Þegar útsetning fyrir útvarpsbylgjum hafði stöðvast, sást aftur skýrt eðlilegt blóðflæði í báðum heilaæðum.
Með öðrum orðum: þrengsli blóðæða sem orsakast af útvarpsbylgjum. Á hægri hlið minni, á vinstri hlið
hins einstaklingsins, og kannski um allt hjá öðrum.
Ég gat mælt hjartsláttinn minn með geislun. Og nú er þetta orðið spennandi.
Við sjáum þessa tinda í upptökunum hér. Og þeir samsvara geislatindum.
Geislun frá farsímum veikir einnig ónæmiskerfið með því að draga úr hreyfanleika hvítra blóðkorna.
Fyrir fjörutíu árum var hlegið að fólki með ofnæmi. Ofnæmisvaldar sjást ekki.
Við vitum nú að ofnæmi er til, þar á meðal hnetuofnæmi.
Og jafnvel þótt ég eigi þau ekki, getur Klaus hér fengið þau.
Nú er hlegið að fólki með rafsegul-ofnæmi.
En bara af því að ég er ekki með vandamálið er það engin sönnun þess að hinn aðilinn sé ekki heldur með það.
Ég mun nú afhenda orðið samstarfsfólki mínu sem situr við hlið mér, Dr Monika Krout. Hún er næsti fyrirlesari.
Hún stundaði læknisfræði við Háskólann í Marburg, hlaut þar doktorsgráðu og vann síðan sem yngri
læknir í barnakrabbameinslækningum við Háskólann í Köln.
Hún hlaut rannsóknarstyrki á sviði krabbameinslækninga og blóðlækninga við Max Planck-stofnunina í München, sem og við
Háskólann í Texas og Heilbrigðisvísindamiðstöðina í Houston.
Hún hefur tekið að sér regluleg verkefni erlendis á Filippseyjum, í Indlandi, Nepal og Tansaníu.
Monika Krout rak eigin læknisþjónustu sem almenn læknir með sérhæfingu í náttúruvísindum og stundar
rannsóknir á raf- og segulofnæmi, einkum tengslum hjartsláttarbreytileika og útgeislunar farsíma.
Hún hefur verið á framfærslulífeyri síðan 2021; hún er ekkja, móðir þriggja fullorðinna barna og þegar orðin amma.
Saman með maka sínum rekur hún laxabú í Eifel, sérhæfir sig í laxi og nokkrum öðrum dýrategundum og vinnur að
varðveislu dýra- og plöntutegunda sem eru í útrýmingarhættu.
Við hlökkum mikið til kæra Monika, að heyra erindi þitt um "rafnæmismiða flóttafólk í eigin landi", þar sem þú munt
einnig deila eigin djúpt sársaukafullu reynslu af rafnæmi og andláti eiginmanns þíns. Ég vil nú afhenda þér orðið.
Fyrst og fremst, takk fyrir að hlusta, og ég vona að ykkur sé enn smá orka eftir til að
halda út með mér síðustu tuttugu mínúturnar.
Þema mitt er "Flóttamenn í eigin landi" – einfaldlega … já, af tveimur ástæðum … ég er persónulega snortinn.
Ég hef eytt síðustu þremur vikum í að undirbúa mig almennilega svo að ég geti verið fullkomlega til staðar hér á marga vegu.
Með innöndunarúllunni minni, en ég er virkilega hér núna.
Maðurinn minn varð fyrir áhrifum; hann lést af völdum þess, og í starfsreynslu minni hef ég haft svo marga rafnæma sjúklinga, svo
mörg hjálparóp sem ég gat í raun ekkert gert í vegna þess að stjórnmálamennirnir vildu ekki gegna sínu
hlutverki – og þess vegna er ég hér núna, um stundarsakir.
Flóttamenn í eigin landi. Táknið sýnir kolibrí í gulu hjarta, og það er alþjóðlegt tákn fyrir okkur
sem erum með EHS – svona köllum við það stuttlega.
Já, ég veit virkilega ekki hver í raun veit hvað kolibrí er eða hvaða ótrúlegar verur þær eru.
