En wat mij toen schokte en indruk op me maakte, was dat ze zei: Dit is de "straat van de weduwen", waar
ze woont, omdat daar heel veel mannen zijn gestorven.
En ze heeft dat toegelicht en uitgelegd, dat het door een zendmast voor mobiele telefonie kwam, die praktisch in
hun buurt staat en zijn signaal over de hele straat uitzond.
De Weense onderzoeker was erin geslaagd Amerikaanse rechters ervan te overtuigen dat niet-thermische
biologische effecten onze genen kunnen beschadigen.
Maar waarom willen de mensen 5G? Omdat men hen wijsmaakt dat het iets geweldigs is, dat je er snelle filmpjes mee kunt bekijken.
En waarom wil de bevolking binnenkort 6G hebben?
Omdat het haar weer wordt verkocht als iets nieuws, iets wat nog beter is.
En vanuit deze kennis van de biologische ritmes was het voor mij volkomen duidelijk dat smartphones en dit soort technische media
de biologische ritmes bij kinderen verstoren en de kinderen juist veel van de levensvreugde
ontnemen die ze eigenlijk zouden moeten hebben.
De onderzoeksjournalist Klaus Scheidsteger houdt zich al vele jaren kritisch bezig met de mobiele-telefonie-industrie.
In zijn documentaire "Het digitale dilemma" uit 2024 komen vooraanstaande wetenschappers,
artsen, bouwbiologen en getroffenen aan het woord.
In zijn nieuwste film "De Weduwenstraat" gaat Scheidsteger onder andere in op de vraag:
Hoeveel toevalligheden kan een straat verdragen?
Vanwaar de titel "De Weduwenstraat"?
In de hele straat straalt een zendmast voor mobiele telefonie, en opvallend veel vrouwen in deze straat zijn weduwe geworden.
Daaruit is de titel "De Weduwenstraat" ontstaan.
De film belicht talrijke persoonlijke lotgevallen en stelt een ongemakkelijke vraag:
Wat gebeurt er als mensen jarenlang veranderingen in hun gezondheid waarnemen, maar daar
geen verklaring of antwoorden voor krijgen?
"De Weduwenstraat" is een aangrijpende reportage over de getroffenen, de achtergronden en de vraag hoe we
omgaan met mogelijke risico’s van moderne technologieën.
Op 30 april 2026 werd de nieuwe film van Klaus Scheidsteger voor het eerst in Zwitserland vertoond, in Thun, in het kader
van een speciaal evenement, gevolgd door een podiumdiscussie.
Uit de belangstelling is gebleken: Het onderwerp spreekt mensen aan en raakt velen.
Deze reportage leidt naar de plek waar discussies vaak eindigen: bij de mensen zelf.
In een woonwijk doen zich steeds meer ernstige ziekte- en sterfgevallen voor.
Familieleden beginnen vragen te stellen.
Ze zoeken naar verbanden, spreken met deskundigen en stuiten daarbij op een spanningsveld tussen persoonlijke ervaring,
wetenschappelijke beoordeling en maatschappelijk debat.
De reportage van 30 minuten belicht de achtergronden van het onderzoek naar de ontstaansgeschiedenis van mobiele telefonie met
als titel "Athermische biologische effecten bij langdurige blootstelling aan hoogfrequente
elektromagnetische velden met lage intensiteit" (ATHEM-3) en geeft inzicht in het wetenschappelijk onderzoek.
"De Weduwenstraat" toont deze zoektocht naar antwoorden op de vragen die zich aandienen,
rustig, zakelijk en zonder overhaaste conclusies.
Bekijk nu de reportage "De Weduwenstraat".
We hadden hier 30 jaar geleden een huis gebouwd in Lichtenbusch.
Mijn man is tandarts, ik ben arts. We hebben samen de praktijk opgebouwd, kregen daarnaast drie kinderen binnen acht jaar,
hebben een prachtige tuin en, het ging aanvankelijk goed met ons.
Heeft dat invloed op mensen? De één zegt van wel, de ander van niet.
