„Ósmoklasiści mają zaprojektować burdel dla wszystkich” – tak brzmiał tytuł artykułu w gazecie „BILD” z 22 maja 2026 roku.
Uczniowie w wieku od 13 do 15 lat otrzymali podczas lekcji wychowania seksualnego zadanie,
polegające między innymi na rozważeniu następujących pytań:
„Jaką ofertę merytoryczną musi zapewnić nowy klub dla wszystkich?”
A także: „Jakie preferencje seksualne należy uwzględnić i zaspokoić w poszczególnych pomieszczeniach?”
Wielu rodziców zareagowało z przerażeniem.
Czy jednak wyciągnięto z tego incydentu konieczne konsekwencje?
A może jest to plan, który został przygotowany z dużym wyprzedzeniem i już teraz jest wdrażany w przedszkolach?
Kto dokładnie za tym stoi?
Czy jest to część programu nauczania dotyczącego wczesnej seksualizacji z uwzględnieniem kwestii płci,
zatytułowanego „Różnorodność seksualna i płciowa jako tematy w pedagogice integracyjnej we wczesnym dzieciństwie”?
Jak ta „edukacja seksualna” trafiła do naszych szkół i przedszkoli?
Jaki jest właściwy cel nowo utworzonych „kryjówek do przytulania”, „pomieszczeń do odkrywania” i „pomieszczeń do masturbacji”?
Środki te wywodzą się z dorobku Helmuta Kentlera, pedagoga zajmującego się tematyką seksualności, który zmarł w 2008 roku.
Jak nikt inny, swoją tezą, której nie da się naukowo udowodnić, wpłynął na poglądy Niemców
na temat wczesnej edukacji seksualnej dzieci.
Powiedział: „Dzieci są od urodzenia istotami seksualnymi, mającymi własne potrzeby i fantazje seksualne”.
To zgubne stwierdzenie jest przez następców pedofila Kentlera – Uwe Sielerta, Stefana Timmermannsa, Elisabeth Tuider i innych
przedstawicieli środowiska akademickiego tzw. ekspertów ds. seksualności – samowolnie przedstawiane jako
fakt, a nawet podnoszone do rangi przesłanki i od tamtej pory powtarzane niczym litania.
Pojawia się ona również konsekwentnie w koncepcjach edukacji seksualnej w przedszkolach, a także w programach nauczania szkół.
Plany edukacyjne te wywodzą się od twórcy teorii wczesnej seksualizacji, Helmuta Kentlera, oraz jego błędnych wniosków.
Kentler, jako jedna z kluczowych postaci, był uwikłany w ogólnokrajową sieć działalności pedofilskiej.
Sieć ta umożliwiła stosowanie przemocy seksualnej wobec dzieci i młodzieży.
Zinstytucjonalizowało to nadużycia i chroniło sprawców.
Kentler, jako główna osoba odpowiedzialna i pod nadzorem państwowym sprawowanym przez berliński Urząd ds. Młodzieży,
zapewniał dzieci sprawcom, z których część była wcześniej karana, oraz otwarcie propagował i
dopuszczał się ich wykorzystywania seksualnego.
Do tej pory opublikowano trzy raporty badawcze, w których przeanalizowano również udział berlińskiego
urzędu ds. młodzieży w tolerowaniu, wspieraniu i umożliwianiu przemocy o charakterze seksualnym.
Były to eksperymenty nie do opisania” – powiedziała berlińska senator ds. młodzieży Katharina Günther-Wünsch (CDU)
podczas prezentacji raportu końcowego Uniwersytetu w Hildesheim
Kobieta mówi o najbardziej przygnębiającym rozdziale w historii pomocy dzieciom i młodzieży.
Mimo to wszystkie zinstytucjonalizowane, a zatem zazwyczaj współfinansowane przez państwo organizacje zajmujące się edukacją
seksualną nadal opierają się na teoriach Kentlera i Sielerta:
Federalna Centrala ds. Edukacji Zdrowotnej, Pro Familia, Instytut Pedagogiki Seksualnej, Towarzystwo Pedagogiki Seksualnej,
Wyższa Szkoła Zawodowa w Merseburgu, Instytut Badań nad Seksualnością, Medycyny Seksualnej i Psychiatrii Sądowej itp.
Jeszcze w 1997 roku instytucje te podczas wspólnego spotkania wyraźnie doceniły te tezy i
kontynuowały działania zgodnie z ich duchem.
Federalna Centrala Edukacji Zdrowotnej, organ podlegający Ministerstwu Zdrowia,
odgrywa w tym zakresie wyjątkowo ważną rolę.
Wspólnie z WHO, która działa na arenie międzynarodowej, obejmując swoim zasięgiem niemal cały świat, poświęciła się „kompleksowej”
edukacji seksualnej na szczeblu krajowym, czyli w Niemczech.
Jeśli dokładnie przyjrzeć się obu organizacjom – WHO i BZgA – na szczeblach kierowniczych można natrafić
na wielu członków wpływowych środowisk pedofilskich.
Od BZgA pochodzi również sformułowanie mówiące o „odczuciach przyjemności” u niemowląt, które
występuje w niektórych programach krajów związkowych.
Federalna Centrala posługuje się przy tym niemal identycznymi argumentami jak Kentler.
Wniosek: Ustawa zasadnicza i kodeks karny gwarantują dzieciom szczególną ochronę, zwłaszcza przed wykorzystywaniem seksualnym.
Pod pozorem rzekomej ochrony dzieci ma się jednak podstępnie obejść właśnie tę ochronę przed wykorzystywaniem.
Kontrowersyjne strefy wolności dla seksualności dzieci w postaci kącików przytulania, pomieszczeń do eksploracji
oraz „pokoi masturbacyjnych” to niektóre z tych „wybryków”.
Przy tym pedokryminalni sprawcy wykorzystywania zyskują na sile, włączając rzekomo naukowe ustalenia.
Dokument Kla.TV „Przodkowie wczesnej seksualizacji” ujawnia pedokryminalnych mocodawców.
Ale jeśli polityka, władze i główne media tak chętnie promują te pedokryminalne nurty, to czy nie mamy do
czynienia z całą pedokryminalną siecią, w której jedna instytucja udziela drugiej poparcia?