Μόλις εξαφανίστηκε η ραδιοηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, παρατηρούνται και πάλι φυσιολογικές
τιμές ροής και στις δύο εγκεφαλικές αρτηρίες.
Δηλαδή: στένωση των αγγείων λόγω ραδιοκυμάτων. Σε μένα στα δεξιά, στον άλλον στα αριστερά, σε άλλους ανθρώπους ίσως παντού.
Κατάφερα να μετρήσω τον καρδιακό ρυθμό με τη βοήθεια της ακτινοβολίας. Και τώρα αρχίζει το συναρπαστικό μέρος.
Βλέπουμε εδώ αυτές τις κορυφές στα διαγράμματα. Και αυτές συμπίπτουν με τις κορυφές ακτινοβολίας.
Η έκθεση στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων αποδυναμώνει επίσης το ανοσοποιητικό σύστημα,
καθώς τα λευκά αιμοσφαίρια δεν είναι πλέον τόσο ευκίνητα.
Πριν από 40 χρόνια, οι άνθρωποι με αλλεργίες γίνονταν αντικείμενο χλευασμού. Τα αλλεργιογόνα δεν ήταν ορατά.
Τώρα γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αλλεργίες, μεταξύ των οποίων και η αλλεργία στα φιστίκια.
Και ακόμα κι αν δεν τα έχω εγώ, μπορεί να τα έχει ο Κλάους εδώ.
Σήμερα, οι άνθρωποι με ηλεκτροευαισθησία γίνονται αντικείμενο χλευασμού.
Όμως, το γεγονός ότι εγώ δεν έχω αυτό το πρόβλημα δεν αποδεικνύει ότι ούτε ο άλλος το έχει.
Παραδίδω τώρα τον λόγο στη συνάδελφό μου, τη Δρ. Μόνικα Κρουτ, που κάθεται δίπλα μου. Είναι η επόμενη ομιλήτρια.
Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ, έκανε εκεί το διδακτορικό της και στη συνέχεια εργάστηκε ως βοηθός ιατρός στο
τμήμα Παιδιατρικής Ογκολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας.
Έλαβε ερευνητικές υποτροφίες στον τομέα της ογκολογίας-αιματολογίας στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ
στο Μόναχο, καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και στο Κέντρο Επιστημών Υγείας στο Χιούστον.
Έχει πραγματοποιήσει τακτικές αποστολές στο εξωτερικό, στις Φιλιππίνες, στην Ινδία, στο Νεπάλ και στην Τανζανία.
Η Μόνικα Κρουτ ασκούσε το επάγγελμα της ειδικού γενικής ιατρικής στο δικό της ιατρείο με έμφαση στις φυσικές επιστήμες και
διεξάγει έρευνα στον τομέα της ηλεκτροευαισθησίας, ειδικότερα σχετικά με τη σχέση μεταξύ της μεταβλητότητας του
καρδιακού ρυθμού και της ακτινοβολίας κινητής τηλεφωνίας.
Έχει πάρει πρόωρη σύνταξη από το 2021, είναι χήρα, μητέρα τριών ενήλικων παιδιών και ήδη γιαγιά.
Μαζί με τον σύντροφό της, διαχειρίζεται ένα εκτροφείο πέστροφας στην περιοχή Eifel, με έμφαση σε αυτό, καθώς
και σε μερικά άλλα ζώα, και στη διατήρηση ειδών ζώων και φυτών που απειλούνται με εξαφάνιση.
Ανυπομονούμε πολύ, αγαπητή Μόνικα, για την ομιλία σου με θέμα «Πρόσφυγες με ηλεκτροευαισθησία στη χώρα τους», στην οποία θα
μιλήσεις και για τις δικές σου πολύ οδυνηρές εμπειρίες σε σχέση με την ηλεκτροευαισθησία και
τον θάνατο του συζύγου σου. Σου παραχωρώ τον λόγο.
Πρώτα απ’ όλα, σας ευχαριστώ που με ακούσατε και ελπίζω να έχετε όλοι ακόμα λίγη ενέργεια για
να περάσουμε μαζί τα τελευταία είκοσι λεπτά εδώ.
