów bardziej wierzyć ekspertom niż własnym obserwacjom?
Niebo widziane z ziemi nieustannie się zmienia.
Obrazy chmur w każdej aplikacji pogodowej również zmieniają się znacząco w ciągu kilku godzin.
- To do siebie nie pasuje.
Wygląda na to, że dokłada się wszelkich starań, aby zapobiec ujawnieniu tego oczywistego oszustwa.
Kto tak naprawdę ma w tym interes i dlaczego?
Krytycy od pewnego czasu kwestionują wiarygodność NASA, wskazując na niezliczone niespójności.
Poniżej można zobaczyć kilka przykładów edycji wideo oficjalnych materiałów NASA.
Przyjrzyj się uważnie.
No i co? Znalazłeś coś? Oto i on.
Nadal nic nie widzisz? Przejdźmy do szczegółów, powiększmy i spowolnijmy ujęcie.
Kabel mikrofonu zaczyna się gwałtownie poruszać.
Astronauta próbuje to odtrącić, tworząc przy tym piękny glitch.
Najwyraźniej oprogramowanie 3D nie może już zdecydować, czy kabel powinien być wyświetlany nad, czy pod ręką,
gdy ręka jest szybko poruszana, więc praktycznie łączy się z nią lub przechodzi przez nią.
Widzimy więc, że kabel jest wygenerowanym obiektem 3D, ponieważ nie ma innego sposobu na wyjaśnienie tej sceny.
Oprogramowanie do obliczania obrazu nie radzi sobie z tak zwanym wykrywaniem kolizji.
Innymi słowy, nie może dokładnie śledzić, który element obrazu powinien zderzyć się z którym, a tym samym spowodować odpychanie.
W ten sposób ręka staje się przechodzącym, niekolidującym obiektem.
Mam nadzieję, że było to w połowie zrozumiałe.
Mikrofon fantomowy nieco dalej w filmie jest również miły dla oka.
Teraz jest tutaj.
Teraz już go nie ma. Z powrotem.
Zniknął ponownie. I z powrotem.
Tak, obliczenia obrazu poszły naprawdę źle.
Mikrofon wyraźnie pochodzi z oprogramowania 3D i został całkowicie źle wkalkulowany w scenę.
Nie może to być błąd kamery, ponieważ kamery po prostu rejestrują wszystko, co znajduje się przed ich obiektywem.
Nie można też winić transmisji, ponieważ nie tylko odcięłoby to główkę mikrofonu lub kabel,
ale wpłynęłoby na cały obraz lub jego dużą część.
Po pierwsze, ten mikrofon: najpierw pojawiają się „zakłócenia”, a następnie odbicia światła, które wcześniej były
obecne, znikają – bezpośrednio z jednego obrazu na drugi.
Po drugie, astronauta Don Pettit demonstruje, jak pić kawę w kosmosie.
Jak na razie wygląda całkiem nieźle, pomijając jakość obrazu.
Koniec klipsa jest kluczowy, ponieważ - ups - tutaj kawa nagle oddziela się od
pojemnika i wyskakuje z niego bez utraty kształtu.
Warstwa koloru jest wyraźnie oddzielona od warstwy kształtu, co jest możliwe tylko wtedy, gdy obiekt pochodzi
z oprogramowania 3D, a renderowanie na żywo poszło źle.
Bezbłędny błąd w obliczeniach, a tym samym kolejny dowód na to, że NASA tworzy swoje obrazy w wirtualnej
rzeczywistości. Tak jest również w trzecim przykładzie:
Pluszowa postać pojawia się znikąd i można z nią nawet wchodzić w interakcje na żywo.
Na początku myślałem, że obiekt mógł być ukryty za tak zwaną maską, ale na kilku klatkach
widać przez nią prześwitującą dłoń aktorki.
Zatem obiekt został zmieszany i nie był widoczny z maski, co wyeliminowałoby drugą opcję.
