ரேடியோஃபிரீக்வென்சி வெளிப்பாடு நின்றவுடன், இரு மூளைக் தமனிகளிலும் சாதாரண இரத்த ஓட்ட மதிப்புகள் மீண்டும் தெளிவாகக் காணப்பட்டன.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால்: ரேடியோ அலைகளால் ஏற்படும் இரத்த நாளங்களின் குறுக்கம். என் வலது பக்கத்தில், மற்றவரின் இடது
பக்கத்தில், மற்றும் ஒருவேளை மற்றவர்களுக்கு எல்லா இடங்களிலும்.
கதிர்வீச்சு வெளிப்பாட்டைப் பயன்படுத்தி என் இதயத் துடிப்பை அளவிட முடிந்தது. இப்போது இது உற்சாகமாகிறது.
நாம் இங்கே உள்ள பதிவுகளில் இந்த உச்சங்களைக் காணலாம். மேலும் அவை கதிர்வீச்சு உச்சங்களுடன் ஒத்துப்போகின்றன.
கைபேசி கதிர்வீச்சு, வெள்ளை இரத்த அணுக்களின் இயக்கத்தை குறைப்பதன் மூலம் நோயெதிர்ப்பு மண்டலத்தையும் பலவீனப்படுத்துகிறது.
நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒவ்வாமை உள்ளவர்களைப் பார்த்து சிரித்தார்கள். ஒவ்வாமை ஊக்கிகளை உங்களால் பார்க்க முடியாது.
வேர்க்கடலை ஒவ்வாமை உட்பட ஒவ்வாமைகள் உள்ளன என்பது இப்போது நமக்குத் தெரியும்.
மேலும், என்னிடம் அவை இல்லாவிட்டாலும், இங்கிருக்கும் க்ளாஸிடம் அவை இருக்கலாம்.
இப்போது, மின்காந்த அதிஉணர்திறன் கொண்ட மக்கள் கேலி செய்யப்படுகிறார்கள்.
ஆனால் எனக்கு அந்தப் பிரச்சினை இல்லை என்பதற்காக, மற்றவருக்கும் அது இல்லை என்று நிரூபிக்க முடியாது.
இப்போது எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் எனது சக ஊழியரான டாக்டர் மோனிகா க்ரௌட்டிடம் நான்
பொறுப்பை ஒப்படைக்கிறேன். அவர்தான் அடுத்த பேச்சாளர்.
அவர் மர்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவம் பயின்றார், அங்கு தனது முனைவர் பட்டத்தைப் பெற்றார், பின்னர் கொலோன்
பல்கலைக்கழகத்தில் குழந்தைகள் புற்றுநோயியல் துறையில் இளநிலை மருத்துவராகப் பணியாற்றினார்.
அவருக்கு மியூனிக்கில் உள்ள மேக்ஸ் பிளாங்க் நிறுவனத்திலும், டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் ஹூஸ்டனில் உள்ள சுகாதார
அறிவியல் மையத்திலும் புற்றுநோயியல் மற்றும் இரத்தவியல் துறையில் ஆராய்ச்சிப் பெல்லோஷிப்புகள் வழங்கப்பட்டன.
அவர் பிலிப்பைன்ஸ், இந்தியா, நேபாளம் மற்றும் டான்சானியாவில் வெளிநாட்டுப் பணிகளைத் தொடர்ந்து மேற்கொண்டுள்ளார்.
மோனிகா க்ரௌட், ஒரு பொது மருத்துவராக இயற்கை அறிவியலில் நிபுணத்துவம் பெற்ற தனது சொந்த மருத்துவமனையை நடத்தி வருகிறார்,
மேலும் மின்சார அதிர்ச்சி உணர்தன்மை, குறிப்பாக இதயத் துடிப்பு மாறுபாடு மற்றும் கைபேசி
கதிர்வீச்சுக்கு இடையிலான தொடர்பு குறித்து ஆய்வு செய்கிறார்.
அவர் 2021 முதல் முன்கூட்டியே ஓய்வு பெற்றுள்ளார்; அவர் ஒரு விதவை, மூன்று வயது வந்த
பிள்ளைகளின் தாய் மற்றும் ஏற்கனவே ஒரு பாட்டி ஆவார்.
தனது துணையுடன் இணைந்து, அவர் ஐஃபெல் பகுதியில் ஒரு டிரவுட் மீன் பண்ணையை நடத்துகிறார். அங்கு டிரவுட் மீன்கள் மற்றும் வேறு சில
விலங்குகளை வளர்ப்பதிலும், அழிவின் விளிம்பில் உள்ள விலங்கு மற்றும் தாவர இனங்களைப் பாதுகாப்பதிலும் அவர் நிபுணத்துவம் பெற்றுள்ளார்.