Το θέμα μου είναι «Πρόσφυγες στη δική μας χώρα», απλά… ναι, για δύο λόγους… με αφορά προσωπικά.
Εδώ και τρεις εβδομάδες προετοιμάζομαι σοβαρά, για να μπορέσω να είμαι πραγματικά παρών εδώ και να ασχοληθώ με πολλά πράγματα.
Με τη συσκευή εισπνοής, αλλά τώρα είμαι πραγματικά εδώ.
Ο σύζυγός μου είχε προσβληθεί από αυτή την πάθηση, ο σύζυγός μου πέθανε εξαιτίας της, και στο ιατρείο μου είχα τόσους πολλούς
ασθενείς με ηλεκτροευαισθησία, τόσες πολλές εκκλήσεις για βοήθεια, στις οποίες δεν μπόρεσα πραγματικά να
ανταποκριθώ, επειδή οι πολιτικοί δεν συνεργάστηκαν, και γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ προς το παρόν.
Πρόσφυγες στη δική τους χώρα. Ως σύμβολο διακρίνεται το κολίμπρι μέσα στην κίτρινη καρδιά, και αυτό είναι το παγκόσμιο σύμβολο για
εμάς τους ανθρώπους με EHS, όπως το αποκαλούμε συντομογραφικά.
Ναι, δεν ξέρω καν ποιος ξέρει τι σημαίνει «κολίμπρι», πόσο υπέροχα ζώα είναι αυτά.
Όταν μελετά κανείς τα κολίμπρι, διαπιστώνει ότι, σε περίπτωση δασικής πυρκαγιάς, τα κολίμπρι είναι τα μόνα ζώα που δεν φεύγουν.
Όλα τα ζώα έχουν φύγει, όλοι οι άνθρωποι έχουν φύγει, και το κολίμπρι κάνει κάτι ακόμα πιο ξεχωριστό:
πετάει στο πλησιέστερο ποτάμι και φέρνει σταγόνα-σταγόνα νερό για να σβήσει τη δασική πυρκαγιά.
Και μου ήρθε η ιδέα, τώρα που κάθομαι εδώ.
Πω πω, ουάου, είμαστε ήδη εδώ, δεν ξέρω πόσα «κολίμπρια» προσπαθούμε, σταγόνα-σταγόνα, να αντιμετωπίσουμε αυτή την
κατάσταση, τον κίνδυνο της κινητής τηλεφωνίας, των επιβλαβών εμβολίων και οτιδήποτε άλλο – και απλώς προσκαλώ και
τους ακροατές στο διαδίκτυο να γίνουν κι αυτοί «κολίμπρια».
Όλο αυτό με μια δόση καρδιάς. Και η καρδιά και ο νους πάνε μαζί, και πιστεύω ότι όταν κάνουμε
κάτι, πρέπει πάντα να το κάνουμε μόνο με καρδιά.
Και φυσικά πάντα με λογική, λαμβάνοντας ορθολογικές αποφάσεις, και μου είναι απολύτως σαφές ότι δεν μπορούμε να
καταργήσουμε την κινητή τηλεφωνία, αλλά υπάρχουν πιθανές λύσεις και γι’ αυτό μπορούμε να συνεργαστούμε. Αυτό είναι εφικτό.
Σύντομο ιστορικό: Το κίτρινο χρώμα μου φαίνεται συναρπαστικό.
Παλιά — όπως θυμούνται πολλοί από εμάς τους μεγαλύτερους — υπήρχαν ακόμα τα ορυχεία και εκεί
κατέβαζαν μέσα σε κλουβιά καναρίνια, κίτρινα καναρίνια.
Και όταν δεν μπορούσαν πλέον να αναπνεύσουν, τότε η κατάσταση γινόταν επικίνδυνη και οι
ανθρακωρύχοι έπρεπε να βγουν από το ορυχείο.
