Niemiecki rząd federalny pod przewodnictwem kanclerza Friedricha Merza postawił sobie za cel wprowadzenie szeroko zakrojonych
reform w dziedzinie opieki zdrowotnej, emerytur i podatków.
Jeśli przyjrzeć się planowanym działaniom w ramach zbliżającej się reformy służby zdrowia,
przypominają one raczej listę cięć i redukcji.
Składki stale rosną, a świadczenia są coraz bardziej ograniczane.
Na przykład koszty homeopatii nie są już refundowane, za współubezpieczonych dotychczas bez
dodatkowej opłaty małżonków trzeba uiścić dopłatę itp.
Nie jest to jednak prawdziwa reforma wprowadzająca zasadnicze zmiany, które zapewniłyby
naszemu systemowi opieki zdrowotnej przyszłość.
Również w zakresie emerytur należy spodziewać się podobnych, drastycznych zmian, przede
wszystkim znacznego podwyższenia wieku emerytalnego.
Dla osób wykonujących pracę fizyczną, takich jak na przykład rzemieślnicy, którzy nie mogą pracować do 70.
roku życia, ponieważ ich organizm już na to nie pozwala, oznacza to faktyczne obniżenie emerytury.
Już teraz coraz więcej osób, które przez całe życie ciężko pracowały i opłacały
składki, boryka się z ubóstwem w podeszłym wieku.
Ale dlaczego wszędzie brakuje pieniędzy?
Jakie reformy sprawiłyby, że nasz kraj byłby naprawdę gotowy na przyszłość i nie doprowadziłyby za kilka lat do kolejnych cięć?
Przyczyn, dla których brakuje pieniędzy, jest oczywiście wiele.
Warto tu wspomnieć o ogromnych inwestycjach w zbrojenia, o kolosalnych kwotach wydanych podczas kryzysu koronawirusowego, o
kosztach związanych z masową migracją do Niemiec, o transformacji energetycznej, która powoduje gwałtowny wzrost naszych kosztów
energii i innowacji, o finansowaniu organizacji ponadpaństwowych, takich jak ONZ, UE, WHO, Gavi itp.
, do których Niemcy zawsze wnoszą znaczne wkłady.
Wszystko to kosztuje podatników wiele miliardów.
Poza tym istnieje jednak problem, którego skala przewyższa wszystkie wymienione wcześniej
wyzwania, a nawet jest jedną z przyczyn ich powstania:
To jest nasz obecny system długów pieniężnych, który powinien zostać pilnie zreformowany przede wszystkim.
Chociaż Niemcy odnotowały rekordowe wpływy z podatków w wysokości około 1 biliona euro, to mimo to, podobnie
jak większość innych państw, pogrążają się w długach.
Pod koniec 2025 r. dług publiczny Niemiec wynosił około 2,7 biliona euro.
Każdego dnia zaciąga się nowe zadłużenie w wysokości około 598 mln euro.
Same odsetki od długu publicznego stanowią obecnie trzecią co do wielkości pozycję w budżecie. Wynoszą one 50 mld euro rocznie.
Oznacza to, że z każdego euro, „które pożycza państwo niemieckie”, 23 centy trafiają bezpośrednio do wierzycieli, nie
służąc przy tym do sfinansowania żadnej usługi publicznej.
Ale dlaczego państwo w ogóle musi pożyczać pieniądze i spłacać je wraz z odsetkami?
Dlaczego sam tego nie wydrukuje?
Dlaczego narażamy się na zależność od banków i dużych podmiotów zarządzających aktywami, takich jak BlackRock?
Dlaczego żadna z partii reprezentowanych w Bundestagu nie domaga się reformy tego systemu?
Henry Ford powiedział już ponad 100 lat temu:
„Gdyby ludzie rozumieli system pieniężny, jeszcze przed jutrzejszym porankiem wybuchłaby rewolucja”.
Co jednak Ford ma na myśli, wypowiadając te słowa?
Jaka jest ta mroczna tajemnica kryjąca się za systemem pieniężnym, o której praktycznie nigdy
nie mówi się w mediach ani w kręgach politycznych?
Filmem, który wyjaśnia to w cudowny sposób, z jasnością i prostotą, jest historia
złotnika Fabiana, którą dziś ponownie emitujemy.
Jest to temat niezwykle aktualny w dzisiejszych czasach i ukazuje głębsze przyczyny obecnych kryzysów finansowych,
a także wojen, które obecnie ponownie toczą się lub są przygotowywane z wielkim nakładem środków.