Í svissnesku kantónunum Appenzell Innerrhoden og Glarus kemur kjósendahópurinn saman einu sinni á ári á 'Landsgemeinde'.
Í samræmi við langvarandi svissneska hefð kjósa þeir síðan um lög undir berum himni með handaupplyftingu.
Í kjölfar þessa dæmis fór táknræn svissnesk landsþingfundur fram í annað sinn 23. maí 2026 á Bundesplatz í Bern.
Á jaðri Bernar söfnuðust saman 500 til 700 þátttakendur til að kjósa um mál eins og stjórnarskrár- og
löggjafartillögur eða lán, eins og venja er á 'Landsgemeinden'.
Meðal annars voru eftirfarandi mál rædd:
"hlutleysi Sviss" (samkvæmt 173. og 185. grein sambandslaga)
"Bólusetningaráætlanir á alríkis- og kantónustigi" (samkvæmt 10. grein alríkislögbálksins)
Rammasamningar sem aðgreindir frá tvíhliða samningum III (samkvæmt 2. grein sambandslaga)
Niðurstöður hinna óbindandi atkvæða voru sendar með skráðri pósti til sambandsforseta, til forsetanna tveggja í Þjóðarráðinu
og í Ríkisráðinu og til sambands kanslara til upplýsinga.
Skipuleggjendur vísa til 6. greinar sambandslaga Sviss:
Þetta kveður á um að hver einstaklingur beri ábyrgð á sjálfum sér og geri sitt besta til að takast á við þau
verkefni sem ríkið og samfélagið standa frammi fyrir.
Þeir vilja beina athygli almennings að því að stjórnmálamenn hunsa oft vilja fólksins og taka ákvarðanir af eigin valdi.
Sviss ætti hins vegar að vera sjálfstætt og ekki lúta stofnunum eins og ESB, NATO og WHO.
Að lokum vinna þeir að einríkisstjórn heimsins án þjóðríkja.
Fimm ræðumenn á Landsgemeinde þessa árs studdu einnig þessi markmið:
Christoph Pfluger, stofnandi hlutleysisbaráttunnar 'bene.swiss'; Andrea Staubli, lögfræðingur hjá
'Aktionsbündnis Freie Schweiz' (stutt sagt ABF Switzerland); og þrír aðrir svissneskir stjórnmálamenn.
Christoph Pfluger, einn af samhæfðaraðilum Hreyfingarinnar fyrir hlutleysi, tók til máls
til stuðnings frumkvæði hlutleysis í ræðu sinni.
Svissnesk hlutleysi er sífellt að rýrna og Sviss er smám saman að verða innlimað í
hernaðarskipulag NATO og ESB sem hluti af smávaxandi ferli.
Til þess að tryggja hlutleysi verður því að festa það í stjórnarskránni, eins og kallað er eftir í frumkvæðinu.
Athugið, svissneskir kjósendur: ef þið viljið að Sviss haldist fullvalda og hlutlaust, þá kjósið
"JA" við frumkvæði um hlutleysi þann 27. september.
Nýttu tækifærið sem "beint lýðræði" býður upp á – sem gæti einnig þjónað sem fyrirmynd og jafnvel sent skilaboð til annarra
Evrópuþjóða – til að frelsa ykkur undan alþjóðlegum afskiptum.
Nú hlustið á nokkur brot úr ræðum Christoph Pfluger og Andrea Staubli, sem gætu einnig
verið mjög áhugaverð fyrir borgara annarra landa:
Sviss er nú að ganga í gegnum umbreytingu, og hún er knúin áfram með hernaðarlegum aðferðum.
Ef við hernaðarsamþættumst ESB núna, þá munum við varla þurfa að kjósa um þessi samningsdrög við ESB eftir á.
Hlutleysi er því mjög mikilvægur málefni.
Eins og þið hafið öll tekið eftir er hlutleysi smám saman að hverfa – og ekki bara síðan
stríðið í Úkraínu, þegar það varð öllum augljóst.
Frá 1992 hefur DDPS – eða, fyrir hönd þess, ETH Zürich – framkvæmt kannanir til að meta vilja okkar til að ganga í NATO.
Þetta er mál sem hefur verið á dagskrá í yfir 30 ár.
Og nú vona ég að allir hafi áttað sig á þessu, þótt flestar þessara breytinga hafi átt sér stað smám
saman, í gegnum skrifræðis- og tæknistjórnunarleiðir, án þess að meirihluti fólks taki eftir því.
En mikið er undir og vandamálið er að ekki fer fram heiðarleg umræða.
Þetta snýst ekki um að ganga í NATO; þetta snýst um óljósar hugmyndir um öryggi sem við eigum
að geta aðeins náð fram í gegnum NATO eða ESB.
