Þýska sambandsstjórnin, undir forystu kanslara Friedrichs Merz, hefur sett sér það markmið að innleiða umfangsmiklar
umbætur á sviði heilbrigðismála, lífeyrismála og skattamála.
Ef litið er á áætlanirnar um komandi heilbrigðisumbætur, minna þær frekar á lista yfir niðurskurði og niðurbrot.
Framlög hækka stöðugt, á meðan bætur eru skornar sífellt meira.
Til dæmis eru kostnaðarliðir heimapóthúkíu ekki lengur greiddir; aukagjald þarf að greiða fyrir maka
sem áður nutu ókeypis tryggingar, og svo framvegis.
Hins vegar er þetta ekki raunveruleg umbót sem felur í sér grundvallarbreytingar sem gera
heilbrigðiskerfi okkar hæft fyrir framtíðina.
Svipaðar róttækar aðgerðir eru einnig áætlaðar á sviði lífeyrismála, þar á meðal
veruleg hækkun á lágmarksaldri fyrir ríkislífeyri.
Fyrir fólk í líkamlega krefjandi störfum, svo sem iðnaðarmenn, sem geta ekki unnið til sextugsaldurs vegna þess
að líkamar þeirra ráða ekki lengur við það, felur þetta í sér raunverulega lækkun á lífeyri þeirra.
Jafnvel nú eiga sífellt fleiri sem hafa unnið hörðum höndum alla ævi og greitt sín framlög í elliárunum í baráttu við fátækt.
En af hverju er peningaskortur alls staðar?
Hvaða tegund umbóta myndi í raun gera landið okkar hæft fyrir framtíðina, frekar en að
leiða til frekari niðurskurða eftir nokkur ár?
Það eru auðvitað margar ástæður fyrir því að fólk skortir peninga.
Dæmi eru um gríðarlega fjárfestingu í endurvopnun, þau gríðarlegu fjármunir sem varið var í Covid-19 kreppunni, kostnaðinn sem
hlaust af gríðarlegum innflæði flóttamanna til Þýskalands, orkuskiptin, sem valda því að kostnaður okkar við orku og
nýsköpun hækkar gífurlega, og fjármögnun yfiráðastofnana eins og Sameinuðu þjóðanna, ESB, WHO, Gavi ,
o.s.frv. , sem Þýskaland leggur stöðugt verulegt framlag til.
Allt þetta kostar skattgreiðandann mörg milljarða.
Hins vegar er einnig til vandamál sem umfang þess fer fram úr öllum þeim áskorunum sem áður
voru nefndar, og sem einnig er þáttur í þeim:
Þetta er núverandi kerfi skólagjalda okkar, sem fyrst og fremst þarfnast tafarlausrar umbótar.
Þrátt fyrir að Þýskaland hafi metskatttekjur upp á um einn billjón evra, er það engu að síður að
sökkva í skuldir, rétt eins og meirihluti annarra landa.
Ríkisskuldir Þýskalands námu um 2,7 billjónum evra í lok árs 2025.
Á hverjum degi bætist við um það bil 598 milljónir evra í nýjum skuldum.
Vöxtur af ríkisskuldum einum saman er nú þriðji stærsti liðurinn í fjárlögum. Hann nemur 50 milljörðum evra á ári.
Þetta þýðir að fyrir hverja evru sem þýska ríkisstjórnin tekur að láni fara 23 sent beint aftur til kröfuhafa án þess
að vera notaðir til að fjármagna nokkur opinber þjónustu.
En af hverju þarf ríkisstjórnin eiginlega að taka lán og borga það til baka með vöxtum?
Af hverju prentar hann það ekki sjálfur?
Af hverju setjum við okkur í þá stöðu að vera háð bönkum og stórum eignastýringaraðilum eins og BlackRock?
Hvers vegna krefst enginn flokkanna sem eiga fulltrúa í Bundestag umbóta á þessu kerfi?
Henry Ford sagði fyrir meira en 100 árum:
"Ef fólk skildi peningakerfið, myndi bylting verða fyrir morgundagsmorgun."
En hvað á Ford við með þessari yfirlýsingu?
Hvert er hið dökka leyndarmál á bak við peningakerfið sem varla er rætt um í fjölmiðlum eða í stjórnmálum?
Kvikmynd sem útskýrir þetta með dásamlegri skýrleika og einfaldleika er sagan af Fabian
gullsmíðameistara, sem við sýnum aftur í dag.
Þetta er sérstaklega brýnt um þessar mundir og varpar ljósi á undirliggjandi orsakir núverandi fjármálakreppu, sem og stríðin
sem nú eru aftur háð eða eru undirbúin á miklum kostnaði.