நாங்கள் மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறோம் அன்புள்ள மோனிகா, 'தங்கள் சொந்த நாட்டில் மின் உணர்திறன் அகதிகள்' என்ற தலைப்பில்
நீங்கள் ஆற்றவிருக்கும் உரையைக் கேட்க நாங்கள் மிகவும் ஆவலாக உள்ளோம். அதில், மின் உணர்திறன் தொடர்பான உங்கள் சொந்த ஆழ்ந்த
வேதனையான அனுபவங்களையும், உங்கள் கணவரின் மரணத்தையும் நீங்கள் பகிர்ந்துகொள்ளவிருக்கிறீர்கள்.
இப்போது நான் உங்களிடம் பேச்சை ஒப்படைக்கிறேன்.
முதலில், செவிமடுத்ததற்கு நன்றி, மேலும் இங்கு என்னுடன் கடைசி இருபது நிமிடங்களைச் செலவிட அனைவருக்கும்
இன்னும் கொஞ்சம் ஆற்றல் மீதமிருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.
என் தலைப்பு 'தங்கள் சொந்த நாட்டில் அகதிகள்' – மிகவும் எளிமையாகச் சொன்னால்... சரி, இரண்டு
காரணங்களுக்காக... நான் தனிப்பட்ட முறையில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளேன்.
நான் கடந்த மூன்று வாரங்களாக, பல வழிகளில் இங்கு முழுமையாக ஈடுபடுவதற்காக, என்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளச் செலவிட்டுள்ளேன்.
என் இன்ஹேலருடன், ஆனால் நான் இப்போது உண்மையிலேயே இங்கே இருக்கிறேன்.
என் கணவர் பாதிக்கப்பட்டார்; அதன் விளைவாக அவர் இறந்தார். மேலும், எனது மருத்துவப் பணியில் எனக்கு ஏராளமான மின்னணு உணர்திறன் கொண்ட
நோயாளிகள் கிடைத்துள்ளனர். அவர்களிடமிருந்து உதவிக்கான ஏராளமான அழுகுரல்கள் வந்தன, ஆனால் அரசியல்வாதிகள் தங்கள்
பங்கைச் செய்யாததால் என்னால் உண்மையில் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை – அதனால்தான் நான் தற்போதைக்கு இங்கே இருக்கிறேன்.
சொந்த நாட்டில் அகதிகள். இந்தச் சின்னம் ஒரு மஞ்சள் இதயத்திற்குள் இருக்கும் ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி, மேலும் இது EHS
உள்ள எங்களைப் போன்றவர்களுக்கான உலகளாவிய சின்னம் – சுருக்கமாக நாங்கள் அதை அப்படித்தான் அழைக்கிறோம்.
ஆம், ஒரு ஹம்மிங் பேர்ட் என்றால் என்னவென்று, அவை என்னவொரு அற்புதமான உயிரினங்கள் என்று உண்மையிலேயே
யாருக்குத் தெரியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஹம்மிங் பேர்டுகளைப் பற்றி ஆராயும்போது, காட்டில் தீ விபத்து ஏற்பட்டால் தப்பி ஓடாத ஒரே
விலங்குகள் அவை என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள்.
எல்லா விலங்குகளும் சென்றுவிட்டன, எல்லா மக்களும் சென்றுவிட்டனர், ஆனால் வண்ணத்துப்பூச்சி இன்னும் ஒரு சிறப்பான செயலைச் செய்து
கொண்டிருக்கிறது: அது அருகிலுள்ள ஆற்றுக்குப் பறந்து சென்று, காட்டுத்தீயை
அணைப்பதற்காகத் துளியா துளியாக நீரைக் கொண்டு வருகிறது.
இங்கே உட்கார்ந்திருக்கும்போதுதான் அந்த யோசனை எனக்குத் தோன்றியது.
அடடா, ஆஹா, இதோ நாம் வந்துவிட்டோம் – எத்தனை ஹம்மிங் பேர்ட்ஸ் இருக்கின்றன என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் நாங்கள்
முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறோம், துளியாத்துளியாக, இந்தப் பிரச்சினையை, அதாவது மொபைல் போன் கதிர்வீச்சு, தீங்கு விளைவிக்கும்
தடுப்பூசிகள் மற்றும் இதர அனைத்தின் ஆபத்துகளையும் சமாளிக்க – மேலும் எங்கள் ஆன்லைன் கேட்போரையும்
ஹம்மிங் பேர்ட்ஸ்களாக மாறுமாறு நான் அழைக்கிறேன்.
