Profesor Hecht, niestety już nieżyjący profesor Hecht, powiedział już 15 lat temu:
Rozróżnienie między promieniowaniem jonizującym a niejonizującym nie ma już uzasadnienia.
Szkody są bowiem takie same. To tylko kwestia czasu.
Chciałbym teraz przedstawić kolejnego prelegenta, kolegę dr med. dent., stomatologa Clausa
Scheingrabera, który jest również elektrobiologiem.
Claus Scheingraber studiował mineralogię i stomatologię w Monachium.
Swoje studia sfinansował, pracując jako pielęgniarz.
Od 1977 roku jest dentystą, a w latach 1981–2018 prowadził własną praktykę.
Zawsze skupiał się na holistycznej i biologicznej stomatologii, a także na unikaniu i eliminowaniu substancji toksycznych w leczeniu
stomatologicznym, na przykład amalgamatu i tym podobnych.
Ponadto angażował się społecznie w opiekę stomatologiczną w różnych domach opieki i
ośrodkach mieszkaniowych w aglomeracji Monachium.
A przy okazji zyskał sławę jako specjalista od budownictwa ekologicznego.
W 1990 roku założył własną firmę doradczą zajmującą się budownictwem i elektrobiologią, specjalizującą
się w fizycznych czynnikach szkodliwych dla środowiska.
W tym miejscu przeprowadził badania w miejscach zamieszkania i pracy.
Jest członkiem-założycielem stowarzyszenia „Arbeitskreis Elektrobiologie e. V.”, które powstało w 1986 roku.
Od 1991 roku pełni funkcję prezesa tego ważnego stowarzyszenia, znanego pod skrótem AEB.
Jest autorem kilku publikacji w czasopismach specjalistycznych poświęconych elektrobiologii i biologii budowlanej.
Wygłaszał wykłady i prelekcje na temat elektrobiologii i medycyny środowiskowej na krajowych i zagranicznych uniwersytetach,
uczelniach technicznych, w uniwersytetach ludowych oraz w innych placówkach kształcenia dorosłych, a także
prowadził prywatne badania naukowe dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na człowieka i środowisko.
W latach 2011–2025 był członkiem DGUHT (Niemieckiego Towarzystwa Toksykologii Środowiskowej i Ludzkiej) oraz kierownikiem grupy
roboczej ds. fizycznych czynników obciążających środowisko.
Od 2016 roku jest członkiem EuroPAM.
W 2002 roku był jednym z inicjatorów „Apelu z Fryburga” oraz innych apeli dotyczących korzystania z
telefonii komórkowej i pól elektromagnetycznych.
W 2014 roku otrzymał nagrodę EVA (Elektrosmog-Vorsorge-Award) za działania na rzecz
zapobiegania zanieczyszczeniom fizycznym środowiska.
A od 2020 roku pracuje nad swoją książką: „Elektrobiologia”, … która kiedy będzie gotowa?
Pewnie opowiesz o tym później.
Jego celem jest zawsze uznanie nadwrażliwości na pole elektryczne za zagrożenie dla środowiska.
Opowiada się za tym, aby w ramach profilaktycznej ochrony zdrowia ustanowić wartości graniczne oraz wprowadzić wartości
zapobiegawcze, a także za tym, aby obniżyć te wartości graniczne.
Opowiada się też za tym, by w placówkach edukacyjnych wprowadzić takie kierunki jak: obciążenia
fizyczne w medycynie środowiskowej… i tym podobne.
I na szczęście udało nam się zaprosić go na dzisiejsze wydarzenie.
Poznaliśmy się w latach 2020 i 2021, w czasie pandemii koronawirusa.
Cieszę się, drogi Clausie, że bierzesz dziś udział w dzisiejszym sympozjum prasowym i dzielisz się swoją wiedzą.
A ja mogę teraz tylko wzbudzić zainteresowanie wszystkich widzów Twoim wykładem na temat telefonii komórkowej i
zwiększonego ryzyka dla zdrowia związanego z technologią 5G. Oddaję Ci głos, drogi Clausie.
Drogi Ronny, bardzo dziękuję za wprowadzenie.