Ja, en toen kwam ik tot de conclusie: Het heeft een grote invloed op de gezondheid van mensen.
En plotseling viel alles op zijn plaats.
Ik vroeg me af: waarom hebben zoveel mensen in onze straat epileptische aanvallen?
Waarom hebben we zoveel kanker?
Hij zei: "Nee, ik ga niet naar de kelder."
Ik had inmiddels mijn meetapparaat gehaald.
De straling lag bij ons in de keuken weer boven de 20 000. Veel, veel, veel te hoog.
Daarvoor stond het op 0,02. Dat betekent dat het net werkelijk flink was gestegen.
En mijn man zei: "Weet je, ik wil zo niet meer leven."
Op dat moment kreeg hij een epileptische aanval, gevolgd door een hersenbloeding.
En de volgende dag werd hij in het ziekenhuis opgenomen. Hij heeft er niets meer van gemerkt.
En drie maanden later is hij, volledig verlamd, in een coma, aan de beademing en aan de dialyse, overleden.
En daarom nogmaals bedankt.
We gaan verder, want er zijn zoveel mensen, waarvan hun persoonlijke verhalen moeten worden veilig gesteld.
Een jaar na het overlijden van dr. Roger Krout vond er in Mainz een groot congres over mobiele telefonie plaats.
Een voortreffelijk evenement rond de destijds opkomende discussie over 5G, met de allerbeste
deskundigen op het gebied van mobiele-telefonieonderzoek.
Mijn commentaar destijds luidde: "Ontroerende momenten, wetenschappelijke topkwaliteit
uit de hele wereld, een aandachtig publiek."
In een mix van lezingen, paneldiscussies, workshops, presentatiestands en voortdurende
debatten volgde het ene hoogtepunt na het andere.
Het symposium in Mainz, dat van 4 tot en met 6 oktober 2019 plaatsvond in het eerbiedwaardige keurvorstelijk
paleis, bracht de zorgen van de internationale wetenschappelijke gemeenschap in vele facetten aan het licht.
Vaak heersen onwetendheid en cynisme, zoals blijkt uit het voorbeeld van dr. Monika Krout.
Onze gemeente verbiedt mij om openbaar te maken wat ik zie, omdat ik daarmee de grondprijzen in gevaar breng.
En de zendmast: We hebben een rechtszaak aangespannen tegen de zendmast van Telekom, toen mijn man nog leefde.
De rechter heeft in het vonnis geschreven: "Zelfs als de eiser met levensgevaar wordt
bedreigd, is er geen sprake van onrechtmatigheid."
En dat was een zendmast die al 25 jaar geen vergunning had om op deze plek te staan, waarvan de antennes twee meter te laag waren
geplaatst, waarop de verkeerde antennes waren gemonteerd, en dankzij een bouwbioloog, die hier ook in de
zaal aanwezig is, heb ik vervolgens aanvullende metingen uitgevoerd met een frequentieanalysator.
Er waren nog meer frequenties gemodelleerd dan was toegestaan.
Het congres in Mainz bood een ideale gelegenheid om van gedachten te wisselen met
vooraanstaande wetenschappers uit de hele wereld.
Het persoonlijke verhaal van dr. Monika Krout, de arts uit de "Weduwenstraat", had indruk gemaakt.
Ja, het was destijds een bijeenkomst van de "Kompetenzinitiative" in Mainz over 5G-mobiele telefonie.
Dr. Monika Krout had daar na afloop van het evenement, of tegen het einde ervan, haar eigen situatie
beschreven, namelijk dat ze onlangs weduwe was geworden.
En wat mij destijds schokte en indruk op me maakte, was dat ze zei: „Dit is de straat van de weduwen”, de straat
waar ze woont, omdat daar heel veel mannen zijn overleden.
En ze heeft dat toegelicht en uitgelegd dat het lag aan een zendmast voor mobiele telefonie die praktisch in hun
buurt staat en zijn signaal over de hele straat uitzond.
Na afloop van het evenement kwamen we met een groot aantal mensen in een aparte ruimte
bijeen en hebben we deze kwestie besproken.