இதெல்லாம் இதயத்துடன் சுவையூட்டப்பட்டது. இதயமும் மனமும் கைகோர்த்துச் செல்கின்றன, நாம் எதைச் செய்தாலும் அதில் நம்
இதயத்தை முழுமையாகப் போட வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
மேலும், நிச்சயமாக, புத்திசாலித்தனமான முடிவுகளை எடுக்கும்போது நாம் எப்போதும் நமது பொது அறிவைப் பயன்படுத்த வேண்டும், மேலும் மொபைல்
தொடர்புகளை நாம் கைவிட முடியாது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிகிறது, ஆனால் சாத்தியமான தீர்வுகள் உள்ளன,
அதனால்தான் நாம் ஒன்றிணைந்து செயல்பட முடியும். அது சாத்தியம்.
ஒரு சிறிய பின்னணி: மஞ்சள் நிறம் எனக்கு மிகவும் வசீகரமாக இருக்கிறது.
பழைய நாட்களில் – நம்மில் வயதான பலருக்கு நினைவிருக்கும் – இன்னும் நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் இருந்தன, மேலும் அவர்கள்
கானரிப் பறவைகளை – மஞ்சள் கானரிப் பறவைகளை – கூண்டுகளில் அடைத்து சுரங்கங்களுக்குள் எடுத்துச் செல்வார்கள்.
காற்று தீர்ந்து போனதும், அது ஆபத்தானதாகிவிட்டது, அதனால் சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் சுரங்கத்திலிருந்து வெளியேற வேண்டியிருந்தது.
மேலும், மின்சாரத்தால் எளிதில் பாதிக்கப்படுபவர்களில் பலர் – அதைப் பற்றி நான் பின்னர் விளக்குகிறேன் – அந்தக் கானரிப் பறவைகளைப் போலவே
இருக்கிறோம் என்று நான் நினைக்கிறேன், மேலும் மற்றவர்களுக்கும் என்ன நடக்கக்கூடும் என்பதற்கான ஒரு சிறிய எச்சரிக்கையாகவும்
நாங்கள் இருக்கலாம். அது அவசியமில்லை – அது முக்கியம்!
இத்தால் பாதிக்கப்பட்ட எங்களில் பலர், எங்கள் சாதாரண அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில் இனி உறங்க
முடியாததால், எங்கள் அடித்தளங்களில் தஞ்சம் புகுகிறோம்.
தூங்குவதற்கு, வேலை செய்வதற்கு. மேலும் அடித்தளங்கள் சில சமயங்களில் பயமுறுத்தக்கூடியவையாக, அவ்வளவு நல்லதாக இருக்காது.
அவர்கள் தங்கள் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளில் இருந்து காடுகளுக்குத் தப்பி ஓடுகிறார்கள்.
நான் கூட – எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை – மின்சாரம் இல்லாமல் வாழ்வதை இனிமேலும் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாததால், காடுகளில்
-20°C குளிரில், இரண்டுக்கு இரண்டு மீட்டர் அளவுள்ள ஒரு சிவப்புக் குடிசையில் இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் உறங்கிச் செலவிட்டேன்.
என்னால் ஃபங்கால் சமாளிக்க முடியவில்லை, ஆனால் நான் மீண்டும் சமாளித்துவிட்டேன் – நான் எப்படியோ தப்பித்துவிட்டேன்.
பலரும் ஒரு புதிய வீட்டைத் தேடி வீடு மாறுகிறார்கள் – வேறு எங்கே போவதாம்?
2021 வரை என் தொழில் வாழ்க்கை அப்படித்தான் இருந்தது, எங்களில் பலர் வேலையை இழந்தோம், நாங்கள் செய்திருக்கக்கூடியவை நிறைய இருந்தன.
நாங்கள் ஆசிரியர்கள், நாங்கள் மருத்துவர்கள், நாங்கள் மழலையர் பள்ளி ஊழியர்கள், நாங்கள் பராமரிப்பாளர்கள், நாங்கள்
கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள்; எங்களிடம் பல திறமைகள் உள்ளன; எங்களால் ஒரு உண்மையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.
மேலும் சிலர் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியைக் காண்பதில்லை.