Szanowni Państwo, w dzisiejszym wykładzie chciałbym przedstawić Państwu problemy fizjologiczne i zdrowotne związane z
telefonią komórkową, ze szczególnym uwzględnieniem tematu 5G.
Profesor Bergholz już to trafnie wyjaśnił. Dlaczego potrzebujemy 5G?
W końcu chodzi o czas opóźnienia, czyli przekazywanie sygnałów z czujnika do organu wykonawczego.
Obecnie czas ten mieści się w zakresie milisekund.
Zakres milisekund jest zdecydowanie zbyt powolny, aby ostatecznie zapewnić bezproblemowe wdrożenie
autonomicznej jazdy i autonomicznego sterowania urządzeniami.
Dlatego potrzebujemy 5G, a nawet 5G to za mało.
Technologia 6G jest już w fazie rozwoju i po latach 30. zastąpi sieć 5G.
Zajmując się telefonią komórkową, musimy przede wszystkim przyjrzeć się natężeniom pola oraz
gęstościom energii związanym z tą technologią.
Obecna wartość graniczna, wynikająca z 26. rozporządzenia rządu federalnego w sprawie ochrony przed immisjami, wynosi 61 V/m.
Albo, jak trafnie zauważył już pan Buchner, mamy niecałe 10 watów na metr kwadratowy.
Wartości podano tutaj w miliwatach, ponieważ są to wielkości biologiczne.
Ponieważ profesor Bergholz trafnie zauważył, że tłumienie fal o wysokiej częstotliwości w zakresie gigaherców jest
znacznie większe niż w zakresie megaherców, potrzebujemy albo większej liczby stacji nadawczych, albo większego zasięgu.
ICNIRP rozważa, czy należy zwiększyć natężenie pola, a tym samym podnieść wartość graniczną do 120 V/m.
Proszę zwrócić uwagę na pozostałe wiersze. Oznacza to, że przy 10 watach na metr kwadratowy dla
organizmu oznacza to wzrost do 40 watów na metr kwadratowy.
Nieodpowiedzialne z punktu widzenia biologii człowieka i zdrowia ludzkiego.
No cóż, jak to właściwie wygląda? Ile stacji nadawczych potrzebujemy w Republice Federalnej Niemiec, jeśli chcemy
zapewnić naszym obywatelom powszechny dostęp do sieci 5G?
Warto tu odnieść się do Chin.
Shenzhen, wielkie miasto liczące 13 milionów mieszkańców, potrzebuje 35 000 stacji nadawczych, aby
zapewnić odpowiedni zasięg sieci 5G na całym swoim terenie. Niemcy mają 84 miliony mieszkańców.
Aby zapewnić dostęp do sieci 3G i 4G w dotychczasowych sieciach, potrzeba było 72 000 stacji bazowych – stan na 2019 r.
Gdy sieć 5G zostanie w pełni rozbudowana, potrzeba będzie ponad 300 000 stacji nadawczych – obecnie jest ich 222 000.
Wkrótce osiągniemy liczbę 300 000 wysłanych wiadomości.
Nawiasem mówiąc, w przypadku sieci 6G należy spodziewać się dalszego wzrostu liczby instalacji.
Dojdzie do tego, że pod każdą pokrywą studzienki, w każdej skrzynce rozdzielczej, na każdej latarni ulicznej i
na każdym sygnalizatorze świetlnym znajdzie się nadajnik.
Takie są perspektywy na rok 2030 i kolejne lata. Z mojego punktu widzenia mogę tylko powiedzieć: na zdrowie, na to, co nas czeka.
Tak, czy mamy jakieś alternatywy dla łączności radiowej?
Muszę powiedzieć, że tak i nie. Trzeba tu rozróżnić.
Przemysł, handel i państwo – to niemożliwe.
Jak już wspomniano, w przemyśle i handlu konieczne jest skrócenie opóźnienia, które w technologii 5G będzie
mieścić się w zakresie mikrosekund, a być może nawet później, w erze 6G, w zakresie nanosekund.
To, czego nie ma na tej slajdzie: jest to bardzo ważne, a wojsko bardzo intensywnie się tym zajmuje.
