Po ustąpieniu ekspozycji na promieniowanie znów widać normalne wartości przepływu w obu tętnicach mózgowych.
To znaczy: zwężenie naczyń pod wpływem fal radiowych. U mnie po prawej stronie, u kogoś
innego po lewej, a u innych osób być może wszędzie.
Udało mi się zmierzyć tętno za pomocą promieniowania. A teraz robi się ciekawie.
Widzimy tutaj te piki na wykresach. I pokrywają się one z pikami promieniowania.
W przypadku ekspozycji na promieniowanie telefonii komórkowej układ odpornościowy ulega osłabieniu
również z powodu zmniejszonej ruchliwości białych krwinek.
40 lat temu z alergików się śmiano. Alergenów nie dało się zobaczyć.
Obecnie wiadomo, że istnieją alergie, w tym również alergia na orzeszki ziemne.
A nawet jeśli ich nie mam, to Klaus może je tu mieć.
Obecnie osoby cierpiące na nadwrażliwość na pole elektryczne są wyśmiewane.
Ale to, że ja nie mam tego problemu, nie oznacza, że inni też go nie mają.
Oddaję teraz głos mojej koleżance, dr Monice Krout, która siedzi obok mnie. To ona będzie następną prelegentką.
Studiowała medycynę na Uniwersytecie w Marburgu, gdzie uzyskała stopień doktora, a następnie pracowała jako asystentka
na oddziale onkologii dziecięcej Uniwersytetu w Kolonii.
Otrzymała stypendia badawcze w dziedzinie onkologii i hematologii w Instytucie Maxa Plancka w Monachium, a także na Uniwersytecie
Teksańskim oraz w Centrum Nauk o Zdrowiu w Houston.
Ma na swoim koncie regularne wyjazdy zagraniczne na Filipiny, do Indii, Nepalu i Tanzanii.
Monika Krout prowadziła własną praktykę lekarską o profilu przyrodniczym jako specjalistka medycyny ogólnej i prowadzi
badania w dziedzinie nadwrażliwości na pole elektromagnetyczne, w szczególności nad związkiem między
zmiennością rytmu serca a promieniowaniem sieci komórkowych.
Od 2021 roku jest na wcześniejszej emeryturze, jest wdową, matką trójki dorosłych dzieci, a także już babcią.
Wraz ze swoim partnerem prowadzi hodowlę pstrągów w regionie Eifel, skupiając się przede wszystkim na tej
działalności, a także na hodowli kilku innych zwierząt oraz na ochronie gatunków zwierząt i roślin zagrożonych wyginięciem.
Z niecierpliwością czekamy, droga Moniko, na Twój wykład zatytułowany „Uchodźcy z nadwrażliwością na pole elektryczne we
własnym kraju”, w którym opowiesz również o swoich własnych, bardzo przygnębiających doświadczeniach
związanych z nadwrażliwością na pole elektryczne oraz śmiercią Twojego męża. Oddaję Ci głos.
Przede wszystkim dziękuję za uwagę i mam nadzieję, że wszyscy mają jeszcze trochę siły, by
spędzić ze mną tutaj ostatnie dwadzieścia minut.
Moim tematem są „uchodźcy we własnym kraju”, po prostu… no cóż, z dwóch powodów… sam jestem w tej sytuacji.
Od trzech tygodni naprawdę się przygotowywałem, żeby móc w pełni zaangażować się w wiele spraw tutaj.
Z inhalatorem, ale teraz naprawdę tu jestem.
Mój mąż cierpiał na tę chorobę, zmarł z jej powodu, a w mojej praktyce miałam tak wielu pacjentów z nadwrażliwością na pole
elektromagnetyczne, tak wiele próśb o pomoc, którym tak naprawdę nie mogłam pomóc, ponieważ politycy nie
chcieli współpracować – i właśnie dlatego teraz tu jestem.
Uchodźcy we własnym kraju. Symbolem jest koliberek w żółtym sercu – to światowy znak dla
nas, osób z EHS, tak nazywamy to w skrócie.