என் கணவருக்கும் அதுதான் நடந்தது: கதிர்வீச்சு அளவு அதிகரிக்கப்பட்ட பிறகு, அவர் சமையலறையில்
சமைத்துக் கொண்டிருந்தபோது நான் அவரிடம் சொன்னேன்:
"தயவுசெய்து அடித்தளத்திற்குச் செல்லுங்கள்; கதிர்வீச்சு அளவு அதிகமாக உள்ளது." அவனோ, "உனக்குத் தெரியுமா,
எனக்கு இதை இனிமேலும் செய்ய விருப்பமில்லை," என்றான். அப்படித்தான் அது தொடங்கியது, அந்தப் படத்தில்.
மேலும், க்ளாஸ் புக்னர் இப்போது விவரித்ததைப் போல, அந்த வேதனை தாங்க முடியாதது, அது தப்பிக்க வழியில்லாத ஒரு சிறையைப் போன்றது.
எனக்கு மின்காந்த அதிஉணர்திறன் இருப்பதை நான் முதலில் உணர்ந்தபோது – அது 2013-ல் என்று நினைக்கிறேன் – நான்
நினைத்தேன்: "சரி, இது எல்லாம் என் மனதில் மட்டுமேயா?"
மக்களுக்கு உண்மையிலேயே ஏதாவது இருக்கிறதா? அதை உங்களால் பார்க்கவோ, உணரவோ முடியவில்லையா? அல்லது அது உண்மையிலேயே அப்படித்தானா?
கதிர்வீச்சுப் பாதுகாப்புக்கான கூட்டாட்சி அலுவலகம், இது அனைத்தும் மனதில் தான் இருக்கிறது என்று கூறுகிறது.
அதற்கு மக்கள், 'இல்லை, உண்மையில், எங்களுக்கு அந்தப் பிரச்சினை இருக்கிறது' என்றார்கள். இப்போது
நாங்கள் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் கேள்வி அதுதான்.
சரியாக, அந்த மஞ்சள் நாற்காலி. நம்மில் பலரால் வெளியே வர முடியவில்லை, மேலும் இங்கு இருக்க விரும்பும்
ஆனால் முடியாத உலகெங்கிலும் உள்ள அனைவரையும் அந்த மஞ்சள் நாற்காலி பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
நான் ஒரு மனிதன், நான் ஒரு ஆராய்ச்சிப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவன், மேலும் நான் எதையாவது சந்திக்கும் போதெல்லாம்,
அது உண்மையா இல்லையா என்று தெரிந்துகொள்ளவே விரும்புகிறேன்.
நான் எப்போதும் எனக்காகப் பல விஷயங்களை முயற்சித்துப் பார்க்கிறேன், அப்போதுதான் என் கருத்தைச் சொல்ல முடியும்.
அதனால், நான் என்ன செய்தேன்? எனக்கென ஒரு நீண்ட கால ரேடியோ சிக்னல் கண்காணிப்பானை வாங்கினேன்.
திரையிடப்பட்டிருந்த எங்கள் சிகிச்சை அறையில் நான் அமர்ந்தேன்.
நான் ஒரு சக ஊழியரை வரவழைத்து, அவர் தலைப்பகுதிக்கு டாப்ளர் ஸ்கேன் செய்து, அவரிடம் சொன்னேன்:
தயவுசெய்து வலது நடு மூளைக் தமனி மற்றும் இடது நடு மூளைக் தமனியைச் சரிபார்க்கவும், மேலும் அறுவை சிகிச்சைக்
கதவு திறந்து ரேடியோ சிக்னல் வரும்போது நாம் எதையாவது பார்க்க முடிகிறதா என்று பார்க்கவும்.
ஆம், அவர் எதையோ பார்த்தார் – அங்கே கீழே இந்த நீண்ட சிகரங்களை நீங்கள் பார்க்கலாம்.
இந்த உச்சக்கட்டங்கள், அறுவை சிகிச்சைக் கதவு திறந்த ஒவ்வொரு முறையும் (நான்கு முறை), என் வலது நடுத்தர மூளைக் தமனியில்
இரத்த ஓட்டம் குறைந்து அல்லது முற்றிலும் நின்று போனது என்பதைக் குறிக்கின்றன – அதுவும் வலது தமனிக்கு மட்டுமே, இடது தமனிக்கு அல்ல.
நான் அதை ஒருபோதும் பாதித்திருக்க முடியாது. ரேடியோஃபிரீக்வென்சி வெளிப்பாடு நின்றவுடன், இரண்டு மூளைக் தமனிகளிலும் வழக்கமான இரத்த
ஓட்ட அளவுகள் மீண்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தன; வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால்,
ரேடியோஃபிரீக்வென்சி வெளிப்பாடு இரத்த நாளங்களைச் சுருக்கியது.
