"Nemendur í 8. bekk hanna vændishús fyrir alla" var fyrirsögn í BILD-blaðinu þann 22. maí 2026.
Nemendurnir, á aldrinum 13 til 15 ára, fengu í kynfræðitímum það verkefni að kanna meðal annars eftirfarandi spurningar:
Hvaða tegund efnis ætti nýja vændishúsið að bjóða öllum?
Og "Hvaða kynferðislegar óskir þarf að taka tillit til og fjalla um í herbergjunum?"
Margir foreldrar urðu hneykslaðir.
En voru nauðsynlegar lærdómar dregnar af þessu atviki?
Eða er þetta áætlun sem hefur verið í undirbúningi um tíma og er þegar verið að innleiða í leikskólum?
Hver er nákvæmlega á bak við þetta?
Er þetta hluti af kynja­viðkvæma námskránni um snemmbúna kynvæðingu sem ber heitið "Kynferðisleg og kynjafræðileg
fjölbreytni sem þemu í alhliða fræðslu á fyrstu æviárum"?
Hvernig komst þessi "kynfræðsla" inn í skóla okkar og leikskóla?
Hvert er raunverulegt markmið þessara nýlega búnu notalegu hornum, könnunarsvæða og "handverksherbergja"?
Þessar ráðstafanir rekja má til kynfræðingsins Helmut Kentler, sem lést árið 2008.
Ólíkt öðrum hefur hann haft áhrif á skoðun þýsku almennings á snemmbúinni kynfræðslu
barna með vísindalega óstaðfestu kenningu sinni.
Hann sagði: "Börn eru kynverur frá fæðingu, með sínar eigin kynferðislegar þarfir og fantasíur."
Þessi hörmulega yfirlýsing hefur verið viljandi sett fram sem staðreynd – jafnvel lyft upp í stöðu forsendu – af eftirmönnum
barnaníðingsins Kentler, Uwe Sielert, Stefan Timmermanns og Elisabeth Tuider, og aðrir úr háskólasamfélagi svonefndra
kynfræðinga, eru handahófskennt settir fram sem staðreyndir – raunar lyftir upp í stöðu
forsendu – og hafa síðan verið endurteknir endalaust.
Það kemur einnig reglulega fram í kynfræðsluáætlunum leikskóla og í námskrám skóla.
Þessar fræðsluáætlanir rekja má til Helmut Kentler, frumkvöðuls hugmyndarinnar um
snemmbúna kynferðisvæðingu, og ranghugmynda hans.
Kentler var sakaður um að vera lykilpersóna í þýskalandsvísu neti barnaníðsstarfsemi.
Netið auðveldaði kynferðisofbeldi gegn börnum og ungmennum.
Það stofnanalagði misnotkunina og verndaði gerendurna.
Kentler, sem aðal skipuleggjandi og undir eftirliti barnaverndarstofu Berlínar, hafði útvegað börn
afbrotamönnum – sumir þeirra með fyrri sakfellingar – og opinberlega kynnt og auðveldað kynferðislega misnotkun þeirra.
Nú liggja fyrir þrjár rannsóknarskýrslur sem einnig hafa kannað þátttöku unglingaverndarþjónustu Berlínarríkisins
í að afsaka, styðja og auðvelda kynferðisofbeldi.
"Þetta voru 'ósegjanlegar tilraunir'," sagði ungmennaráðherra Berlínar, Katharina Günther-Wünsch (CDU), við
kynningu lokaskýrslunnar frá Háskólanum í Hildesheim.
Hún lýsir því sem hrikalegasta kafla í sögu barnaverndar og unglingaverndar.
Engu að síður byggja allar stofnanabundnar – og því yfirleitt ríkisfjármagnaðar –
kynfræðslustofnanir enn á kenningum Kentler og Sielert:
Alríkismiðstöðin fyrir heilbrigðismenntun, Pro Familia, Stofnun fyrir kynfræðslu, Félag kynfræðslu, Merseburg
háskóli hagnýtra vísinda, Stofnun fyrir kynrannsóknir, kynlækningar og réttarsálfræði o.s.frv.
Allt fram til ársins 1997 viðurkenndu þessar stofnanir þessar meginreglur skýrt á sameiginlegum
fundi og héldu áfram að starfa í samræmi við þær.
Sambandsmiðstöðin fyrir heilbrigðismenntun, ríkisstofnun undir heilbrigðisráðuneytinu,
gegnir áberandi og lykilhlutverki í þessu tilliti.
Saman með Alþjóðaheilbrigðismálastofnuninni (WHO), sem starfar á alþjóðlegum vettvangi um nánast allan heim, skuldbatt það sig
til heildrænnar kynfræðslu á landsvísu, þ.e. fyrir Þýskaland.
Ef maður skoðar báðar stofnanirnar – WHO og BZgA – gaumgæfilega, kemur í ljós að æðsta stjórn þeirra
inniheldur nokkra meðlimi úr áhrifamiklum pedófílahringjum.
Hugtakið "næringartilfinningar" hjá ungbörnum, sem BZgA notar, kemur einnig fyrir í sumum svæðisbundnum áætlunum.
Í þessu tilliti notar alríkisstofnunin rök sem eru nánast eins og þau sem Kentler setti fram.
Ályktun: Stjórnarskráin og hegningarlögin kveða á um sérstaka vernd barna, einkum gegn kynferðislegu ofbeldi.
Undir yfirskini meints barnaverndar er þó einmitt þessi vörn gegn misnotkun illgjarnlega grafin undan.
Umdeild rými sem hönnuð eru til að örva kynlífsþrá barna, svo sem knúshellar, könnunarherbergi og
"handverksherbergi", eru nokkur dæmi um þessi ofstæk.
Í þessu samhengi eru barnaníðingar að byggja upp sterka málsástæðu fyrir sig með því að
vísa til meintra vísindalegra niðurstaðna.
Kla.TV-dokumentaríið *Föðurforeldrar snemmbúinnar kynferðisvæðingar* afhjúpar
pedófílu-hugmyndasmiðina sem starfa bak við tjöldin.
En ef stjórnmálamenn, opinberir aðilar og meginstraumsmiðlar eru svo fúsir til að hvetja þessi pedófílanet,
bendir það þá ekki til þess að til sé heilt pedófílanet þar sem ein stofnun hylur fyrir aðra?