En daarbij begon het idee langzaam vorm te krijgen: Als je zo’n bewering doet, zou je dat eigenlijk
wetenschappelijk moeten onderzoeken om te weten te komen waarom al die mannen zijn overleden?
En zo ontstond dan, praktisch gezien onder jouw leiding en op basis van jouw suggesties, het idee om
het geheel om te zetten in een onderzoeksproject.
Mobiele telefonie en gezondheid, van oudsher een omstreden onderwerp.
Het komt er dus op aan de zaken in gang te zetten.
Betrouwbare feiten, verzameld door een wetenschappelijk team bestaande uit de beste deskundigen.
Als projectleider heb ik hiervoor de kankeronderzoeker prof. dr. Wilhelm Mosgöller van de MedUni Wenen kunnen aantrekken.
De nieuwe studie kreeg de naam ATHEM-3, naar aanleiding van de succesvolle erkenning van de door prof.
Mosgöller uitgevoerde ATHEM-1- en ATHEM-2-studies.
De Weense onderzoeker was erin geslaagd Amerikaanse rechters ervan te overtuigen dat niet-thermische
biologische effecten onze genen kunnen beschadigen.
ATHEM-1 en ATHEM-2 hebben, als het zo mag worden genoemd, de kwaliteitscontrole doorstaan in het
kader van een Amerikaanse collectieve rechtszaak.
De ATHEM-1- en ATHEM-2-projecten zijn positief beoordeeld door een Amerikaanse federale
rechter van het Hooggerechtshof in Washington.
En ik denk dat er maar weinig wetenschappers zijn die dat van hun projecten kunnen zeggen.
Om een lang verhaal kort te maken: Het ATHEM-3-project brengt opnieuw een interdisciplinair team bijeen,
waarin talrijke specialisten het beste uit zichzelf halen.
We wilden dus juist elke invloed van dilettantisme , dat op deze onderzoeksgebieden steeds weer voorkomt, uitsluiten.
Dankzij de bemiddeling van prof. Mosgöller kon de celbioloog prof. Igor Belyaev worden aangeworven.
Hij is ook kroongetuige van de aanklager in de VS.
Prof. Igor Belyaev pleit al jaren voor een aanpassing van de huidige grenswaarden voor consumentenbescherming.
Hij wordt wereldwijd beschouwd als een zeer gerespecteerde deskundige.
Ik maakte deel uit van het team van de EMF-werkgroep binnen de Europese Academie voor Milieugeneeskunde, die de
veiligheidsgrenswaarden voor blootstelling aan laagfrequente elektromagnetische velden heeft opgesteld.
Deze grenswaarden die wij hebben voorgesteld, liggen aanzienlijk lager dan de waarden die in
de meeste Europese landen worden geaccepteerd.
Ik ben namelijk van mening dat de huidige ICNIRP-grenswaarden te hoog zijn en aanzienlijk moeten worden verlaagd.
Precies zoals we dat aan de Europese Academie voor Milieugeneeskunde hebben voorgesteld.
De zogenaamde beschermingsinstanties hanteren verouderde richtlijnen.
De meettechnicus in het team kan daar alles van vertellen.
Hij wordt dagelijks geroepen door mensen die hun gezondheidsproblemen toeschrijven aan
de voortdurend toenemende stralingsbelasting.
Het aantal mensen met gezondheidsproblemen neemt duidelijk toe.
Vooral ook wanneer 5G-zendinstallaties worden ingeschakeld.
En de 5G-technologie is immers in gebruik genomen zonder dat er eerst een technologische effectbeoordeling
was uitgevoerd met betrekking tot gezondheidsproblemen.
Het was immers al bij 3G dat het TNO-onderzoek uit Nederland voor opschudding zorgde, omdat daarin werd vastgesteld dat een tiende
van de stralingsintensiteit van UMTS voldoende is om dezelfde gezondheidsproblemen en
cognitieve gevolgen te veroorzaken als bij GSM .