To też jest genialne: nie tyle błąd techniczny, co fajna pomyłka montażowa.
Widziałeś to? Ponownie przy 15% prędkości:
Znika w powietrzu jak duch, włączając w to błąd środowiskowy po lewej stronie, gdzie kilka obiektów wyślizguje się w górę.
Zainstalowano tutaj tak zwaną miękką przysłonę, która umożliwia płynne przejście między dwiema scenami.
To głupi błąd tylko wtedy, gdy tego typu przejścia występują w rzekomo nieedytowanych
filmach, gdzie po prostu nie powinno ich być.
Kolejny ładny i, cóż, żenujący przykład fade-in.
Widzimy magików na pokładzie ISS, którzy po prostu pojawiają się znikąd z sekwencją wstawek.
David Copperfield byłby zazdrosny.
Oto błąd warstwy: Na białym prostokącie w tle widać cień.
A teraz przyjrzyj się dokładnie, co dzieje się z głową tylnego wykonawcy.
Komputer oblicza część wspomnianego cienia jeden poziom przed astroaktorem, dlatego jego głowa jest
początkowo częściowo zakryta, jakby przez nadproże drzwi.
Ale wtedy głowa porusza się przez płaszczyznę cienia, co stwarza problem logiczny dla oprogramowania.
Łysa głowa najpierw łączy się z cieniem, a następnie przez niego przenika.
Oczywisty błąd w obliczeniach CGI.
W następnym ujęciu tak zwane śledzenie, czyli śledzenie obiektów, idzie źle:
Palce prawej ręki znajdują się na mikrofonie.
Teraz ta ręka jest odciągana i bez ruchu korekcyjnego, ale z nieprzyjemną usterką
graficzną, palce lewej ręki są teraz na mikrofonie.
Ale robi się naprawdę śmiesznie, gdy cofniesz rękę.
Palce dosłownie wsuwają się pod lewą rękę bez żadnego oporu, co po prostu nie działa fizycznie.
Wysiłki komputera zmierzające do uzyskania czystego obrazu są wyraźnie widoczne.
Cięcia wokół palców są wyraźnie widoczne jako ciemne kontury, a nawet koniuszki palców wyglądają na „zjadnięte”.
Nie, drodzy fani NASA, to NIE są błędy transmisji.
Prawdopodobnie widziane nieumyślnie: Zadajcie sobie pytanie, dlaczego za ISS potrzebny jest zielony
ekran, skoro wszystkie ujęcia kosmosu mają być prawdziwe.
Zmierzamy zatem w kierunku czasów, w których wyraźne dowody fałszerstwa spowodowane niedbałymi lub niezamierzonymi
błędami zielonego ekranu nie będą już miały miejsca.
Jest to oczywiście mocno zmontowany materiał filmowy, który jest przedstawiany opinii publicznej jako autentyczny i prawdziwy.
Rodzi to na przykład następujące pytania:
Dlaczego astronauci nagle rozpływają się w powietrzu w oficjalnych filmach NASA?
Dlaczego sześciu z siedmiu członków załogi Challengera wciąż żyło w 2017 roku, zgodnie z analizami zdjęć i wideo?
Podobno wszyscy zginęli w eksplozji w 1986 roku.
Dlaczego większość astronautów to masoni?
Gdzie tak naprawdę trafiają wszystkie pieniądze, jeśli program Artemis jest fikcją?
Do tej pory kosztowało to około 93 miliardów dolarów i jest finansowane głównie z pieniędzy podatników.
Kwestionuj słabe odpowiedzi przedstawione pod pozorem "weryfikacji faktów" i "opinii ekspertów" i wyrób sobie własną opinię.
Jeśli ten program zmusił Cię do myślenia, nie zatrzymuj tego dla siebie.
Pomóż rozpowszechnić te fakty i zachęć innych do zastanowienia się nad niespójnościami NASA.