Można to bowiem podsumować w jednym zdaniu. Kto strzela szybciej, ten żyje dłużej.
Jednak oczywiście celowo unika się informowania społeczeństwa o tym, że wojsko jest silnym motorem rozwoju tej technologii.
Tak, w sferze prywatnej, dla ludności, istnieją zdecydowanie alternatywne rozwiązania.
Przede wszystkim, jak już wspomniałem, można by ograniczyć prywatną komunikację w pomieszczeniach o 90 %, gdyby zastąpić
sieć Wi-Fi sieciami LAN, czyli sieciami kablowymi, a zwykłą komunikację za pomocą telefonów
komórkowych lub bezprzewodowych – komunikacją światłowodową.
Jak wiadomo, światło nie przenika przez ściany.
Pod względem technicznym wszystko jest już przygotowane, opracowane i dostępne na rynku.
Nie wprowadza się go jednak z określonych powodów.
Tak, powielę teraz obraz, który pokazał już pan profesor Bergholz.
Moim zdaniem ta prawa folia jest bardzo ważna.
Branża telefonii komórkowej chce nas bowiem przekonać, że w zakresie częstotliwości rzędu kilkudziesięciu
gigaherców mikrofale nie przenikają już do organizmu.
W tym celu proszę spojrzeć teraz na czarne pole po lewej stronie.
Jeśli przeczytali Państwo ten tekst, to zauważą Państwo, że profesor Alexander Pressmann już w latach 70.
przeprowadzał eksperymenty na szczurach, aby ustalić, jaka dawka jest konieczna do osiągnięcia wartości LD50.
LD50 (Letale Dosis) oznacza dawkę śmiertelną. Jest to jednostka eksperymentalna, która ma takie
samo znaczenie w fizyce, chemii i innych dziedzinach.
Gdy 50 % zwierząt doświadczalnych padnie, osiąga się maksymalny poziom toksyczności i eksperyment zostaje przerwany.
No to przyjrzyjmy się tym wartościom. Przy częstotliwości 40 MHz potrzeba było 20 W/m², aby ostatecznie zabić
połowę zwierząt doświadczalnych. Przy częstotliwości 40 GHz wystarczyło już tylko 40 mW/m².
Cóż, jeśli teraz porównają Państwo prawy wykres z lewym polem, zauważą Państwo rozbieżność, której nie da się pogodzić.
Chcemy się temu przyjrzeć nieco dokładniej.
Jak trafnie wyjaśnił pan profesor Bergholz, jest to energia przenoszona za pomocą fali elektromagnetycznej.
To, że fale elektromagnetyczne przenoszą energię, jest znane każdej gospodyni domowej – wystarczy przecież
przypomnieć sobie gotowanie w kuchence mikrofalowej.
Cóż, nie ma co się nad tym rozwodzić. Która fala EM powoduje największe szkody?
Tak, każdy wie, czym są oparzenia słoneczne. Zakres długości fal powodujących oparzenia słoneczne, czyli
promieniowanie UVB, wynosi od 315 µm do 280 µm (w mikrometrach).
Jeśli weźmiemy pod uwagę zakres częstotliwości, to mieści się on między 900 a 1000 teraherców (THz).
Głębokość wnikania wynosi już zaledwie kilka mikrometrów.
Jeśli porównamy głębokość penetracji przy częstotliwościach 500 megaherców (MHz) i 2,4 gigaherca (GHz),
to i tak wynosi ona odpowiednio 1,5 i 0,5 centymetra.
Cóż, twierdzenia przedstawicieli przemysłu, że mikrofale w zakresie gigaherców nie mają na nas negatywnego
wpływu, to kompletna bzdura i biologiczna lekkomyślność.
Tak, co więc musimy wziąć pod uwagę, jeśli zakładamy, że fale elektromagnetyczne są niebezpieczne?
Przede wszystkim: dawka ma kluczowe znaczenie.
Dawka to w gruncie rzeczy nic innego jak iloczyn intensywności i czasu.