Þegar þú skoðar kolibríar, áttarðu þig á því að þeir eru einu dýrin sem flýja ekki þegar skógareldur brýst út.
Öll dýrin eru farin, allir menn eru farnir, og kolibríinn er ennþá að gera eitthvað sérstakt: hann flýgur að næsta á
og sækir vatn dropa fyrir dropa til að slökkva skógareldinn.
Og hugmyndin kom mér bara núna þegar ég sit hér.
Ótrúlegt, vá, hér erum við – ég veit ekki hversu margir kolibríar það eru, en við erum að reyna, dropa fyrir dropa, að takast á við
þetta mál, hættuna af geislun farsíma, skaðlegum bólusetningum og öllu öðru – og ég býð
einfaldlega nethlustendum okkar að vera kolibríar líka.
Allt þetta, kryddað með hjarta. Hjartað og hugurinn ganga hönd í hönd, og ég tel að hvenær sem við gerum
eitthvað, ættum við alltaf að leggja hjartað okkar í það.
Og auðvitað verðum við alltaf að nota skynsemi okkar þegar við tökum skynsamlegar ákvarðanir, og mér er alveg ljóst að við
getum ekki afnumið farsímasamskipti, en mögulegar lausnir eru til, og þess vegna getum við unnið saman. Það er mögulegt.
Stuttar bakgrunnsupplýsingar: Ég finn litinn gulan heillandi.
Á gömlum dögum – eins og margir okkar eldri manna muna – voru enn kolanámur, og menn tóku
kanarífugla – gular kanarífuglar – niður í námurnar í búrum.
Og þegar loftið kláraðist varð það hættulegt og námuverkamennirnir urðu að koma sér út úr námunni.
Og ég held að margir okkar sem eru rafnæmir – ég útskýri það síðar – séum dálítið eins og þessir kanarífuglar og
gætum jafnvel þjónað sem lítil viðvörun um hvað gæti gerst hjá öðrum líka. Ekki endilega – það er mikilvægt!
Margir okkar sem verða fyrir áhrifum af þessu leita hælis í kjallaranum okkar því við getum
ekki lengur sofið í venjulegu íbúðunum okkar.
Til svefns, til vinnu. Og kjallarar geta stundum verið óhugnanlegir, ekki mjög þægilegir.
Þeir eru að flýja frá íbúðum sínum inn í skóginn.
Ég sjálfur – ég er ekki einu sinni viss – eyddi tveimur eða þremur árum í að sofa í rauðri kofa sem var tvö á tvö metra í skógi
við -20 °C, því ég gat ekki lengur þolað að lifa án rafmagns.
Ég gat ekki þolað Funk, en ég komst í gegnum það aftur – ég slapp naumlega í gegnum.
Margir eru að flytja í leit að nýju heimili – hvert getum við annars farið?
Svona var lífið í starfsemi minni til ársins 2021, og margir okkar misstu vinnuna, þrátt
fyrir að við hefðum verið fær um svo margt.
Við erum kennarar, við erum læknar, við erum leikskólaliðar, við erum umönnunaraðilar, við erum byggingarverkamenn;
við höfum svo margar færni; við gætum gert raunverulegum mun.
Og sumir sjá enga aðra leið út en að taka eigið líf.
Og það er einmitt það sem gerðist með eiginmanni mínum: eftir að geisladósinni hafði verið aukið
var hann að elda í eldhúsinu og ég sagði við hann:
"Vinsamlegast farðu niður í kjallara; geislunarstigin eru há." Og hann sagði: "Þú veist, ég
hef fengið nóg." Svona hófst það í myndinni.
Og líka, eins og Klaus Buchner hefur einmitt lýst, er sársaukinn óbærilegur og hann er
einfaldlega eins og fangelsi sem engin leið er út úr.
Þegar ég áttaði mig fyrst á því að ég væri með rafsegul-ofnæmi – ég held að það hafi verið árið 2013 –
hugsaði ég: "Jæja, er þetta allt bara í höfðinu á mér?"