என் வலதுபுறத்தில், மற்றவரின் இடதுபுறத்தில், மற்றும் மற்றவர்களுக்கு எல்லா இடங்களிலும் ஒருவேளை.
அடுத்த முயற்சி: நான் இங்கே இருந்தேன்; நான் இங்கே உள்ள காடுகளின் வழியாக நடந்து சென்று எனது இதயத் துடிப்பைக் கண்காணித்தேன்.
நான் இதை எனக்கும், 1,000-க்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்கும், லாமாக்கள் மற்றும் அல்பாகாக்களுக்கும் செய்தேன். மேலும், நான் மக்களுக்கு
ஈசிஜி லீடைப் பொருத்தியது மட்டுமல்லாமல், அதே நேரத்தில் அவர்களின் கைகளில் ஒரு டோசிமீட்டரையும்
பொருத்தி, அது நீண்டகால இணையான பதிவை மேற்கொண்டது.
அதாவது, கதிர்வீச்சு வெளிப்பாட்டைப் பயன்படுத்தி என் இதயத் துடிப்பை அளவிட முடிந்தது. இப்போது இது உற்சாகமாக இருக்கிறது.
பதிவுகளில் இந்த உச்சிகளை நாம் காணலாம், அவை கதிர்வீச்சு உச்சிகளுடன் ஒத்துப்போகின்றன. அதை நீங்கள் தெளிவாகக் காணலாம்.
ஒரு விதிவிலக்குடன்: இதயத் துடிப்பு அதிகமாகும் இடம் இது – அங்கு கதிர்வீச்சு இருந்ததால் அல்ல, மாறாக, வனத்தில்
உள்ள ஒரு மலை, ரேடியோ ஃபிரீக்வென்சி வெளிப்பாட்டைப் போல எனக்குச் சிரமத்தை ஏற்படுத்தாததால்.
லாமாக்கள் மற்றும் அல்பாகாக்களுக்கும் இதே நிலைதான் – அவற்றால் ஒரு கைபேசி கோபுரத்திற்கும் ஒரு
மரத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாது.
பிறகு எனது முந்தையவர், க்ளாஸ், இரத்தப் பரிசோதனைகள் பற்றி எனக்கு அன்புடன் கூறினார்.
மேலும் இது எனக்கு இவ்வாறு விவரிக்கப்பட்டது: நாம் ஒரு இரத்த மாதிரியை எடுக்கிறோம், மக்களைக் கதிர்வீச்சுக்கு உள்ளாக்குகிறோம்,
மற்றொரு இரத்த மாதிரியை எடுக்கிறோம், மேலும் இரத்தம் மாறுகிறது.
பிறகு அந்தத் துறையினர் வந்து, 'ஓ, மக்களே, இரத்தம் உறைவது இரண்டாவது இரத்த மாதிரி எடுக்கப்படுவதால் ஏற்படுகிறது' என்று கூறினர்.
அப்போதுதான் நான் நினைத்தேன்: என்னவென்றால், இதை வித்தியாசமாகச் செய்வோம்.
நான் இரண்டு சோதனைக் குழாய்களையும் இரண்டு கவர் ஸ்லிப்களையும் எடுத்து, இரத்த மாதிரியை எடுக்கிறேன்.
நான் ஒரே நேரத்தில், ஒரு கண்ணாடியில் உள்ள ரேடியோவை அணைப்பேன், மற்றொன்றில் அணைக்க மாட்டேன்.
பிறகு என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க, நான் டார்க்-ஃபீல்ட் நுண்ணோக்கிக்கு அடியில் பார்ப்பேன். அதைப் பார்ப்போம்.
இங்கே, கதிர்வீச்சுக்கு உள்ளாக்கப்படாத இரத்தத்தை நாம் காணலாம், நாம் ஒரு வெள்ளை இரத்த அணுவைக் காணலாம் – அது மேலே இருக்கும் ஒரு
சிறிய வெள்ளை உயிரினம், இது பாக்டீரியா மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் பொருட்களைக் கண்காணித்து, நோய்க்கிருமிகளை எதிர்த்துப் போராட அல்லது
உடலை அவற்றிலிருந்து பாதுகாக்கத் தனது பயணத்தைத் தொடங்குகிறது.
சரி, இப்போது நாம் முன்னேறுவோம், இன்னும் சில கணங்களில் அதே நபரின், அதே நேரத்தில்
எடுக்கப்பட்ட அதே இரத்த மாதிரியைப் பார்ப்போம் – இதோ அது.
இங்கே நாம் வித்தியாசத்தைக் காணலாம். சிவப்பு இரத்த அணுக்கள் ஒன்றாகக் கட்டியாகிவிட்டன.