Profesor Hecht, niestety już nieżyjący profesor Hecht, powiedział już 15 lat temu:
Rozróżnienie między promieniowaniem jonizującym a niejonizującym nie ma już uzasadnienia.
Szkody są bowiem takie same. To tylko kwestia czasu.
Jeśli zażyję dużą dawkę, wystarczy krótki czas, by spowodować szkody biologiczne i zdrowotne.
Jeśli przyjmuję małą dawkę, to wystarcza mi ona na długi czas, który może nawet sięgać kilkudziesięciu lat.
Jak już wspomniano, istnieją jednak jeszcze inne czynniki, które obecnie nie są w pełni brane
pod uwagę, a wielu naukowców nie chce ich badać.
Pierwsze trzy pojęcia – częstotliwość, długość fali i gęstość strumienia mocy – są w
rzeczywistości charakteryzowane za pomocą dawki.
Równie ważne jest jednak uwzględnienie rodzaju modulacji – impulsowej czy nieimpulsowej – szerokości pasma częstotliwości,
co trafnie wyjaśnił profesor Bergholz, częstotliwości impulsów, polaryzacji – czy fala ma charakter bardziej pionowy czy
poziomy – co ma większy wpływ na nas podczas snu czy w pozycji stojącej, mniej więcej tak – oraz szybkość narastania sygnału.
Jak szybko i ile dB osiąga się w milisekundach?
Jak wiadomo, nauka już dziś wykorzystuje otwory o wysokiej częstotliwości w błonach, a podobno
nie ma to rzekomo żadnych szkodliwych skutków.
Tak więc już w 1995 roku profesor Silny wysunął następujące tezy na podstawie swoich wykładów:
Fala o wysokiej częstotliwości, która przenika do ciała, ulega tłumieniu.
W tym procesie zmieniają się długość fali i prędkość propagacji.
Niestety nie był w stanie tego oszacować, ale AEB próbowało to zrobić.
Oto wykres. Przeprowadziliśmy własne pomiary i przeanalizowaliśmy zakres częstotliwości od 400 MHz do 2,2 GHz.
W trakcie badań stwierdziliśmy, że 90 % promieniowania jest pochłaniane w paśmie od 400 MHz
do 900 MHz oraz w paśmie od 900 do 2 000 MHz.
To 99 %, a w paśmie od 2 000 do 3 000 MHz jest to nawet 99,9 %.
Oznacza to, że im wyższa i im częstsza staje się fala, tym intensywniej oddziałuje ona na nasz organizm, a tym
samym na energię oddziałującą na nasze ciało i komórki.
A profesor Buchner trafnie zauważył: „Prawdziwą zasadą niszczenia jest destabilizacja błony komórkowej”.
Gdy błona komórkowa nie jest już w stanie utrzymać równowagi między wnętrzem a otoczeniem, dochodzi
do uszkodzenia komórki. I wtedy pojawia się choroba.
Tak, ale również profesor Klitzing (dr Klaus von Klitzing) przeprowadził już w 1999 roku eksperymenty:
Jak w końcu promieniowanie telefonii komórkowej wpływa na nasz mózg? A tutaj widzą Państwo dwa wykresy.
Wykres po lewej stronie przedstawia sytuację zdrowej, młodej osoby, która dobrze śpi w pomieszczeniu wolnym
od promieniowania telefonii komórkowej, w pomieszczeniu wolnym od pól elektromagnetycznych.
Wykres po prawej przedstawia tego samego uczestnika badania, który był poddany oddziaływaniu częstotliwości sieci
komórkowej przez zaledwie trzy minuty i przy gęstości mocy wynoszącej zaledwie 1 μW/m², czyli bardzo niskiej.
Na zdjęciu po prawej stronie widać ogromny sygnał o częstotliwości 10 herców.
W EEG sygnał o częstotliwości 10 herców charakteryzuje pacjenta w fazie budzenia się.
Następnego dnia ten pacjent powie, że źle spał.
No cóż, zły sen jeszcze nie oznacza, że zachoruje się.
Jeśli jednak przez wiele lat źle się panu śpi, to ma to odpowiednie konsekwencje.
I właśnie to staraliśmy się uchwycić za pomocą nocnych profili snu.