Men heeft destijds de waarschuwing niet serieus genomen.
Er is vervolgens een tegenproef gedaan, uiteraard met andere frequenties, andere intensiteiten en andere mensen, zodat
alles weer tot rust is gekomen: het publiek en de bevolking.
En toen kwam 4G en werd er opnieuw opgeroepen om eens grondig te onderzoeken welke gevolgen
deze technologie voor de gezondheid kan hebben.
Dat is ook niet uitgevoerd. En bij 5G is het juist nog problematischer dat nog meer mensen erop reageren.
En er waren immers veel steden in Europa die in eerste instantie zeiden: Moratorium! We willen eerst weten wat er aan de hand is.
Maar ik denk dat al die moratoria inmiddels gewoon afgewezen zijn.
Er was een lobby die simpelweg verklaarde dat er geen gezondheidsproblemen waren.
En de politici, die immers geen medici zijn en in dit geval misschien ook geen technici om dit te begrijpen, hebben
toen ergens toegegeven en gezegd: oké, de bevolking wil het.
Maar waarom wil de bevolking 5G? Omdat haar wordt voorgespiegeld dat het iets geweldigs is, dat je films snel kunt bekijken.
En waarom wil de bevolking binnenkort 6G hebben?
Omdat het haar opnieuw wordt verkocht als iets nieuws, iets wat nog beter is.
Opnieuw dankzij de bemiddeling van de onderzoeksleider, prof. Mosgöller, is het gelukt om een van de grondleggers
van de moderne hartslagvariabiliteitsmeting aan te trekken.
Ik was jarenlang hoogleraar fysiologie aan de Medische Universiteit van Graz, met als
specialisatie chronobiologie, oftewel biologische ritmes.
En vanuit deze kennis van de biologische ritmes was het voor mij volkomen duidelijk dat smartphones en deze technische media de
biologische ritmes bij kinderen verstoren en de kinderen juist veel van de levensvreugde
ontnemen die ze eigenlijk zouden moeten hebben.
De aanstelling van professor Moser was een belangrijke zet, want die man heeft veel te bieden.
Deze jas is dus in twee exemplaren de ruimte in gegaan.
We hebben sinds 1991 samengewerkt met het Russische ruimteagentschap en hebben eerst een Oostenrijkse
kosmonaut en daarna tien Russische kosmonauten gemeten.
Deze jas is namelijk in staat om precies die lichaamsritmes te meten die we ook in het ATHEM-project gebruiken.
De jas diende om uitgebreide informatie over de gezondheid van de kosmonaut te verkrijgen.
En het spannende was dat de Russen erg enthousiast waren over de resultaten.
Omdat ze zeggen dat in de geneeskunde meestal ziekte wordt gemeten, terwijl wij ons juist op gezondheid hebben gericht; en
omdat onze meetmethoden nu eenmaal de gezondheid van de kosmonauten konden weergeven, hebben de Russen dit vervolgens
onderzocht om de gezondheid van deze kosmonauten te controleren.
Omdat kosmonauten gezond moeten zijn.
Als ze ziek worden, kun je geen dokter meer nasturen, en in de ruimte zijn er weinig artsen.
Iedereen kent vast wel het onverzettelijke Gallische dorp en zijn succesvolle strijd "David tegen Goliath".
Ook de strijd om erkenning van de wetenschap lijkt zo’n geval te zijn. In het geval van ATHEM-3 was er een
dorp nodig dat, om het zo te zeggen, aan de neutrale wetenschappelijke voorwaarden voldeed.
De uitdaging bij ATHEM-3 was om een gebied, een regio, een geografische regio te vinden waar twee vergelijkbare groepen
naast elkaar leven, waarbij de ene groep een hoge stralingsdosis krijgt en de andere groep een lage stralingsdosis.
Waarom zijn twee vergelijkbare groepen nodig?
Het is duidelijk: we willen er zeker van zijn dat het verschil, mochten we er een vinden, daadwerkelijk aan de straling te wijten
is en niet bijvoorbeeld aan het feit dat de een naast de fabriek woont en aan uitlaatgassen wordt blootgesteld, terwijl
de ander in een prachtig kuuroord met frisse lucht woont.