Και πιστεύω ότι πολλοί από εμάς, τους ηλεκτροευαίσθητους – θα το εξηγήσω και αργότερα –, μοιάζουμε λίγο με αυτά τα καναρίνια και
ίσως αποτελούμε μια μικρή προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί και σε άλλους ανθρώπους. Όχι απαραίτητα, αυτό είναι σημαντικό!
Πολλοί από εμάς τους πάσχοντες καταφεύγουμε στα υπόγεια, επειδή δεν μπορούμε πλέον να κοιμηθούμε στα κανονικά διαμερίσματα.
Για ύπνο, για δουλειά. Και τα υπόγεια είναι μερικές φορές τρομακτικά, δεν είναι ωραία.
Φεύγουν από τα διαμερίσματα και καταφεύγουν στο δάσος.
Εγώ ο ίδιος, δεν ξέρω ακριβώς, κοιμόμουν για δύο ή τρία χρόνια σε μια κόκκινη καλύβα διαστάσεων δύο επί δύο
μέτρων μέσα στο δάσος, σε θερμοκρασία -20 °C, επειδή δεν άντεχα πια την έλλειψη ρεύματος.
Δεν άντεξα τον Φουνκ, αλλά τα κατάφερα και πάλι, γλίτωσα την κατάληξη.
Πολλοί μετακομίζουν αναζητώντας: πού αλλού μπορούμε να πάμε;
Έτσι ήταν και η ζωή στο ιατρείο μου μέχρι το 2021, και πολλοί από εμάς χάσαμε τη δουλειά
μας, ενώ θα μπορούσαμε να κάνουμε τόσα πολλά.
Είμαστε δάσκαλοι, είμαστε γιατροί, είμαστε παιδαγωγοί, είμαστε νοσηλευτές, είμαστε εργάτες οικοδομών, έχουμε τόσες πολλές
ικανότητες, θα μπορούσαμε να προσφέρουμε προστιθέμενη αξία.
Και μερικοί άνθρωποι δεν βλέπουν άλλη λύση από το να αυτοκτονήσουν.
Και το ίδιο συνέβη και με τον άντρα μου: αφού αυξήθηκε η ακτινοβολία, ενώ μαγείρευε στην κουζίνα, του είπα:
«Πήγαινε, σε παρακαλώ, στο κελάρι, η ακτινοβολία είναι αυξημένη.» Και εκείνος είπε: «Ξέρεις, δεν θέλω
πια.» Αυτή ήταν η αρχή, όπως φαίνεται στην ταινία.
Και επίσης, όπως είπε πράγματι ο Κλάους Μπούχνερ, πρόκειται για αφόρητους πόνους και είναι απλά
μια φυλακή από την οποία δεν μπορείς να βγεις.
Όταν ήρθα αντιμέτωπος με την ηλεκτροευαισθησία — νομίζω ότι ήταν το 2013 — σκέφτηκα: «Ναι, μήπως είναι απλώς φαντασία;»
«Έχουν πραγματικά κάτι οι άνθρωποι; Δεν το βλέπεις, δεν το νιώθεις; Ή μήπως είναι όντως έτσι;»
Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας από την Ακτινοβολία λέει ότι είναι θέμα ψυχολογίας.
Και οι άνθρωποι είπαν: «Όντως, έχουμε αυτό το πρόβλημα». Και τώρα εξετάζουμε αυτό το ζήτημα.
Ακριβώς, η κίτρινη καρέκλα. Πολλοί από εμάς δεν μπορούσαμε πλέον να βγούμε έξω και η κίτρινη καρέκλα
συμβολίζει όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που θα ήθελαν να βρίσκονται εδώ, αλλά δεν μπορούν.
Είμαι άνθρωπος, προέρχομαι από τον χώρο της έρευνας, και όταν ακούω κάτι, θέλω πάντα να ξέρω: Είναι αλήθεια ή όχι;
Και πάντα κάνω πειράματα στον εαυτό μου, γιατί έτσι μπορώ να έχω λόγο στη συζήτηση.