AEB przez wiele lat badało profile snu wielu osób.
Niestety nie mam czasu, aby szczegółowo wyjaśnić Państwu profil snu.
Chciałbym jednak powiedzieć Państwu tylko tyle: istnieje pięć faz snu, od fazy czuwania 1 do fazy 5.
W tym czasie nasze fazy snu nieustannie się zmieniają.
W środkowej fazie snu fazy snu głębokiego stają się mniej intensywne.
Występują już tylko fazy snu o średniej intensywności.
A w fazie budzenia są to właściwie już tylko powierzchowne fazy snu. Najczęściej występują fazy REM.
To zdjęcie przedstawia zdrową osobę śpiącą bez użycia pola magnetycznego.
A teraz pokażę Państwu zdjęcie śmiertelnie chorego człowieka.
Myślę, że nie muszę Panu wyjaśniać – nawet jako laikowi – że ten profil snu nie ma już
nic wspólnego z tym, co pokazano wcześniej.
Nic już nie jest takie samo. Nie występuje już faza głębokiego snu.
Pozostały już tylko fazy snu pomiędzy fazą czuwania a fazą snu środkowego.
Nazywa się to nawet sztywnością regulacyjną. Zjawisko to można również zaobserwować w
przypadku HRV, czyli zmienności rytmu serca.
Ten obraz stanowi zagrożenie dla życia. Niechętnie to mówię, ale po raz pierwszy mówię o tym publicznie.
Część tych pacjentów zmarła w ciągu pół roku.
Tak, wpływ promieniowania 5G na krew.
Ze względu na brak czasu nie zamierzam tutaj omawiać poszczególnych badań.
Chcę Państwu tylko pokazać, że istnieje wystarczająco dużo badań na ten temat.
Wszystkie te informacje można znaleźć w Internecie.
Chciałbym Państwu pokazać, jakie są tego konsekwencje.
Jest to badanie amerykańskie, a dokładniej badania przeprowadzone przed wprowadzeniem urządzeń do pomiaru sygnałów radiowych,
a konkretnie w przypadku liczników energii elektrycznej.
Wcześniej pobrano od tych osób krew i zbadano ją, zwracając szczególną uwagę na erytrocyty.
A mianowicie, czy nastąpiła zmiana morfologiczna tych komórek krwi. Na górnym rzędzie widać stan przed przyjęciem.
Pod mikroskopem z poliem ciemnym widać piękne, okrągłe erytrocyty, czyli czerwone krwinki.
Następnie zamontowano urządzenia do pomiaru promieniowania, a potem ponownie pobrano od
nich krew. Teraz proszę spojrzeć na dolny rząd.
Oznacza to, że zaokrąglenie uległo rozpadowi, ścianka komórkowa częściowo pęka, a na zdjęciu
po prawej stronie widać tworzenie się zwojów.
Być może jest to wynik całkowicie patologiczny.
Nagromadzenie pieniędzy wskazuje również na skłonność do zawału serca.
Tak, wpływ promieniowania 5G na badania.
Nie chcę się tutaj szczegółowo rozwodzić nad tą folią, bo to tylko zabrałoby mi czas.
Czy mogą Państwo samodzielnie wyszukać i sprawdzić wszystkie informacje w Internecie, a następnie samodzielnie je ocenić?
Jednym z ważnych badań, które chciałbym jednak omówić szczegółowo, jest badanie przeprowadzone w Salford w 2003 roku.
Przeprowadził badania na szczurach i chciał sprawdzić, jakie skutki wywołuje napromieniowanie.
Naświetlił szczury trzema różnymi dawkami, a następnie je zbadał. Zrobił jednak coś szczególnego.
Zazwyczaj w tego typu eksperymentach naukowych po zakończeniu naświetlania szczury – a czasem także myszy – są uśmiercane,
a następnie bada się ich mózgi lub fragmenty narządów.
I wtedy oczywiście nic się nie znajduje. Dlaczego?
W końcu to nie jest promieniowanie jonizujące. To Salford wpadł na ten kluczowy pomysł.