Zo gaat dat niet. Zo werkt onderzoek niet.
We hebben het gevonden. Het was niet heel makkelijk, maar het duurde even.
Uiteindelijk waren we ervan overtuigd: Ja, dit werkt.
De geschikte locatie bevindt zich in het noorden van Beieren.
In de buurt van een op het dak geïnstalleerde zendmast voor mobiele telefonie konden de bewoners van de woonwijk worden
betrokken bij de nodige onderzoeken in het kader van ATHEM-3.
In een privé tuin, in de schaduw van de mobiele-telefoonmast, werd een tent opgezet, waarin de proefpersonen
later in groepjes van zes een concentratietest aflegden, een afwijking van de eigenlijke metingen.
In de caravan naast het tuinterrein werd bij alle 24 proefpersonen het apparaat voor het meten van de hartslagvariabiliteit
(HRV) van het instituut van professor Moser aangebracht.
Met de op de borst aangebrachte elektroden werd een 24-uurs-ECG en de HRV in gang gezet.
De gegevens van het kleine meetapparaat zouden inzicht geven in hoe goed het autonome zenuwstelsel zich aanpast aan belasting.
Zeer nauwkeurige metingen van de antenne-uitstraling vullen deze proefopstelling aan.
Om de HRV echter goed te kunnen analyseren, hebben we hier een biconische antenne die mobiele signalen
registreert in het 800 MHz-bereik bij UMTS, LTE 800 en GSM 900.
Via een antennekabel wordt het geheel doorgestuurd naar een hoogfrequentiespectrumanalysator van Rohde&Schwarz.
En die is op zijn beurt via een LAN-kabel aangesloten op mijn computer.
En wat normaal gesproken hier op het scherm van het meetapparaat te zien is, wordt hier weergegeven.
Momenteel is de instelling "Clear Write" geselecteerd, wat betekent dat de signalen worden
weergegeven zoals ze zijn, zowel omhoog als omlaag.
En ik zet dit nu even op "Max Hold", dat betekent dat we nu twee curven hebben.
De gele curve geeft de signalen in de "Max Hold"-modus weer, dat wil zeggen, de hoogste waarden die zijn geregistreerd.
En de groene curve geeft de actuele waarde weer.
En als de test vervolgens wordt uitgevoerd, wordt het geheel gefilmd, zodat men achteraf op elk moment rustig
deze twee uur van de testfase kan bekijken om te zien hoe de situatie was wat betreft mobiele straling.
Om de best mogelijke en vanuit celbiologisch oogpunt optimale laboratoriumresultaten te kunnen behalen,
werd er gewerkt met het bloed van de proefpersonen.
Slechts zeven uur na de bloedafname arriveerde de bloedtransporter met telkens vier monsters van vier
proefpersonen bij het Kankeronderzoeksinstituut van de Slowaakse Academie van Wetenschappen in Bratislava.
De anoniem en dubbelblind uitgevoerde bloedcelanalyses brengen DNA-breuken en chromosoomschade in kaart
tijdens de metafase, de fase van de celdeling, waarin de chromosomen goed zichtbaar worden.
Hier onderzoeken we de metafasen van de chromosomen.
We brengen de metafasen van deze chromosomen in beeld bij een 63-voudige vergroting.
Nadat alle metafasen zijn vastgelegd, exporteer ik ze naar mijn computer en analyseer ik voor elke metafase
hoeveel dicentrie en hoeveel ringen er aanwezig zijn.
Aan de hand van de frequentie van de afwijkingen kunnen we vaststellen of er al dan niet sprake is van schade.
Een spannend aspect van deze gouden standaard voor laboratoriumanalyse was natuurlijk of er een mogelijk
verschil tussen de proefpersonen naar voren zou komen.
Of degenen die dichter bij zendinstallaties wonen, dus een groter gezondheidsrisico lopen
dan degenen die verder van de installatie wonen.