Λοιπόν, τι έκανα; Αγόρασα ένα όργανο μακροχρόνιας μέτρησης για ραδιοσήματα.
Καθίσαμε στο ιατρείο μας, το οποίο ήταν απομονωμένο.
Κάλεσα έναν συνάδελφο, ο οποίος μου έκανε μια δοπλερογραφία των αγγείων του κεφαλιού, και του είπα:
«Παρακαλώ, έλεγξε τη δεξιά μέση εγκεφαλική αρτηρία και την αριστερή μέση εγκεφαλική αρτηρία και δες, όταν ανοίξει η
πόρτα του ιατρείου και ακουστεί το ραδιόφωνο, αν βλέπουμε κάτι.»
Ναι, είδε κάτι, και συγκεκριμένα μπορεί κανείς να δει κάτω αυτές τις επιμηκυνμένες κορυφές.
Αυτές οι αιχμές σημαίνουν ότι κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα του ιατρείου (τέσσερις φορές), η ροή αίματος στη δεξιά, μεσαία
εγκεφαλική αρτηρία μου μειωνόταν έως και εξαφανιζόταν εντελώς, και αυτό συνέβαινε μόνο στη δεξιά, όχι στην αριστερή.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να το επηρεάσω αυτό. Όταν η έκθεση στις ραδιοσυχνότητες έπαψε, παρατηρούνται και πάλι κανονικές τιμές
ροής και στις δύο εγκεφαλικές αρτηρίες, πράγμα που σημαίνει: στένωση των αγγείων λόγω της έκθεσης στις ραδιοσυχνότητες.
Σε μένα στα δεξιά, στον άλλον στα αριστερά, σε άλλους ανθρώπους ίσως παντού.
Επόμενη προσπάθεια: Εδώ, εδώ περπάτησα μέσα στο δάσος και μέτρησα τον καρδιακό μου ρυθμό.
Σε εμένα, σε πάνω από 1.000 άτομα, σε λάμα και αλπάκα, και δεν έβαλα στους ανθρώπους μόνο ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα, αλλά
ταυτόχρονα τοποθέτησα ένα δοσομετρητή στον βραχίονα τους, ο οποίος πραγματοποιούσε παράλληλη καταγραφή μακράς διάρκειας.
Δηλαδή, μπόρεσα να μετρήσω τον καρδιακό ρυθμό με τη βοήθεια της ακτινοβολίας. Και τώρα αρχίζει το ενδιαφέρον.
Εδώ βλέπουμε αυτές τις κορυφές στα διαγράμματα και αυτές συμπίπτουν με τις κορυφές
ακτινοβολίας. Αυτό φαίνεται αρκετά καλά.
Με μία εξαίρεση: Εδώ ο καρδιακός μου ρυθμός ανεβαίνει – όχι επειδή υπήρχε ακτινοβολία εκεί, αλλά επειδή στο δάσος
υπάρχει ένας λόφος, η ανάβαση του οποίου δεν ήταν για μένα τόσο κουραστική όσο η έκθεση στην ραδιοσυχνότητα.
Το ίδιο ισχύει και για τα λάμα και τα αλπάκα, τα οποία δεν μπορούν να ξεχωρίσουν έναν πύργο εκπομπής από ένα δέντρο.
Στη συνέχεια, ο προκάτοχός μου, ο Κλάους, είχε την καλοσύνη να μου μιλήσει για τις εξετάσεις αίματος.
Και μου τα περιέγραψαν ως εξής: Παίρνουμε δείγμα αίματος, εκθέτουμε τους ανθρώπους σε ακτινοβολία,
παίρνουμε ξανά δείγμα αίματος, και το αίμα αλλάζει.
Τότε ήρθε η βιομηχανία και είπε: «Α, αυτοί οι άνθρωποι… η πήξη του αίματος οφείλεται στη δεύτερη αιμοληψία».
Και τότε σκέφτηκα: Ξέρετε κάτι; Ας το κάνουμε αλλιώς.
Παίρνω αίμα, παίρνω δύο δοκιμαστικούς σωλήνες και δύο καλύμματα.