Powiedział, że tak naprawdę trzeba poczekać na tak zwany okres degeneracji.
Ponieważ słabe promieniowanie potrzebuje pewnego czasu, aby wyrządzić szkodę.
Właśnie to zrobił. Pozostawił szczury na 50 dni.
Wtedy zobaczą Państwo mniej więcej taki obrazek po prawej stronie. Obrazek po prawej stronie.
Tutaj widać patologiczny mózg szczura.
Te ciemne plamki to tak zwane ogniska martwicy. Są to uszkodzenia mózgu.
Co ciekawe, nie zaobserwowano u szczurów żadnych zaburzeń zachowania.
Z pewnością można to samo zaobserwować również u ludzi.
Tak. Bardzo ważna jest dla mnie wolność badań naukowych.
Miałem okazję przeczytać interesujący wywiad z prof. Maike Mevissen.
Tam pewien dziennikarz (napisano tak małą czcionką, że sam już nie potrafię tego odczytać) – jak już
wspomniałem – zadał pani prof. Mevissen pytania i przeprowadził z nią wywiad na temat jej badań.
Możesz sam to przeczytać, mniej więcej. (Bo mi… moje okulary już nie są tak mocne.)
Mam szybko pomóc? Przeczytam to na głos.)
Jeśli chodzi o pierwsze pytanie dotyczące swobody badań naukowych, koleżanka odpowiada: „Drażni mnie to, że instytucje,
takie jak na przykład Niemiecki Federalny Urząd ds. Ochrony przed Promieniowaniem, nieustannie wszystko bagatelizują”.
Badania naukowe mają charakter wybitnie polityczny i nieustannie spotykamy się z poglądem, że
nie może istnieć żadne zagrożenie dla zdrowia.
A potem pojawiło się pytanie o wywieranie wpływu. Tak, najbardziej denerwowało mnie to, że ciągle
chciano nam mówić, jak mamy wykonywać naszą pracę.
Odpowiedzialny za tę sprawę ekspert WHO chciał za nas zdecydować, które badania w ogóle kwalifikują się
do oceny. Musieliśmy nieustannie się temu sprzeciwiać.
A jeśli chodzi o projekt badania, to wiem tylko jedno na temat badań na zwierzętach: można je tak zaplanować, że
nic się nie wykryje, tworząc szum statystyczny, który maskuje istotne efekty”. To naprawdę szokujące.
Właśnie zdałem sobie sprawę, że muszę znowu pójść do okulisty – potrzebuję okularów o silniejszym szkiełku.
Tak, chciałbym przedstawić Państwu kolejny istotny zespół szkodliwych czynników .
A mianowicie synergia różnych szkodliwych czynników środowiskowych.
Najstarszymi znanymi nam czynnikami szkodliwymi są dym i azbest. Dzisiaj powiedzielibyśmy raczej: mikrowłókna.
Wszyscy wiemy, że osoba, która paliła przez 20 lat, jest sześciokrotnie bardziej narażona na zachorowanie na raka płuc.
Kto przez 20 lat pracował z mikrowłóknami bez środków ochronnych, jest narażony na 11-krotnie większe ryzyko.
Można by teraz pomyśleć, że jeśli ktoś podjął oba rodzaje ryzyka, to ryzyko to jest dla niego 17 razy większe.
Nie, na pewno już o tym pan przeczytał. Ryzyko, że zachoruje na jeden z tych rodzajów nowotworów, jest u niego 60 razy większe.
Chciałbym pokazać Państwu tę slajdę, która w rzeczywistości pochodzi od pani profesor Witte z Oldenburga.
Oto najważniejsze czynniki środowiskowe/substancje szkodliwe, które na nas oddziałują.
To, jak człowiek sobie z tym radzi, zależy częściowo również od genetyki.
Są ludzie, którzy potrafią bardzo skutecznie oczyścić organizm z toksyn bez pomocy lekarzy czy naturopatów.
Są jednak ludzie, którzy w ogóle nie potrafią się oczyścić z toksyn.
Jednak skutkiem tego jest zasadniczo stres nitrozacyjny lub oksydacyjny.