Professor Belyaev vat een van de belangrijkste bevindingen van het laboratoriumonderzoek als volgt samen:
Bij de analyse van het totale aantal chromosoomafwijkingen bleek er een extreem groot, statistisch significant verschil te
bestaan tussen de blootgestelde en de niet-blootgestelde groep:
Chromosomale afwijkingen kwamen bijna twee keer zo vaak voor in de cellen van de blootgestelde groep
als in de cellen van de niet-blootgestelde groep.
De eerste internationale publicatie van deze onderzoeksresultaten vond plaats in 2024.
De afgebeelde chromosoomafwijkingen zijn duidelijk zichtbaar.
Dit alleen al wijst op een biologisch aannemelijk mechanisme en daarmee op een aanzienlijk verhoogd risico op
kanker voor mensen die in de buurt van zendmasten wonen.
In feite bevestigden deze gegevens onze conclusie dat de toename van chromosoomschade in de cellen van mensen die in
de buurt van zendmasten wonen, veroorzaakt wordt door blootstelling aan downlink-signalen, zoals GSM of LTE.
Dat was dus onze eindconclusie van dit project.
In de publicatie is nog een opmerkelijke variant te vinden.
Er is rekening gehouden met de grenswaarden van de Internationale Organisatie voor
Atoomenergie voor ioniserende straling bij lage doses.
De beschermende grenswaarde ligt hier op één millisievert. Dit is de fysische eenheid van de stralingsdosis.
In verband met de blootstelling aan straling werd deze waarde bij ATHEM-3 ter vergelijking gebruikt.
De fysische eenheid sievert kan namelijk worden uitgedrukt in chromosoomschade en omgekeerd.
De gemiddelde chromosoomschade die in het ATHEM-3-onderzoek is vastgesteld, komt overeen
met een equivalente dosis van 74,6 millisievert.
Deze waarde is door 10 gedeeld, aangezien de proefpersonen ongeveer 10 jaar in de omgeving van de antenne hebben gewoond.
Wat we hebben gedaan: Het Internationaal Atoomenergieagentschap heeft een speciaal handboek.
Uit dat handboek blijkt dat de dosis ioniserende straling kan worden bepaald op basis van metingen van chromosoomafwijkingen.
We hebben deze methode toegepast en hebben de dosis ioniserende straling bepaald die zou leiden tot hetzelfde
effect dat we hebben waargenomen bij de groep deelnemers met een hoge blootstelling in ons ATHEM-3-project.
Wat hier nog vrij subtiel tot uiting komt, is mogelijk een paradigmaverschuiving van de allereerste orde.
De hoofdonderzoeker van de ATHEM-3-studie is dezelfde mening toegedaan.
Het is het Internationaal Atoomenergieagentschap, dat richtlijnen uitvaardigt.
En we hebben ons eens een grapje veroorloofd en gevraagd: Hoe zit dat eigenlijk in een ander kennisgebied?
We zijn naar het Internationaal Atoomenergieagentschap gegaan en hebben hun richtlijnen opgevraagd.
En hoe vreemd het ook mag klinken: De schade die wij zien, is precies dezelfde als die zij hebben gezien.
En op basis van de omvang van de schade kunnen ze de dosis afleiden.
We hebben het nu over twee verschillende normgebieden.
Het ene is ioniserende straling, en het andere is niet-ioniserende straling.
Je moet weten dat dit technisch gezien twee totaal verschillende, duidelijk van elkaar gescheiden zaken zijn.
In de biologie speelt die scheiding helemaal geen rol.
En daarom is het vanuit biologisch oogpunt logisch om te kijken: Hier ontstaat DNA, en
chromosoomschade en hier ontstaat DNA, en chromosoomschade.
Ja, in hemelsnaam, hoe weet die cel dan of de schade nu door ioniserende straling of door
niet-ioniserende straling wordt veroorzaakt, dat is toch volslagen onzin, de schade is er nu eenmaal.