Το ένα ποτήρι το βάζω να λειτουργεί ασύρματα, το δεύτερο όχι, παράλληλα.
Και μετά κοιτάζω στο μικροσκόπιο σκοτεινού πεδίου για να δω τι συμβαίνει. Ας το δούμε λοιπόν.
Εδώ βλέπουμε το αίμα που δεν έχει υποβληθεί σε ακτινοβολία, βλέπουμε ένα λευκό αιμοσφαίριο, αυτό το μικρό λευκό πλάσμα εκεί
πάνω, το οποίο αναζητά βακτήρια και βλαβερές ουσίες και ξεκινά έτσι το ταξίδι του, για να καταπολεμήσει
ή να προστατεύσει τον άνθρωπο από τους εχθρούς του.
Λοιπόν, ας συνεχίσουμε αμέσως και θα δούμε το ίδιο αίμα από τον ίδιο εθελοντή, που ελήφθη την ίδια στιγμή· να το.
Και εδώ βλέπουμε τη διαφορά. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια έχουν συσσωματωθεί.
Βλέπουμε ακόμα το μικρό λευκό αιμοσφαίριό μας κρυμμένο στη μέση, μέσα στο σωρό, αλλά δεν κάνει τίποτα – ή σχεδόν τίποτα πια.
Τι σημαίνει αυτό: Όταν εκτίθεται κανείς σε ραδιοκυμάτες κινητής τηλεφωνίας, το ανοσοποιητικό σύστημα
αποδυναμώνεται επίσης επειδή τα λευκά αιμοσφαίρια δεν είναι πλέον τόσο ευκίνητα. Είναι λογικό αυτό; (Κοινό: Ναι)
Εντάξει, ας συνεχίσουμε. Τότε ήρθε μια ασθενής, μια καθηγήτρια εικαστικών, και είπε:
«Ξέρετε, θα σας ζωγραφίσω μια όμορφη εικόνα.»
Και το δημοσιεύω εδώ, ευχαριστώντας την κυρία, αν τυχόν το βλέπει.
Στο πάνω μέρος της εικόνας βλέπουμε μια αντλία βενζίνης, που ίσως δεν ταιριάζει και πολύ στην εποχή μας,
και βλέπουμε την υγιή ακτινοβολία, τα υγιή αιμοσφαίρια.
Η βαλβίδα του ρεζερβουάρ τροφοδοτείται καλά με αίμα και η καρδιά χαίρεται για την καλή παροχή βενζίνης με οξυγόνο.
Στο κάτω μέρος βλέπουμε την τεχνητή ακτινοβολία.
Το αίμα έχει πήξει, ρέει φυσικά πιο αργά, τα αγγεία έχουν στενέψει, έχουν σφιχτεί, όπως το
εξέφρασε πολύ καλά ο Κλάους, λόγω της εισροής ασβεστίου.
Θυμάστε το ασβέστιο των κυττάρων… το ασβέστιο στέλνει ένα σήμα στο κύτταρο: «Παρακαλώ, μύες, συσπαστείτε».
Τα αγγεία περιβάλλονται από μύες και συσπώνται.
Η αιμάτωση της καρδιάς, του εγκεφάλου και των νεφρών είναι σημαντικά μειωμένη υπό την επίδραση της κινητής
τηλεφωνίας και οι άνθρωποι λαμβάνουν λιγότερο οξυγόνο.
Και αυτή ακριβώς είναι η ιστορία του άντρα μου, την οποία θα ήθελα να διηγηθώ πολύ σύντομα εδώ, γιατί τη θεωρώ σημαντική.
Εκείνη την ημέρα, ο σύζυγός μου είπε: «Δεν αντέχω πια!», έπαθε εγκεφαλικό και υπέστη επιληπτικές κρίσεις.
Τον μετέφερα στο νοσοκομείο, παρά τη θέλησή του, με κουβέρτες απομόνωσης, με
προστατευτικό υλικό, το οποίο απορρίφθηκε αμέσως εκεί.
