„Leerlingen uit de achtste klas moeten een bordeel voor iedereen ontwerpen”, kopte de krant BILD op 22 mei 2026.
De leerlingen in de leeftijd van 13 tot 15 jaar kregen tijdens de seksuele voorlichting de opdracht
om onder andere de volgende vragen uit te werken:
„Welk aanbod moet de nieuwe bordel voor iedereen in petto hebben?“
En: „Hoe moet er in de ruimtes rekening worden gehouden met en ingespeeld op de seksuele voorkeuren?“
Veel ouders reageerden geschokt.
Maar zijn er uit dit incident wel de nodige consequenties getrokken?
Of gaat het om een plan dat al lang geleden is opgezet en nu al in de kinderdagverblijven wordt uitgevoerd?
Wie zit er precies achter?
Maakt dit deel uit van het genderneutrale lesprogramma over vroege seksualisering, getiteld „Seksuele en genderdiversiteit
als thema’s in de inclusieve pedagogiek voor jonge kinderen“?
Hoe is deze „seksuele voorlichting“ in onze scholen en kinderdagverblijven terechtgekomen?
Waar dienen die nieuw gecreëerde knuffelhoekjes, verkennings- en „masturbatieruimtes“ eigenlijk voor?
Deze maatregelen zijn terug te voeren op de in 2008 overleden seksuele opvoeder Helmut Kentler.
Met zijn wetenschappelijk niet aantoonbare stelling heeft hij als geen ander de visie van de
Duitsers op seksuele voorlichting aan kinderen beïnvloed.
Hij zei: „Kinderen zijn vanaf hun geboorte seksuele wezens met eigen seksuele behoeften en fantasieën”.
Deze rampzalige bewering wordt door de opvolgers van de pedofiel Kentler, Uwe Sielert, Stefan Timmermanns en Elisabeth Tuider en
anderen uit het academische leger van zogenaamde seksuele deskundigen eigenmachtig als feit gepresenteerd, ja zelfs tot
uitgangspunt verheven en sindsdien als een mantra herhaald.
Het komt ook consequent voor in concepten voor seksuele voorlichting van
kinderdagverblijven en in de onderwijsplannen van scholen.
Deze onderwijsprogramma’s vinden hun oorsprong bij de grondlegger van de vroege
seksualisering, Helmut Kentler, en zijn onjuiste conclusies.
Kentler was als sleutelfiguur verwikkeld in een Duits netwerk van pedofiele praktijken.
Het netwerk maakte seksueel geweld tegen kinderen en jongeren mogelijk.
Het institutionaliseerde het misbruik en beschermde de daders.
Kentler was, onder toezicht van de jeugdzorg in Berlijn, de hoofdverantwoordelijke voor het ter beschikking stellen van
kinderen aan deels eerder veroordeelde daders, en heeft het seksueel misbruik van deze
kinderen openlijk gepropageerd en bevorderd.
Er zijn inmiddels drie onderzoeksrapporten verschenen waarin ook de betrokkenheid van de Berlijnse jeugdzorg bij het gedogen,
ondersteunen en mogelijk maken van seksueel geweld is onderzocht.
Het waren „onbeschrijfelijke experimenten”, aldus Katharina Günther-Wünsch (CDU), senator voor
Jeugdzaken in Berlijn, bij de presentatie van het eindrapport van de Universiteit van Hildesheim.
Ze spreekt over het meest beklemmende hoofdstuk in de geschiedenis van de kinder- en jeugdzorg.
Alle institutioneel verankerde en dus meestal door de overheid medegefinancierde instellingen voor seksuele voorlichting blijven
niettemin gebaseerd op de theorieën van Kentler en Sielert:
Het Federaal Centrum voor Gezondheidsvoorlichting, Pro Familia, het Instituut voor Seksuele Opvoeding, de Vereniging voor
Seksuele Opvoeding, de Hogeschool van Merseburg, het Instituut voor Seksueel Onderzoek,
Seksuele Geneeskunde en Forensische Psychiatrie, enz.
Nog in 1997 hebben deze instellingen tijdens een gezamenlijke bijeenkomst hun stellingen
uitdrukkelijk erkend en in de geest daarvan voortgezet.
Het Federaal Centrum voor Gezondheidsvoorlichting, een overheidsinstantie van het ministerie van
Volksgezondheid, speelt daarbij een opvallende sleutelrol.
Samen met de WHO, die op internationaal niveau voor vrijwel de hele wereld actief is, zette zij zich in
voor „holistische“ seksuele voorlichting op nationaal niveau, dat wil zeggen voor Duitsland.
Als men beide organisaties, de WHO en de BZgA, grondig onder de loep neemt, stuit men op de leidinggevende niveaus op
een groot aantal leden van invloedrijke pedofiele kringen.
Ook de formulering „gevoelens van genot” bij zuigelingen, die in sommige deelstaatprogramma’s
terug te vinden is, is afkomstig van de BZgA.
Het federale centrum gebruikt daarbij vrijwel dezelfde argumenten als Kentler.
Conclusie: De grondwet en het wetboek van strafrecht voorzien in een bijzondere bescherming
van kinderen, met name tegen seksueel misbruik.
Onder het mom van zogenaamde kinderbescherming wordt juist deze bescherming tegen misbruik echter op slinkse wijze ondermijnd.
Omstreden ruimtes voor de seksualiteit van kinderen, zoals knuffelholletjes, ontdekkingsruimtes en
„masturbatieruimtes“, zijn enkele van deze uitwassen.
Hierbij zetten kindermisbruikers zich krachtig in, waarbij ze zich beroepen op zogenaamd wetenschappelijke bevindingen.
De Kla.TV-documentaire *De grondleggers van vroege seksualisering* onthult de pedocriminele machthebbers.
Maar als de politiek, de overheidsinstanties en de toonaangevende media deze pedocriminele stromingen zo gewillig
aanmoedigen, is er dan niet sprake van een heel pedocrimineel netwerk waarin de ene instelling de andere de rugdekking geeft?