De Duitse bondsregering onder leiding van bondskanselier Friedrich Merz heeft zich ten doel gesteld om
ingrijpende hervormingen op het gebied van gezondheidszorg, pensioenen en belastingen door te voeren.
Als je kijkt naar de geplande maatregelen in het kader van de aanstaande hervorming van de gezondheidszorg, doen deze
eerder denken aan een lijst met schrappingen en bezuinigingen.
De premies stijgen steeds verder, terwijl de uitkeringen steeds verder worden teruggeschroefd.
Zo worden bijvoorbeeld de kosten voor homeopathie niet meer vergoed, moet er een toeslag worden betaald voor echtgenoten die
tot nu toe zonder eigen bijdrage meeverzekerd waren, enzovoort.
Dit is echter geen echte hervorming met ingrijpende veranderingen die ons gezondheidszorgstelsel toekomstbestendig maken.
Ook op het gebied van de pensioenen zijn soortgelijke ingrijpende maatregelen te verwachten, met name
een aanzienlijke verhoging van de pensioenleeftijd.
Voor mensen met een fysiek zwaar beroep, zoals bijvoorbeeld vakmensen, die niet tot hun 70e kunnen blijven
werken omdat hun lichaam dat niet meer aankan, betekent dit in feite een verlaging van hun pensioen.
Nu al kampen steeds meer mensen, die hun hele leven hard hebben gewerkt en premies
hebben betaald, met armoede op oudere leeftijd.
Maar hoe komt het dan dat er overal geld tekort is?
Wat zouden hervormingen zijn die ons land echt toekomstbestendig maken en niet binnen een
paar jaar weer tot nieuwe bezuinigingen leiden?
Er zijn natuurlijk tal van redenen waarom het geld ontbreekt.
Te noemen zijn hier de enorme investeringen in bewapening, de gigantische bedragen die tijdens de coronacrisis zijn uitgegeven,
de kosten die de massale migratie naar Duitsland met zich meebrengt, de energietransitie die onze energie- en
innovatiekosten de hoogte in jaagt, de financiering van supranationale organisaties zoals de VN, de EU, de
WHO, Gavi enz. , waaraan Duitsland altijd flink bijdraagt.
Dit alles kost de belastingbetaler vele miljarden.
Daarnaast is er echter een probleem dat qua omvang alle eerder genoemde uitdagingen overtreft en deze mede veroorzaakt:
Dit is ons huidige schoolgeldsysteem, dat allereerst dringend hervormd zou moeten worden.
Duitsland heeft weliswaar met ongeveer 1 biljoen euro een recordbelastingopbrengst, maar zakt niettemin, net als de
overgrote meerderheid van de andere landen, weg in de schulden.
De staatsschuld van Duitsland bedroeg eind 2025 ongeveer 2,7 biljoen €.
Per dag wordt er ongeveer 598 miljoen euro aan nieuwe schulden aangegaan.
Alleen al de rente op de staatsschuld vormt inmiddels de op twee na grootste
begrotingspost. Deze bedraagt jaarlijks 50 miljard euro.
Dat betekent dat van elke euro die de Duitse staat leent, 23 cent rechtstreeks naar de crediteuren terugvloeit,
zonder dat daarmee een openbare dienst wordt gefinancierd.
Maar waarom moet de staat eigenlijk geld lenen en dat met rente terugbetalen?
Waarom drukt hij het niet zelf af?
Waarom maken we ons afhankelijk van banken en grote vermogensbeheerders, zoals BlackRock?
Waarom pleit geen enkele van de partijen die in de Bondsdag vertegenwoordigd zijn voor een hervorming van dit systeem?
Henry Ford zei al meer dan 100 jaar geleden:
"Als mensen het geldsysteem zouden begrijpen, zouden we morgenochtend al een revolutie hebben."
Maar wat bedoelt Ford met deze uitspraak?
Wat is het duistere geheim achter het geldsysteem, waarover in de media en de politiek vrijwel nooit wordt gesproken?
Een film die dit op een prachtige, heldere en eenvoudige manier uitlegt, is het verhaal van de
goudsmid Fabian, dat we vandaag opnieuw uitzenden.
Het is juist in deze tijd uiterst actueel en laat de diepere oorzaak zien van de huidige financiële crises en
ook van de oorlogen die momenteel opnieuw worden gevoerd of met veel moeite worden voorbereid.