„Ósmoklasiści mają zaprojektować burdel dla wszystkich” – tak brzmiał tytuł artykułu w gazecie „BILD” z 22 maja 2026 roku.
Uczniowie w wieku od 13 do 15 lat otrzymali podczas lekcji wychowania seksualnego zadanie polegające między
innymi na opracowaniu odpowiedzi na następujące pytania:
„Jaką ofertę merytoryczną musi zapewnić nowy klub dla wszystkich?”
A także: „Jakie preferencje seksualne należy uwzględnić i zaspokoić w poszczególnych pomieszczeniach?”
Wielu rodziców zareagowało z przerażeniem.
Czy jednak z tego zdarzenia wyciągnięto odpowiednie wnioski?
A może jest to plan, który został przygotowany z dużym wyprzedzeniem i już teraz jest wdrażany w przedszkolach?
Kto dokładnie za tym stoi?
Czy jest to część programu nauczania dotyczącego wczesnej seksualizacji, uwzględniającego kwestie płci,
zatytułowanego „Różnorodność seksualna i płciowa jako tematy w pedagogice integracyjnej wczesnego dzieciństwa”?
Jak ta „edukacja seksualna” trafiła do naszych szkół i przedszkoli?
Do czego właściwie służą nowo utworzone „kryjówki”, „pomieszczenia do odkrywania” i „pomieszczenia do masturbacji”?
Środki te wywodzą się z dorobku Helmuta Kentlera, pedagoga zajmującego się tematyką seksualności, który zmarł w 2008 roku.
Jak nikt inny, swoją tezą, której nie da się naukowo udowodnić, wpłynął na poglądy Niemców
na temat wczesnej edukacji seksualnej dzieci.
Powiedział: „Dzieci są od urodzenia istotami seksualnymi, mającymi własne potrzeby i fantazje seksualne”.
To fatalne stwierdzenie zostało samowolnie przedstawione jako fakt – a nawet podniesione do rangi przesłanki – przez następców
pedofila Kentlera, Uwe Sielerta, Stefana Timmermannsa i Elisabeth Tuider oraz innych przedstawicieli akademickiej armii tak zwanych
ekspertów ds. seksualności, którzy samowolnie przedstawiają ją jako fakt, a nawet podnoszą do rangi
przesłanki i od tamtej pory powtarzają ją jak mantrę.
Pojawia się ona również konsekwentnie w koncepcjach edukacji seksualnej w przedszkolach, a także w programach nauczania szkół.
Plany edukacyjne te wywodzą się od twórcy teorii wczesnej seksualizacji, Helmuta Kentlera, oraz jego błędnych wniosków.
Kentler był jedną z kluczowych postaci uwikłanych w ogólnokrajową sieć przestępstw pedofilskich.
Sieć ta umożliwiła stosowanie przemocy seksualnej wobec dzieci i młodzieży.
Zinstytucjonalizowało to nadużycia i chroniło sprawców.
Kentler, jako główna osoba odpowiedzialna i pod nadzorem państwowym sprawowanym przez berliński Urząd ds. Młodzieży,
zapewniał dzieci sprawcom, z których część była wcześniej karana, oraz otwarcie propagował i
dopuszczał się ich wykorzystywania seksualnego.
Do tej pory opublikowano trzy raporty badawcze, w których przeanalizowano również udział berlińskiego
urzędu ds. młodzieży w tolerowaniu, wspieraniu i umożliwianiu przemocy o charakterze seksualnym.
„Były to eksperymenty nie do opisania” – powiedziała berlińska senator ds. młodzieży Katharina Günther-Wünsch (CDU)
podczas prezentacji raportu końcowego Uniwersytetu w Hildesheim.
Mówi o najbardziej przygnębiającym rozdziale w historii pomocy dzieciom i młodzieży.
Wszystkie instytucje zajmujące się edukacją seksualną, które są zakorzenione w strukturach instytucjonalnych, a tym
samym w większości współfinansowane przez państwo, nadal opierają się jednak na teoriach Kentlera i Sielerta:
Federalna Centrala ds. Edukacji Zdrowotnej, Pro Familia, Instytut Pedagogiki Seksualnej, Towarzystwo Pedagogiki Seksualnej,
Wyższa Szkoła Zawodowa w Merseburgu, Instytut Badań nad Seksualnością, Medycyny Seksualnej i Psychiatrii Sądowej itp.
Jeszcze w 1997 roku instytucje te podczas wspólnego spotkania wyraźnie doceniły te tezy i
kontynuowały działania zgodnie z ich duchem.
Federalna Centrala Edukacji Zdrowotnej, organ podlegający Ministerstwu Zdrowia,
odgrywa w tym zakresie wyjątkowo ważną rolę.
Wspólnie z WHO, która działa na arenie międzynarodowej, obejmując swoim zasięgiem niemal cały świat, poświęciła się „kompleksowej”
edukacji seksualnej na szczeblu krajowym, czyli w Niemczech.
Jeśli dokładnie przyjrzeć się obu organizacjom – WHO i BZgA – na szczeblach kierowniczych można natrafić
na wielu członków wpływowych środowisk pedofilskich.
To właśnie BZgA jest autorem sformułowania „odczucia przyjemności” u niemowląt, które
pojawia się w niektórych programach krajowych.
Federalna Centrala posługuje się przy tym niemal identycznymi argumentami jak Kentler.
Wniosek: Ustawa zasadnicza i kodeks karny gwarantują dzieciom szczególną ochronę, zwłaszcza przed wykorzystywaniem seksualnym.
Pod pozorem rzekomej ochrony dzieci ma się jednak podstępnie obejść właśnie tę ochronę przed wykorzystywaniem.
Kontrowersyjne przestrzenie przeznaczone dla seksualności dzieci, takie jak „jaskinie do przytulania”,
„pomieszczenia do odkrywania” i „pomieszczenia do masturbacji”, to tylko niektóre z tych nadużyć.
W tym kontekście sprawcy przestępstw seksualnych wobec dzieci prezentują swoje
stanowisko, powołując się na rzekomo naukowe ustalenia.
Film dokumentalny Kla.TV pt. „Prekursorzy wczesnej seksualizacji” ujawnia osoby stojące za tym
zjawiskiem, które dopuszczają się przestępstw pedofilskich.
Jeśli jednak politycy, władze i wiodące media tak chętnie wspierają te pedofilskie tendencje, to czy nie
mamy tu do czynienia z całą pedofilską siatką, w której jedna instytucja zapewnia wsparcie drugiej?