Tak, nie mam pojęcia, kto w ogóle wie, co oznacza słowo „kolibri” i jakie to wspaniałe zwierzęta.
Gdy przyjrzymy się kolibrom, zauważymy, że w przypadku pożaru lasu są one jedynymi zwierzętami, które nie uciekają.
Wszystkie zwierzęta odeszły, wszyscy ludzie odeszli, a koliberek robi jeszcze coś niezwykłego: leci nad najbliższą
rzekę i zbiera kroplę po kropli, by ugasić pożar lasu.
I właśnie wtedy, kiedy tu siedzę, wpadłem na ten pomysł.
O rany, wow, już tu jesteśmy – nie wiem, ilu kolibry próbujemy, kropla po kropli, walczyć z tą sytuacją, z zagrożeniem związanym
z telefonami komórkowymi, szkodliwymi szczepionkami i innymi sprawami – i po prostu zapraszam
również słuchaczy online, by stali się kolibry.
A do tego wszystkiego dodajmy odrobinę serca. Serce i rozum idą w parze, i uważam, że kiedy coś
robimy, powinniśmy zawsze podchodzić do tego z sercem.
I oczywiście zawsze kierując się rozsądkiem – podejmujemy rozsądne decyzje – i jest dla mnie całkowicie jasne, że nie
możemy zrezygnować z telefonii komórkowej, ale istnieją możliwe rozwiązania i dlatego możemy współpracować. To jest możliwe.
Krótkie wprowadzenie: Uważam, że kolor żółty jest fascynujący.
Kiedyś – wielu z nas, starszych, jeszcze to pamięta – istniały kopalnie, a do nich zabierano w klatkach kanarki, żółte kanarki.
A kiedy zabrakło im powietrza, sytuacja stawała się niebezpieczna i górnicy musieli opuścić kopalnię.
I wydaje mi się, że wielu z nas, osób wrażliwych na promieniowanie elektromagnetyczne – wyjaśnię to za chwilę – jest
trochę jak te kanarki i stanowi być może pewnego rodzaju ostrzeżenie tego, co może się przydarzyć innym
ludziom. Niekoniecznie musi się przydarzyć – to ważne!
Wiele osób dotkniętych tym problemem ucieka do piwnic, ponieważ nie są już w stanie spać w swoich zwykłych mieszkaniach.
Do spania, do pracy. A piwnice bywają czasem straszne, nie są ładne.
Uciekają z mieszkań do lasu.
Sam spałem – nawet nie wiem, czy dwa, czy trzy lata – w czerwonej chatce o wymiarach dwa na dwa metry w lesie, przy
temperaturze -20°C, bo nie mogłem już znieść życia bez prądu.
Nie wytrzymałem tego zamieszania, ale znowu mi się udało – ledwo się wykaraskałem.
Wiele osób się przeprowadza w poszukiwaniu nowego miejsca – dokąd jeszcze możemy się udać?
Tak właśnie wyglądało życie w moim gabinecie do 2021 roku – wielu z nas straciło pracę, a mieliśmy tak wiele do zaoferowania.
Jesteśmy nauczycielami, jesteśmy lekarzami, jesteśmy wychowawcami, jesteśmy opiekunami, jesteśmy robotnikami budowlanymi
– potrafimy tak wiele, moglibyśmy wnieść dodatkową wartość.
A niektórzy ludzie nie widzą innego wyjścia, jak tylko odebrać sobie życie.
Tak samo było w przypadku mojego męża – po zwiększeniu dawki promieniowania, kiedy gotował w kuchni, a ja mu powiedziałam:
„Proszę, zejdź do piwnicy, poziom promieniowania wzrósł”. A on odpowiedział: „Wiesz, nie chcę już
tego”. Tak to się zaczęło, przynajmniej w filmie.
A poza tym, tak jak właśnie opisał to Klaus Buchner, to są to nieznośne bóle i po prostu więzienie, z którego nie ma wyjścia.
Kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z nadwrażliwością na pole elektromagnetyczne – wydaje mi się, że było to w 2013
roku – pomyślałem: „No cóż, czy to tylko moja wyobraźnia?
