«Μαθητές της όγδοης τάξης καλούνται να σχεδιάσουν πορνείο για όλους», έγραφε η εφημερίδα BILD στις 22 Μαΐου 2026.
Στους μαθητές ηλικίας 13 έως 15 ετών ανατέθηκε, στο μάθημα της σεξουαλικής αγωγής, να
επεξεργαστούν, μεταξύ άλλων, τις ακόλουθες ερωτήσεις:
«Τι είδους περιεχόμενο πρέπει να προσφέρει το νέο μπουρδέλο σε όλους;»
Και «Ποιες σεξουαλικές προτιμήσεις πρέπει να ικανοποιούνται και να λαμβάνονται υπόψη στους χώρους αυτούς;»
Πολλοί γονείς αντέδρασαν με αποτροπιασμό.
Όμως, αντλήθηκαν τα απαραίτητα συμπεράσματα από αυτό το περιστατικό;
Ή μήπως πρόκειται για ένα σχέδιο που έχει οργανωθεί από καιρό και έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή στους παιδικούς σταθμούς;
Ποιος ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτό;
Αποτελεί αυτό μέρος του προγράμματος σπουδών για την πρόωρη σεξουαλικοποίηση με βάση την ισότητα των φύλων, με
τίτλο «Η σεξουαλική και η φυλετική ποικιλομορφία ως θέματα της παιδαγωγικής της ένταξης στην προσχολική ηλικία»;
Πώς εισήχθη αυτή η «σεξουαλική αγωγή» στα σχολεία και στους παιδικούς σταθμούς μας;
Ποιος είναι, στην πραγματικότητα, ο σκοπός των νεοδημιουργημένων «κρυψώνων αγκαλιάς», των
χώρων εξερεύνησης και των «χώρων αυνανισμού»;
Τα μέτρα αυτά οφείλονται στον ειδικό σε θέματα σεξουαλικής αγωγής Χέλμουτ Κέντλερ, ο οποίος απεβίωσε το 2008.
Με τη θέση του, η οποία δεν μπορεί να τεκμηριωθεί επιστημονικά, έχει επηρεάσει όσο κανένας άλλος την άποψη των Γερμανών σχετικά
με τη σεξουαλική εκπαίδευση των παιδιών από μικρή ηλικία.
Είπε: «Τα παιδιά είναι από τη γέννησή τους σεξουαλικά όντα με δικές τους σεξουαλικές ανάγκες και φαντασιώσεις».
Αυτή η καταστροφική δήλωση παρουσιάζεται αυθαίρετα ως γεγονός —και μάλιστα αναγάγεται σε προϋπόθεση— από τους διαδόχους του
παιδεραστή Κέντλερ, τον Ούβε Σίλερτ, Στέφαν Τίμερμανς και Ελίζαμπεθ Τούιντερ, καθώς και από άλλους από το ακαδημαϊκό
στράτευμα των λεγόμενων ειδικών σε θέματα σεξ, παρουσιάζεται αυθαίρετα ως γεγονός, μάλιστα αναγάγεται
σε προϋπόθεση και έκτοτε επαναλαμβάνεται σαν μάντρα.
Εμφανίζεται επίσης σε όλα τα προγράμματα σεξουαλικής αγωγής των παιδικών σταθμών, καθώς
και στα εκπαιδευτικά προγράμματα των σχολείων.
Αυτά τα εκπαιδευτικά προγράμματα έχουν τις ρίζες τους στον πρωτεργάτη της πρόωρης σεξουαλικοποίησης, τον
Χέλμουτ Κέντλερ, και στα εσφαλμένα συμπεράσματά του.
Ο Kentler ήταν εμπλεκόμενος, ως βασικό πρόσωπο, σε ένα πανεθνικό δίκτυο παιδεραστικών δραστηριοτήτων.
Το δίκτυο διευκόλυνε τη σεξουαλική βία κατά παιδιών και εφήβων.
Θεσμοθέτησε την κακοποίηση και προστάτευσε τους δράστες.
Ο Kentler, ως κύριος υπεύθυνος και υπό την κρατική εποπτεία της Υπηρεσίας Προστασίας Νέων του Βερολίνου, παρείχε παιδιά σε
δράστες, ορισμένοι από τους οποίους είχαν προηγούμενο ποινικό μητρώο, και προωθούσε ανοιχτά και
διεξήγαγε τη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών αυτών.
Μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευτεί τρεις ερευνητικές εκθέσεις, οι οποίες εξέτασαν επίσης τη συμμετοχή της
Υπηρεσίας Νεολαίας του Βερολίνου στην ανοχή, την υποστήριξη και τη διευκόλυνση της σεξουαλικής βίας.
«Ήταν “απερίγραπτα πειράματα”», δήλωσε η γερουσιαστής του Βερολίνου αρμόδια για θέματα νεολαίας, Katharina
Günther-Wünsch (CDU), κατά την παρουσίαση της τελικής έκθεσης του Πανεπιστημίου του Χίλντεσχαϊμ.
Μιλάει για το πιο θλιβερό κεφάλαιο στην ιστορία της κοινωνικής πρόνοιας για παιδιά και νέους.
Όλα τα ιδρύματα σεξουαλικής αγωγής που είναι θεσμικά κατοχυρωμένα και, ως εκ τούτου, συνήθως
συγχρηματοδοτούνται από το κράτος, εξακολουθούν ωστόσο να βασίζονται στις θεωρίες των Kentler και Sielert:
Το Ομοσπονδιακό Κέντρο Ενημέρωσης για την Υγεία, η Pro Familia, το Ινστιτούτο Σεξουαλικής Αγωγής, η Εταιρεία Σεξουαλικής Αγωγής,
το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Μέρσεμπουργκ, το Ινστιτούτο Σεξουαλικής Έρευνας,
Σεξουαλικής Ιατρικής και Δικαστικής Ψυχιατρικής κ.λπ.
Ακόμη και το 1997, οι εν λόγω φορείς, σε μια κοινή συνάντηση, αναγνώρισαν ρητά τις θέσεις τους και
συνέχισαν το έργο τους σύμφωνα με το πνεύμα τους.
Το Ομοσπονδιακό Κέντρο Εκπαίδευσης για την Υγεία, μια υπηρεσία του Υπουργείου Υγείας, διαδραματίζει
έναν εξέχοντα και καθοριστικό ρόλο σε αυτό το πλαίσιο.
Σε συνεργασία με τον ΠΟΥ, ο οποίος δραστηριοποιείται σε διεθνές επίπεδο σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο,
αφοσιώθηκε στην «ολιστική» σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σε εθνικό επίπεδο, δηλαδή για τη Γερμανία.
Αν εξετάσει κανείς διεξοδικά και τους δύο οργανισμούς, τον ΠΟΥ και το BZgA, θα διαπιστώσει ότι στα διοικητικά τους κλιμάκια
υπάρχουν αρκετά μέλη επιρροών κύκλων παιδόφιλων εγκληματιών.
Από την BZgA προέρχεται επίσης ο όρος «αισθήματα ηδονής» στα βρέφη, ο οποίος εμφανίζεται
σε ορισμένα από τα περιφερειακά προγράμματα.
Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία χρησιμοποιεί σχεδόν τα ίδια επιχειρήματα με τον Kentler.
Συμπέρασμα: Το Σύνταγμα και ο Ποινικός Κώδικας προβλέπουν ειδική προστασία των παιδιών, ιδίως έναντι της σεξουαλικής κακοποίησης.
Ωστόσο, με το πρόσχημα της υποτιθέμενης προστασίας των παιδιών, επιδιώκεται με δόλο να
υπονομευθεί ακριβώς αυτή η προστασία από την κακοποίηση.
Μερικά από αυτά τα ακραία φαινόμενα είναι οι αμφιλεγόμενοι χώροι ελεύθερης έκφρασης της σεξουαλικότητας των
παιδιών, όπως οι «σπηλιές αγκαλιών», οι χώροι εξερεύνησης και οι «χώροι αυνανισμού».
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δράστες παιδικής κακοποίησης προβάλλουν τα επιχειρήματά τους,
επικαλούμενοι υποτιθέμενα επιστημονικά στοιχεία.
Το ντοκιμαντέρ του Kla.TV «Οι πρόγονοι της πρόωρης σεξουαλικοποίησης»
αποκαλύπτει τους παιδόφιλους που κινούν τα νήματα.
Όμως, αν η πολιτική, οι αρχές και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης προωθούν τόσο πρόθυμα αυτά τα ρεύματα παιδόφιλων
εγκληματιών, δεν υπάρχει τότε ένα ολόκληρο δίκτυο παιδόφιλων εγκληματιών, στο οποίο ο ένας θεσμός καλύπτει τον άλλο;