Η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπό τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς έχει θέσει ως στόχο να προωθήσει σημαντικές μεταρρυθμίσεις
στους τομείς της υγείας, των συντάξεων και της φορολογίας.
Αν εξετάσει κανείς τα προγραμματισμένα μέτρα στο πλαίσιο της επικείμενης μεταρρύθμισης του συστήματος υγείας, αυτά
μοιάζουν περισσότερο με κατάλογο διαγραφών και περικοπών.
Οι εισφορές αυξάνονται συνεχώς, ενώ οι παροχές μειώνονται ολοένα και περισσότερο.
Έτσι, για παράδειγμα, τα έξοδα για την ομοιοπαθητική δεν καλύπτονται πλέον, ενώ για τους συζύγους που
μέχρι τώρα ήταν ασφαλισμένοι χωρίς συνεισφορά πρέπει να καταβάλλεται επιπλέον ποσό κ.λπ.
Ωστόσο, δεν πρόκειται για μια πραγματική μεταρρύθμιση με θεμελιώδεις αλλαγές που θα εξασφαλίσουν τη
βιωσιμότητα του συστήματος υγείας μας στο μέλλον.
Και στον τομέα των συντάξεων αναμένεται η λήψη παρόμοιων δραστικών μέτρων, με κυριότερο όλων
την σημαντική αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης.
Αυτό συνιστά de facto μείωση της σύνταξης για όσους ασκούν σωματική εργασία, όπως για παράδειγμα οι
τεχνίτες, οι οποίοι δεν μπορούν να εργαστούν μέχρι τα 70, επειδή το σώμα τους δεν αντέχει πλέον.
Ήδη από τώρα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, που εργάστηκαν σκληρά όλη τους τη ζωή και κατέβαλαν εισφορές,
αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της φτώχειας των ηλικιωμένων.
Γιατί όμως υπάρχει έλλειψη χρημάτων παντού;
Ποιες θα ήταν οι μεταρρυθμίσεις που θα εξασφάλιζαν πραγματικά το μέλλον της χώρας μας και δεν
θα οδηγούσαν σε νέες περικοπές σε λίγα χρόνια;
Φυσικά, υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους λείπουν τα χρήματα.
Αξίζει να αναφερθούν εδώ οι τεράστιες επενδύσεις στον εξοπλισμό, τα αμύθητα ποσά που δαπανήθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης του
κορονοϊού, το κόστος που συνεπάγεται η μαζική μετανάστευση προς τη Γερμανία, η ενεργειακή μετάβαση που προκαλεί εκτόξευση του
κόστους της ενέργειας και της καινοτομίας, η χρηματοδότηση υπερεθνικών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ, την ΕΕ, τον ΠΟΥ, τη Gavi
κ.λπ. , στις οποίες η Γερμανία συνεισφέρει πάντα γενναιόδωρα.
Όλα αυτά κοστίζουν στον φορολογούμενο πολλά δισεκατομμύρια.
Ωστόσο, υπάρχει και ένα ζήτημα, η σημασία του οποίου ξεπερνά όλες τις προαναφερθείσες
προκλήσεις ή, μάλιστα, συμβάλλει και στην πρόκλησή τους:
Αυτό είναι το ισχύον σύστημα σχολικών τελών μας, το οποίο θα έπρεπε, πρωτίστως, να αναμορφωθεί επειγόντως.
Η Γερμανία, παρότι έχει ρεκόρ φορολογικών εσόδων ύψους περίπου 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ, βυθίζεται, όπως και
η συντριπτική πλειονότητα των άλλων κρατών, στο χρέος.
Το δημόσιο χρέος της Γερμανίας ανερχόταν, στα τέλη του 2025, σε περίπου 2,7 τρισεκατομμύρια ευρώ.
Κάθε μέρα δημιουργούνται νέα χρέη ύψους περίπου 598 εκατ. ευρώ.
Μόνο οι τόκοι του δημόσιου χρέους αποτελούν πλέον την τρίτη μεγαλύτερη δαπάνη του
προϋπολογισμού. Ανέρχονται σε 50 δισ. ευρώ ετησίως.
Αυτό σημαίνει ότι, από κάθε ευρώ που δανείζεται το γερμανικό κράτος, 23 σεντ επιστρέφονται απευθείας στους
πιστωτές, χωρίς να χρηματοδοτείται καμία δημόσια υπηρεσία.
Αλλά γιατί πρέπει τελικά το κράτος να δανείζεται χρήματα και να τα επιστρέφει με τόκους;
Γιατί δεν το εκτυπώνει ο ίδιος;
Γιατί υποβάλλουμε τον εαυτό μας στην εξάρτηση από τράπεζες και μεγάλους διαχειριστές περιουσίας, όπως η BlackRock;
Γιατί κανένα από τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο δεν ζητά τη μεταρρύθμιση αυτού του συστήματος;
Ο Χένρι Φορντ είχε πει ήδη πριν από πάνω από 100 χρόνια:
«Αν οι άνθρωποι καταλάβαιναν το νομισματικό σύστημα, θα είχαμε επανάσταση πριν από αύριο το πρωί.»
Τι εννοεί όμως η Ford με αυτή τη φράση;
Ποιο είναι το σκοτεινό μυστικό πίσω από το νομισματικό σύστημα, για το οποίο σχεδόν ποτέ δεν γίνεται
συζήτηση στα μέσα ενημέρωσης και στον πολιτικό χώρο;
Μια ταινία που εξηγεί αυτό το θέμα με θαυμάσια σαφήνεια και απλότητα είναι η ιστορία του χρυσοχόου
Φάμπιαν, την οποία θα προβάλουμε και πάλι σήμερα.
Είναι εξαιρετικά επίκαιρο, ειδικά στην παρούσα συγκυρία, και αποκαλύπτει τη βαθύτερη αιτία των σημερινών
οικονομικών κρίσεων, αλλά και των πολέμων που διεξάγονται εκ νέου ή προετοιμάζονται με μεγάλο κόπο.