Eiga menn virkilega eitthvað? Þú sérð það ekki, þú finnur það ekki? Eða er það virkilega svona?
Ríkisstofnunin fyrir geislavörn segir að allt sé í huga.
Og fólk sagði: "Nei, í raun og veru eigum við það vandamál." Og það er spurningin sem við erum nú að kanna.
Nákvæmlega, guli stóllinn. Margir okkar gátu ekki komist út, og guli stóllinn táknar alla þá um allan
heim sem myndu gjarnan vilja vera hér en geta það ekki.
Ég er mannvera, ég kem úr rannsóknarstarfi, og hvenær sem ég rekst á eitthvað vil ég alltaf vita: er það satt eða ekki?
Og ég er alltaf að prófa hluti sjálfur, því þá get ég haft eitthvað að segja.
Svo, hvað gerði ég? Ég fékk mér langtímaútvarpsmerkjaeftirlitsmæli.
Ég settist niður í skurðstofunni okkar, sem var afskekkt.
Ég kallaði til samstarfsmanns sem framkvæmdi Doppler-skönnun á höfðinu og sagði honum:
Vinsamlegast skoðið hægri miðlægu heilarslagæðina og vinstri miðlægu heilarslagæðina og athugið hvort við sjáum
eitthvað þegar skurðhliðið opnast og útvarpsmerkið berst í gegn.
Já, hann sá eitthvað – þú getur séð þessa aflöngu tinda niðri þarna.
Þessar hæðartoppar merkja að í hvert sinn sem skurðlækningahurðin opnaðist (fjórum sinnum) minnkaði eða stöðvaðist blóðflæðið í
hægri miðlægu heilæð minni – og aðeins í hægri, ekki í vinstri.
Ég hefði aldrei getað haft áhrif á það. Þegar útsetningin fyrir útvarpsbylgjum hætti, sást blóðflæði um báðar
heilaæðar aftur eðlilegt; með öðrum orðum olli útsetningin fyrir útvarpsbylgjum æðastíflu.
Á hægri hlið mér, á vinstri hlið hins einstaklingsins, og kannski um allt fyrir aðra.
Næsta tilraun: Ég var hér; ég gekk um skóginn hér og fylgdist með hjartslætti mínum.
Ég gerði þetta á sjálfum mér, á yfir þúsund manns, á llömmum og alpökkum, og ekki nóg með að ég tengdi rafleiðara við
þátttakendurna, heldur setti ég einnig dosímetri á handleggi þeirra samtímis, sem framkvæmdi langtíma samhliða upptöku.
Það þýðir að ég gat mælt hjartsláttartíðni mína með geislun. Og nú fer þetta að verða spennandi.
Við sjáum þessa tinda hér á upptökunum, og þeir samsvara geislatindum. Þú sérð það nokkuð skýrt.
Með einni undantekningu: hér hækkar hjartsláttur minn – ekki vegna geislunar á staðnum, heldur vegna hóls í skóginum sem
reyndi ekki jafn mikið á mig og útsetningin fyrir útvarpsbylgjum.
Það sama gildir um lamasar og alpökur – þær geta ekki greint farsímamöstur frá tréi.
Síðan var forveri minn, Klaus, svo góður að segja mér frá blóðprufunum.
Og svona var mér lýst því: við tökum blóðprufu, útsetjum fólk fyrir geislun, tökum aðra blóðprufu, og blóðið breytist.
Þá kom iðnaðurinn og sagði: "Ó, fólk, blóðstorknunin er orsökuð af því að annað blóðprófa var tekið."
Og þá hugsaði ég: Veistu hvað, skulum gera þetta öðruvísi.
Ég tek blóðprufu og tek tvær rör og tvær þekjuflakka.
Ég slökkvi á útvarpinu á öðru glerinu, en ekki á hinu – á sama tíma.
Og svo mun ég líta undir dökkvelli-smásjá til að sjá hvað gerist. Skoðum þetta.
Hér sjáum við blóð sem hefur ekki verið geislað, við sjáum hvítan blóðkorn – það er litla hvítu veran efst, sem er á varðbergi
eftir bakteríum og skaðlegum efnum og leggur þannig af stað í ferðalag sitt til að berjast gegn
eða vernda líkamann gegn sjúkdómsvaldandi örverum.