நமது சிறிய வெள்ளை இரத்த அணுவைக் கொத்துக்கட்டிக்கு நடுவில் இன்னும் பார்க்க முடிகிறது, ஆனால் அது
ஒன்றும் செய்யவில்லை – அல்லது மிகக் குறைவாகவே செய்கிறது.
இதன் பொருள் என்னவென்றால், கைபேசி கதிர்வீச்சுக்கு ஆளானபோது, வெள்ளை இரத்த அணுக்கள் முன்பு போல சுறுசுறுப்பாக இயங்காததால், நோயெதிர்ப்பு
மண்டலமும் பலவீனமடைகிறது. இது புரிகிறதா? (பார்வையாளர்கள்: ஆம்)
சரி, தொடர்வோம். பிறகு, ஒரு நோயாளி, ஒரு கலை ஆசிரியர், உள்ளே வந்து கூறினார்:
உனக்குத் தெரியுமா, நான் உனக்கு ஒரு அழகான ஓவியத்தை வரையப் போகிறேன்.
மேலும், அவர் இதைப் பார்க்க நேரிட்டால், அந்தப் பெண்ணுக்கு எனது நன்றிகளுடன் இதை இங்கே பகிர்கிறேன்.
படத்தின் மேல் பகுதியில், ஒரு பெட்ரோல் பம்ப் தெரிகிறது – ஒருவேளை இந்தக் காலத்திற்கு இது முற்றிலும் பொருத்தமானதாக
இல்லாமல் இருக்கலாம் – மேலும் ஆரோக்கியமான ஒளியையும் ஆரோக்கியமான இரத்த அணுக்களையும் நாம் காணலாம்.
எரிபொருள் குழாய்க்கு இரத்தம் தாராளமாகச் செல்கிறது, மேலும் ஆக்சிஜன் நிறைந்த பெட்ரோலின் நல்ல
விநியோகம் கிடைத்ததில் இதயம் மகிழ்ச்சியடைகிறது.
கீழ் பகுதியில், செயற்கைக் கதிர்வீச்சைக் காணலாம்.
இரத்தம் உறைந்துவிட்டது, அதனால் இயல்பாகவே அது மெதுவாக ஓடுகிறது; கால்சியத்தின் வருகையால், க்ளாஸ் மிகச் சிறப்பாகக்
கூறியது போல, இரத்த நாளங்கள் சுருங்கித் துடிப்படைகின்றன.
உங்களுக்கு செல் கால்சியம் நினைவிருக்கும்… அது செலுக்கு ஒரு சமிக்ஞையை அனுப்புகிறது: 'தசைகளே, தயவுசெய்து இறுக்கமடையுங்கள்.'
இரத்த நாளங்கள் தசைகளால் சூழப்பட்டு, சுருங்கிவிடுகின்றன.
மொபைல் போன் சிக்னல்கள் இருக்கும்போது இதயம், மூளை மற்றும் சிறுநீரகங்களுக்கான இரத்த ஓட்டம் கணிசமாகக்
குறைகிறது, மேலும் மக்கள் குறைந்த ஆக்ஸிஜனைப் பெறுகிறார்கள்.
அதுதான் என் கணவரின் கதை, அதை நான் இங்கு மிகச் சுருக்கமாகப் பகிர விரும்புகிறேன், ஏனெனில் அது முக்கியமானது என்று நான் நினைக்கிறேன்.
அந்த குறிப்பிட்ட நாளில், என் கணவர், "எனக்குப் போதும்!" என்றார், பின்னர் அவருக்கு பக்கவாதமும், வலிப்பு நோயும் ஏற்பட்டது.
அவரது விருப்பத்திற்கு எதிராக, தனிமைப்படுத்தல் போர்வைகள் மற்றும் பாதுகாப்பு உபகரணங்களுடன் அவரை மருத்துவமனைக்கு
அழைத்துச் சென்றேன், அவை அங்கு உடனடியாக அழிக்கப்பட்டன.
அவர் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது ஆழ்ந்த கோமா நிலைக்குச் சென்றார்.
அவர்கள் ஒரு சிடி ஸ்கேன் எடுத்திருந்தார்கள், மேலும் அந்த மூளை, க்ளாஸ் அப்போதுதான் எங்களுக்குக் காட்டிய சால்ஃபோர்டைச்
சேர்ந்த மூளாவைப் போலவே இருந்தது – அதாவது எலியின் மூளை.
அவரது மூளையில் துளைகள் நிறைந்திருந்தன, மேலும் மிக மோசமான விஷயம் என்னவென்றால்: என் கணவரை இனி வென்டிலேட்டரில் வைக்க முடியாது. ஏன்?