En afhankelijk van de regelgeving die we hanteren, gaat het om overschrijdingen van de grenswaarden, of, als we uitgaan van de
gebruikelijke regelgeving, zoals dat bij ons nu eenmaal dagelijks gangbaar is, en als we uitgaan van niet-ioniserende straling,
dan is dat een wetenschappelijk resultaat waarbij een ambtenaar zegt: Dat kan toch niet, dat past helemaal niet in het plaatje!
Het maakt de cel niets uit.
Maar waarom is de straling die door radioactieve stoffen wordt uitgezonden, eigenlijk gevaarlijk?
Alle soorten van deze straling hebben invloed op de menselijke cellen en kunnen gezonde cellen in
kankercellen veranderen of het erfelijk materiaal beschadigen.
Naarmate de afstand tot de radioactieve bron toeneemt, neemt de straling af en wordt deze
gedeeltelijk afgeschermd door tussenliggende materialen.
Het is heel duidelijk: Dit is een situatie zoals bij Galilei, die vond dat de aarde om de zon draait, en niet andersom.
Het establishment stoort zich eraan dat er aan de gevestigde orde wordt gerukt, en de rest van het verhaal kent iedereen.
Hij moet zijn beweringen dan officieel intrekken, maar 500 jaar later weten we dat hij toch gelijk had.
En als wetenschapper doe je er altijd goed aan om je in bescheidenheid te oefenen.
Ik vergelijk mezelf hier met Galilei.
En men mag mij dat vergeven, maar we hebben het hier over het doorbreken van een wetenschappelijk dogma.
Veel collega's hebben dat al begrepen.
De conclusie die uit deze bevindingen kan worden getrokken, zou er als volgt uit kunnen zien:
Dat de resultaten van het ATHEM-3-onderzoek in wetenschappelijke kringen ook tegenstrijdig
worden besproken, ligt in de aard van de zaak.
Het is belangrijk dat nieuwe inzichten überhaupt worden verspreid.
Tijdens het grootste toxicologiecongres ter wereld, dat voor het laatst in oktober 2025 in Peking plaatsvond,
kreeg professor Igor Belyaev de kans om voor een groot vakpubliek een lezing te houden.
En toch draait de aarde. – Hopelijk gaan de autoriteiten binnenkort ook in beweging.
Het was echt een geweldig congres. Een internationaal congres over genotoxiciteit en toxicologie.
Er waren meer dan 1 000 deelnemers.
De meesten kwamen uit China en Azië; er waren niet zo veel uit de Verenigde Staten, Europa en andere delen van
de wereld, zoals Latijns-Amerika, Canada en Australië.
Ik was uitgenodigd om een lezing te geven.
In mijn presentatie heb ik de resultaten van ons ATHEM-3-onderzoek behandeld...
We hebben daar het Federaal Bureau voor Stralingsbescherming, bestaande uit drie personen, tegenover vijf artsen geplaatst.
We hebben onze verhalen verteld.
Het was vreemd, want wij artsen waren al helemaal in de ban van de emoties.
We hebben ons ingezet voor onze patiënten, onder wie dr. Barbara Dohmen, die in het Zwarte
Woud heel actief is. Je kent haar wel, Klaus.
Ook anderen. Barbara heeft een film laten zien over mensen met elektrosensitiviteit in het bos, die in de kou
moeten overwinteren en die zij in de winter van dekens voorziet, omdat ze op de vlucht zijn voor straling.
En eerlijk is eerlijk: Niemand verlaat vrijwillig zijn warme appartement, zijn warme thuis, als hij
niet zo ernstig last zou hebben van radiostraling.
Nou ja, maar die heren zaten emotieloos tegenover ons:
„We nemen nota van wat u ons vertelt.“
De Amerikaanse rechtszaken over hersentumoren zijn nu aangevuld met bewijsmateriaal uit het ATHEM-3-onderzoek.
De vergelijkende benadering, waarbij wordt gesteld dat radioactieve straling en straling van mobiele telefoons
vergelijkbare schade kunnen veroorzaken, biedt een nieuw perspectief bij de beoordeling van gezondheidsrisico’s.