Chciałbym podsumować sześć najważniejszych czynników, które obecnie sprawiają, że my,
ludzie, stajemy się coraz bardziej chorzy.
Są to fizyczne czynniki szkodliwe dla środowiska.
Obejmuje to nie tylko telefonię komórkową, ale w końcu także narażenie na pola magnetyczne o niskiej częstotliwości
i pola statyczne, geoinżynierię oraz wpływanie na pogodę.
W tym miejscu rozpylane są mikroaerozole – toksyczne mikroaerozole w postaci nanocząsteczek – które ostatecznie
opadają na nas i które ponownie spożywamy wraz z pożywieniem.
No i w końcu żywność. Coraz większą rolę odgrywa inżynieria genetyczna…
Właśnie teraz UE chce przeforsować rozporządzenie, które ma na celu ukrycie informacji o genach
obecnych w żywności, co jest nieodpowiedzialne.
A potem szczepienia. Mam tu na myśli nie tylko szczepionki mRNA, ale także tradycyjne szczepionki.
Biorąc pod uwagę, że zawierają one substancje toksyczne, takie jak tiomersal – trujący związek rtęci – jest to nieodpowiedzialne.
I wreszcie, oczywiście, zanieczyszczenia chemiczne.
Pomyślmy o środkach owadobójczych, pestycydach, a nawet o obciążeniach mechanicznych.
Są to cząstki pyłu i mikroplastik. Mikroplastik w postaci nanocząstek przenika do komórek.
Wszystkie te wzajemne oddziaływania sprawią – ujmując to sarkastycznie – że zapewnione zostanie
społecznie akceptowalne wczesne odejście z życia.
Powoli zbliżamy się do końca mojego wystąpienia.
Chciałbym przytoczyć jeszcze jedno porównanie, które pokazuje, jak bardzo naszemu państwu leży na
sercu badanie szkodliwych substancji w środowisku.
W Niemczech istnieje zaledwie dziesięć instytucji, które zajmują się takimi kwestiami.
Jeśli jednak przeczytali Państwo już drugi wiersz, to zauważą Państwo, że istnieje 163
instytutów zajmujących się gender studies.
Teraz pytam Państwa: co właściwie jest ważniejsze?
Cóż, sami możecie ocenić, ile dla naszego państwa znaczy zdrowie obywateli – a mianowicie nic.
Tak, mam tu jeszcze raz podsumowanie. Ze względu na brak czasu nie będę go odczytywać szczegółowo.
Źródło podano poniżej. Można je przeczytać samodzielnie i samodzielnie wydobyć z niego szczegółowe informacje na ten temat.
Tak, pan Weikl poprosił mnie, abym powiedział jeszcze kilka słów na temat środków zapobiegawczych.
W zasadzie nie da się uniknąć niczego na zewnątrz, ponieważ natężenia pola są po prostu
wszędzie obecne dzięki antenom technicznym.
Jednak to, czy długo zachowasz zdrowie, zależy w dużej mierze od tego, jak radzisz sobie z obciążeniami w pomieszczeniach.
Do dziś zauważam, że główne źródła promieniowania pochodzą z urządzeń domowych, a mianowicie z telefonów bezprzewodowych
i sieci Wi-Fi. Ludzie często nie chcą w to uwierzyć.
Przyjdą po mnie, a ja przeprowadzę pomiary i stwierdzę, że z zewnątrz napływa może tylko kilkaset mikrowatów, ale z
powodu własnych źródeł promieniowania – sieci Wi-Fi i telefonu bezprzewodowego – poziom promieniowania wynosi już miliwaty.
Jeśli więc chce się zmniejszyć narażenie na promieniowanie, należałoby najpierw zmierzyć poziom
promieniowania w pomieszczeniach, zanim zacznie się ograniczać promieniowanie na zewnątrz.
Nie chcę przez to powiedzieć, że znaczne ograniczenie promieniowania zewnętrznego nie jest pożądane.
Tak, tym samym kończę swój wykład.
Dziękuję za uwagę. Wiem, że pojawiają się pytania.
Oczywiście chętnie wezmę udział w dyskusji. Dziękuję.