Við erum smám saman að verða innlimaðir í hernaðarskipulag NATO og ESB.
Fyrir um mánuði og hálfu síðan, í innra erindi til sendiherra ESB, sagði Ursula von der Leyen
að varnarmál og öryggi væru nýju leiðarljós ESB.
ESB er algjörlega undirbúin fyrir stríð.
Og nokkrum dögum síðar gaf utanríkisráðherra okkar út sameiginlega yfirlýsingu með utanríkisráðherra ESB, Kaju Kallas.
Þessi samþætting í hernaðarbandalög er kölluð samstarf.
En samstarf milli lítillar ríkis og stórs ríkis er ekki samstarf.
Þetta er samræmi, og að lokum er þetta undirgefni.
Og hernaðarbandalögin eru ekki hér til friðar sakir.
Þeir gera ekkert til að stuðla að friði; þeir gera allt til að stuðla að stríði, og búist er
við að Sviss taki sífellt meiri þátt í þessu.
Hvað þýðir hlutleysi?
Hlutleysi þýðir að Sviss stillir sig ekki með þessum valdasamtökum.
Við höfum verið hlutlaus í 175 ár. Við höfum lifað í friði í 175 ár.
Í 175 ár hafa hlutleysi og friður verið undirstaðan – verður að segja – fyrir velmegun okkar líka.
Og nú er allt þetta komið í hættu.
Í 175 ár höfum við starfað sem milliliðir frekar en sem aðili í átökunum.
Og raunverulega stóra, úrslita­ákvörðandi, mikilvæga kosturinn – eða sérkennið – hlutleysisins er:
Þegar við tökum eigin ákvarðanir erum við frjáls og sjálfstæð.
Ef ákvarðanir eru teknar í Brussel, eða í Washington, eða hvar sem valdmiðstöðvarnar eru staðsettar, þá erum við
að afhenda fullveldi okkar og beint lýðræði fer í rusl.
En stríð er ekki háð eingöngu með vopnum; það er einnig háð með upplýsingum, ótta og sálrænum þrýstingi.
Og það er áhugaverð skrá, sem kallast "Stefnumótunarpappír um upplýsingarými", gefin út af varnarmálaráðuneytinu.
Það er um 60 síður langt, stútfullt af NATO-hugtökum og lýsir hvernig hugarangurstengd stríðssókn er háð.
– Ekki beint út á við, heldur inn á við – gegn okkur, gegn þjóðinni, gegn borgurunum, gegn fullveldi.
Og þetta skjal – ég verð að sýna þér – er 25 síður langt með hlutum sem hafa verið svartmálaðir.
Þar eru taldar upp ráðstafanirnar, samvinnusamskiptin, nýju stöðvarnar – allt sem þarf til að stjórna
almenningsálitinu í Sviss og þagga niður þá sem standa fyrir friði og hlutleysi – og sem því ógna.
Og þessi stefna var smíðuð hér í þessari byggingu (Fedaralhöllin, Sviss).
Þetta er stríð gegn okkur sjálfum.
Þess vegna er mikilvægt að þegar við greiðum atkvæði um hlutleysisfrumvarpið í september eða nóvember gerum
við allt sem í okkar valdi stendur til að styðja það.
Markmiðið er að festa varanlega vopnaða hlutleysi í stjórnarskránni.
Það er ekki svona núna. Þess vegna er verið að nútímavæða það, uppfæra það, milda það og svo framvegis.
Frumkvæðið krefst þess að ekki verði gengið í hernaðarbandalagið.
Það bannar einnig þátttöku í efnahagsstríði, þ.e. refsiaðgerðum.
Viðurlög gagnast einungis einræðisstjórnum.
Þau skaða okkur og valda fleiri dauðsföllum.
Það var nokkuð góð rannsókn á stríðunum sem nú eru háð.
Friður er ekki tilviljun. Friður krefst trúverðugleika.
Traustur stjórnarskrárlegur grundvöllur er nauðsynlegur.
Við þurfum hlutleysi með kjarki.
Andrea Staubli, lögfræðingur hjá 'Aktionsbündnis freie Schweiz' (Bandalag fyrir frjálsa Sviss), berst fyrir rétti svissnesku
þjóðarinnar til sjálfsákvörðunar á sviði heilbrigðismála.
Hún bendir á að lögin um faraldra verði verulega hert á alríkisstigi.
Þetta gildir einnig um áframhaldandi heimild til framleiðslu erfðameðferða, þar á meðal modRNA-bólusetningu .
Það var heimilað á kórónuveirufaraldrinum án þess að uppfylla vísindalega staðla og – eins og
við vitum nú – leiddi til alvarlegra aukaverkana.
Staubli krefst þess að allar skyldubólusetningarkröfur verði afnumdar bæði á alríkis- og kantónustigi.