Στο νοσοκομείο έπεσε σε πλήρη κώμα.
Είχαν κάνει μια αξονική τομογραφία, και ο εγκέφαλος έμοιαζε με τον εγκέφαλο του Σάλφορντ, αυτόν που
μόλις έδειξε ο Κλάους, τον εγκέφαλο του αρουραίου.
Ο εγκέφαλος ήταν γεμάτος τρύπες και το χειρότερο ήταν ότι ο σύζυγός μου δεν μπορούσε
πλέον να τεθεί σε τεχνητή αναπνοή. Γιατί;
Το διάφραγμα είναι ένας μυς που εισπνέει και εκπνέει βαθιά.
Το διάφραγμα του άντρα μου ήταν σφιγμένο.
Και ανεξάρτητα από την πίεση τεχνητής αναπνοής που εφαρμόζαμε μέσω της κάνουλας οξυγόνου, μπορούσαμε να τον ξαπλώσουμε μπρούμυτα,
αλλά δεν μπορούσαμε πλέον να του κάνουμε τεχνητή αναπνοή.
Ναι. Τα νεφρά έχουν σταματήσει να λειτουργούν. Γιατί;
Τα νεφρά τροφοδοτούνται από μικρά νεφρικά αγγεία, τα οποία με τη σειρά τους περιβάλλονται από μυς.
Λόγω της σύσπασης, τα νεφρά δεν μπορούσαν πλέον να φιλτράρουν.
Είχε νεφρική ανεπάρκεια. Οι πνεύμονες δεν τροφοδοτούνταν πλέον με οξυγόνο, κ.λπ. κ.λπ.
Τεχνητή σίτιση, τα πάντα. Για έξι εβδομάδες πάλεψα: «Σας παρακαλώ, πηγαίνετέ τον σε άλλο δωμάτιο.»
Πήγα στην Επιτροπή Ηθικής. Μετά από έξι εβδομάδες, μεταφέρθηκε από τα 4.000 μW/m² σε ένα δωμάτιο όπου σχεδόν δεν υπήρχε τίποτα.
Μετά από τρεις ώρες κατάφεραν να του κάνουν τεχνητή αναπνοή. Την επόμενη μέρα άρχισε να αναπνέει μόνος του, και
μετά από μια εβδομάδα καθόταν στο αναπηρικό καροτσάκι.
Μπορέσαμε να ξεκινήσουμε τη λογοθεραπεία, τη φυσιοθεραπεία, τα πάντα, και οι τιμές των νεφρών βελτιώθηκαν γρήγορα.
Δεν μπορούσα να τον πάρω στο σπίτι, είχα τρία παιδιά (σε σχολική ηλικία), δεν είχα φροντιστή, γιατί έπρεπε να
του κάνουν συνεχώς αναρρόφηση, οπότε ζούσαμε σε μια «κοινότητα αναπνευστικών ασθενών».
Σύμφωνα με τη σύμβαση, όπως ορίζεται εγγράφως: θάλαμος με ηλεκτρομαγνητική θωράκιση, χωρίς ραδιοσήματα.
Μετά από δύο εβδομάδες ήρθε η νυχτερινή νοσοκόμα Μπίργκιτ: «Έχω δικαίωμα στο Wi-Fi μου.» – Ναι!
Κοιμήθηκα το βράδυ στο σπίτι του άντρα μου, έπρεπε να πάω στο ιατρείο στις οκτώ το πρωί, και είπα στη νοσοκόμα Μπίργκιτ:
«Μέχρι τις 22:00 το βράδυ, κλειδώνουμε την πόρτα, το κάνω εγώ ο ίδιος.»
«Αλλά μετά θα κλείσει το Wi-Fi, θα κάνετε σεξ με τον άντρα μου, και εγώ πρέπει να δουλέψω αύριο.»
Στις δύο το πρωί χτύπησε ο συναγερμός, και ο άντρας μου βρισκόταν εκεί όπου ήταν και πριν. Δεν κατάφερε να αναρρώσει από αυτό.