மூச்சுவிடும்போது உள்ளே மற்றும் வெளியே சுவாசிக்கும்போது, டயஃபிரம் என்பது சுருங்கி விரிவடையும் ஒரு தசை ஆகும்.
என் கணவரின் டயஃபிரம் சுருங்கியிருந்தது.
மேலும், ஆக்சிஜன் குழாய் மூலம் எந்த அளவிலான சுவாச அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டாலும், அவரை வயிற்றில் படுக்க
வைக்க முடிந்தது, ஆனால் அவரால் சுவாசிக்க முடியவில்லை.
ஆம். சிறுநீரகங்கள் செயலிழந்துவிட்டன. ஏன்?
சிறுநீரகங்களுக்குச் சிறிய சிறுநீரக இரத்தக் குழாய்கள் மூலம் இரத்தம் வழங்கப்படுகிறது, அவை தசைகளால் சூழப்பட்டுள்ளன.
தடை காரணமாக, சிறுநீரகங்களால் வடிகட்ட முடியவில்லை.
அவர் சிறுநீரக செயலிழப்பால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவரது நுரையீரல்களுக்கு ஆக்சிஜன் செல்வது நின்றுவிட்டது, மற்றும் பல.
செயற்கை ஊட்டச்சத்து, எல்லாமே. நான் ஆறு வாரங்கள் போராடினேன்: "தயவுசெய்து அவனை மற்றொரு அறைக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்."
நான் நெறிமுறைக் குழுவிடம் சென்றேன். ஆறு வாரங்களுக்குப் பிறகு, அவர் 4,000 μW/m² கொண்ட அறையிலிருந்து,
கிட்டத்தட்ட எதுவும் இல்லாத ஒரு அறைக்கு மாற்றப்பட்டார்.
மூன்று மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர்களால் அவரை வென்டிலேட்டரில் வைக்க முடிந்தது. அடுத்த நாள், அவர் தானாகவே
சுவாசிக்கத் தொடங்கினார்; ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு, அவர் சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார்.
எங்களால் பேச்சு சிகிச்சை, உடற்பயிற்சி சிகிச்சை மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் தொடங்க முடிந்தது,
மேலும் அவரது சிறுநீரக செயல்பாடு விரைவாக மேம்பட்டது.
என்னால் அவனை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை – எனக்குப் பள்ளிக்குச் செல்லும் மூன்று குழந்தைகள் இருந்தனர், ஆனால் அவனுக்கு
எப்போதும் சுவாசக் கருவி மூலம் காற்றை உறிஞ்ச வேண்டியிருந்ததால், அவனைப் பார்த்துக் கொள்ள ஆளில்லை. அதனால், நாங்கள் ஒரு
காற்றூட்டியுடன் ஒரு பொதுவான குடியிருப்புக்குச் சென்றோம்.
எழுத்துப்பூர்வ ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி: கவசமிடப்பட்ட அறை, வயர்லெஸ் இல்லை.
இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, இரவு செவிலியர் பர்கிட் வந்தார்: "எனக்கு என் வைஃபை-க்கான உரிமை உண்டு." – ஆம்!
நான் நேற்று இரவு என் கணவரின் வீட்டில் உறங்கினேன், காலையில் எட்டு மணிக்கு அறுவை சிகிச்சைக்குச் செல்ல
வேண்டியிருந்தது, மேலும் செவிலியர் பர்கிட்டிடம் சொன்னேன்:
இரவு 10 மணி வரை கதவை மூடியே வைப்பேன் - நானே பார்த்துக்கொள்கிறேன்.
ஆனால் அப்புறம் வைஃபை போய்விடுகிறது, நீ என் கணவருக்குப் blow job கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்,
மேலும் நான் நாளை வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும்.
அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு அலாரம் ஒலித்தது, என் கணவர் அப்போதும் முன்பு இருந்த இடத்தில்தான் இருந்தார். அதிலிருந்து அவர் மீளவே இல்லை.
நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒவ்வாமை உள்ளவர்களைப் பார்த்து சிரித்தார்கள். ஒவ்வாமை ஊக்கிகளை உங்களால் பார்க்க முடியாது,
முந்திரி ஒவ்வாமை உட்பட ஒவ்வாமைகள் உள்ளன என்பது இப்போது நமக்குத் தெரியும்.
மேலும், என்னிடம் அவை இல்லாவிட்டாலும், இங்கிருக்கும் க்ளாஸிடம் அவை இருக்கலாம்.