„Czy ludzie naprawdę coś mają? Nie widać tego, nie czuć tego? A może tak właśnie jest?”
Federalny Urząd ds. Ochrony przed Promieniowaniem twierdzi, że to kwestia nastawienia.
A ludzie powiedzieli: „Tak, rzeczywiście, mamy ten problem”. I właśnie tej kwestii się teraz przyjrzymy.
Dokładnie, to żółte krzesło. Wielu z nas nie mogło już stąd wyjść, a to żółte krzesło symbolizuje wszystkich ludzi
na całym świecie, którzy chcieliby tu być, ale nie mogą.
Jestem człowiekiem, pochodzę ze środowiska naukowego i kiedy coś słyszę, zawsze chcę wiedzieć: czy to prawda, czy nie.
I zawsze przeprowadzam eksperymenty na sobie, bo dzięki temu mogę się wypowiedzieć na ten temat.
No więc, co zrobiłem? Kupiłem miernik długotrwały do sieci bezprzewodowych.
Usiadłem w naszym gabinecie, który był odgrodzony.
Poprosiłem kolegę, żeby wykonał badanie dopplerowskie naczyń krwionośnych głowy, i powiedziałem mu:
„Sprawdź proszę prawą tętnicę środkową mózgu i lewą tętnicę środkową mózgu, a kiedy otworzą się drzwi
gabinetu i dotrze sygnał radiowy, zobacz, czy coś widać.”
Tak, coś zauważył – na dole widać te wydłużone piki.
Te skoki oznaczają, że za każdym razem, gdy otwierały się drzwi gabinetu (cztery razy), przepływ krwi przez moją prawą,
środkową tętnicę mózgową zmniejszał się lub całkowicie zanikał – i dotyczyło to wyłącznie tętnicy prawej, a nie lewej.
Nigdy nie miałbym na to wpływu. Po wyłączeniu promieniowania radiowego widać tu znowu normalne wartości
przepływu w obu tętnicach mózgowych, co oznacza: zwężenie naczyń pod wpływem promieniowania radiowego.
U mnie po prawej, u tego drugiego po lewej, a u innych ludzi może wszędzie.
Kolejna próba: Byłem tutaj, spacerowałem po lesie i mierzyłem tętno.
U mnie, u ponad 1 000 osób, u lam i alpak – nie tylko podłączałem ludziom EKG, ale jednocześnie zakładałem im na ramię
dozymetr, który wykonywał równoległy, długoterminowy zapis.
Oznacza to, że udało mi się zmierzyć tętno za pomocą promieniowania. A teraz robi się ciekawie.
Na tych wykresach widać te piki, które pokrywają się z pikami promieniowania. Widać to całkiem wyraźnie.
Z jednym wyjątkiem: w tym miejscu moje tętno wzrasta – nie dlatego, że tam występowało promieniowanie, ale dlatego, że
w lesie znajduje się wzgórze, którego pokonanie nie było dla mnie tak męczące jak narażenie na promieniowanie radiowe.
To samo dotyczy lam i alpak, które nie potrafią odróżnić masztu nadawczego od drzewa.
Potem mój poprzednik, Klaus, uprzejmie opowiedział mi o badaniach krwi.
A opisano mi to w ten sposób: pobieramy krew, poddajemy ludzi działaniu promieniowania,
ponownie pobieramy krew, a krew ulega zmianie.
Wtedy wkroczył przemysł i stwierdził: „Ach, ci ludzie… Zakrzepowanie krwi wynika z drugiego pobrania krwi”.
I wtedy pomyślałem: Wiecie co, zrobimy to inaczej.
Pobieram krew, biorę dwie probówki i dwie nakładki.
Jedną szybę wyłączam, drugą nie wyłączam – równolegle.
A potem sprawdzam pod mikroskopem z poliem ciemnym, co się dzieje. I przyjrzyjmy się temu.
Widzimy tu krew, która nie została poddana promieniowaniu, widzimy białą krwinkę – to ta mała biała istota u góry, która
poszukuje bakterii i szkodliwych substancji i wyrusza w swoją podróż, aby zwalczać szkodniki lub chronić człowieka przed nimi.