Allt í lagi, förum áfram núna, og eftir stutta stund munum við sjá sama blóðprufu frá sama
þátttakanda, tekna á sama tíma – þar er hún.
Og hér sjáum við muninn. Rauðu blóðkornin hafa klumpast saman.
Við sjáum enn litlu hvítu blóðkorninu okkar falin í miðju klasans, en það er ekki að gera neitt – eða varla neitt.
Þetta þýðir að þegar maður er útsettur fyrir útgeislun frá farsímum veikist ónæmiskerfið einnig vegna
þess að hvítu blóðkornin eru ekki lengur eins hreyfanleg. Er það skiljanlegt? (Áhorfendur: Já)
Allt í lagi, förum áfram. Síðan kom sjúklingur, listkennari, inn og sagði:
Vissirðu, ég mála þér fallega mynd.
Og ég deili þessu hér með þökkum til konunnar, ef hún er að horfa.
Í efri hluta myndarinnar sjáum við bensínpumpu – kannski ekki alveg við hæfi fyrir þessa tíma – og
sjáum heilbrigðan ljóma og heilbrigðar blóðfrumur.
Eldsneytislæsið er vel blóðflætt og hjartað gleðst yfir góðu framboði súrefnisríks bensíns.
Í neðri hlutanum sjáum við gervigeislunina.
Blóðið hefur storknað, svo eðlilega rennur það hægari; æðarnar eru þrengdar og krampakvaddar, eins og
Klaus orðaði það svo vel, vegna innstreymis kalsíums.
Þú manst eftir frumukalsíuminu… það sendir boð til frumunnar: "Vinsamlegast, vöðvar, spenntist."
Blóðæðar eru umluktar vöðvum og fara í krampa.
Blóðflæði til hjarta, heilans og nýrnanna minnkar verulega í nærveru farsímasigna, og fólk fær minna súrefni.
Og þetta er nákvæmlega sagan af eiginmanni mínum, sem ég vil deila hér í stuttu máli, því mér finnst hún mikilvæg.
Á þeim tiltekna degi sagði eiginmaðurinn minn: "Nóg komið af mér!" og fékk síðan heilablóðfall og flogaveikiköst.
Ég tók hann á sjúkrahús, gegn vilja hans, með einangrunarvörpum og verndarbúnaði, sem var þar strax fargað.
Hann féll í djúpt dái á sjúkrahúsi.
Þeir höfðu gert tölvusneiðmynd og heilinn leit alveg út eins og sá frá Salford sem Klaus hafði rétt sýnt okkur – rottuheili.
Heili hans var fullur af götum, og það versta var: ekki var lengur hægt að tengja manninn minn við öndunarvél. Af hverju?
Þindin er vöðvi sem dregst saman og slakar djúpt þegar þú andar að þér og frá þér.
Þvagrásarfellingu eiginmanns míns var þröng.
Og sama hvaða þrýstingsstigi öndunar var beitt í gegnum súrefnisleiðsluna, mátti leggja hann
á magann, en ekki lengur framkvæma öndun hans.
Já. Nýrnarnir hafa brugðist. Af hverju?
Nýrnarnir eru blóðfærðir af smáum nýráðarslagæðum sem aftur eru umluktar vöðvum.
Vegna stíflunnar gátu nýrnurnar ekki lengur síað.
Hann fékk nýrnabilun. Lungun hans fengu ekki lengur neinn súrefni, og svo framvegis.
Gervifóður, allt. Ég barðist í sex vikur: "Vinsamlegast taktu hann í annað herbergi."
Ég fór til siðanefndarinnar. Eftir sex vikur flutti hann úr herbergi með 4.000 μW/m² í herbergi þar sem var varla neitt.
Eftir þrjár klukkustundir tókst þeim að tengja hann við öndunarvél. Daginn eftir byrjaði hann
að anda sjálfur; eftir viku sat hann í hjólastól.