இப்போது, மின்காந்த அதிஉணர்திறன் கொண்ட மக்கள் கேலி செய்யப்படுகிறார்கள்.
ஆனால் எனக்கு அந்தப் பிரச்சினை இல்லை என்பதற்காக, மற்றவருக்கும் அது இல்லை என்று நிரூபிக்க முடியாது.
மேலும் சிகிச்சை விருப்பங்கள் – இதை என்னால் உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும் – உண்மையில் மிகவும் குறைவாகவே உள்ளன.
நான் பல பல விஷயங்களை முயற்சித்துள்ளேன், ஆனால் மிக முக்கியமான விஷயம் வெளிப்பாட்டுத் தடுப்பு சிகிச்சை.
மக்கள் முதலில் சலசலப்பிலிருந்து பின்வாங்கி, மூச்சு வாங்க வேண்டும்; அவர்களின் தசைகள் தளர வேண்டும், அப்போதுதான் நாம் ஆக்சிஜன்,
வைட்டமின்கள், தாதுக்கள் மற்றும் பிறவற்றால் உதவ முடியும்.
ஆனால் மிக முக்கியமான விஷயம் – யாருக்கு இது வேறுபட்டிருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை
– என்னவென்றால்: வானொலியை விட்டு விலகுங்கள்.
மேலும், இங்கே இருப்பது போலவே, இங்கும் எங்களிடம் வளங்கள் உள்ளன.
அவை இல்லாமல் உங்களால் இருக்க முடியாது. நான் அவற்றை 'தேவைக்கேற்ப எடுத்துக்கொள்ளப்படும் மருந்துகள்' என்று அழைத்திருக்கிறேன்.
ஆக, 'மின் உணர்திறன்' என்பதன் அர்த்தம் அதுதான்; நான் அதை வேறு விதமாகச் சொல்கிறேன் – சில எளிய நிபந்தனைகள் மட்டும்
அமல்படுத்தப்பட்டால், எங்களால் எந்த அறிகுறிகளும் இல்லாமல் பொதுப் போக்குவரத்தில் பயணிக்க முடியும், நிகழ்வுகளில்
கலந்துகொள்ள முடியும், எங்களால், எங்களால் முடியும். நான் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஆஸ்திரேலிய ஆய்வை நாம் நம்பினால், ஆஸ்திரேலிய ஆய்வை நம்பினால், 17 சதவீத பெரியவர்கள் மின் உணர்திறன் கொண்டவர்கள், இது 500 நோயாளிகளில்
85 பேர் மருத்துவமனையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற எண்ணிக்கையைத் தருகிறது; அதை மூலால் வகுத்தால் – ஆம்,
எங்களிடம் மூன்று படுக்கையறைகள் உள்ளன – அது எங்களுக்கு இருபது எட்டு அறைகளைத் தருகிறது.
சுற்றுச்சூழல் நோயால் அவதிப்படும் மக்களாலும், அதனால் பாதிக்கப்பட்ட மருத்துவர்களாலும், அவர்களைப் பராமரிப்பவர்களாலும் இரண்டு வார்டுகளை
நம்மால் எளிதாக நிரப்ப முடியும். இதன் மூலம் நமது பராமரிப்புப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண
முடியாவிட்டாலும், அதன் சுமையைக் குறைக்க முடியும்.
இதே விதி பாலர் பள்ளிகளுக்கும் பொருந்தும்; பள்ளிகளுக்கும் பொருந்தும்.
ஆம், நாங்கள் இன்னும் சிறந்த நிதி நிலையில் இருக்க முடியும், ஏனென்றால் எலக்ட்ரோசென்சிடிவ் ஆன எங்களில்
பெரும்பாலானோர் வேலை செய்ய விரும்புகிறோம். நாங்கள் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்க விரும்புகிறோம்.
கதிர்வீச்சை எவ்வாறு குறைப்பது என்ற கேள்வி எழுப்பப்பட்டது, எனவே நான் அனைவரையும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்:
மின்காந்த அதிஉணர்தன்மை குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த உதவுங்கள். அப்போதுதான் நாங்கள் - நான் எங்கள் அனைவரின் சார்பாகவும் பேசுகிறேன்
- மீண்டும் சமூகத்தில் ஒரு இடத்தைப் பெற முடியும். மேலும், நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து ஒரு ஆரோக்கியமான எதிர்காலத்தை
நோக்கிச் செல்லவும், மஞ்சள் நாற்காலிகளின் தேவையும் படிப்படியாகக் குறையவும் முடியும். செவிசாயித்ததற்கு நன்றி.