No to teraz obejrzyjmy dalej i zaraz zobaczymy tę samą krew od tego samego uczestnika
badania, pobraną w tym samym czasie – oto ona.
I tu widać różnicę. Czerwone krwinki są zbite w grudki.
Wciąż widzimy naszą małą białą krwinkę ukrytą pośrodku, w tej grupie, ale ona w ogóle nic nie robi – albo prawie nic.
Co to oznacza: W przypadku ekspozycji na promieniowanie telefonii komórkowej układ odpornościowy jest osłabiony
również dlatego, że białe krwinki nie są już tak ruchliwe. Czy to logiczne? (Publiczność: Tak)
No dobrze, kontynuujmy. Potem przyszła pacjentka, nauczycielka plastyki, i powiedziała:
„Wie pan, namaluję panu piękny obraz”.
I pokazuję to tutaj, składając podziękowania tej pani, jeśli akurat to ogląda.
W górnej części zdjęcia widzimy dystrybutor paliwa – co może nie do końca pasować do
tamtych czasów – oraz zdrowy blask i zdrowe krwinki.
Kranik zbiornika paliwa jest dobrze ukrwiony, a serce cieszy się z dobrego dopływu tlenu wraz z benzyną.
W dolnej części widzimy promieniowanie sztuczne.
Krew jest skrzepnięta, naturalnie płynie wolniej, naczynia są zwężone i skurczone, jak to bardzo
trafnie ujął Klaus w kontekście napływu wapnia.
Pamiętacie ten wapń komórkowy… wysyła on do komórki sygnał: „Proszę, mięśnie, skurczcie się”.
Naczynia krwionośne są otoczone mięśniami i ulegają skurczowi.
W obecności sieci komórkowej ukrwienie serca, mózgu i nerek jest znacznie mniejsze, a ludzie otrzymują mniej tlenu.
I właśnie o to chodzi w historii mojego męża, którą chciałabym tutaj jeszcze krótko opowiedzieć, bo uważam to za ważne.
Tego dnia mój mąż powiedział: „Nie chcę już tego!”, po czym doznał udaru mózgu i napadów padaczkowych.
Zabrałem go do szpitala wbrew jego woli, z kocami izolacyjnymi i środkami ochronnymi, które natychmiast tam zutylizowano.
W szpitalu zapadł w głęboką śpiączkę.
Wykonano tomografię komputerową, a mózg wyglądał tak samo jak mózg ze Salfordu, który właśnie pokazał Klaus – mózg szczura.
Mózg był całkowicie podziurawiony, a najgorsze było to, że nie można było już zapewnić mojemu mężowi wentylacji. Dlaczego?
Przepona to mięsień, który pracuje głęboko podczas wdechu i wydechu.
Mój mąż miał skurcz mięśnia przepony.
I bez względu na to, z jakim ciśnieniem podawano tlen przez kaniulę, można było położyć go
na brzuchu, ale nie dało się już go wentylować.
Tak. Nierki przestały funkcjonować. Dlaczego?
Nerki są ukrwione przez małe naczynia nerkowe, które z kolei są otoczone mięśniami.
Z powodu skurczu nerki nie były już w stanie filtrować.
Doszło u niego do niewydolności nerek. Płuca przestały otrzymywać tlen itd., itd.
Wyłącznie sztuczne żywienie. Przez sześć tygodni walczyłam: „Proszę, zabierzcie go do innego pokoju”.
Byłem w komisji etycznej. Po sześciu tygodniach przeniesiono go z miejsca o natężeniu 4 000
μW/m² do pokoju, w którym prawie nic nie było.
Po trzech godzinach udało się go podłączyć do respiratora. Następnego dnia zaczął samodzielnie
oddychać, a po tygodniu siedział już na wózku inwalidzkim.
Mogliśmy zacząć terapię logopedyczną, fizjoterapię i wszystko inne, a wyniki badań nerek szybko się poprawiły.