Stjórnmálamenn verða strax að leggja á frestun á mRNA-bóluefnum og framfylgja henni án nokkurs undanþágu.
Hér að neðan eru nokkur brot úr ræðu hennar:
Við manum enn nákvæmlega hvenær, þann 30. janúar 2020, yfirlýsti framkvæmdastjóri Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar blekking –
þ.e. alþjóðlegt lýðheilsuástand – sem veki alþjóðlega áhyggjur.
28. febrúar 2020 lýsti sambandsráðið, í hlýðni, yfir "sérstaka stöðu" samkvæmt faraldurslögum, og síðan,
16. mars, lýsti það jafnvel yfir "óvenjulega stöðu".
Og án frekari umhugsunar setti hann okkur í læsingu.
Það hefur ekki mikið með sjálfstraust að gera lengur.
Þetta er nákvæmlega hvernig sambandsráðherrar okkar, Sommaruga og Cassis, útskýrðu það
fyrir okkur: "Þetta er það sem WHO kveður á um."
Sambandsráðið, Sambandsstofnunin fyrir lýðheilsu (FOPH) og nokkrir kantónar eru nú að endurskipuleggja heilbrigðisstefnuna
grundvallarlega í samræmi við alþjóðlegar leiðbeiningar.
Á landsvísu er faraldurslögin verulega herðuð.
Til dæmis, varðandi "undantekningaraðstæðurnar" sem við upplifðum vorið 2020.
Lög um lyf fjalla um svokölluð "framþróuð lækningalyf", skammstöfuð ATMP – hafið þennan hugtakið í huga.
Þetta felur í sér, til dæmis, erfðameðferðir, þar á meðal mRNA-bóluefni, sem ætti nákvæmar að kalla
"modRNA" og eru alls ekki bóluefni í venjulegum skilningi.
Samkvæmt Paul Ehrlich-stofnuninni er þetta erfðabreytt bóluefni.
Þú munt muna eftir mótmælaskvíslunum fyrr á þessu ári í kantónunni St. Gallen.
Ríkisstjórnin er að skipuleggja algjöra endurskoðun kantónalaga um heilbrigðismál og hyggst innleiða skyldubólusetningu,
með sektum upp að 20.000 svissneskum frönkum fyrir vanefnd.
Það er ekki það sem íbúar St. Gallen vilja, og heldur ekki margir, margir aðrir í Sviss.
Á mjög stuttum tíma bárust um 2.500 svör við ráðgefingu.
Fólk tók til götanna.
Með þetta í huga gaf viðkomandi meðlimur kantónustjórnarinnar yfirlýsingu til SRF um að hefðu þeir vitað þetta,
hefðu þeir beitt öðrum aðferðum og hefðu ekki vísað til bólusetningarkröfunnar sem "skyldubólusetningar".
Í kantónunni Zürich var hins vegar engin slík mótstaða í tengslum við heildarendurskoðun heilbrigðislaganna, þrátt fyrir að
Zürich hafi haft kerfi um skyldubólusetningu í gildi frá mars 2020, með sektum upp á allt að 50.000 svissneskar frönkur.
Undarlegt, er það ekki? Eru íbúar Zürich virkilega svo ólíkir þeim í St. Gallen í þessu tilliti?
Við vitum það enn ekki. En það sem við höfum komist að er að Heilbrigðisdeild Zürich einfaldlega sleppti refsibálkinum
– þ.e. sektinni upp á 50.000 franka – úr samráðsgögnum.
Með öðrum orðum, sá sem samdi samráðsgögnin tók vissulega ekki til máls um þessa refsinguákvæði,
þar sem það var alls ekki innifalið í gögnunum.
Gefur þetta heildstæða og fullkomna mynd?
Veit heilbrigðisráðuneytið nú hvað stjórnmálaflokkarnir, samtökin og almenningurinn hugsa um refsibákvæðið og upphæð sektarinnar?
Sá viðkomandi meðlimur kantónastjórnarinnar telur greinilega að ráðgjafarferlið þurfi ekki að endurtaka af þessum sökum.
Við teljum ekki að þetta sé rétt leið til að fara að þessu.
Ég legg því til að stjórnmálamenn og löggjafarþing tryggi og virði ávallt rétt okkar til sjálfsákvörðunar í heilbrigðismálum,
einkum varðandi bólusetningar og mRNA-sprautur.
Af þessu leiðir því að allar skyldubundnar bólusetningarkröfur á alríkis- og kantónustigi
verði afnumdar eða fjarlægðar úr löggjafartextanum.
Og að lokum að ríkisstjórnin skuli tafarlaust leggja á frestun á mRNA-bóluefnum og framfylgja henni án málamiðlunar.