Við gátum hafið talþjálfun, sjúkraþjálfun og allt annað, og nýrnastarfsemin hans batnaði fljótt.
Ég gat ekki tekið hann heim – ég átti þrjú skólabörn og engan sem gæti séð um hann, því hann þurfti alltaf að vera
sogaður, svo við enduðum í sameiginlegu íbúð með öndunarvél.
Eins og fram kemur í skriflegu samningi: skjölduherbergi, engin þráðlaus nettenging.
Eftir tvær vikur kom Birgit, næturhjúkrunarfræðingurinn: "Ég á rétt á Wi-Fi." – Já!
Ég svaf hjá manninum mínum í gærkvöldi, þurfti að vera á aðgerðardeildinni klukkan átta um
morguninn og sagði hjúkrunarfræðingi Birgittu:
Fram til klukkan 22:00 munum við halda hurðinni lokaðri – ég geri það sjálfur.
En þá deyr Wi-Fi-ið, þú ert að gefa manninum mínum munnmök og ég þarf að vinna á morgun.
Vakningarbjallan hringdi klukkan tvö um nóttina, og eiginmaðurinn minn var ennþá þar sem hann
hafði verið áður. Hann náði sér aldrei eftir það.
Fyrir fjörutíu árum var hlegið að fólki með ofnæmi. Þú gætir ekki séð ofnæmisvaka,
Við vitum nú að það eru ofnæmisvaldar, þar á meðal hnetuofnæmi.
Og jafnvel þótt ég eigi þau ekki, getur Klaus hér fengið þau.
Nú er hlegið að fólki með rafsegul-ofnæmi.
En bara af því að ég á ekki þann vanda þýðir það ekki að hinn aðilinn eigi hann ekki heldur.
Og meðferðarvalkostirnir – og það get ég sagt þér – eru í raun mjög takmarkaðir.
Ég hef reynt margt, margt, en það mikilvægasta er útsetningarfyrirbygging.
Fólk þarf fyrst að taka sér pásu frá átökunum til að ná andanum; vöðvarnir þurfa að slaka á, og aðeins þá getum við
aðstoðað með súrefni, vítamínum, steinefnum og öðru slíku.
En það mikilvægasta – og ég þekki engan sem það sé öðruvísi fyrir – er: farðu af útvarpinu.
Og svo, rétt eins og hér, höfum við líka auðlindir okkar hér.
Þú getur ekki verið án þeirra. Ég hef kallað þau "lyf sem tekin eru eftir þörfum".
Svo, þetta er hvað "rafnæmur" þýðir; leyfðu mér að orða það öðruvísi – við gætum ferðast með almenningssamgöngum án einkenna,
við gætum sótt viðburði, við gætum, við gætum – ef aðeins væru gerðar nokkrar litlar breytingar. Og ég hef reiknað það út.
Ef við eigum að trúa australsku rannsókninni, 17 prósent fullorðinna eru rafnæmar, sem gefur okkur töluna 85 sjúklinga sem
þurfa meðferð á sjúkrahúsinu einu; ef við deilum því með þremur – já, við höfum þrjú rúm í
herbergjunum – þá fáum við tuttugu og átta herbergi.
Við gætum auðveldlega fyllt tvær deildir af fólki sem þjáist af umhverfissjúkdómum, af læknum sem þjást af þeim og af
umönnunaraðilum sem þjást af þeim, og þótt við hefðum ekki leyst umönnunarvandamál okkar gætum við létt á byrðinni.
Sama gildir um leikskóla; það gildir um skóla.
Já, við gætum verið í mun betri fjárhagsstöðu, því flest okkar sem eru rafnæm viljum vinna. Við viljum vera hluti af samfélaginu.
Spurningin um hvernig draga megi úr geislun kom upp, og þess vegna vil ég spyrja alla:
Vinsamlegast hjálpið til við að vekja athygli á rafsegulnæmi, svo að við – og ég tala fyrir hönd allra – getum aftur átt sess í
samfélaginu, og svo að við getum sameiginlega stefnt að heilbrigðri framtíð og þurft
sífellt færri gulu stóla. Takk fyrir að hlusta.