Nie mogłam zabrać go do domu – miałam troje dzieci (w wieku szkolnym), nie miałam opiekuna, bo trzeba było go ciągle odsysać,
więc mieszkał w wspólnocie osób korzystających z respiratora.
Zgodnie z umową, ustaloną na piśmie: pokój z ekranowaniem, bez sygnału radiowego.
Po dwóch tygodniach przyszła pielęgniarka nocna Birgit: „Mam prawo do Wi-Fi” – Tak!
W nocy spałam u męża, rano o ósmej musiałam iść do gabinetu, powiedziałam siostrze Birgit:
„Do godziny 22.00 wieczorem, zamykamy drzwi, sam to robię.
„Ale zaraz wyłączy się Wi-Fi, wy obciągacie mojego męża, a ja jutro muszę iść do pracy”.
O drugiej w nocy zadzwonił alarm, a mój mąż był tam, gdzie był wcześniej. Już się z tego nie podniósł.
Czterdzieści lat temu z alergików się śmiano. Alergenów nie dało się zobaczyć,
Obecnie wiadomo, że istnieją alergeny, w tym alergia na orzeszki ziemne.
A nawet jeśli ich nie mam, to Klaus może je tu mieć.
Obecnie osoby cierpiące na nadwrażliwość na prąd są wyśmiewane.
Ale to, że ja nie mam tego problemu, nie oznacza, że inni też go nie mają.
A możliwości leczenia – i to mogę Państwu powiedzieć – są naprawdę ograniczone.
Próbowałem już naprawdę wielu rzeczy, ale najważniejsza jest profilaktyka ekspozycyjna.
Ludzie muszą najpierw się wyłączyć, żeby w ogóle złapać oddech; mięśnie muszą się najpierw rozluźnić, a dopiero potem
możemy im dostarczyć tlen, witaminy, minerały i inne składniki.
Ale najważniejsze – i nie znam nikogo, u kogo byłoby inaczej – to: wyrwać się z tej pułapki.
No i mamy tu, tak jak i tutaj, nasze pomoce.
Bez nich nie da się obejść. Nazwałem je „lekami stosowanymi w razie potrzeby”.
No więc, chodzi o nadwrażliwość na bodźce elektryczne – spróbuję to inaczej ująć: moglibyśmy nie odczuwać dolegliwości w środkach
transportu publicznego, moglibyśmy uczestniczyć w wydarzeniach, moglibyśmy, moglibyśmy, gdyby tylko
stworzono pewne warunki. I policzyłem to kiedyś.
Jeśli wierzyć wynikom australijskiego badania, 17% dorosłych cierpi na nadwrażliwość na pole elektromagnetyczne, to w samym
szpitalu przy 500 pacjentach daje nam to liczbę 85 osób dotkniętych tym problemem; jeśli podzielimy
tę liczbę przez trzy – tak, mamy pokoje trzyosobowe – otrzymamy dwadzieścia osiem pokoi.
Moglibyśmy z łatwością zapełnić dwie placówki osobami cierpiącymi na choroby związane ze środowiskiem, lekarzami, którzy na nie
cierpią, oraz opiekunami, którzy na nie cierpią, i nie rozwiązalibyśmy naszego problemu
opieki, ale moglibyśmy go nieco złagodzić.
To samo dotyczy przedszkoli i szkół.
Tak, nasza sytuacja ekonomiczna mogłaby być znacznie lepsza, ponieważ większość z nas, osób
wrażliwych na pole elektromagnetyczne, chce pracować. Chcemy być częścią społeczeństwa.
Poruszono kwestię tego, jak można ograniczyć promieniowanie, dlatego proszę wszystkich:
Pomóżcie nam zwrócić uwagę na problem nadwrażliwości na pole elektromagnetyczne, abyśmy – i mówię tu w imieniu nas wszystkich
– znów znaleźli swoje miejsce w społeczeństwie oraz abyśmy wspólnie zmierzali ku zdrowej przyszłości, w której będziemy
potrzebować coraz mniej żółtych krzeseł. Dziękuję za uwagę.