Πριν από σαράντα χρόνια, οι άνθρωποι με αλλεργίες γίνονταν αντικείμενο χλευασμού. Τα αλλεργιογόνα δεν ήταν ορατά,
Τώρα γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αλλεργιογόνα, όπως και η αλλεργία στα φιστίκια.
Και ακόμα κι αν δεν τα έχω εγώ, μπορεί να τα έχει ο Κλάους εδώ.
Σήμερα, οι άνθρωποι με ηλεκτροευαισθησία γίνονται αντικείμενο χλευασμού.
Όμως, το γεγονός ότι εγώ δεν έχω αυτό το πρόβλημα δεν αποδεικνύει ότι ούτε ο άλλος το έχει.
Και οι θεραπευτικές επιλογές, και αυτό μπορώ να σας το πω, είναι πραγματικά περιορισμένες.
Έχω δοκιμάσει πάρα πολλά, αλλά το πιο σημαντικό είναι η προληπτική έκθεση.
Οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να βγουν από την ένταση, για να πάρουν ξανά ανάσα· οι μύες τους πρέπει πρώτα να
χαλαρώσουν και μόνο τότε μπορούμε να τους προσφέρουμε οξυγόνο, βιταμίνες, μέταλλα και άλλα στοιχεία.
Αλλά το πιο σημαντικό —και δεν γνωρίζω κανέναν για τον οποίο να ισχύει κάτι διαφορετικό— είναι: να βγεις από τον κύκλο.
Και μετά έχουμε εδώ, όπως και εδώ, τα βοηθήματά μας.
Χωρίς αυτά δεν γίνεται. Τα ονόμασα «φάρμακα πρώτης ανάγκης».
Λοιπόν, αυτό σημαίνει «ηλεκτροευαισθησία»· θα το επαναπροσδιορίσω λίγο – θα μπορούσαμε να μην έχουμε συμπτώματα στα μέσα μαζικής
μεταφοράς, θα μπορούσαμε να συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, θα μπορούσαμε, θα μπορούσαμε, αν δημιουργούνταν
ορισμένες προϋποθέσεις. Και έκανα κάποιους υπολογισμούς.
Αν πιστέψουμε την αυστραλιανή μελέτη, το 17 % των ενηλίκων είναι ηλεκτροευαίσθητοι, τότε μόνο σε ένα νοσοκομείο με 500 ασθενείς
φτάνουμε στον αριθμό των 85 ατόμων που πάσχουν από αυτό το σύνδρομο. Αν το διαιρέσουμε με το τρία – ναι, έχουμε
τρίκλινα δωμάτια – καταλήγουμε σε είκοσι οκτώ δωμάτια.
Θα μπορούσαμε άνετα να γεμίσουμε δύο μονάδες με άτομα που πάσχουν από περιβαλλοντικές ασθένειες, με γιατρούς που πάσχουν από αυτές,
με νοσηλευτές που πάσχουν από αυτές, και δεν θα είχαμε λύσει το πρόβλημα της περίθαλψης, αλλά θα μπορούσαμε να το ανακουφίσουμε.
Το ίδιο ισχύει για τους παιδικούς σταθμούς, ισχύει και για τα σχολεία.
Ναι, θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε σε πολύ καλύτερη οικονομική κατάσταση, γιατί οι περισσότεροι από εμάς, που
πάσχουμε από ηλεκτροευαισθησία, θέλουμε να εργαστούμε. Θέλουμε να είμαστε μέρος της κοινωνίας.
Συζητήθηκε το πώς είναι δυνατόν να μειωθεί η ακτινοβολία και γι’ αυτό παρακαλώ όλους:
Βοηθήστε μας να δώσουμε ορατότητα στην ηλεκτροευαισθησία, ώστε εμείς —και μιλώ εκ μέρους όλων μας— να βρούμε και πάλι τη θέση
μας στην κοινωνία σας και να προχωρήσουμε μαζί προς ένα υγιές μέλλον, όπου θα χρειαζόμαστε όλο και
λιγότερες κίτρινες καρέκλες. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.